سال اول گنجی (۱۸۶۴)
تو این اوضاع، شوگان فقط یه جنازه متعفنِ دیگه‌ست.
الان وقتشه که ما سامورایی‌ها دست به کار بشیم!
آروم‌تر! ممکنه یکی صداتو بشنوه!
کی اونجاست؟!
هی! داری چیکار می‌کنی؟!
شمشیرمو کشیدم اما تو فقط زبون می‌ریزی.
تو آلوده‌ای.
لعنت بهت—!
تا مغز استخون فاسدی.
دنیای انیمه تقدیم می کند{ol;h;sl;be10t;دنیای انیمه تقدیم می کند}
مترجم: SorenA{ol;h;sl;be15sl;pos(964104)sl;3c&H060BBD&t;مترجم: h;sl;fs60sl;fnBread Saucesl;3c&HD530F3&t;SorenA}
زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه awsub@{ol;h;sl;be15sl;pos(960196)sl;3c&H692D6F&t;زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه h;sl;fnA nicsl;3c&HE7C62E&t;awsub@}
چی شده، نوماری؟
فکر کردم داشتی شوخی می‌کردی
وقتی با نوماری‌چان اومدی تو و گفتی دخترته
ولی الان انگار واقعاً یه بابای کارکشته شدی.
هی رفیق، می‌تونم یه دقه باهات حرف بزنم؟
ببخش که اتاق خواب رو قرض گرفتم.
نه بابا! اصلاً مشکلی نیست.
چطور بگم…
یکی اومده کاریت داره...
باشه، الان میام.
آه، جینیا-دونو!
ببخشید که یه‌دفعه اومدم.
هاته‌کیاما-دونو.
مدتیه ندیدمتون، خوشحالم حالتون خوبه.
اوه، اون بچه مال شماست، جینیا-دونو؟
اینجا چی می‌خوای؟
آدمایی تو سطح شما نمیان سراغ مغازه سوبای کوچیکی مثل این.
فقط یه دلیل می‌مونه که بریم سراغ شکارچی دیو معروف.
واضح نیست؟
یه دیو هست که می‌خوام بکشی.
اسمش کییچی اوکاداست.
تا همین اواخر، پیش خودم کار می‌کرد تا کشور رو از دست بیگانه‌ها نجات بدیم.
بی‌رقیب‌ترین جنگجوی گروهمه.
ولی یه دردسر پیدا کردیم.
چه مشکلی؟
متأسفانه
کییچی بدجور عادت کرده به حمله به آدمایی غیر از دشمنای ما.
چندتا از سامورایی‌های خودیمونو کشته
و حتی زن و بچه‌ها رو هم بی‌رحمانه زده.
الان دیگه فقط یه قاتله.
دیگه به جایی رسیده که نمیشه بی‌خیالش شد.
اما بعید می‌دونم حرف حساب سرش بشه
و کسی رو هم ندارم که بتونه از پسش بربیاد.
اینجا بود که تو به ذهنم رسیدی.
نمی‌خوام به جای من باهاش بجنگی.
فقط می‌خوام جلوشو بگیری و نذاری آدمای بیشتری کشته بشن.
ممکنه فقط همین یه بار بهم کمک کنی؟
نمی‌فهمم.
منظورت هدف کییچیه؟
در واقع منظورم هدف خودته.
اون تسوچیورا رو که داری.
چرا به یکی از دیوهای خودت نمیگی بره طرفشو جمع کنه؟
چون تسوچیورا و کییچی رفیقن.
نمیتونم ازش بخوام به یکی از خودشون آسیب بزنه.
نظرت چیه؟
قبول می‌کنی این کارو برام انجام بدی؟
یه چیزو باید مطمئن شم.
مطمئنی این قاتل واقعاً دیوه؟
آره.
یه دیو درجه‌دوه که قدرت خاصی نداره.
ولی مهارتش تو شمشیرزنی انقدر بالاست
که حتی می‌تونه با دیوهای قوی‌ترم مبارزه کنه.
طرف شدن باهاش کار خیلی سختیه.
