‫فوشی مقابل میزوهایی که گم شده بود، ظاهر می‌شود.
‫من...
‫می‌خوام اینجا بمونم.
‫زندگی میزوها، دور از چشم فوشی،
‫به‌طرز حیرت‌آوری از هم می‌پاشد.
‫ما ـ مامان...
Shiori Translation Team
Cielo
کسی که ناپدید شد
‫درد خیلی شدیدی رو حس کردم.
‫یعنی کار کی بوده؟
‫بوی میزوها.
‫کار اون بوده؟
‫قبل از اینکه این اتفاق بیفته، ‫کاری هست که بتونم برات انجام بدم؟
‫دوستم شو.
‫باشه.
‫اگه کمکی به حالت می‌کنه، دوستت می‌شم.
‫خب دیگه، پاشو.
‫می‌تونی بلند شی؟
‫کسی رو داری که ازش کمک بگیری؟
‫بیا بریم پیش پدرت. من می‌برمت.
‫نه! نمی‌رم!
‫پلیس دستگیرم می‌کنه!
‫عمراً بذارم این اتفاق بیفته.
‫اینطوری دیگه نمی‌تونم بی‌نقص باشم.
‫پلیس؟
‫چیز خطرناکیه؟
‫می‌دونی، مگه نه؟
‫من مامانم رو کشتم.
‫نذار اختیار زندگیم دست کس دیگه‌ای بیفته.
‫کمکم کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫چه کاری ازم ساخته‌ست؟
‫منو ببر خونه‌تون!
‫هی، اینو بگیر بپوش.
‫چه کفش عجیبی. ممنونم.
‫حالا که فکرشو می‌کنم...
‫هنوز اسمتو بهم نگفتی.
‫اسمت چیه؟
‫من...
‫فوشی هستی، درست می‌گم؟
‫یه کتاب درباره‌ت خوندم.
‫چرا سعی نمی‌کنی قدرت‌های عجیبت رو پنهان کنی؟
‫ببخشید، فکر می‌کردم معلوم نیست.
‫کسی اینجا نمیاد.
ارائه شده توسط تیم ترجمه‌ی اختصاصی شیوری t.me/TheShiori
‫واقعاً می‌خوای اینجا بمونی؟
‫تا کِی؟
‫هی، می‌تونی یه تخت بسازی؟
‫آه، آره.
‫ظاهراً اینجا برق نداره، چندتا شمع هم جور کن.
‫آه، یا شایدم چراغ‌قوه یا کبریت؟
‫چراغ‌قوه؟ کبریت؟
‫مگه نمی‌دونی اینا چی‌ان؟
‫پس برو پیدا کن.
‫اگه بهشون دست بزنی، می‌تونی بازسازی‌شون کنی، درسته؟
‫و همین‌طور، لباس و حوله.
‫صابون، شامپو، نرم‌کننده...
‫یه سشوار هم لازم دارم.
‫آه، اینجا که برق نداره.
‫پس نمی‌تونم با کتری، یه نوشیدنی گرم درست کنم.
‫نمی‌دونم این چیزهایی که می‌گی چی‌ان، ‫ولی می‌رم دنبال‌شون می‌گردم.
‫صبر کن.
‫باشه واسه فردا.
‫امشب رو پیشم بمون.
‫می‌ترسم.
‫تموم شد.
‫آه، باشه.
‫خب، از فردا می‌خوای چیکار کنی؟
‫احتمالاً خبرش پخش بشه.
‫و حدس می‌زنم اثر انگشتم همه‌جا باشه.
‫مسلماً نمی‌تونم برم مدرسه.
‫تو چرا...
‫فوشی-سان، خونه‌ی یوکی-کون اینا می‌مونی، مگه نه؟
‫عا، اوهوم.
‫چرا اومدی به این شهر؟
‫همین‌طوری.
‫شاید چون شهر باصفایی به‌نظر می‌اومد.
‫با منم همین‌طوری اتفاقی برخورد کردی؟
‫چی بگم والا.
‫هی، میزوها، تو چرا...
‫گرسنمه.
‫آه، راست می‌گی.
‫وای، خدا جونم!
‫جدی می‌تونی هرچیزی درست کنی.
‫تا از دهن نیفتاده بخور.
‫ایتاداکیماس.
‫هی، غذای موردعلاقه‌ی تو چیه، فوشی-سان؟
‫فکر کنم، گوشت...
