رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند BlackNava & WhiteNava :مترجمان ANIMEX.CLICK
‫من برگشتم.
‫سوبارو؟
‫حالت خوبه؟ می‌تونی بلند شی؟
‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫امیلیا.
‫فقط امیلیا نیست که ‫نگرانت بود!
‫این نگاه چی می‌گه، گمونم؟
‫انگار باورت نمی‌شه بتیِ دوست‌داشتنی ‫داره جلوی روت...
‫بئاتریس! بئاتریس! بئاتریس!
‫چـ-چـ-چی؟!
‫خیلی یهویی بود، گمونم!
‫تو... تو...
‫دیدن صورتت غمُ از دلم پاک می‌کنه!
‫یه جوری بامزه‌ای که حس می‌کنم ‫برگشتم خونه‌!
‫دارم عاشق می‌شم!
‫اصلاً دلم نمی‌خواد باور کنم که ‫این رو به عنوان تعریف گفتی!
‫بس کن سوبارو. همین که بیدار شدی ‫شروع نکن به مسخره‌بازی درآوردن.
‫ما هنوز حتی نمی‌دونیم ‫چرا بیهوش شدی...
‫سوبارو؟
‫چه اتفاقی افتاده، گمونم؟
‫اشکالی نداره. بتی اینجاست.
‫گریه نکن سوبارو.
‫فقط آروم و عمیق نفس بکش.
‫آروم باش.
‫من و بئاتریس ‫هر دو همین‌جا پیشت هستیم.
‫ آره، اینطوری دیگه...
‫ظاهراً حافظه‌ام رو ‫توی آرشیو به کل از دست دادم.
‫شاید این براتون دردسرهای ‫زیادی درست کنه،
‫اما ممنون می‌شم درکم کنید.
‫شک ندارم همگی نگران حال سوبارو هستید.
‫اما همه‌مون باید ‫خودمون رو کنترل کنیم،
‫چون هیچ‌کس الان بیشتر از خودش ‫مضطرب نیست.
‫من که اینطوری فکر نمی‌کنم.
‫چیزی که می‌خوام بدونم اینه: ‫این چه مسخره‌بازی‌ایه، باروسو؟
‫مسخره‌بازی نیست.
‫دارم خیلی جدی حقیقت رو ‫به همه‌تون می‌گم.
‫قلبم داره از اضطراب ‫منفجر می‌شه.
‫خیلی زیرکانه است.
‫با اون لحن بی‌خیال حرف می‌زنی ‫و انتظار داری باور کنیم....
‫سوبارو دلیلی نداره ‫بخواد چنین دروغ‌های احمقانه‌ای بگه.
‫باید خودتم بدونی، گمونم.
‫راستش داداشی، دیگه امیدی بهت نیست، نه؟
‫این چه واکنشیه؟
‫انگار روح دیدی.
‫چه بی‌ادب.
‫میلی...
‫اوه؟ پس اسمم رو یادت مونده، هان؟
‫پس دقیقاً چی رو یادت رفته؟
‫اون چیزی که بهش می‌گن حافظه رویدادی رو از دست دادم.
‫اسم بیشتر آدم‌ها و چیزها ‫یادم هست،
‫اما خاطراتی که با بقیه تجربه کردم ‫برام مبهمه.
‫مثلاً شامل اتفاقات ‫دیروز هم می‌شه؟
‫آره.
‫دیروز، هان؟
‫خب... آره، انگار همین‌طوره.
‫واقعاً ارباب؟ دوباره؟
‫چند بار دیگه می‌خوای فراموشم کنی؟
‫راستش، هنوز پذیرشش ‫یه کم سخته...
‫اما احتمالاً تله‌ای توی این برج هست ‫که ناتسوکی رو به این روز انداخته.
‫فکر کنم باید با این واقعیت کنار بیایم.
‫آره. آرشیو از همه مشکوک‌تره،
‫چون اونجایی بود که امیلیا-چان ‫و بئاتریس پیدام کردن.
