‫خب، وقتشه دست به کار شیم.
‫بگیرینش، بچه‌ها.
‫شمشیرزنیت خفنه. ولی برای شکست دادن اینوگامی‌های من ‫باید خیلی بهتر از اینا باشی.
‫انگار تمومی ندارن.
‫نامرئی شدن.
‫اوه! پس قدرتت اینه؟
‫نمی‌دونستی؟ سگ‌ها حس‌های خیلی تیزی دارن.
‫حیف شد که قدرتت به هیچ دردی نخورد!
‫دقیقا. یعنی وقت نقشه دومه.
‫هوم؟
‫دارت.
دنیــــای انیـــمه تقدیــــم می کند مترجم : سورنا زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه
@awsub
@SorenaSubs
‫آخخخ، دردم گرفت!
‫ببین رفیق. چرا دو تا قدر-؟
‫صبر کن ببینم!
‫تلاش خوبی بود، ولی خطا زدی. من فقط یه سرابم.
‫متاسفم رفیق. ولی اینجا آخر خطه.
‫اینوگامی‌های من خیلی خفنن، نه؟
‫ای بابا. دیگه صدامو نمی‌شنوی، هان؟
‫بای بای.
‫قبول دارم، حسابی سرسخت بودن.
‫چطور هنوز زنده‌ای؟
‫راستش تحت تاثیر قرار گرفتم. ‫ارواح سگت در حد شیاطین برترن.
‫حمله کنین، اینوگامی‌ها!
‫از من دزدیدیشون؟!
‫ای بابا! این اصلا عادلانه نیست!
‫رحم کن.
‫چرا باید رحم کنم؟
‫حالا حرف بزن. ببینم چی داری بگی.
‫نمی‌خوای منو بکشی؟
‫باید به چند تا سوال جواب بدی. ‫اگه قبول کنی حرف بزنی، نمی‌کشمت.
‫و اگه قبول نکنم؟
‫اونوقت مجبورم با خوردنت، خاطراتت رو بدزدم.
‫ای وای.
‫باشه پس. فکر کنم به سوالاتت جواب می‌دم.
‫به هر حال نمی‌تونم مقاومت کنم که.
‫آره، جون خودت. می‌دونم هنوزم ‫کلکی تو آستینت داری.
‫اونوقت کی داره این حرفو می‌زنه. ‫تو هم قدرتای خودتو رو نکردی، مگه نه؟
‫با کمال میل به سوالاتت جواب می‌دم. ‫ولی میشه اول این توله‌ها رو رد کنی برن؟
‫دارن دیوونم می‌کنن.
‫واقعاً این کارو کردی! کسی بهت گفته ‫که خیلی زودباوری؟
‫ولی دروغ نمی‌گی، مگه نه؟
‫بقیه که دروغ می‌گن.
‫میشه یه لحظه بهم وقت بدی؟ باید برم اینوگامی‌هامو بیارم.
‫اوه، ولی نگران نباش. سعی نمی‌کنم جیم شم.
‫ممنون بچه‌ها. بعداً حتماً می‌فرستمتون استراحت کنین.
‫اینا چی‌ان؟
‫مجسمه‌های پاپیه ماشه.
‫تا حالا اسم «تسوکوموگامی» به گوشِت خورده؟ ‫در اصل، اشیائی هستن که با احساسات آغشته شدن.
‫و احساسات یعنی قدرت.
‫از اونجایی که احساسات منفی ‫می‌تونن تبدیل به شیاطینی با بدن‌های گوشتی بشن،
‫اینکه اشیاء هم جون بگیرن خیلی دور از ذهن نیست، درسته؟
‫یعنی می‌تونی احساسات ‫اشیاء رو بگیری و تبدیلشون کنی به شیطان؟
‫دقیقاً. من می‌تونم تسوکوموگامی بسازم.
‫من مثل یکی از اون واسطه های ارواح هستم که موجودات جادویی رو کنترل میکنه، فقط به جای اونا تسوکو موگامی دارم.
‫گفتی نسل سومی هستی. ‫از خانواده جن‌گیرهایی؟
‫نه، واقعاً.
‫جن‌گیرهای معروفی مثل ناگوموی شمشیر نفرین‌شده ‫و کوکامیِ ماگاتاما
‫تکنیک‌هاشون رو خونی به ارث می‌برن، ‫ولی آکیتسو بیشتر شبیه یه مکتبه.
