سال ۳ بونکیو (۱۸۶۳)
اوه، خوش اومدی!
هی، نائوتسوگو.
سلام.
جین-دونو! این روزا کلی سرت شلوغه ها.
هی مدام کار جدید واسه‌مون میاد.
امشبم داری میری بیرون؟
آره. شنیدم شایعه‌هایی درباره یه دیو آدم‌خوار پیچیده.
تو معبد میزوهو؛ همون جایی که قبلاً هم دردسر دیو داشت.
مثل اینکه هیچ‌وقت تموم نمیشه، نه؟
همین الانم اوضاع خیلی سخته با این گرونی زندگی تو ادو.
هرچی مردم بیشتر استرس می‌گیرن، دیوها هم بیشتر پیدا می‌شن.
بفرمایید، میورا-ساما. ممنون که صبر کردید. یه کاسه کاکه‌سوبا خدمت شما.
ببخشید، می‌تونم یه سوال کنم؟
چی شده؟
چرا خودت اون پشت داری سوبا درست می‌کنی؟
دنیای انیمه تقدیم می کند{ol;h;sl;be10t;دنیای انیمه تقدیم می کند}
مترجم: SorenA{ol;h;sl;be15sl;pos(964,104)sl;3c&H060BBD&t;مترجم: h;sl;fs60sl;fnBread Saucesl;3c&HD530F3&t;SorenA}
زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه awsub@{ol;h;sl;be15sl;pos(960,196)sl;3c&H692D6F&t;زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه h;sl;fnA nicsl;3c&HE7C62E&t;awsub@}
راستش، آشپز پیشنهاد داد طرز تهیه‌شو یاد بگیرم.
ای بابا! هممون می‌دونیم که نمی‌تونه تا ابد رونین بمونه، نه؟
خوب یاد گرفتی، جینیا-کونن.
واقعاً؟
آره. حتی می‌تونی یه مغازه واسه خودت باز کنی.
چه فکر باحالی!
وقتشه برم.
جینیا-کونن.
سفر به خیر.
مواظب خودت باش.
معبد میزوهو
خیلی وقته اینجا نیومده بودم.
هیچ بوی خونی نمیاد.
پس تو همون دیو آدم‌خوار هستی.
نمی‌ذاری نزدیکت شم، آره؟
لبه آسمان!
اسمتو بهم بگو.
یوناگی...
فهمیدم. خداحافظ، یوناگی.
الان تو و قدرتتو جذب می‌کنم.
ادغام.
هی رفیق! خوش اومدی.
سلام، جین-دونو.
خوش برگشتی. ایشالا که صدمه ندیدی؟
حالا این گفتن نداره! جین-دونو هیچ وقت تو مبارزه خراب کاری نمی‌کنه!
مهارت جینیا-کون رو خوب می‌دونم.
ولی دلیل نمی‌شه خودش رو تو خطر بندازه، درسته؟
درسته. مخصوصاً وقتی یه زن نگران خونه منتظرشه.
آره. فقط کاش می‌دونست چقدر بی‌قرار می‌شه.
آره، خوب گفتی!
این کودن اصلاً نمی‌دونه چطور باید مواظب زن باشه. یه ذره احساس تو وجودش نیست.
یوناگی-سان، باید خیلی سخت باشه برات.
واقعاً. شوهر بی‌احساس از همه چیز بدتره.
البته یه ذره هم حسودی‌م می‌شه.
جینیا-کون مهربونی خاص خودش رو داره. تازه یه دختر بانمک هم داره.
خیالت راحت، می‌تونی ببرش! من که هیچ‌وقت از بچه خوشم نمیومد.
یوناگی-سان! پدر و مادر نباید اینجوری حرف بزنن!
بله! بله!
«یوناگی»...؟
چی شده؟
اوه، معذرت می‌خوام. فقط یکم جا خوردم.
این بچه کیه؟
مطمئنی حالت خوبه؟ خب معلومه که دختر خودته.
دیگه وقتشه براش یه اسم بذاری.
من تو این چیزا افتضاحم، خودت یه اسم انتخاب کن.
اوه، باشه.
مطمعنی حالت خوبه؟
نه، خوبم.
اوهوم.
نگران نباش. واقعاً هیچی نیست.
مشکوک میزنی.
سخته به کسی که انقدر راز داره اعتماد کرد، می‌دونی.
شوخی کردم!
اصلاً از اولشم نگران نبودم.
انگار حتی شکارچی بزرگ دیو هم حریف زنش نمی‌شه!
کاملاً درسته.
جینیا-کون؟
چند شب پشت سر هم رفتی دنبال شکار دیو، رفیق.
شاید خستگی داره بهت غلبه می‌کنه؟
یه روز به خودت استراحت بده.
نه، نمی‌تونم...
ولی حیف شد. واقعاً دوست داشتم با اوفو ازدواج کنی و کار منو ادامه بدی.
بابا!
آخه به خاطر همین شروع کردم یادت بدم سوبا درست کنی.
اوه، جدی؟
نه!
تعریف کن دیگه! چطور تونستی دل این رونین کله‌شق رو به دست بیاری؟
خب، احتمالاً چون خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
ما اهل یه دهکده‌ایم.
یه تپه کنار رودخونه حاشیه شهر بود. همون‌جا بود که پا پیش گذاشتم.
وای چقدر عاشقونه! کلی حسودیم شد.
ای جان، از بچگی با هم دوست بودید؟ این خودش یه پوئن بزرگه.
هر دوتاتون اهل کادونوین دیگه، نه؟
یه مدت حتی زیر یه سقف با هم زندگی کردیم.