‫از همون اول هم جای ‫خیلی مشکوکی بود.
‫"چان"...
‫به هر حال، ببخشید که همه‌تون رو ترسوندم.
‫مطمئنم همگی به زمان نیاز داریم ‫تا قضیه رو هضم کنیم،
‫پس بیاید یه استراحت کنیم.
‫من می‌رم با رام ‫آب بیارم.
‫بریم، رام.
‫قیافه‌ات زار می‌زنه ‫می‌خواستی باهات بیام.
‫چه هیز.
‫خب، اون نمایش مضحکی که اونجا ‫درآوردی هدفش چی بود؟
‫رام، این حقیقته که حافظه‌ام رو از دست دادم.
‫دروغ، کلک یا نقشه پلید نیست.
‫حافظه‌ام از بین رفته.
‫هیچی غیر از اسم‌هاتون و رابطه‌ای که ‫با هم داشتیم یادم نمی‌آد.
‫بس کن.
‫می‌دونم برای پس گرفتن چیزهایی که ‫از دست دادیم اومدیم به این برج،
‫و داریم سعی می‌کنیم ‫از آزمون‌هاش رد بشیم.
‫اما فقط همین.
‫- انگیزه‌ام اینه که... ‫- بس کن، باروسو.
‫- دیگه بسه. ‫- و رم هم... من....
‫باروسو!
‫چه بازی‌ای داری در میاری؟
‫این‌ها دیگه...
‫این دروغ‌های مسخره‌ات چه معنی دارن؟
‫دروغ نیستن.
‫پس داری بهم می‌گی که باورت کنم؟
‫که همچین جمله احمقانه‌ای رو باور کنم...
‫که تو رم رو فراموش کردی؟!
‫من رم رو برمی‌گردونم.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫برش گردونی؟ تو حتی ‫اون رو یادت هم نمی‌آد، مگه نه؟!
‫باروسو... تو رم رو فراموش کردی!
‫باز هم برش می‌گردونم!
‫رم رو، و خاطراتم رو هم! همه‌شون رو!
‫دست به هرکاری لازم باشه می‌زنم،
‫و بعد همه‌مون با هم برمی‌گردیم خونه!
‫حداقل این حق‌مونه.
‫با در نظر گرفتن تمام چیزهایی که ‫توی این برج از سر گذروندیم...
‫باروسو؟
‫رام، من می‌خوام رم و ‫خاطراتم رو برگردونم.
‫برای این کار به کمک تو نیاز دارم.
‫به کمک همه‌تون نیاز دارم!
‫می‌دونم شاید هیچوقت ‫چون رم رو فراموش کردم نبخشیم.
‫اما این قول رو بهت می‌دم.
‫چی؟
‫تا تهش می‌رم.
‫اگه جا زدم، هر کاری که ‫دلت می‌خواد باهام بکن.
‫این تاوانِ بی‌دقتی‌ام می‌شه که ‫باعث شد خاطراتم رو از دست بدم
‫و اشک تو رو در آوردم.
‫من گریه نمی‌کنم. احمق نباش.
‫ب-بی‌خیال! کلی شجاعت به ‫خرج دادم تا اینا رو بگم!
‫کجای این حرفا شجاعت می‌خواست؟
‫فقط داشتی جو می‌دادی.
‫تازه، قول از طرف تو؟ ‫خنده‌ام ننداز.
‫تا همین دیروز چند تا قول رو شکستم؟
‫چند تا رو نگه داشتی؟
‫اون که شمردنش راحت‌تره، نه؟
‫عجب، این ناتسوکی سوبارو ‫واقعاً به درد نخوره، نه؟
‫اصلاً چرا من رو آوردی به این برج؟
‫خودت فضولی کردی.
‫تازه، زبون‌دراز هم بودی.
‫می‌شد روی انجام کارهای ‫عجیب‌وغریب هم روت حساب کرد.