‫آه، جدیداً از اینا هم خوشم اومده.
‫تاحالا چای حبابی خوردی؟
‫یادمه یه‌بار توی یه لجن‌زار تخم‌هایی شبیه اینا دیدم.
‫هیچ نمی‌دونستم انقدر خوش‌مزه‌ست.
‫تخم؟
‫نه بابا! اون که تخم نیست! یه‌مشت نشاسته‌ست.
‫نشاسـ...؟
‫آه، گمونم یه ماده‌ی غذایی امروزی باشه.
‫به‌هرحال دنیا جای خیلی بزرگیه. ‫تعجبی نداره که هنوزم با چیزهای جدید آشنا می‌شم.
‫فوشی-سان، خیلی نازی.
‫چرا مامانت رو کشتی؟
‫نمی‌دونم.
‫اون لحظه‌ای که کشتمش رو به یاد نمیارم.
‫ولی... یادمه که اعتمادمو بهش از دست دادم.
‫مامانم یه کش مو بهم داد که خیلی براش باارزش بود.
‫ولی بهم دروغ گفته بود.
‫توی یه مغازه همین نزدیکی‌ها ‫جفت همین کش رو دیدم که فقط 300 ین بود.
‫شاید مامانت انقدر به فکرت بوده که مجبور شده بهت دروغ بگه.
‫دلگرمی دادن تو مرامت نیست، نه؟
‫اگه واقعاً به فکرم بود، بهم دروغ نمی‌گفت.
‫شاید.
‫نمی‌دونم...
‫خجالت می‌کشم جلوی چشم‌هات بخوابم، پس تو هم بخواب.
‫بیا چشم‌هامونو ببندیم.
‫باشه، هرچی تو بگی.
‫فوشی-سان، تو اجدادم رو دیدی، مگه نه؟
‫من نواده‌ی هایاسه‌ام.
‫لابد واسه همینه که نگرانم بودی.
‫اون چه‌جور آدمی بود؟
‫چه‌جوری؟
‫آدم خوبی بود.
‫از چه لحاظ؟
‫مراقبم... بود.
‫بهم غذاهای خوبی می‌داد.
‫قوی و بامعرفت بود.
‫به همه کمک می‌کرد.
‫به خانواده‌ش اهمیت می‌داد.
‫دوست‌ها و آدم‌های زیادی اطرافش داشت.
‫دروغ می‌گی.
‫دروغ نمی‌گم!
‫چشم‌هاتو نبستی.
‫آه، منظورت این بود.
‫توی این دنیای صلح‌آمیز، فقط یه دختر هست که داره اذیت می‌شه.
‫تا وقتی تو نخوابی، خواب به چشم‌های من نمیاد.
‫چشم‌هاتو بستی؟
‫آره، بستم.
‫صبح بخیر. صبحانه آماده‌ست.
‫خواب دیدم مامانم رفته و من تک‌وتنها موندم.
‫و وقتی فهمیدم خواب نیست، احساس درموندگی کردم.
‫ولی فکر کنم واقعیت شیرین‌تره.
‫چون از خواب بیدار شدم و تو رو دیدم، فوشی-سان.
‫می‌رم چیزهایی که لازم داشتی رو برات بیارم.
‫چراغ‌قوه، شامپو و نرم‌کننده...
‫و اگه شد، مامانت.
‫سعی می‌کنم دوباره زنده‌ش کنم.
‫یـ‌ ـ‌ یه‌لحظه وایسا. هنوز وقتش نیست.
‫وقتش نیست؟
‫وقتش نیست. آخه...
‫اگه مامانت زنده باشه، می‌تونی بری مدرسه و پلیس هم دستگیرت نمی‌کنه.
‫همه‌چی برمی‌گرده سرجاش.
‫چی داری می‌گی؟
‫من مامانم رو کشتم.
‫ولی چیزی یادت نمیاد، مگه نه؟
‫پس، تقصیر تو نیسـ-
‫نــــه!
‫مطمئناً تاحالا جسدش رو پیدا کردن!
‫ولی... بهتر نیست که زنده باشه؟
‫صبر کن!
‫خواهشاً صبر کن.
‫فعلاً به‌خاطر من منتظر بمون.
‫خیلی‌خب.
‫کاری برخلاف میلت انجام نمی‌دم.
