‫خودت رو چی ‫فکر کردی، بچه پررو؟!
‫اگه برنگردی اینجا ‫می‌کُشَمِت!
‫من تو حلبی‌آباد بزرگ شدم.
‫اصلاً نمی‌دونم قیافه ‫پدر و مادرم چطوری بوده.
‫هر روز اونقدر گرسنه بودم ‫که نمی‌دونستم با خودم چیکار کنم.
‫هر روز جونم رو به خطر ‫می‌انداختم فقط برای یه لقمه نون.
‫نمی‌خواستم کسی مسخره‌م کنه.
‫می‌خواستم چیزای خوشمزه‌تر ‫بخورم.
‫می‌خواستم قوی‌تر بشم.
‫بیشتر می‌خواستم... بیشتر...
‫دویدم... و دویدم... و دویدم.
‫بعد یه روز، فهمیدم ‫دیگه گرسنه نیستم.
‫هی، الیسا! بیدار شو!
‫درست همون موقع.
‫زندگی روزمره یک ‫ماجراجوی مجرد ۲۹ ساله
‫خب، وقتشه برم سر کار.
‫قسمت ۱: مرد مجرد و ‫دختربچه‌ای که ملاقات می‌کنند
‫این چیه؟ انگار تو ‫حال خوبی هستی، هاجیمه کوچولو.
‫سلام. صبح بخیر، مادربزرگ.
‫اتفاق خوبی افتاده؟
‫نه، واقعاً نه.
‫راستی، زانوت چطوره؟
‫خب، به لطف گیاهان دارویی ‫که بهم دادی...
‫ببین! کاملاً خوبم!
‫ر-راست می‌گی... خودت رو ‫زیاد اذیت نکن.
‫ممنون، هاجیمه کوچولو.
‫همه از اینکه اومدی ‫اینجا تو این خراب‌شده سپاسگزارن.
‫حتی اگه بخوایم از ماجراجوها کاری بخوایم، ‫خیلی‌هاشون خودخواه یا خشن هستن.
‫تو واقعاً یه نجات‌دهنده‌ای.
‫شنیدنش خوبه.
‫اگه دنبال این هستی که اینجا ‫مستقر بشی، می‌تونم دخترای خوبی رو بهت معرفی کنم.
‫ماریان چطوره؟
‫بیدار شو، پدربزرگ!
‫آه، خب اگه خودت نباشی، ‫هاجیمه کوچولو.
‫ببخشید مزاحمت شدم وقتی داشتی استراحت می‌کردی، ولی ‫می‌خوام برم تو سیاه‌چال تا گوشت بیارم.
‫باشه. پس اینجا امضا کن.
‫حتماً.
‫می‌فهمم... پس قراره ‫گوشت تازه بیاریم.
‫فکر کنم امروز برم بیرون ‫عرق بخورم.
‫مطمئن شو مادربزرگ ‫بهت غر نزنه.
‫آره. مراقب باش اون بیرون.
‫چی؟
‫چرا در بازه؟
‫امضای من تنها امضای ‫توی لیست بود.
‫وای!
‫هی، این یه بچه کوچولوعه!
‫تو نمردی، مگه نه؟! هی!
‫آه، نجات پیدا کردم!
‫چقدر بی‌خیال!
‫اون واقعاً یه دشمن ‫ترسناک بود.
‫این واقعاً ضعیف‌ترین ‫هیولاست.
‫شما، آقا، جونم رو نجات دادید! ‫اسم شما رو می‌پرسم!
‫ریروری اسمش ریروریه!
‫من هاجیمه شینونومه هستم.
‫آه، تو نام خانوادگی داری!
‫حتماً یه ماجراجوی ‫مشهور هستی—
‫ولی چرا...
‫حقته، بچه پررو!
‫تو بدون ‫گرفتن اجازه از مدیر وارد سیاه‌چال شدی!
‫خب، پیرمرد خیلی عمیق ‫خوابیده بود.
‫باید بیدارش می‌کردی!
‫تازه، بچه کوچولویی مثل تو ‫اینجا چیکار می‌کنه تنها؟
‫پدر و مادرت کجان آخه؟! ها؟!
‫رها شده بودم.
‫چی؟
‫ریروری تنها زندگی خواهد کرد.
‫تو اهل این دهکده نیستی، مگه نه؟
‫توی بار یه تاجر قایم شدم ‫و اومدم اینجا.
‫چخ. فکر کنم یتیم‌خونه دهکده ‫وقتی از اینجا نباشه کمکی نمی‌کنه.