‫دیگه چی؟
‫پاهای کوتاهی دارم، حافظه‌ام خرابه،
‫بدغذا هستم و بلد ‫نیستم تسلیم بشم.
‫پاهای کوتاهی داشتی، ‫حافظه‌ات خراب بود، بدغذا بودی،
‫و بلد نبودی تسلیم بشی.
‫آره، معلومه.
‫و...
‫به رم اهمیت می‌دادی.
‫باروسو، تو واقعاً رم رو فراموش کردی دیگه؟
‫آره.
‫باروسو، جداً قراره به یاد بیاریش؟
‫آره. یادم می‌آد.
‫نه فقط رم، همه‌چیز رو.
‫بسیار خب. از این یکی می‌گذرم.
‫پاشو، باروسو.
‫داشتم...
‫ناتسوکی سوبارو اینجا بوده دیگه؟
‫ساده‌ای. اون فقط ‫فعلاً موقتاً نامرئی شده.
‫مثل گلی که زیر برف سرد دفن شده،
‫وقتی فصل برف بگذره، ‫خودش رو نشون می‌ده.
‫مطمئنم همه‌چیز همین‌قدر ساده‌ست.
‫دفعه قبل...
‫و دفعه قبل‌ترش...
‫اینجا یه کثافت دونی بود.
‫دوباره اتفاق می‌افته، و خیلی زود.
‫باید جلوش رو بگیرم.
‫پس...
‫برای شروع...
‫ها؟!
‫صبر کن! صبر کن! صبر کن! صبر کن! صبر کن!
‫اووه، آروم باش!
‫جا من تا اون پایین سقوط آزاد نزنی.
‫حالا بیا حرف بزنیم.
‫باید مسئولیت کشتنم رو قبول کنی.
‫مسئولیت کشتنت؟
‫باز داری عجیب‌وغریب می‌شی، داداش.
‫آخه اگه واقعاً می‌خواستم بکشمت،
‫بیرون از اینجا ‫خیلی راحت‌تر نبود؟
‫آره، مطمئنم ‫فرصت‌های زیادی داشتی،
‫ولی نکردی.
‫ درسته؟ پس...
‫اگه تا امروز صبح قصد کشتنم رو نداشتی، ‫داستان فرق می‌کنه.
‫یا بهتره بگم از وقتی اون ‫واکنش زنجیره‌ای دیشب شروع شد؟
‫نکنه...
‫دروغ گفتی که حافظه‌ات رو از ‫دست دادی تا برام پاپوش درست کنی؟
‫فکر بد نکن، میلی.
‫دروغ نیست که حافظه‌ام رو از دست دادم.
‫حقیقته، برای همین هم قضیه جدیه.
‫خودِ این حرف کلی سوال ‫ایجاد می‌کنه، ولی...
‫پس چطور می‌خوای ‫کارم رو تموم کنی؟
‫می‌خوای برای انتقام ‫از این پله‌ها پرتم کنی؟
‫اون حیوونای کوچولوی بدجنس ‫من الان پیشم نیستن، پس...
‫هیچ قصدی برای کشتن ‫یا آسیب زدن بهت ندارم.
‫قصد دارم مثل تمام این ‫مدت باهات رفتار کنم.
‫خوشبختانه قبل از اینکه بتونی ‫جنایتت رو انجام بدی متوقفش کردم،
‫پس تا وقتی به کسی نگم، می‌تونیم ‫وانمود کنیم هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.
‫چ-چی داری...
‫ولی حالا دیگه دوهزاریت افتاد؟
‫خیلی ریسکیه که بخوای ‫دوباره کاری علیه من انجام بدی.
‫اگه هنوز می‌خوای امتحان کنی، خب...
‫بیا حداقل با هم حرف بزنیم.
‫اگه چیزی اذیتت می‌کنه، تا ‫جایی که بتونم گوش می‌دم.
‫اذیتم می‌کنه؟
‫اگه چیزی باشه که اذیتم ‫کنه، همین وضعیت فعلیه!
‫باورم نمی‌شه!