‫اولش، سومه‌گورو آکیتسو فقط یه صنعتگر معمولی بود.
‫اما مسئله اینجاست که اون زیادی تو کارش خوب بود.
‫هر چیزی که سومه‌گورو می‌ساخت ‫آخرش برای خودش یه روح پیدا می‌کرد.
‫و منظورم استعاره نیستا.
‫اوضاع همینطور پیش رفت تا اینکه اون یه تکنیکی ابداع کرد ‫که اون اشیاء رو تبدیل کنه
‫به تسوکوموگامی‌هایی که بشه کنترلشون کرد.
‫بعد از اینکه سومه‌گورو بازنشسته شد، همه چیز رو ‫به شاگردش منتقل کرد و من سومین نفری‌ام که این مسئولیت رو به عهده گرفته.
‫اما اسم «سومه‌گورو آکیتسو» ‫به خاطر صنعتگری خوبش معروفه، نه جن‌گیری.
‫ببخشید، از بحث اصلی دور شدم.
‫خب، رفیق...
‫جینیا هستم.
‫آهان. خب، چی می‌خواستی ازم بپرسی، جینیا سان؟
‫دیروز، یه کانزاشی به یه خانم جوان فروختی، درسته؟
‫کانزاشی؟ دیروز؟ بذار فکر کنم...
‫آها! راستش فروش نبود، ‫ولی آره، یکی رو دادم رفت.
‫خب، همون لحظه‌ای که اون خانم جوان اونو زد، ‫شخصیتش کلاً عوض شد.
‫اون کانزاشی قضیه‌ش چیه؟
‫نمی‌دونم چی بهت بگم. ‫فقط یه سنجاق سر معمولی بود.
‫اوه، هی! فهمیدم!
‫فکر کنم بتونم مشکلت رو با اون خانم جوان حل کنم.
‫پس چطوره اون شمشیر رو بذاری کنار، باشه؟
‫واقعا میتونی؟
‫کی می‌دونه؟
‫شاید دارم دروغ می‌گم، شایدم راستشو می‌گم.
‫ولی در هر صورت، چاره‌ای نداری ‫جز اینکه حرفمو باور کنی، درسته؟
‫ناتسو.
‫خوش اومدی خونه، داداش عزیزم.
‫منتظرم بودی؟
‫آره. چون خودت ازم خواستی.
‫ببخشید. می‌دونم دیر کردم.
‫اشکالی نداره. می‌دونستم که بالاخره ‫پیشم برمی‌گردی.
‫بریم بیرون، چی میگی؟
‫حتماً. با کمال میل هرجا باهات میام، داداش عزیزم.
‫اینا بید برفی‌ان. ‫بهار گل‌هایی می‌دن که شبیه برفه.
‫خیلی اطلاعات داری.
‫داداش عزیزم؟
‫اگه بخوام صادق باشم، ‫با «داداش» صدا شدن خوب کنار نمیام.
‫بهم حسی می‌ده انگار بزرگترین نقطه ضعفم ‫لو رفته و از این متنفرم.
‫ولی، داداش عزیزم...
‫می‌خواستم ازش محافظت کنم.
‫ولی نتونستم.
‫حتی یذره.
‫قولی که تو اون شب بارونی دور دادم ‫به همین راحتی شکسته شد،
‫و من... نتونستم تا آخرش برادر مهربونش باشم.
‫من دیگه جینتا نیستم.
‫و در نهایت، وقتی پای تو و سوزونه وسط میاد...
‫من هیچ برادر بزرگی نیستم.
‫اشتباهه.
‫چرا یه پرنده باید دلیلی داشته باشه ‫که کنار یه گل بشینه؟
‫در مورد خواهر و برادر هم همینه، مگه نه؟
‫شرایط هرچی که باشه، ‫رابطه‌شون هیچوقت کاملاً قطع نمیشه.
‫بعد از گذروندن ماه‌های زیاد، ‫بالاخره راهم رو پیدا کردم تا کنارت باشم.
‫پس، شک ندارم که تو هم می‌تونی ‫راهی پیدا کنی که تو رو برگردونه.
‫منو برگردونه...؟
‫آره.