‫در بهترین حالت، اخراج می‌شه ‫و سر از حلبی‌آباد درمیاره.
‫اِه، این که همیشه اتفاق می‌افته.
‫ک-کجا می‌ری، هاجیمه؟
‫یهو چقدر مهربون شدی، نه؟ ‫می‌خوام برم یه کم گوشت بگیرم.
‫گوشت؟!
‫دنبال من نیا. چیزی برات ندارم.
‫می‌دونم.
‫ر-ریروری به ترحم نیاز نداره!
‫آره، هرچی تو بگی.
‫ولی رفتن تنها به سیاه‌چال ‫خطرناکه!
‫دوست داری ریروری همراهیت کنه؟!
‫نه، ممنون. کسی که حتی نمی‌تونه ‫ضعیف‌ترین هیولا رو شکست بده لازم ندارم.
‫اون فقط... ‫یه کم اشتباه کردم!
‫ریروری خیلی مفیده، هاجیمه!
‫آه، رسیدیم.
‫یه نمودار قد خیلی قابل فهم
‫خیلی بزرگه!
‫خب، صدات حتی بزرگ‌تره!
‫اِ... حداقل به اون اندازه بزرگ نیست.
‫باشه، همین‌جا بمون.
پردازش و ترجمه شده توسط موتور هوش مصنوعی اختصاصی ساب‌یار
subyar.com
‫ترسیدم، واسه همین یه کم ‫اشتباه کردم.
‫می‌فهمم.
‫فکر کنم از نظر روحی قوی‌تر از اون چیزیه که به نظر میاد.
‫اون چیز هنوز زنده‌ست؟
‫هم؟ آره.
‫باید خونش رو خالی کنم ‫تا گوشتش خوشمزه‌تر بشه.
‫وقتی قلبش هنوز می‌زنه، ‫خونش بهتر تخلیه می‌شه.
‫وای! تبریک می‌گم که این ‫ماموریت رو تموم کردی!
‫می‌شه ارزیابی رو ‫تو انجام بدی، اولیو؟
‫همیشه باعث افتخاره!
‫گوشتی که می‌آری خیلی محبوبه، ‫آقای شینونومه، چون بو نمیده.
‫متاسفم. نمی‌تونم بذارم ‫از آدم‌ها در صنف سوءاستفاده کنی.
‫اِ، راستش اون...
‫پس اون یتیمیه از بیرون دهکده.
‫پس نمی‌تونی ببریش یتیم‌خونه ‫کلیسای دهکده.
‫آره، می‌دونم.
‫انگار غذای اضافه نداریم ‫که بخوایم بدیم.
‫خب، من یه کم پیاده‌روی می‌رم، ‫پس وقتت رو برای ارزیابی بگیر.
‫ها؟ آه، حتماً.
‫سبزیجات خوشمزه نمی‌شن ‫مگر اینکه علف‌های هرز رو کامل بکَنیم.
‫من گوشت می‌خوام! سبزیجات نه! گوشت!
‫سلام.
‫آه، سلام. من ماجراجویی هستم که ‫اخیراً تو این دهکده کار می‌کنه.
‫آه، تو همون ماجراجویی هستی ‫که هی می‌شنوم.
‫شنیدم یه آدم خوب اومده.
‫اِ، اِه، ممنونم...
‫خب، چی تو رو آورده اینجا، ماجراجو؟
‫اومدی دعا کنی؟
‫آه، ام... داشتم یه کم قدم می‌زدم.
‫اِ، فکر کنم اوضاع اینجا یه کم ‫خرابه، نه؟
‫ها؟ خب، آره.
‫تا حدی با کمک‌های مردمی و ‫لطف اهالی دهکده سر می‌کنیم،
‫ولی نمی‌تونم بگم ‫اوضاع راحته.
‫آره، معلومه.
‫فقط از روی فرض...
‫اگه مثلاً هر ماه یه مقدار ‫گوشت و اینا اهدا کنم،
‫کفایت می‌کنه که یه بچه دیگه ‫به این اندازه رو سیر کرد؟
‫خب...
‫برای هر فصل، لباس، پتو و ملافه، ‫لوازم ضروری روزانه،
‫ظروف، صندلی، غذای روزانه،
‫تحصیل و درمان موقع مریضی یا ‫زخمی شدن لازمه.
‫فقط گوشت کافی نیست. اونا توله گرگ نیستن.
‫د-دقیقا درست می‌گید.