‫تو حتی نمی‌دونی ‫داشتم چیکار می‌کردم!
‫وگرنه این حرفا هیچ معنی‌ای نمی‌داد!
‫چون اگه می‌دونستی...
‫این یه عمل غیرقابل‌پیش‌بینی از طرف تو بود.
‫فقط یه لحظه غریزی.
‫تو فقط راه دیگه‌ای ‫برای حل مشکلاتت بلد نیستی.
‫و این تقصیر تو نیست.
‫چون... قتل یه عادته.
‫طوری حرف نزن که انگار چیزی می‌دونی!
‫چه... چه کوفتی...
‫تو اصلاً چی از من می‌دونی؟!
‫من می‌دونم.
‫میلی، من همه‌چیز رو درباره‌ت می‌دونم.
‫شاید ترسناک به نظر بیاد،
‫ولی شک دارم کسی توی این دنیا باشه ‫که بهتر از من تو رو بشناسه.
‫السا گران‌هیرت.
‫اون دلیل اینه که سعی کردی ‫من رو بکشی، مگه نه؟
‫نمی‌ذارم... هیچ‌کس...
‫طوری حرف بزنه که انگار من رو می‌شناسه.
‫فکر می‌کنم السا گران‌هیرت ‫زن باورنکردنی‌ای بود.
‫بهم گفت تو رو برگردونم.
‫پس تو باهام میای.
‫چی شده؟
‫بس کن. قلقلکم میاد.
‫من خیلی روی ‫لباس حساس نیستم،
‫ولی تو قطعاً آدم عجیبی هستی.
‫خیلی دمدمی‌مزاجی.
‫مگه نه، میلی؟ ‫ظاهراً اسمت اینه.
‫روی اون لباسای پاره‌پوره‌ای که ‫پوشیده بودی دوخته شده.
‫شاید متعلق به کس دیگه‌ای باشه،
‫ ولی بدون اسم صدات کردن دردسره، پس...
‫اسمت میلیه.
‫از این به بعد این‌طوری صدات می‌کنم.
‫اگه می‌گی همه‌چیز رو از دست دادی، ‫همه‌چیز رو فراموش کردی،
‫خب چرا من بهت یاد ندم؟
‫هرچی نباشه، این وظیفه مادره.
‫فکر می‌کنم السا گران‌هیرت ‫زن نفرت‌انگیزی بود.
‫داری مثل بید می‌لرزی؟
‫شاید سردته؟
‫بس کن. قلقلکم میاد.
‫من همه‌ی کارا رو تا آخر انجام دادم.
‫من سبک کارم رو از السا یاد گرفتم.
‫حرف زدن رو یاد گرفتم.
‫طرز حرف زدنم رو از السا تقلید کردم.
‫حتی لباس پوشیدم.
‫سلیقه‌ی مد و لباسم رو از السا گرفتم.
‫و همه‌ی اینا رو از السا مخفی نگه داشتم.
‫فکر می‌کنم السا گران‌هیرت ‫زن وحشتناکی بود.
‫میلی، می‌تونی موهام رو ‫ببافی؟ حوصله‌اش رو ندارم.
‫میلی، داری گوش می‌دی؟
‫ازت خواستم موهام رو ببافی.
‫آره، شنیدم.
‫واقعاً که خیلی شلخته‌ای.
‫گررر.
‫ببخشید؟ قلقلکم میاد.
‫گررر.
‫تو دختر خیلی بامزه‌ای هستی.
‫نمی‌خواستم حالا که حضورش توی ذهنم ‫پررنگ شده، ناپدید بشه.
‫اون به بخشی باورنکردنی، ‫نفرت‌انگیز و وحشتناک از زندگیم تبدیل شده بود.
‫"نه حتی "یه بخش
‫اون خیلی بزرگ‌تر از این حرفا بود.
‫اگه قرار بود همه‌چیز برملا بشه...
‫اگه قرار بود لگدمال بشه...
‫اگه السا گران‌هیرت باید کشته می‌شد...