‫همه‌مون دنبال جایی می‌گردیم که احساساتمون ‫بهش تعلق داره، که یه سفر طولانی تو زمان می‌خواد.
‫شک دارم بتونم اون راه رو پیدا کنم...
‫پیدا می‌کنی. بالاخره، هدف زندگی همینه.
‫ناتسو...
‫نه، این درست نیست. ‫ببخشید نمی‌دونم چی صدات کنم.
‫ممنون که به غرغرهام گوش دادی. ‫یه دنیا ازت ممنونم.
‫بیا. بذار نیمه‌ی دیگه تو بهت برگردونم.
‫یه چیزی تو جیب سینه‌ات داری، نه؟
‫اگه حدسم درست باشه، احتمالاً یه شونه یا کوگای هست.
‫راستش، من رو کوگای شرط می‌بندم.
‫فقط بده‌ش به اون دختره و مشکلت حله.
‫داداش عزیزم...
‫بعد از این همه مدت، می‌تونم دستم رو دراز کنم و لمست کنم.
‫یه فاخته؟
‫خیلی ممنونم.
‫حالا جام رو پیدا کردم.
‫داداش عزیزم...
‫...بیا با هم بریم.
‫تبریک.
‫سومِه‌گورو آکیتسو.
‫اه، واقعاً باید اسم کاملم رو بگی؟ خب، هرچی.
‫مهمتر اینکه، همونطور که گفتم جواب داد، مگه نه؟
‫کلمه‌ی «کوگای» از ‫کانجی «خاروندن مو» میاد.
‫در اصل، ابزاری بوده که مردم برای آرایش مو استفاده می‌کردن،
‫ولی برای خاروندن سرشون هم بوده ‫بدون اینکه مدل موهاشون خراب بشه،
‫یا خانومای جوون برای حفظ ظاهرشون ازش استفاده می‌کردن.
‫پس، فکر کنم اگه یه صنعتگر ساخته باشتشون، ‫می‌تونی کوگای و کانزاشی رو مثل خانواده بدونی.
‫آها، ولی چون کانزاشی مال زناست و کوگای ‫ابزاریه که مردا به شمشیرشون وصل می‌کنن،
‫بیشتر شبیه برادر بزرگتر و خواهر کوچیکترن.
‫اون کوگای گلیسین هم ‫یه کار دیگه از سومِه‌گورو بود، می‌دونی؟
‫پس چون تو قطعه‌ی خواهر اون سنجاق سر رو داشتی، ‫حدس می‌زنم واسه همین هی صدات می‌کرد «داداش عزیزم».
‫اون کانزاشی احساسات باقی‌مونده‌ی ‫صاحب درگذشته‌اش رو تو خودش داشت.
‫راستش، فکر می‌کردم ناتسو دنبال این «داداش ‫عزیزم» می‌گرده چون تسخیر اون احساسات شده.
‫و چی؟ تو شبیه اون برادره هستی یا چی؟
‫انگار یه داستانه که صاف از دل یه نمایش دراومده!
‫ولی جداً، انگار اون ‫دوتا تیکه به عنوان یه جفت ساخته شدن.
‫«امواج شکوفه‌های گلیسین فرو می‌ریزند، ‫گویی که نویدبخش آمدن آواز فاخته باشند.»
‫این یه شعر از مان‌یوشو هست.
‫سومِه‌گوروی اول خیلی شوخ طبع بوده.
‫چرا یه پرنده باید دلیلی داشته باشه ‫که کنار یه گل بشینه؟
‫پس داری میگی اون سنجاق سر فاخته ‫تمام مدت دنبال گلای گلیسین بوده، ها؟
‫واقعاً چیزای عجیبی تو زندگی اتفاق میفته.
‫اینکه یه دیو اینو بگه عجیبه.
‫در هر صورت، سفری که اون کانزاشی طی کرده یه رازه،
‫چون هیچکس واقعاً نمی‌دونه از دست کی ‫به کی رسیده که اینقدر پر از احساس شده،
‫و لازم هم نیست بدونیم، در هر حال.
‫تنها چیزی که مهمه اینه که فاخته ‫راهش رو به سمت برادرش پیدا کرد.
‫شاهنامه آخرش خوشه.
‫به نظرت کجا پر کشید و رفت؟
‫معلومه، به اون دوردستا.