‫ممنونم.
‫پس، می‌رم مایحتاجت رو بیارم.
‫در اولین فرصت برمی‌گردم.
‫باشه، منتظرتم.
‫اَه! بون!
‫بون کدوم گوریه؟
‫بـــــون!
‫با اعصای بنیاد جلسه داله.
‫سر صبحی دردت چیه؟
‫پول می‌خوام.
‫مگه همین چند روز پیش 100,000 از بنیاد نکندی؟
‫باز دلت هوای فاحشه‌خونه رو کرده؟
‫نه. شنیدم یه مسابقه‌ی شرط‌بندی هست به اسم «اسب‌سواری.»
‫تو هم میای؟
‫وقتی شنیدم توی زندگی قبلیت ‫چجوری سرتو به باد دادی، ازت قطع امید کردم.
‫شک ندارم توی این زندگی هم همون‌جوری به فنا می‌ری.
‫هوی نفله، از کی تا حالا اینجوری باهام حرف می‌زنی؟
‫یادم نمیاد.
‫هــوی، تنت می‌خاره؟!
‫آیکو-چان، همه‌ی تخم‌مرغ‌ها رو شکوندم!
‫اصلاً درد نداره.
‫آقا، دارین شرف‌تونو جلوی این نیم‌وجبی‌ها ‫به باد می‌دین! پیرمردی چیزی گفتن!
‫پیرمرد هفت جد و آبادته!
‫امان از شما پیرمردها، سرمونو بردین!
‫می‌گما، می‌خوای بعد صبحانه بریم خرید؟
‫اجازه هست، بابابزرگ؟
‫البته.
‫یــوهــو، ما هم میایـ-
‫اوه، فوشی!
‫برگشتی، فوشی-سان؟!
‫اوهوم.
‫تو هم میای خرید؟
‫اه، بخشکی. یه قرون ته جیبم نیست.
‫مسئله‌ای نیست.
‫می‌تونم یه‌عالمه درست کنم.
‫وای، به منم بده!
‫این کارو نکن!
‫واسه چی؟!
‫اینجوری به شما زحمت نمی‌دیم.
‫نه یعنی نه!
‫با این کار ارزش پول رو پایین میاری!
‫ارزش؟
‫می‌تونین از پس‌انداز من استفاده کنین.
‫به هر نفر 300... نه 200...
‫نه، 300...
‫بفرمایید!
‫مرده شورمو ببرن با این هیکل گنده که...
‫یه دختر بچه رو گریه انداختم...
‫یه‌عالمه پول به جیب می‌زنم و از خجالتت درمیام!
‫من کار پیدا می‌کنم.
‫به‌نظرم این یکی خوشگل‌تره.
‫دل تو دلم نیست.
‫یه عمره نرفتم لباس‌فروشی.
‫اون گوشه استایل‌های کامل دارن.
‫دخترهای امروزی از این لباس‌ها می‌پوشن؟
‫یا از اینا؟
‫لباس‌های مردونه اون طرفه.
‫می ـ می‌دونم!
‫حالا یه‌بار خواستیم لباس دخترونه‌ی مامانی ‫بپوشیما! اشکالش چیه؟ مگه مردها دل ندارن؟!
‫چـ ـ‌ چرا. حق با توـه.
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫دست‌کم باید از بابام معذرت بخوام.
‫الو؟ بابا؟
‫میزوها؟ کجایی دختر؟
‫ببخشید.
‫فکر نمی‌کردم کار به اینجا بکشه.
‫فوراً بیا خونه.
‫مامانت دلواپسته.
‫از دستت عصبانی نیستیم.
‫نگران چیزی نباش و بیا خونه.
‫با ـ بابا؟!
‫خوش اومدی، میزوها.
‫معلوم هست کجا گذاشتی رفتی؟
‫صبحانه خوردی؟
‫بگیر بشین.
‫سر میز صحبت می‌کنیم.
‫عه‌وا؟ این لباس برای خودته؟
‫یا از هانا-چان قرض گرفتی؟
‫میزوها، مامانت می‌خواد یه‌چیزی بهت بگه.
‫خب، بفرما خانوم.
‫آره. ببخشید، میزوها.
‫اون روزی که رفتی خونه‌ی بابابزرگت، ‫ترس به دلم افتاد که نکنه ازم متنفر شده باشی.