‫پس میلی پورت‌روت...
‫بهتر بود می‌ذاشتی کارم رو تموم کنم.
‫آره، متاسفم.
‫ولی در حالی که بیشتر مردم وقتی وارد خونه ‫کسی می‌شن کفشاشون رو درمیارن،
‫روش خانواده ناتسوکی اینه که همین‌جوری ‫صاف بری توی قلب بقیه.
‫می‌خواستی انتقامش رو بگیری؟
‫نمی‌دونم.
‫حتی اگه این‌طور باشه، السا...
‫اصلاً دلش نمی‌خواست این‌طور بشه....
‫این رو خوب می‌دونم.
‫چرا مدام سعی می‌کنی کمکم کنی؟
‫من تقریباً همه‌چیز رو فراموش کردم.
‫اگه تو رو هم از دست بدم، ‫یه چیز دیگه هم به حسرتام اضافه می‌شه.
‫فکر کنم به خاطر همینه.
‫میلی، می‌فهمم که نمی‌دونی با ‫احساسات خودت چیکار کنی.
‫ولی بعید می‌دونم بتونی همین ‫الان همه‌ی جوابا رو پیدا کنی.
‫پس بذار من مدیریت اوضاع رو به دست بگیرم.
‫نمی‌ذارم اوضاع بدتر بشه.
‫یا حداقل، تمام تلاشم رو می‌کنم ‫که اوضاع خراب نشه.
‫تا وقتی که تو هم همین رو بخوای.
‫نمی‌تونم... باور کنم.
‫برای تو راحته هرچی دلت می‌خواد ‫به زبون بیاری.
‫پس فکر نکن این یه قول بین منه و توئه.
‫فکر کن قولی بین تو و همه‌ی ماست.
‫آره. اشکالی نداره.
‫من داشتم گوش می‌دادم، پس ‫شاهد این قول هستم.
‫مثل فرشته‌های نجات می‌مونی، امیلیا - چان!
‫راستش، اصلاً حس زنده بودن نداشتم.
‫این رو من باید بگم!
‫باورم نمی‌شه سعی ‫کردی با اون بپری!
‫قلبم داشت از دهنم می‌پرید بیرون!
‫آبجی...
‫داشتی... گوش می‌دادی؟
‫آره. سوبارو گفت می‌خواد اگه ‫به دردسر افتادی، بهت کمک کنم.
‫گوش کن، میلی.
‫من به حرف سوبارو باور دارم.
‫پس می‌خوام تو هم بهش باور داشته باشی.
‫به هر دوتامون باور داشته باش.
‫این برج شنی جای خیلی کوچیکیه برای ‫اینکه بخوای تصمیمای بزرگ بگیری.
‫وقتی از اینجا رفتیم بیرون و به جای ‫بزرگ‌تری رسیدیم، دنبال جوابات بگرد.
‫ما هم همه‌مون تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
‫نمی‌خوام السا رو فراموش کنم.
‫آره. مشکلی نیست.
‫نیازی نیست کسی که ‫دوستش داری رو فراموش کنی.
‫هرچند... شاید بهتر باشه سعی نکنی ‫کارا رو اون‌طوری که اون می‌کرد، انجام بدی.
‫فهمیدم. به نظر میاد اوضاع رو ردیف کردی.
‫عملکرد بدی نبود. تحسینت می‌کنم.
‫شاید نیازی نباشه بگم،
‫ولی اون بی‌تاب منتظر برگشتنت بود.
‫درست می‌گی. لازم نیست این حرفا رو بزنی.
‫کمی جلوی خودت رو بگیر، اکیدنا.
‫به محض اینکه فهمیدی دارم این بدن رو ‫کنترل می‌کنم، این برخورد رو پیش گرفتی.
‫دقیقاً همون‌طوری که می‌خوام.
‫راستش، از نگرانی داشتم سکته می‌کردم.
‫فکر کنم چون سوبارو ازم خواست، ‫خودم رو کنترل کردم.