فکر کنم یهویی نمی‌تونی تصمیم بگیری.
خب، پس اینطوری چطوره؟
کاری می‌کنم فردا شب کییچی بیاد پل ادو باشی.
اگه قبول کردی، بیا همونجا.
اگه نه، کلاً بی‌خیال شو و محل نذار.
خب، دیگه من برم.
یاسوهیده هاته‌کیاما.
تو فکرت چی می‌گذره؟
ساده‌ست؛ سرنوشت این کشور.
و همه سامورایی‌های این سرزمین.
ببین تسوچیورا،
این کاتانا محشر نیست؟
آره، فکر کنم...
کادونو، درسته؟
همون‌طور که معروفه، بهترین آهنگرهای ژاپن مال اینجان.
شمشیرهاشون واقعاً یه چیز دیگه‌ست.
خیلی خوب جنس تشخیص می‌دین، هاته‌کیاما-دونو.
شمشیرهای کادونو کاملاً پاک و بی‌نقصن.
«شاهکار» واقعاً تنها واژه‌ایه که میشه بهشون گفت.
کییچی. پس برگشتی.
همون کاری که گفته بودی انجام دادم.
اون سامورایی‌های «ماهر» که علیه شوگان نقشه می‌کشیدن؟
کشتنشون اصلاً ارزش زحمتو نداشت.
ولی انگار حسابی خوش گذشت بهت.
من تهش یه قاتلم.
پس طبیعیه هرجور کشتاری رو دوست داشته باشم.
کسی غیر از هدفاتم کشتی؟
نامردِ عوضی!
چیه تسوچیورا؟ با من مشکلی داری؟
معلومه که دارم!
خشونت بی‌موردت فقط دردسر درست می‌کنه واسه لرد یاسوهیده!
می‌بینم هنوزم مثل قدیم آلوده‌ای.
مطمئنم هاته‌کیاما-دونو
خودش خوب بلده با هر دردسری کنار بیاد.
خب کییچی
یه مأموریت برات دارم.
یکی هست که می‌خوام بکشی.
باشه.
این دفعه کیه؟ یکی از رونین‌های چوشو؟
نه.
کسی که واقعاً حریف قدری برات محسوب میشه.
شاید اسمشو شنیده باشی؟
اون جنگجوی معروف ادو که به شکارچی دیو معروفه.
اوه؟
مثل همیشه ممنون.
قابلی نداره.
خودت می‌دونی که نمی‌تونی با نوماری-چان رو دوشت بری دنبال دیوها.
آشپز؟
بابا؟
بابا، گوش می‌دی؟
اوه، ببخشید حواسم نبود.
یه لحظه حواسم پرت شد.
شاید بهتره یکم استراحت کنی.
اگه کار نکنم که نونمون آجر می‌شه!
اما...
ای بابا، سخت نگیر.
امروز مغازه رو یه کم زودتر می‌بندم.
خوبه؟
پولمو همین‌جا می‌ذارم.
می‌تونی یه دقیقه صبر کنی، جینیا-کو؟
بابا، مشکلی نداری؟
نه، راحت باش.
میای یه کم بیرون قدم بزنیم؟
اوه! اینو ببین، خوبه؟
اِم، نمی‌دونم راستش.
حتی نمی‌دونم واسه چی به درد می‌خوره.
فکر کردم شاید واسه نوماری-چان بشه کاسه‌اش کرد.
آخه اونایی که تو مغازه داریم، خیلی بزرگن.
اگه یه همچین کاسه‌ای دم دست داشته باشیم،
می‌تونیم واسه نوماری-چان، سوبا رو کم‌کم بکشیم.
به نظرم بالاخره یه روز لازمش می‌شه.
زیاده روی کردم؟
اصلاً این حرفو نزن.
من خودم به این چیزا نمی‌رسم.
ببخشید اذیتت کردم.
نه بابا، اصلاً.
آخرش باید هوای مشتری‌های گل‌مون رو داشته باشیم دیگه!
باشه، همینو می‌خرم.
صبر کن، بذار من حساب کنم...