‫برای همین کش موت رو قایم کردم ‫که دوباره اعتمادتو جلب کنم و بهت دروغ گفتم.
‫لابد واسه این بوده که دیروز نیومدی خونه، مگه نه؟
‫از امروز همه‌ی سعیم رو می‌کنم که دوباره اعتمادت رو به دست بیارم.
‫می‌تونی درست‌هات رو بیخیال شی ‫و هروقت خواستی با دوست‌هات بازی کنی.
‫مامان...
‫من دیروز...
‫تو رو کـ‌ ـ‌ کشتم.
‫راست می‌گی؟
‫حتماً کابوس دیدی.
‫ببخشید که انقدر بهت استرس وارد کردم.
‫کابوس؟
‫حالا، بیا غذامونو بخوریم.
‫برای دختر گلم سنگ تموم گذاشتم.
‫میموری، داریم می‌ریم خونه.
‫مامان، خوراکی می‌خوام!
‫یه‌خرده از دیروز مونده.
‫خان داداشت برات می‌خره!
‫انقدر بر و بر نگاه نکن.
‫بیا بریم. وقت شامه.
‫باشه.
‫مامانت زنده‌ست؟!
‫من هنوز کاری نکردم.
‫ولی داشت تو خونه آشپزی می‌کرد.
‫منتظرم بود که برم خونه.
‫قسم می‌خورم دیروز بدن بی‌جون مامانت رو دیدم.
‫سعی کردم بهش بگم که دیروز کشتمش.
‫و اون گفت که حتماً کابوس بوده.
‫بهتره فعلاً برم خونه.
‫فقط اومده بودم اینو بهت بگم.
‫فردا هم مدرسه دارم.
‫جدی همه‌چی روبه‌راهه؟
‫آره. فعلاً که اینطور به‌نظر می‌رسه.
‫پس این لباس‌ها و چراغ‌قوه و اینا چی می‌شن؟
‫مسلماً همه‌شونو نگه می‌داریم.
‫هنوز چیزی حل نشده.
‫آره...
‫پس بیا هر روز بعد از مدرسه اینجا ‫همدیگه رو ببینیم و یه دل سیر با هم صحبت کنیم.
‫باشه.
‫تا بعد.
‫آه، راستی.
‫فوشی-سان، می‌تونم فوشی صدات کنم؟
‫آه،‌ آره.
‫من اومدم.
‫عــه، هیچی نشده لباس جدید پوشیدی، اِکو.
‫بهت میاد.
‫لباس‌های امروزی مدل‌های خیلی جدیدی دارن.
‫تو هم خوش‌تیپ شدی، کای.
‫هی، کجا رفته بودی؟
‫بعد از شام غیبت زد. نگرانت شدم.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫این دیگه چیه پوشیدی؟!
‫اصلاً بهت نمیاد!
‫خیلی هم میاد! مثل ماه شدم!
‫هیچ هم نمیاد.
‫حالا هی این لباس چین‌چینی‌ت رو به رخم بکش تا از خنده بمیرم.
‫این لباس رو ما ـ مارچ برام انتخاب کرده!
‫معذرت بخواه.
‫ببخشید.
‫عین آدم معذرت بخواه!
‫حرفت بدجوری بهم برخورد!
‫حرفی که به خودت برمی‌خوره رو نباید به دیگران هم بگی!
‫من تسلیمم. معذرت می‌خوام.
‫خیلی شرمنده‌ام. نشنیده بگیر.
‫«ببخشید» خشک‌وخالی به درد خودت می‌خوره!
‫و هم‌اکنون، به سراغ مورد 98اُم از 999 افسانه‌ی عامیانه می‌ریم!
‫بگو دقیقاً کجای حرفت اشتباه بود!
‫عـــه، لال‌مونی بگیرین دیگه! صدای تلویزیون رو نمی‌شنوم!
‫پسر نامیرا!
‫این پسر با یک تریلی تصادف کرد.
‫و درست مقابل چشمانی که امیدی به زنده بودنش نداشتند...
‫هی، این که منم.
‫این اتفاق یک بار دیگه تکرار می‌شه.
‫و این مرد از یه پل سقوط می‌کنه.
‫این من نیستم!
‫لابد CGـه.
‫CG?
‫یعنی بون کِی برمی‌گرده؟
‫نمی‌دونم. فکر نکنم حالا حالاها برگرده.
