‫مراقب باش نیفتی، باشه؟
‫می‌دونم!
‫متاسفانه مغازه شما، «بال‌های ساکوبوس»
‫ورشکست شده.
‫فروش اینقدر افت کرد؟!
‫نه، مغازه واقعاً فرو ریخت.
‫واقعاً؟
‫ساختمون لعنتی فرو ریخت؟!
‫حتماً کِرمش بوده، بهت می‌گم!
‫من از صفر و از حلبی‌آباد شروع کردم،
‫و بالاخره یه سرپناه خودم داشتم!
‫ا-اشکال نداره گریه کنی...
‫خواهش می‌کنم، حاجیـمه.
‫وقتی برگشتم ‫شهر، با من میای؟
‫باید بازسازی کنم، پس نمی‌تونم ‫پول زیادی بهت بدم...
‫ولی من خیلی نگرانم!
‫یانِگو، هان؟
‫خواهش می‌کنم، حاجیـمه!
‫داری مجبورم می‌کنی.
‫ممنونم، حاجیـمه!
‫خیالم راحت می‌شه که یه مرد کمکم می‌کنه.
‫گرفتمشون.
‫دخترها همه‌شون حالشون خوبه، درسته؟
‫آره. تنها نکته مثبت این ماجرا.
‫خب، خوبه.
‫ولی اگه کسی پشت این ماجرا بوده...
‫جهنم رو بهشون نشون می‌دم.
‫مشغله روزمره یه ماجراجو در ۲۹ سالگی
پردازش و ترجمه شده توسط موتور هوش مصنوعی اختصاصی ساب‌یار
subyar.com
‫قسمت ۶: نبرد سرنوشت‌ساز ‫در حمله به سیاه‌چال!
‫چه ساختمون بزرگیه!
‫حق با توئه.
‫آره بابا!
‫وای!
‫بیا دیگه، عجله کن!
‫فکر خوبیه!
‫ای بابا، این دیوارها هنوز ‫بلندترین سایه‌ها رو می‌ندازن.
‫باشه، دیگه فلسفی ‫حرف نزن. راه بیفتیم.
‫داشتم سعی نمی‌کردم فلسفی حرف بزنم!
‫مغازه‌م!
‫له شده.
‫یکی حسابی اوضاع رو به‌هم ریخته.
‫هی! تو باید ‫پشت خط بمونی!
‫صبر کن، رئیس؟
‫اگه ماریبل خودمون نباشه! چیکار می‌کنی؟
‫کار پاره‌وقت!
‫اوضاع حسابی به‌هم ریخته، می‌دونی؟
‫مغازه صاف شد!
‫و باور می‌کنی...
‫وای، خیلی وقته ندیدمت، ورونیکا!
‫جسی فرکلز...
‫با آرایش پنهان شده
‫اسم کک‌ومک‌هام رو نیار!
‫خلاصه، خیلی متاسفم برای اتفاقی که ‫برای مغازه‌ت افتاده.
‫تو این کار رو کردی، نه؟ نابود شدی.
‫مـ-من نبودم!
‫یه اژدهای مه که می‌خواست لونه کنه ‫اتفاقی افتاد که روش فرود اومد!
‫حقیقت داره.
‫اتحادیه امروز ‫صبح اعلام کرد.
‫یه اژدهای مه که شبانه پرواز می‌کرد ‫خواست روی سقف لونه کنه،
‫ولی وزنش زیاد بود و نتونست تحمل کنه ‫و فرو ریخت.
‫لعنتی!
‫بیمه هیولا رو گرفتم، ولی بیمه اژدها رو نه!
‫راستش باید ممنون باشی.
‫من از همه دختراتون مراقبت می‌کنم ‫چون جایی برای رفتن ندارن!
‫خوش به حالت ورونیکا.
‫این خانم خیلی مهربون به نظر میاد.
‫اون این کار رو از روی مهربونی نمی‌کنه! ‫اصلاً اون نیست!
‫همه اینا جزئی از معامله‌ست.
‫من از دختراتون مراقبت می‌کنم تا وقتی ‫که دوباره بتونید استخدامشون کنید،
‫و در عوض...
‫استاد ریشات رو از ‫بردگی آزاد می‌کنی!
‫ریشت؟
‫اوه، خال‌خالی.
‫منظورم همینه! باید دست از ‫اینجوری رفتار کردن باهاش برداری!
‫حالا که فکرشو ‫می‌کنم، تو عاشقشی، مگه نه؟
‫خب، پس...
‫اگه کل هزینه بازسازی رو جلو بندازی، ‫بهش فکر می‌کنم.
‫چقدر می‌تونی حریص باشی؟!
‫خب، حدس زدم که ‫راحت قبول نمی‌کنی.