‫دوردستا؟
‫آره. اونور دریاها و تو آسمونای دور.
‫خیلی خیلی دور. به جایی که احساساتش بهش تعلق داره.
‫تنها راه اینکه دقیقاً بدونی کجاست اینه که از فاخته بپرسی.
‫ولی در هر صورت، احساسات همیشه در نهایت به جایی برمی‌گردن ‫که بیشتر از همه می‌خوانش. من اینطور باور دارم.
‫می‌فهمم.
‫امیدوارم همینطور باشه.
‫خیلی خب، پس. من دیگه بهتره برم.
‫فکر کنم باید بپرسم. داری میذاری برم؟
‫منظورت چیه؟
‫من یه دیوم که خودمو شبیه آدما کردم.
‫آه، همش همینه؟
‫هه، من باهاش مشکلی ندارم.
‫اینقدر خشک نباش! منظورم اینه که، ‫تو با اوفو-چان دوستی، مگه نه؟
‫دیگه دیره بخوام راهمو عوض کنم ‫بعد از اینکه بی‌خیالش شدم،
‫و تو هم به هر حال خطرناک به نظر نمیای.
‫ولی...
‫من آخرش فقط یه صنعتگرم.
‫اگه درخواست بشه دیو می‌کشم، ‫و اگه تهدید بشم از خودم دفاع می‌کنم،
‫ولی دنبال کشتن دیوایی نیستم که آزاری ندارن.
‫با این حال، بهتره یادت نره.
‫شماها دیو هستین، یعنی ‫همیشه طرفی هستین که شکار میشه.
‫مهم نیست اوفو-چان چقدر مهربونه، یا چند نفر رو ‫نجات دادین، یا چقدر با آدمایی مثل من صمیمی هستین،
‫این حقیقت هیچوقت عوض نمیشه.
‫می‌دونم.
‫خوشحالم که می‌شنوم.
‫خب، فعلاً!
‫هوف! چه خوب که به حالت عادی برگشتی!
‫جز اینکه...
‫چرا اینقدر پکری در موردش، بانوی من؟
‫خب، می‌دونی، اون خاطرات واضحی ‫از هرچیزی که اتفاق افتاده داره.
‫اوه، لعنتی.
‫مثلاً، «داداش عزیزم» و همه‌ی اون حرفای لوس ‫که نازشو می‌کشید؟
‫این هرکسی رو خجالت‌زده می‌کنه.
‫زِنجی! داری خودتو به دردسر میندازی!
‫اوه، ببخشید! نمی‌خواستم مسخره‌ات کنم.
‫ای بابا. آروم باش دیگه، ناتسو-چان.
‫راحت باش هر چی خواستی سفارش بده. ‫مهمونِ مایی.
‫وای، دمتون گرم آقا!
‫ولی انگار دوست رونین‌مون امروز پیداش نشده.
‫هنوزم دلت می‌خواد مثل صدف باشی؟
‫می‌دونی... من که از گنجشک بودن خودم راضیم.
‫ای بابا.
‫ای وای! حالا چطوری ‫تو روش نگاه کنم؟
‫خدای من. امروز چقدر اخمات تو همه.
‫هرزه. واسه مخ زدن پسرا یه کم زود نیست؟
‫من مثلاً خواستم یه کم نگرانت شم، ‫اونوقت تو فقط بلدی بی‌ادبی کنی؟
‫خب، حالا که اینجایی، پایه‌ی یه کم گپ هستی؟
‫این اواخر بازار شایعه‌ها خیلی داغه.
‫خیلی دوست دارم بیشتر بدونم.
‫پس دلت یه کم بزن بزن می‌خواد ‫تا فکرت خالی شه، هان؟
‫شنیدی؟
‫اه، بازم که شروع شد.
‫راستش، امروز صبح زود، می‌خواستم بخوابم ‫که یهو از یه جایی صدای یه فاخته اومد.
‫انقدر سر و صداش زیاد بود که خوابم نبرد، ‫واسه همینم زدم بیرون.
‫ولی حتی همین الانم، همش صداش از این دور و برا میاد. خیلی عجیبه.
‫هم؟ چیه؟
‫احساسات آخرش همیشه برمی‌گردن به همون جایی که ‫از همه بیشتر دلشون می‌خواد. من که اینجوری فکر می‌کنم.
‫عمراً...