ممنونم.
چه خوب شد، نه؟
خیلی وقته اینورا نیومده بودم.
آره، واقعاً.
فصل بیدبرفی رسیده.
آره.
گل‌هاش هنوزم قشنگن.
مطمئنی نباید پیش بابات می‌موندی؟
نه بابا، چیزیش نیست که نگرون باشم.
درضمن الان بیشتر نگران توام.
ببخشید.
حرفاتونو شنیدم.
مثل اینکه دودلی واسه امشب اون کار رو انجام بدی، نه؟
توضیحات یاسوهیده هاته‌کیاما اصلاً برام منطقی نبود.
اگه یکی از افرادش خرابکاری کرده باشه،
باید قضیه رو تو جمع خودشون حل کنن و سروصدا به پا نکنن.
حتماً یه نقشه‌ای داره.
خب، تو چیکار می‌کنی؟
خب، راستش جای بحث نداره.
نمی‌تونم بذارم یه قاتل روانی آزاد بچرخه تو خیابون.
البته...
باید بگم واقعاً گیج شدم.
هر نقشه‌ای که بکشه به هدفای من ربطی نداره.
ولی وقتی درباره اون قاتل شنیدم، ناخودآگاه فکر کردم باید جلوش رو بگیرم.
خودمم از این طرز فکر تعجب کردم.
شاید... ضعیف شدم.
چرا این‌قدر خنده‌ت گرفت؟
خب، فکر نمی‌کنم هرچی الان بگم
جواب قانع‌کننده‌ای واست باشه.
ولی خواهش می‌کنم این "ضعف" رو فراموش نکن، باشه؟
چون مطمئنم یه روزی می‌رسی که همین رو واسه خودت عزیز بدونی.
باید برم.
مراقبش باش لطفاً.
موفق باشی.
آره، بعد می‌بینمت.
شما باید کییچی اوکادا-دونو باشید.
درسته. شما؟
یه رونین که تو فوکوگاوا زندگی می‌کنه. اسمم جینیاست.
اومدم اینجا که تو نبرد باهات رو‌به‌رو بشم.
واقعاً؟ باعث افتخاره که انقدر واسم وقت گذاشتی.
هه! تو واقعاً قوی‌ای!
هرچند می‌فهمم یه جورایی آلوده‌ای.
می‌بینم که واقعاً سرسختی.
قدرت بدنی‌ت از من خیلی بیشتره.
خیلی خطرناکه.
تو یه نبرد کاملاً فنی، فقط یه بیست درصد شانس پیروزی داشتم...
نه، حتی یک دهم!
ولی تو آلوده‌ای.
باشه، قبول.
پس باید دست به فن دیگه‌ای بزنم.
زور بیش از حد.
حرکت‌های اضافه.
تردید توی تصمیم.
از سر تا پا آلوده‌ای.
خیلی کندی، هم ذهن هم بدنت.
واسه چی آدم می‌کشی؟
وقتی داستان قتل‌هات رو شنیدم
فکر کردم کییچی اوکادا یه آدم سادیسمی و خشنی باشه.
ولی شمشیرزنیت نشون از صداقت و پاکیه.
این چیزی نیست که راحت به‌دست بیاد.
سال‌ها تمرین خسته‌کننده می‌خواد که بیشتر آدما کم میارن.
کسی که اینقدر خالصانه خودش رو وقف شمشیرزنی کرده
چطور عاشق مرگ می‌شه؟!
این که مسخره‌ست. خب حالا من ازت می‌پرسم.
تو چرا دنبال نکشتن می‌ری؟
کتانا ابزار مرگن.
واسه همین سوالت رو نمی‌فهمم.
واسه ساختن یه فولاد محکم، باید همه ناخالصیاشو گرفت.
واسه درست کردن یه نوشیدنی حسابی، باید از آبی شفاف استفاده کنی.
ما هم فرقی نداریم.
هر چی اضافه باشه ناخالصی میاره.
پس باید همه رو دور ریخت.