‫پس چرا این موضوع رو ‫با یه حمله به سیاه‌چال حل نکنیم؟
‫اگه ببری، من نصف هزینه‌های بازسازی ‫تو رو می‌دم.
‫ولی اگه ببازی، استاد ‫ریشات رو آزاد می‌کنی،
‫و از حالا به بعد برای من کار می‌کنی!
‫باشه. قبول!
‫یعنی، اینو گفتم، ‫ولی این واقعاً یه جورایی افتضاحه...
‫ها؟ ولی غذاش عالیه.
‫منظورم غذای ما نبود.
‫رقیبت عادت داره ‫تمام نقشه‌های سیاه‌چال رو بخره،
‫و اون توراورس رو هم استخدام کرده.
‫آره، خلاصه که اینه.
‫توراورس: گروه متخصص در ‫«محراب گوون»
‫خب، پس اون قطعاً ‫دست بالا رو داره.
‫از اون زن متنفرم!
‫لازم نیست نگران باشی!
‫اگه ببازی، منم جام رو ‫کنار تو از دست می‌دم.
‫بنابراین، من، ریشات...
‫از فردا ‫جدی می‌شم!
‫شاید اشکالی نداشت اگه می‌باختی؟
‫نه! هزینه‌های ‫بازسازیم رو می‌گیرم!
‫این کوفته‌های خرگوش با سس میسو ‫خوشمزه‌ست، حاجیمه!
‫آره واقعاً.
‫سیاه‌چال: «محراب گوون»
‫پس اومدی، ورونیکا!
‫آماده‌ای انجامش بدی؟
‫اصلاً!
‫خیلی ممنونم!
‫چرا داری استاد ریشات رو می‌زنی؟!
‫این یه نبرد تیمی پنج به پنج خواهد بود.
‫تیمی که غول ‫طبقات میانی رو شکست بده،
‫هیولای احیا شده، ‫برنده می‌شه.
‫حمله به سیاه‌چال آغاز می‌شه!
‫ترتیب برای حداکثر سرعت بود!
‫پس بزن بریم!
‫آره!
‫هی! منو تنها نذارین!
‫استاد ریشات!
‫با-دامب! اوه، استاد ریشات...
‫داری چیکار می‌کنی، احمق؟!
‫وسط این نبرد تن به تن، ‫ خودتو به سبک‌سَری نزن!
‫چی گفتی؟
‫تله خیلی وسوسه‌انگیز بود... ‫ نتونستم مقاومت کنم.
‫هی! داری با استاد ‫ریشات چیکار می‌کنی؟!
‫دهنتو ببند دیگه!
‫چه مسخره.
‫اون آدم‌های ببر پیشی گرفتن!
‫خانم ما می‌بازه!
‫هی!
‫محکم‌تر، لطفا!
‫به نظر می‌رسه راه بن‌بسته.
‫ریروی ماجراجوی رتبه برنز...
‫به بن‌بست خورده!
‫یه ورودی پنهان؟!
‫همین حالا...
‫یه صندوقچه گنج!
‫اوه، اونا برای بزرگ‌ترهاست.
‫فقط امتحانش کن.
‫تجهیزاتی که توی صندوقچه‌های سیاه‌چال پیدا می‌کنی همیشه
‫اندازه هر کسی که اول پیداش کنه، تغییر می‌کنه.
‫من خیلی قوی‌ام!
‫آره، در مورد اون قسمتش مطمئن نیستم.
‫وقت واسه وایستادن نیست! ‫ باید عجله کنیم!
‫آره، آره.
‫هیولای احیا شده ‫ شَچی‌هوکُو واکر
‫حاجیمه، به اون چیز طلایی عجیب نگاه کن.
‫فکر کنم اون غول مرحله آخره.
‫چی گفتم مگه؟!
‫جلوی منو نگیر، حاجیمه!
‫آره، شانس نداری.
‫تو این سطح نمی‌تونی ‫ مستقیم باهاش مقابله کنی!
‫اگه اینقدر مصممی، فاصله بگیر ‫و از جادوی لعنتی استفاده کن.
‫ولی حاجیمه...
‫جادوی ریرُوی فقط یه دوشه.
‫خب، بازم امتحانش کن.
‫لول آپ کردی، ‫ و تجهیزات جدید داری.
‫ریرُوی فکر می‌کنه با شمشیر ‫قوی‌تره تا چوب‌دستی، ولی...
‫اون یه چوب‌دستی واقعیه. هیچ شکی نیست.
‫پس فقط امتحانش کن، باشه؟
‫آره، به نظر میاد تو این زمینه ‫پتانسیل بیشتری داری، ریرُوی.
‫چی؟!
‫شکارمون!
‫ریرُوی ضربه نهایی رو زد!