‫کاریش داری؟ می‌خوای به موبایلش زنگ بزنم؟
‫آه، نه.
‫امیدوارم مِسار-سان اوضاعش ردیف باشه.
‫فقط 500 ین پول برد.
‫اگه رو دور برد باشه، چیزیش نمی‌شه.
‫شما دخترها سن‌تون نمی‌رسه با چاپ‌استیک و قاشق غذا بخورین؟
‫چاپ‌استیک؟
‫اینا رو می‌گی؟
‫اون آقاهه اهل یانومه کجا رفته؟
‫کاهاکو رو می‌گی؟
‫چرا اینجا نیست؟
‫کجا رفته، فو-چان؟
‫بون چیزی بهم نگفته. بقیه هم همین‌طور.
‫این فقط یه معنی می‌تونه داشته باشه...
‫کاهاکو با من نیست.
‫جایی غیر از اینجا رو انتخاب کرده.
‫و به‌نظرم هیچ ایرادی نداره.
‫تو ناراحتی؟
‫آره.
‫خیال می‌کردم اون هم یکی از ماست.
‫خب، خب.
‫امیدوارم هرجایی که هست، حالش خوب باشه.
‫آره.
‫منم همین‌طور.
‫صبح بخیر، میزوها.
‫چه پخت‌وپزی کردی، خانوم.
‫نمی‌خوای عکس بگیری؟
‫دیگه عکس نمی‌گیرم.
‫چرا؟
‫من یه آدم جدید شدم.
‫نمی‌تونم اول صبحی این‌همه غذا بخورم.
‫ببخشید، ببخشید.
‫واقعاً زنده‌ست!
‫هــــه، پس از این خوشت میاد؟
‫آه، خب...
‫امتحانی می‌پوشمش. دزدکی نگاه نکنیا.
‫مامان میزوها واقعی به‌نظر می‌اومد.
‫بدون قدرت من زنده شده؟
‫یا برای یکی دیگه بوده؟ یه متقلب؟
‫می‌خوام میزوها رو ببرم پیش بون که حدأقل بفهمم توی بدنش...
‫دالی.
‫چطوره؟
‫آره.
‫یعنی چی «آره»؟ بهم میاد؟
‫آره.
‫ناز شدم؟
‫آره.
‫ازم خوشت میاد؟
‫آره.
‫می‌گما، بعداً یه سر بهمون بزن.
‫عــه، یعنی بیام خونه‌تون؟
‫با ـ باشه.
‫و‌ ـ‌ ولی یوکی-کون هم اونجا زندگی می‌کنه، مگه نه؟
‫آره اونم هست، حالا چیه مگه؟
‫می‌خوام به همه معرفیت کنم.
‫این... هم... از...
‫آخری!
‫ریشه‌ها این چند وقته خیلی رشد نمی‌کردن.
‫امروز یهو زیاد شد.
‫یوکی-کون، پس‌فردا میام خونه‌تون.
‫یادته قبلاً چی می‌گفتی؟
‫همون که دور هم جمع بشیم و هات‌پات بخوریم؟
‫آره، هات‌پات!
‫عــه، می‌بینم باز موهات رو با اون کش پر بستی.
‫خیلی نازه.
‫ممنونم.
‫گمش کرده بود، دوباره پیداش کرده.
‫می‌خواستیم فوشی رو ببینیم، نه اینکه هات‌پات بخوریم.
‫منم کنجکاوم ببینمش.
‫تو هم میای، رئیس؟
‫باشه یه وقت دیگه.
‫نمی‌خوام یه لشکر آدم سرشون خراب بشیم.
‫هی، تو چی فکر می‌کنی، سیاه‌پوش؟
‫قبلاً دیدم که نوکرها مُرده‌ها رو کنترل می‌کردن.
‫مامان میزوها اصلاً عجیب به‌نظر نمی‌اومد.
‫من همه‌ی نوکرهایی رو که احساس می‌کردم، از بین بردم.
‫امروز چندبار ریشه‌هامو گسترش دادم، ولی چیزی پیدا نکردم.
‫وا، ریشه‌ها باز دوباره رشد کردن یا من خیالاتی شدم؟
‫یعنی چندتاشون از دستم در رفته؟
‫راست می‌گیا!
‫همین چند دقیقه پیش همه رو کندیم!