تو اینطور فکر نمی‌کنی؟
یا الان می‌خوای بگی منم یه "لجن"م؟
نه، دستای منم آلوده به خون خیلی از دیوهایی هست که خوردمشون
که قدرتشون رو مال خودم کنم.
چون فکر می‌کردم اگه قوی‌تر بشم
می‌تونم شمشیرو با اعتماد کامل بکشم.
پس بگو، چرا شمشیرت انقدر آلوده‌ست؟
فقط واسه رسیدن به هدفم زندگی می‌کنم، همین.
یا حداقل فکر می‌کردم همین‌طوره.
راستش، هنوزم می‌خوام همین طرز فکر رو حفظ کنم.
جز اینکه...
احساس می‌کنم یه عالمه بار اضافه دارم با خودم می‌کشم.
حتی الانم دارم از راهی که می‌خواستم منحرف می‌شم.
دارم واسه همون "اضافه" که گفتی می‌جنگم.
پس قصه تو چیه؟ همینطوری رفتی سراغ شمشیر؟
من تو خانواده سامورایی به دنیا اومدم، واسه همین از بچگی شمشیر دستم گرفتن.
ولی تنها راه استفاده ازش، کشتنه.
خیلی‌ها رو با دستای خودم کشتم تا اینکه آخرش فهمیدم...
در حالی که باید سامورایی باشی تا مجاز به داشتن شمشیر بشی،
ولی پایبندی به راه سامورایی (بوشیدو)، بزرگ‌ترین مانع
واسه کشتن آدم‌هاست.
وفاداری، شرافت، ایمان، احترام، اخلاق...
هر کی همچین چیزایی رو به شمشیرش بچسبونه، خودش آلوده می‌شه.
واسه همین اون جنگجویی رو که تو وجودم بود انداختم دور.
استادامو کنار گذاشتم، از خانواده‌م بریدم، دوستامو ول کردم...
و خیلی چیزهای دیگه که حتی یادم نمیاد!
می‌گن اونا که اینقدر پیش می‌رن دیگه "انسان" نیستن.
خودم نفهمیدم کی تبدیل شدم به یه دیو.
پس دنبال روشنایی رفتی، اما تهش به تاریکی رسیدی.
چرا آدم می‌کشم؟ همینو می‌خواستی بدونی، درسته؟
جوابم اینه.
انسانیتمو کنار گذاشتم تا دیو بشم
و حالا واسه رسیدن به نهایت مهارت تو شمشیرزنی، آدم می‌کشم.
همیشه با شمشیر زندگی کردم.
پس تا وقتی روحم فولاد نشده، فقط با کشتن معنی پیدا می‌کنم.
فهمیدم.
الان وقت سوال پرسیدن تموم شد؟
آره.
صادق باشم.
زندگیت جلوی چشم من واقعاً درخشانه.
یه جورایی بهت حسودیم می‌شه.
پس، ادامه بدیم.
اوه؟ فرار نمی‌کنی؟
معلومه که نه.
بعد از شنیدن حرف‌هات تصمیم گرفتم به هر قیمتی شده زمین گیرت کنم.
حرف‌هات خیلی شفاف و صادقانه‌ست.
کنجکاوم کردی.
آفرین!
کم پیش میاد آدمی با این مهارت ببینم.
کجا... داری می‌ری؟
بردی، چرا منو نمی‌کشی؟
نبرد سامورایی‌ها وقتی تموم می‌شه که یکی جون اون یکی رو بگیره.
جفتمون هنوز زنده‌ایم، پس نه بردی هست نه باختی.
با این حال...
تونستی منو زخمی کنی.
با اینکه به قول خودت آلوده‌ای، ولی شمشیرزنیت خیلی تنده.
خیلی کیف داد با یه جنگجوی به این متناقضی مبارزه کنم.
یه روز دیگه دوباره با هم بجنگیم.
اون موقع دلم می‌خواد ببینم نتیجه‌ش چی می‌شه
و جواب شمشیر آلوده‌ت رو بفهمم.
قبوله؟
دیدی بی‌خود نیستم.
سال ۲۱ دوره هِی‌سی (۲۰۰۹)
آی‌آی مارت
سلام رئیس! اومدم سر کار!