‫یه کم سرسختی، نه؟
‫بچه‌ی لج‌باز...
‫تحسین می‌کنم، توله کوچولو!
‫خیلی خوب تونستی از فرصت استفاده کنی.
‫تو سن تو، این فوق‌العاده‌ست.
‫شمشیر دست ریرُوی بهتره، ‫ ولی منم با چوب‌دستیم خوبم!
‫از اینکه شکست خوردن ناراحت نیستن؟
‫صبر کن! دیگه مرده؟!
‫کـ - کی این کارو کرد؟! حاجیمه؟ توراورس؟
‫صبر کن، ریرُوی؟
‫شوخی می‌کنی! فوق‌العاده‌ست، ریرُوی!
‫خب، آره!
‫ریرُوی خیلی خفنه!
‫من باختم...
‫یوهو! نصف قیمت، نصف قیمت!
‫خیلی ممنونم از هر دوتون!
‫مشغله روزمره یک ماجراجو در سن ۲۹ سالگی
‫مشغله روزمره یک ماجراجو در ۲۹ سالگی
‫وای، حاجیمه، چقدر مردونه‌ای!
‫و باحال!
‫مگه نه؟ بهم بگو!
‫واسه خاطر ما جنگیدی، نه؟
‫معلومه که جنگیدم!
‫چقدر قابل اعتمادی!
‫فکر کنم همین‌طور باشه!
‫حاجیمه! سوغاتی می‌خریم، درسته؟
‫چـ - چی می‌خوای، ریرُوی؟ ‫ یه کاری دارم می‌کنم!
‫تازه، عجله‌ای نیست.
‫امشب از شهر می‌ریم، مگه نه؟!
‫چی؟ انقدر زود می‌رین؟
‫می‌خواستم بیشتر حرف بزنیم!
‫می‌تونیم حرف بزنیم، می‌تونیم حرف بزنیم!
‫می‌ریم! الان!
‫نه! ولی سینه‌ها...!
‫لعنتی، داشتم از فضای ‫حرم لذت می‌بردم.
‫خانم اولیو ازمون نخواست ‫براش عطر بخریم؟!
‫عطر، هان؟
‫اوه، می‌رین یانِگو؟
‫و پنج روز؟
‫فکر کنم.
‫می‌فهمم... پنج روز کامل، هان؟
‫دریم‌بری (Dreamberry).
‫عطر ساخته شده از دریم‌بری ‫خیلی مد شده.
‫منظورم تو یانِگوئه.
‫«عطر» چیه؟
‫چرا این آب ‫بدبو انقدر گرونه؟
‫من فقط یه بچه حلبی‌آبادم، ‫پس سر در نمیارم.
‫حلبی‌آباد...
‫گفتی اسلایم؟ حاجیمه؟
‫می‌ریم بازم بجنگیم؟
‫گفتم حلبی‌آباد. حلبی‌آباد!
‫جایی که قبلاً زندگی می‌کردم.
‫و چون اینجاییم، بد نیست ‫یه سر بهش بزنم.
‫اوه. سر قبر پدر و مادرت؟
‫نه، یه رفیق که باهاش می‌گشتم.
‫من هیچ‌وقت پدر و مادرم رو ندیدم!
‫می‌خوای امروز مادرت باشم؟
‫نه. و این یه جور علاقه ‫عجیبه.
‫خیلی آدم ترسناک ‫دارن نگاهمون می‌کنن.
‫اونا به تو نگاه نمی‌کنن، احمق.
‫دارن به اژدهای کوچولوی ‫خوشمزه‌ی اونجا نگاه می‌کنن.
‫غذا نیست!
‫اصلاً غذا نیست!
‫حاجیمه، اینجا آشغال می‌فروشن.
‫آشغال!
‫شنیدی، پیرمرد پوم؟
‫صداتو بیار پایین، بلای حلبی‌آباد.
‫بلا؟
‫خب، این چیه؟ ‫اومدی خونه؟
‫نه دقیقاً. فقط اومدم سر کار.
‫و اینم بچه‌ته؟
‫نه، فقط یه بچه که پیداش کردم.
‫پیداش کردی؟
‫خب، تو که خیلی مهربونی!
‫شاید بهتر باشه ‫فرشته حلبی‌آباد صدات کنم!
‫اگه می‌خوای بمیری، پیرمرد!
‫هیچ‌وقت عوض نمی‌شی، پسر.
‫پدربزرگ، حاجیمه رو می‌شناسی؟
‫معلومه که می‌شناسم! از وقتی که ‫به اندازه تو کوچیک بود.
‫اولین باری که دیدمش، داشت سعی می‌کرد ‫از مغازه‌م دزدی کنه.
‫از اینجا؟
‫و وقتی سعی کردم برش گردونم، ‫با یه سنگ زد تو سرم.