‫فقط از دید اون ‫به قضیه نگاه کن
‫این بچه شماست؟
‫آه، نه.
‫واقعاً؟
‫پس از ‫آشنایانه؟
‫نه...
‫از اهالی دهکده؟
‫نه...
‫اون اهل اینجا نیست و امروز ‫اتفاقی باهاش برخورد کردم.
‫آه...
‫عشق و توانایی شما برای مراقبت ‫از دیگران خیلی شگفت‌انگیزه...
‫واقعاً شگفت‌انگیزه.
‫ولی ما هم محدودیت داریم چون ‫خدا نیستیم.
‫خب، بی‌راه نمی‌گه.
‫اگه می‌تونستی کسی رو فقط ‫به خاطر اینکه دلت می‌خواست نجات بدی،
‫پس اینقدر برای همه سخت نبود.
‫همه دارن تمام تلاششون رو می‌کنن تا زنده بمونن.
‫واسه همین... فقط می‌تونی ‫تعداد محدودی دست رو بگیری.
‫همین و بس.
‫آقای شینونومه!
‫اولیو.
‫ریروری از این طرفا رد شد؟
‫نه، رد نشد.
‫می‌فهمم... نمی‌دونم کجا رفته...
‫رفته؟!
‫یه مدتی آروم روی ‫صندلی نشسته بود،
‫ولی وقتی رفتم یه درخواست فوری ‫قبول کنم، غیبش زد...
‫درخواست فوری؟
‫آره. یه فضولات غول‌پیکر تو ‫مزرعه مارتین پیدا شده.
‫ظاهراً یه هیولای جادویی تو ‫کوه‌های عقبه.
‫چی؟
‫ریروری می‌خواد تنها زندگی کنه.
‫نکنه...
‫اون احمق!
‫آقای شینونومه!
‫لعنتی!
‫زندگی روزمره یک ماجراجوی ‫مجرد ۲۹ ساله
‫خورشید داره غروب می‌کنه!
‫اگه تاریک بشه پیداش نمی‌کنم!
‫چرا نمی‌تونستی آروم بشینی؟!
‫یعنی... یه جورایی می‌فهمم...
‫اگه فقط می‌نشستی، از گشنگی می‌مُردی.
‫باید جونت رو به خطر بندازی تا بتونی غذا دربیاری.
‫اونجاست! داره با یه گرگ ‫کوهستان می‌جنگه؟
‫هی، بچه پررو!
‫بیا جلو!
‫فرار کن، احمق!
‫آخ! درد گرفت!
‫ای سگ ولگرد احمق!
‫اصلاً به چی فکر می‌کردی؟!
‫از ضعیف‌ترین هیولای ممکن شکست خوردی!
‫منظورم... منظورم اینه...
‫داشتم از گشنگی می‌مُردم!
‫لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫چرا اینقدر...
‫اَه، حال بهم زنه!
‫فقط خفه شو!
‫اگه می‌خوای به تیم من ملحق بشی، ‫دیگه گریه نکن!
‫چی؟
‫بیا! بهت نشون می‌دم چطور پاکسازیشون کنی.
‫بیا اینجا کمکم کن.
‫چی؟ اِه...
‫باید زودتر اینا رو پاکسازی کنیم و ‫برگردیم دهکده و بگیم،
‫«اینم به خاطر اینکه ‫گذاشتی اینجا بمونم.»
‫هاجیمه!
‫یه «آقا» هم بهش اضافه کن!
‫مطمئنی؟ در مورد ‫برداشتن یه بچه که نمی‌شناسی؟
‫من ساده‌لوح‌ام. من زودباورم.
‫اینکه آدم‌ها اینجوری نگاهت کنن ‫مسئله مرگ و زندگیه.
‫دیگه وقتشه بچه‌بازی رو تموم کنم.
‫حالا که با من سفر می‌کنی، ‫سخت‌گیرتر می‌شم...
‫هی، ریروی!
‫این خوشمزه‌ترین ‫قسمت گرگ کوهستانه!
‫هی، هاجیمه! گرگ‌های کوهستان خوشمزه‌ان!
‫لعنتی! ناتالی! منم یه آبجو می‌خوام!
‫با کمال میل!
‫می‌تونم بعد از اینکه تا جایی که می‌تونم ‫بخورم و بخورم، به سختی‌ها فکر کنم...
‫یا اینطور فکر می‌کردم.
‫خیلی بزرگ و نرم...
‫هاجیمه! هاجیمه!
‫چی؟
‫یهو خیلی بزرگ شدم.
‫چی؟ برگشتم.