‫ولی ارباب، از ته دل مطمئنی دیگه؟
‫می‌دونی که سعی کرد تو رو بکشه.
‫فکر نمی‌کنی باید تنبیه بشه؟
‫اشکالی نداره. میلی قبلاً ‫تاوان کارش رو پس داده.
‫اوضاع این‌طور ‫پیش رفت چون هیچ‌کس
‫بهش یاد نداد چرا داره تنبیه می‌شه.
‫برای همین از حالا به بعد قراره خودم بهش یاد بدم.
‫البته که به کمک تو هم نیاز دارم.
‫کمک من؟
‫آره دیگه. همه کسایی که توی این برج هستن، ‫قراره کتاب درسش باشن،
‫پس کاری نکن که ‫الگوی بدی براش بشی.
‫من هم؟
‫ ارباب و من...
‫اوه، چت شده؟
‫هیچی!
‫من اون رو به یه شهروند نمونه تبدیل می‌کنم! ‫فقط نگاه کن!
‫هی، داداش!
‫بازم داشتی افکار عجیب ‫تو سر اون دختر لختی می‌کردی؟
‫پس می‌تونم این‌طور برداشت کنم ‫که دیگه مشکلی باهاش نداری؟
‫آره، دقیقاً.
‫هرچند اتفاقاتی که از حالا به بعد می‌افته ‫به خود میلی بستگی داره،
‫کسی که قراره با تماشای ما بزرگ بشه.
‫پس نذار پشتت بی‌اراده و ‫سست به نظر برسه، فهمیدی؟
‫می‌فهمم. بحثِ ظاهرِ قضیه‌ست.
‫در اون صورت، می‌تونی روی من حساب کنی.
‫انتظار بهترین‌ها رو دارم، جناب شوالیه!
‫بالاخره من و تو، نزدیکترین افراد ‫به عنوان پدر براش هستیم.
‫پس باید تمام ‫تلاشمون رو بکنیم.
‫آره! بزن بریم!
‫د-درسته! من ‫قراره با میلی
‫از حالا به بعد
‫فقط یه پیشنهاد...
‫چرا فعلاً بی‌خیال فراموشیم نشیم؟
‫چی؟
‫خیلی خوشحالم که می‌خواید کمکم کنید ‫حافظه‌ام رو به دست بیارم،
‫ولی هیچ‌کس اینجا باور نمی‌کنه که این برج ‫هیچ ربطی بهش نداشته، مگه نه؟
‫منظورم اینه که بین این برج ‫و فراموشی من ارتباطی هست.
‫به عبارت دیگه، اگه بتونیم شرایط ‫فتح برج رو فراهم کنیم،
‫توی این مسیر دلیل ‫فراموشیت رو پیدا کنیم،
‫و شاید حتی کلیدِ درمانش رو.
‫همینه؟
‫آره، آره! دقیقاً!
‫البته...
‫البته اینطوری نیست که ‫تو فکرم این باشه همین‌طوری بمونم.
‫ولی می‌خوام کاری که براش اومدیم رو انجام بدم.
‫این‌بار سختی‌ش رو ‫تحمل می‌کنم... ولی...
‫ولی؟
‫اجازه بده هر از گاهی بیشتر از هر کس دیگه‌ای ‫نگرانت باشم، باشه؟
‫اوه... متاسفم.
‫امیلیا چیزی رو گفت ‫که من می‌خواستم بگم.
‫بهتره حسابی در ‫این مورد فکر کنی.
‫آره، می‌دونم.
‫و دقیقاً ‫قراره چیکار کنیم؟
‫اول از همه باید از پس ‫آزمونا بربیایم.
‫و بهترین راه برای این کار اینه که بفهمیم ‫نقطه ضعف رید چیه، درسته؟
‫پس...
‫چطوره همگی توی آرشیو دنبال کتاب رید بگردیم؟
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس BlackNava & WhiteNava :مترجمان ANIMEX.CLICK