‫این عصبانیم کرد، ‫پس دفعه بعد که دیدمش،
‫یه لگد زدم بهش درست تو باسنش!
‫یادمه!
‫دیگه اینطوری تعریف نکن، پسر!
‫اینجا ترسناکه.
‫ولی...
‫می‌فهمم.
‫اینجا جاییه که حاجیمه بزرگ شده.
‫دزد اژدها!
‫حاجیمه! اژدها...
‫بهتره بری!
‫به چی می‌خندی؟!
‫گوشت برای من!
‫اژدها!
‫حالا عصبانی شدم!
‫شلیک فوق‌العاده معجزه‌آسای ریروی!
‫لعنتی!
‫کی این کارو کرد؟!
‫هی! تو!
‫از کدوم قلمرویی؟!
‫اوه، تویی، لاتون.
‫نگاه کن بهت. قلمروت رو گسترش دادی، ها؟
‫معلومه سخت کار کردی!
‫بـ-بله!
‫ام... چی شما رو ‫به خونه برگردونده، آقای حاجیمه؟
‫از چی می‌ترسی، لاتون؟
‫هی، من تو رو نمی‌شناسم.
‫فکر می‌کنی کی هستی؟
‫می‌دونی قلمرو ‫کیه؟ لاتون اینجاست--
‫احمق! بس کن—
‫معروف‌ترین سیخ‌کباب‌کن انسان حلبی‌آباد
‫سلام من رو به سلمان برسون!
‫هریس!
‫صبر کن، حاجیمه!
‫حاجیمه، اون‌ها پیشکش‌های تو نبودن؟
‫اینجا همینطوریه. ‫منم قبلاً همین کار رو می‌کردم!
‫وقتی آدما می‌میرن، سوزانده می‌شن.
‫به صورت خاکستر، توسط باد حمل می‌شن،
‫همه راه تا خورشید.
‫کاش بدونم الان کجا هستن.
‫به خورشید رسیدن؟
‫امیدوارم گرسنه نباشن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ریروی امروز مامان توئه.
‫من این رو نخواسته بودم، یادت رفته؟
‫راستش رو بخوای...
‫کاش وقتی کوچیک بودی، ‫ریروی کنارت بود.
‫اون وقت می‌تونستم سخت کار کنم ‫تا اوضاع رو برات راحت‌تر کنم.
‫چه حیف!
‫حس می‌کنم اوضاع ‫حتی سخت‌تر می‌شد.
‫عالی بود.
‫فقط داشتم یه کم می‌خوردم!
‫خب، زیاده‌روی نکن، پیرمرد پوم.
‫خیلی چسبید بعد از این همه مدت!
‫حاجیمه، دارن چیکار می‌کنن؟
‫موش‌گیری می‌کنیم.
‫بچه‌های حلبی‌آباد این کارو می‌کنن ‫تا یه کم پول تو جیبی در بیارن.
‫تو هم این کارو می‌کردی؟
‫آره، اون موقع‌ها.
‫ریروی هم می‌خواد امتحان کنه!
‫فقط یه بار، باشه؟ بچه‌های دیگه ‫دارن سعی می‌کنن پول غذا در بیارن.
‫هی، اون بزرگه به نظر خوب میاد.
‫با بندی که توی اون جعبه اونجاست، ‫باید ببندیش.
‫خـ باشه.
‫بعد از روی پل میندازیش پایین...
‫و بعد از مدتی، یه موش گنده ‫میاد این طرف.
‫پس یه سنگ گنده برمی‌داری و می‌کُشتیش.
‫اینجوری، آسیب نمی‌بینی.
‫کرم رو هم نباید بزنی.
‫اونا طعمه‌های با ارزشی هستن و می‌شه دوباره استفاده‌شون ‫کرد.
‫می‌خوایم تمومش کنیم؟
‫من انجامش می‌دم!
‫امروز مهمونی ‫کباب موش داریم!
‫باشه. ولی کرم رو نکُش.
‫هی، حاجیمه! بیا تو هم یه نوشیدنی بخور!
‫باشه.
‫هنوز نه. باید صبر کنم...
‫اونجا! داره میاد!
‫«کاش وقتی کوچیک بودی، ‫ریروی کنارت بود»، آره؟
‫قطعا دردسر بیشتری درست ‫می‌کرد، که حتما لازم نداشتم، ولی...
‫احمق!
‫حاجیمه! کرم من!
‫ولی شرط می‌بندم، یه جورایی...
‫باعث می‌شد همه‌چی بامزه‌تر بشه.
پردازش و ترجمه شده توسط موتور هوش مصنوعی اختصاصی ساب‌یار
subyar.com
‫قسمت بعد: ریروی و کوکو