‫یا اینکه...
‫هی، سیاه‌پوش، چیزی در این مورد می‌دونی؟
‫سیاه‌پوش؟
‫عصر بخیر.
‫ببخشید که مزاحمتون شدم.
‫سلام.
‫قبلاً‌ با فوشی آشنا شدی؟
‫ایشون سنپای من، میزوها-سان‌ـه.
‫شام هنوز طول می‌کشه آماده بشه.
‫اینجا رو خونه‌ی خودت بدون.
‫چـشـم. ممنونم.
‫از آشنایی باهاتون خوش‌وقتم.
‫ببینم، فوشی، این دختره از نگهبان‌ها...
‫انتظار نداشتم بفهمی.
‫چشم‌هاش عین مال اوناست.
‫تو پیداش کردی؟
‫آره.
‫و از قضا یوکی رو هم می‌شناسه.
‫در این مورد مطمئنی؟
‫هی فوشی، می‌شه همه رو معرفی کنی؟
‫ببخشید. من توناری‌ام.
‫ایشون اِکوـه.
‫چقدر نازن. همسایه‌هاتن؟
‫آره، یه‌جورایی.
‫هی، اون دختره چیکاره‌ی فوشیه؟
‫من چه می‌دونم؟
‫این چه صدایی بود؟
‫ صدای خرسه.
‫خرس؟
‫حیوون خونگیته؟
‫ببین، فو-چان!
‫همه‌ی خارهای پشتش رو بیرون کشیدم!
‫دیگه خلاص شد!
‫باریکلا، مارچ!
‫ترکوندی!
‫خانوم، شما کی هستی؟
‫من میزوها ام.
‫افتخاری نصیبم شد که با فوشی آشنا بشم.
‫خیلی‌خب، رفقا، همگی جمع بشین.
‫تو یه خط وایسین.
‫بون، منتظرت بودم.
‫می‌گما...
‫خونسرد باش، فوشی.
‫دندون رو جیگر بذار. برای همه‌تون آوردم.
‫کارت سبز.
‫این شناسنامه‌ی شما توی این دنیاست.
‫گفتم بهتره شماها رو برای آینده‌تون توی این دنیا آماده کنم.
‫مدرسه، کار، مالیات...
‫برای همه‌تون نیاز می‌شه.
‫صحیح.
‫مدرسه رفتن و کار پیدا کردن از جمله مواردی‌ان که ‫برای زندگی توی این دنیا، بهشون نیاز دارین.
‫مدرسه؟
‫کار؟
‫مالیات؟!
‫مالیات دیگه چیه؟! من مالیات ندارم!
‫یعنی همه‌مون قراره بمیریم؟!
‫آروم باش.
‫با این کارت‌ها و منابع بنیاد من، همه‌چی روبه‌راه می‌شه.
‫به‌نظر میاد سنت به مدرسه می‌رسه.
‫باید برای مدرسه‌ی ابتدایی آماده‌ت کنیم.
‫ابتدا...
‫تو هم باید با یوکی همسن باشی.
‫پس، باید بری راهنمایی.
‫چی؟ منم می‌رم؟!
‫هایرو و گوگو هم می‌رن دبیرستان.
‫من هیچ‌جا نمی‌رم!
‫خب حالا، فعلاً بیاین غذامونو بخوریم.
‫گمونم کسی فعلاً حوصله‌ی شنیدن ماجرای مامان میزوها رو نداره.
‫اِکو-سان می‌خواد انجامش بده.
‫همه می‌خوان زندگی جدیدشون رو شروع کنن.
‫پس،‌ می‌شه کمک کنی؟
‫هی،‌ فوشی، صدالبته تو هم می‌ری.
‫عــه، چرا؟
‫چی؟ فوشی هم میاد مدرسه؟! ای جان!
‫میزوها-کون هم قراره باشه. نگران نباش.
‫ضمناً، خانومی که پشت سرت نشسته هم همینو می‌خواد.
پیش نمایش
‫مادر میزوها مرده است.
‫پس در این صورت، آن زنی که جان تازه گرفته است، کیست؟
‫فوشی در پی یافتن پاسخ این معما، روز به روز آشفته‌حال‌تر می‌شود.
‫در میان این تشویش و سردرگمی، فوشی زندگی‌اش در مدرسه را آغاز می‌کند.
حرف‌های نشنیده