آها، مییاکا‌-کون.
زود اومدی.
از مدرسه مستقیم اومدم اینجا.
خب، برو مشغول چیدن جنس‌ها شو.
چشم!
به آی- خوش...
میاکا-چان! آماده‌ای خوش بگذرونیم؟
اومدیم اذیتت کنیم.
ولم کنید! از این کارا خوشم نمیاد.
وای، شما دوتا خیلی رفیقید، نه؟
آره خب! ما خیلی وقته باهمیم، می‌دونی!
واقعاً؟
آره، حتی بیشتر از صد سال!
تازه
سبزیجات
ها؟
کاورو، اصلاً خنده‌دار نبود.
ای بابا، جدی گفتم!
نوشیدنی ساکه کیرابوشی
خوش اومدید، آقا.
هنوزم عجیبه این حرفای مودبانه رو از دهن تو می‌شنوم.
تو همیشه زبون‌درازی.
پس بذار یه کم تغییرش بدم.
خوبه، راستش ترجیح می‌دم همین کار رو بکنی.
به نظر من، خریدن مشروب وقتی وانمود می‌کنی دانش‌آموزی خیلی کار عاقلانه‌ای نیست.
حالا این حرفا رو بزار کنار. فقط اینجاست که می‌تونم مشروب بگیرم.
این بازیگر تازگیا همه جا هست.
آره، من عاشقشم!
عالیه!
لابد خیلی کیف می‌کنی.
واقعاً؟
لابد تو هم خیلی خوش می‌گذره.
ولی فکر می‌کردم اون یکی رو دوست داری.
با دانش‌آموز بودن حسابی حال می‌کنی.
خب آره، من چندتا بازیگر محبوب دارم.
آره، به دانش‌آموز بودن حسابی حال می‌کنی.
آره دیگه، من همیشه کلی بازیگر رو دوست داشتم.
خودت هم همین‌طور.
مثلاً همین یارو!
برعکسشم صادقه واسه تو.
آره، دقیقا همین یکی!
به نظر میاد مدیریت مغازه خیلی بهت میاد.
راست میگه، مدیریت مغازه بهت میاد.
فقط برای پول این کار رو شروع کردم، ولی بعضی وقتا حال می‌ده.
من که خوشم میاد ازش.
اما هنوزم زیادیه.
بعضی چیزها رو هر چقدر هم زمان بگذره نمی‌تونم عوض کنم.
و تو چی می‌گی؟
واسه اون شمشیر آلوده‌ت معنایی پیدا کردی؟
صبر کن، من هیچ وقت
لباسی به این خوشگلی ندیده بودم!
تو همیشه فرد ایده‌آلم بودی.
هوم؟ بذار ببینم.
تو همیشه برای من ایده‌آل بودی.
وای، راست می‌گی!
هم قبلاً، هم الان.
دیدی گفتم!
چه اون موقع، چه حالا.
همه چی رو کنار گذاشتی و خودت رو وقف یه هدف کردی.
اون سبک زندگی انقدر خالص بود که ناخواسته تحسینت می‌کردم.
ولی من مدت زیادی زندگی کردم.
خیلی چیزها رو تو این مدت از دست دادم،
ولی یه تیکه از هر کدومشون همیشه باهام مونده.
این بار اضافی هر دفعه میافته رو دوشم اذیتم می‌کنه،
واسه همین شاید پیش تو آلوده به نظر برسم.
ولی هرچند زیادم بود،
هیچ کدومش بی‌معنی نبود.
الانم همچنان به همین باورم.
آساگاو! باید کم‌کم بریم.
ها؟
آره، راست می‌گی.
خدافظ، میاکا-چان.
سر کارت موفق باشی!
فعلاً.
آهان، راستی.
یادم رفت اینو بگم...
شمشیر آلوده‌م واقعاً کند شده.
ولی خوبیش اینه که دیگه همه چیز رو نمی‌بره.
و این جواب منه.
دیگه متضادتر از این نمیشه.
اِ، رئیس؟