‫ت-تو...
‫اون از گونه‌های باستانیه؟! ‫تا حالا ندیده بودم.
‫فقط دارم حدس می‌زنم.
‫خب، چه جور گونه‌ای؟
‫سینه‌های بزرگی داشت.
‫چی؟
‫سینه‌های بزرگی داشت.
‫تو هم سینه‌های بزرگی داری، ناتالی، ‫ولی سینه‌های اون تقریباً اندازه بود!
‫چه واکنش خوبی.
‫بدترین مرد مجرد ۲۹ ساله
‫ولی مرد، تو خیلی می‌خوری.
‫یکی از قوانین ماجراجوها اینه که ‫«اگه کار نکنی، نمی‌خوری.»
‫اشکالی نداره چون امروز کلی کار می‌کنم!
‫این اعتماد به نفس رو از کجا میاری...؟
‫گونه‌های باستانی... ‫ممنون برای گزارشتون.
‫خب، ویژگی‌هاشون چیه؟
‫سینه‌هاش بزرگ بود.
‫یعنی... بدنش به بدن یه بزرگسال ‫تبدیل شده؟
‫اینقدر ناامید به واکنشم نگاه نکن.
‫هی، ریروی. وقتی بدنت شبیه بزرگسال‌ها شد، ‫کار خاصی کردی؟
‫مثلاً آرزو کردی که بزرگ بشی؟
‫فکر کنم به این فکر کردم که دلم گوشت می‌خواد.
‫کلی خوردی!
‫احتمالاً ربطی نداره.
‫خیلی خب. من این موضوع رو بررسی می‌کنم.
‫عالی، ممنون.
‫خب، حالا. امروز می‌خوای چیکار کنی؟
‫چطوره که گیاهان وحشی ‫رو اطراف دهکده جمع کنیم؟
‫درآمدش بد نیست و دهاتی‌ها رو هم ‫خوشحال می‌کنه، پس توصیه می‌کنم!
‫نه. اون کار مهمه، ولی اول ‫باید اونو به مبارزه عادت بدم.
‫خب، نکته خوبیه.
‫پس چطوره ذرات اسلایم رو تحویل بدی؟
‫توی کیمیاگری استفاده می‌شن، پس ‫همیشه خریدارشونیم.
‫شنیدی چی گفت.
‫این کار توئه امروز.
‫اوه! بهم بسپار!
‫امشب، شمشیر ریروی تشنه‌ی خونه!
‫هنوز صبحه.
‫مراقب باش، هاجیمه.
‫اون هیولاییه که دیروز سعی کرد ‫ریروری رو بخوره.
‫خب، امروز دشمن تو هستن.
‫ها؟
‫دشمن تو. همه‌شون مال تو هستن.
‫ف-فکر کنم هنوز زوده که با یه رقیب ‫روبرو بشم...
‫رقیب؟ بیخیال. خیلی ضعیفن.
‫هه. اگه نتونی اونو شکست بدی، ‫اصلاً نمی‌تونی ماجراجو بشی.
‫نگران نباش! ریروری حتماً شکستش می‌ده!
‫واقعاً؟ در این صورت...
‫از تو نمی‌ترسم!
‫می‌کُشَمِت!
‫هی، صبر کن!
‫گوش کن، ریروی...
‫ر-ریروری خیلی خوب ‫فکر نکرده بود...
‫آره، حداقل خودت اینو می‌فهمی.
‫اول...
‫به حرفم گوش کن، لعنتی!
‫اَه...
‫اصلاً به حرفم گوش ‫نمی‌ده، ولی خب سخت کار می‌کنه.
‫واقعاً بچه سرسختیه.
‫پدر و مادرش رهاش کردن، ‫ولی می‌خنده و زیاد می‌خوره.
‫شاید کلاً برای زندگی ‫ماجراجویی ساخته شده.
‫من یه کم دوباره اشتباه کردم.
‫می‌فهمم.
‫خب، وقت ناهاره.
‫اوه، باشه.
‫چه منظره‌ی قشنگی.
‫خیلی آرامش‌بخشه.
‫هیچ‌وقت علاقه‌ای به این ‫چیزا نداشتم، ولی واقعاً عالیه.
‫بیا، نصفش مال تو.
‫این نان مخصوص نقره‌ای ناتالیه.
‫ر-ریروری امروز ناهار لازم نداره.
‫ها؟ چرا؟
‫چون ریروری امروز نتونست کارشو انجام بده.
‫به خاطر همین باید ‫همه‌ی غذا رو بخوری، هاجیمه.