‫بیخیال، قضیه چیه؟
‫صبر کن ببینم. نکنه یه شیطانه، هان؟
‫نه.
‫فقط یه فاخته‌ست که شب رو پشت سر گذاشته ‫و یه گل پیدا کرده که کنارش بشینه.
‫زمان هرچی جلوتر میره، ‫نه آدما می‌تونن جلوش وایسن نه طبیعت.
‫هیچ چیز ابدی نیست.
‫اما، یه استثنا وجود داره. احساسات انسانی.
‫مهم نیست چه شکل جدیدی به خودشون بگیرن...
‫سال ۲۱ هیسه‌ای (۲۰۰۹ میلادی)
‫این خیلی بهت میاد، میاکا-چان!
‫ای بابا، مامان.
‫چیه؟
‫خیلی وقته رو مُخمه، ‫ولی چرا اینقدر گیر دادی که من این کارای میکو رو بکنم؟
‫مثلاً همین لباس... اگه یکی از رفیقام الان سر برسه، ‫از خجالت آب میشم.
‫سوال خوبیه. فکر کنم چون ‫این وظیفه زن‌هاییه که تو این معبد به دنیا میان.
‫بهم دو تا قانون گفتن: یکی اینکه کانجیِ «شب» رو ‫به اسم دخترم اضافه کنم.
‫و اون یکی هم اینکه هیچوقت نذارم نسل میکوها از بین بره.
‫مادربزرگم اصرار داشت که هرطور شده ‫اون سنت‌ها رو زنده نگه داریم،
‫برا همین منم باید به نسل‌های آینده منتقلشون کنم.
‫ولی چرا؟
‫کی می‌دونه؟
‫شوخی میکنی؟
‫حتی اگه دلایلش رو ندونیم،
‫این سنت‌ها حتماً برای کسی که اولین بار به وجودشون آورده ‫خیلی معنی‌دار و مهم بودن.
‫پس منم احساس وظیفه می‌کنم که حفظشون کنم.
‫البته، مهم‌ترین بخش خودِ ‫سنت‌ها نیستن، بلکه احساساتی هستن که نشون میدن.
‫واسه همینه که همه‌ی خانومای خونواده‌ی ما ‫توی اسمشون «یا» دارن.
‫احساسات اون دوران خیلی دور ‫شاید تو گذر زمان گم شده باشن،
‫ولی هنوزم یه خونه دارن که بهش برگردن.
‫و حالا، نوبت توئه که مطمئن بشی احساسات
‫اون آدمای گذشته ‫بتونن تا آینده زنده بمونن، میاکا-چان.
‫خب، بهتره برم شام رو آماده کنم.
‫مامان چقدر عجیب غریبه...
‫اووف، چه سرده! باید زودتر این بساطو جمع کنم.
‫ببخشید.
‫بله؟
‫شما میکوی این معبد هستید؟ ‫می‌خواستم یه چیزی ازتون بپرسم.
‫یه جورایی. به ما به جای میکو، میگن ایتسوکی‌هیمه.
‫ایتسوکی‌هیمه...؟
‫دلیل دقیقش رو نمی‌دونم،
‫ولی اینجا تو معبد جینتا همیشه این قانون بوده ‫که میکو رو با این عنوان صدا بزنیم.
‫معذرت می‌خوام. ولی می‌شه لطفاً ‫اسم این معبد رو برام تکرار کنید؟
‫حتماً. اسمش معبد جینتاست.
‫که اینطور...
‫ممنون، رئیس... سر قولت موندی ‫که نذاری این معبد از بین بره،
‫تا من جایی برای برگشتن داشته باشم.
‫خیلی ازتون ممنونم. حالا با اجازه‌تون.
‫اِه؟ مگه سؤالی ازم نداشتی؟
‫شما همین الان جوابش رو دادید.
‫دقیقاً همون حرفایی رو زدید ‫که دلم می‌خواست بشنوم.
‫معبد جینتا
‫جشن ورودی‌ها
‫لیست کلاس ۱-سی
‫جینیا کادونو
‫میاکا هیمه‌کاوا
‫آخ جووون!
‫همکلاسی شدیم! خیلی باحاله!
‫عجب شانسی آوردی، میاکا-چان!
‫خیلی خوشحالم، کائورو-چان!
‫منم!