‫می‌فهمم! فکر می‌کرد ‫می‌تونه کمی بهتر عمل کنه.
‫خیلی بدتر از اون چیزی که فکر می‌کرد عمل ‫کرد، برای همین الان می‌ترسه غذا بگیره.
‫فکر می‌کرد می‌تونه حداقل کمی انجام ‫بده، برای همین تونست اون همه غذا بخوره
‫و بدون مشکل بخنده.
‫ولی الان فهمیده که خیلی بیشتر از ‫اون چیزی که فکر می‌کرده بی‌مصرفه‌.
‫صبحونه رو زیاد خوردم.
‫می‌ترسه که ‫دوباره رها بشه!
‫داره التماس می‌کنه
‫که دوباره همین الان رهاش نکنم.
‫صبر کن! من تو اینجور ‫موقعیت‌ها باید چیکار کنم؟!
‫زندگی من کلاً شامل ‫خوردن، خوابیدن و مبارزه بود!
‫کاملاً بی‌تجربه‌ست
‫یه جوری بنویس که یه بچه رها شده ‫ظرف ۱-۲ روز بهت اعتماد کنه
‫اگه می‌تونستم این کارو بکنم، ‫کلاهبردار می‌شدم.
‫دیگه بخور دیگه!
‫نـ... نه، اشکالی نداره!
‫معلومه که اینو می‌گه. باید ‫به زور تو دهنش بذارم؟
‫خب به من چه؟
‫من که پدرش نیستم.
‫یکی از قانون‌های ماجراجوها اینه: ‫«اگه کار نکنی، نمی‌خوری».
‫پس مشکلی نداری ناهار رو نخوری، درسته؟
‫آره!
‫ا-اونو نادیده بگیر!
‫باشه! پس ‫برمی‌گردیم تو سیاه‌چال!
‫ناهار تو چی می‌شه هاجیمه؟
‫این یکی از قانون‌های ‫همسفر بودنه.
‫عمراً بتونم ولت کنم و ‫شکمم رو سیر کنم!
‫ها؟ ولی...
‫ریروری!
‫این یعنی باید زودتر یه اسلایم ‫بکشی
‫تا بتونیم با هم غذا بخوریم!
‫درسته!
‫خوب گوش کن. اول باید ‫با دقت مشاهده کنی.
‫یه چیزی با وقتی که باهاش ‫جنگیدی فرق داره، نه؟
‫هوم...
‫آه! چشم‌هاش توی بدنش فرو رفته!
‫درسته.
‫می‌دونی نقطه ضعف اسلایم چیه؟
‫پاهاش؟!
‫چشم‌هاش، احمق! ‫پا نداره!
‫ولی وقتی ریروری سعی می‌کنه ‫بهشون حمله کنه، سریع «ووش» می‌کنن و منو می‌زنن.
‫ریروری، اسلایم‌ها چشم‌هاشون رو ‫بیرون می‌زنن... وقتی صدا باشه!
‫پس یواشکی بری نزدیکشون... ‫و بکُشیشون!
‫تونستم...
‫یکیشو کشتم!
‫ریروری خیلی خوبه.
‫نگاه کن چقدر مغرور شدی.
‫ناتالی نان خیلی خوبی درست می‌کنه، هاجیمه!
‫می‌تونم تمام روز اینو بخورم!
‫شاید الان یه کم بهم اعتماد کرده باشه.
‫ببخشید! هنوز تحقیقاتم روی ‫گونه‌های باستانی تموم نشده!
‫واو، این کمیابه.
‫بزرگ دهکده منو برای ناهار دعوت کرده.
‫آه، خب، کاریش نمی‌شه کرد؟
‫ریروری یه اسلایم کشت!
‫واو، تبریک می‌گم!
‫اوه؟
‫به نظر میاد خیلی خوب با هم کنار میاید.
‫فراموش کردم! ولم کن، ریروری!
‫نه!
‫چرا اینقدر قوی هستی؟!
‫انگار پدر و فرزندی.
‫این خیلی حال می‌ده!
‫هی!
‫اوه؟
‫شاید این همونه...
‫«اواخر شب، فوراً به ‫بدن بالغ تبدیل می‌شن»...
‫یه ساکوبوس (Succubus).
‫کاش آقای شینونومه حالش خوب باشه.
پردازش و ترجمه شده توسط موتور هوش مصنوعی اختصاصی ساب‌یار
subyar.com
‫قسمت بعدی: ‫استعداد ریروری