تا اینکه مجبور شدیم جدا شیم و بعدش هر کدوم رفتیم یه جا.
پس می‌دونی جین-دونو بچگی‌هاش چطور بوده؟
معلومه.
از همون اول آدم سخت‌گیری بود.
«من نمی‌تونم عوض شم» شده شعارش.
انگار جینیا-کون همیشه همینجوری خشک بوده.
یوناگی-سان، اذیتت نکرد؟
آره، شک نکن!
ولی خب یه جورایی باحال بود برام.
واسه همین کنارش موندم.
تازه، بدون من کلاً گیجه و هیچ کاری نمی‌تونه بکنه.
به هر حال، همه‌ش چرت و پرت بود.
ها؟
همه‌شو دروغ گفتم.
بد نیست بدونی فضولی تو زندگی مردم کار بی‌ادبانه‌ایه.
خب، بریم دیگه؟
باشه.
چاپ روی چوب
& کتاب‌ها
از بین کتابای جدیدمون، «افسانه‌های ارواح ژاپن باستان» خیلی پرطرفدار شده.
درباره چیه؟
همونطور که از اسمش معلومه، مجموعه‌ای از قصه‌های ماوراییه.
مثلاً «اُریکوهیمه و آمانوجاکو» یا «دیو نامرئی تراماچی» و کلی داستانی که کمتر کسی شنیده.
افسانه‌های ارواح
از ژاپن باستان
چاپ روی چوب
& کتاب‌ها
کتاب‌هایی مثل «خودکشی عاشقان تنموکو» هم داریم.
داستانِ رنج شوهره که زنش قبلش فوت می‌کنه.
اوهوم. واسه زوج‌ها انتخاب جالبی نیست راستش.
آره دیگه. غیر از اون...
ممنون بابت راهنماییات.
فعلاً باید برم، ولی دوباره میام چندتا کتاب قرض بگیرم.
باشه، پس تا دفعه بعد.
ببخشید که معطلت کردم!
عیبی نداره.
کلاً از بچه خوشم نمیاد، مخصوصاً از این یکی.
ولی خب کاری هم از دستم برنمیاد.
نمی‌تونم که همیشه بذارمش پیش تو.
چرا اینقدر بدت میاد؟ دختر خودته.
نه، اشتباه می‌کنی.
باور کنی یا نه، این بچه رو والدینش رها کردن. من که مادرش نیستم.
واسه همین هیچ تعلق خاطری بهش ندارم.
رهاش کردن؟
پس چرا داری نگهش می‌داری؟
اصلش اینه، یه کم استراحت کنیم؟ من دارم خسته می‌شم.
دوتا چای و یه پرس دانگو لطفاً.
اگه داری، یه کم ایسوبه‌موچی هم بیار.
انگار یکی ناراحته.
نه اینطوری نیست، فقط نمی‌فهمم تو کله‌ت چی می‌گذره.
چون فقط بلدی دروغ بگی.
زن‌ها ذاتاً دروغگوئن.
ممنون که صبر کردید.
بفرمایید، نوش جان.
تعجب کردم که سلیقه‌مو می‌دونی.
چی می‌گی؟ خودت گفتی، یادت نیست؟
خودت گفتی ایسوبه‌موچی خوراکی مورد علاقه‌ته.
خب، بخوریم.
یوناگی، تو...؟
آه، باز داره گریه می‌کنه. این بچه واقعاً اعصاب‌خورد کنه.
چیزی گفتی؟
خیلی خب، باشه.
به من اهمیت نده. خب، بعدش کجا بریم؟
خیلی هم مهم نیست کجا بریم، نه؟
کم پیش میاد اینجوری با هم باشیم. بیا یه کم آرامش داشته باشیم.
مثل یه خانواده.
باشه. همونو انجام بدیم.
به نظرت اسم این دختر رو چی بذاریم؟
آه... نمی‌دونم.
خب، انتخاب با خودته.
راستی، یه داستان کوتاه تو اون کتاب‌فروشی خوندم.
یکی بود یکی نبود، یه پیرمرد و پیرزن بودن که با عشق یه دختر خوشگل و مهربون بزرگ می‌کردن.
تا اینکه یه روز، یه دیو سر و کله‌ش پیدا می‌شه و دختر رو گول می‌زنه تا بیاد داخل خونه.
اون دیو، آمانوجاکو بود؛ یه جور دیو خاص که خیلی خوب دروغ می‌گه.
دیو، دختر رو می‌کشه و پوستشو می‌پوشه،
جاشو می‌گیره و آخر سر هم عروس یه مرد پولدار می‌شه.
این بود افسانه اوریکوهیمه و آمانوجاکو.
اه، تو اینو شنیدی؟
آره، داستانش معروفه.
واقعاً جالبه، نه؟
جدی؟ به نظرم بیشتر یه داستان ترسناک معمولیه.
اوه، خواهشاً! اصلاً نمی‌دونی چطور باید از یه داستان خوب لذت برد.
فکر کردن درباره معنی پنهونش جذابش می‌کنه.
مثلاً...
فکر می‌کنی چرا آمانوجاکو اوریکوهیمه رو کشت؟
چرا؟
آره، جواب درست و غلط نداره، همین‌جوری فکر کن ببین چی درمیاد.
هوم.
شاید چون از اوریکوهیمه بدش می‌اومد؟
به نظر منطقی میاد!
خیلی جالب می‌شد اگه بینشون یه دشمنی شخصی بود.
نظر تو چیه؟
سوال خوبی‌ه.
اوریکوهیمه داشت با یه شوهر پولدار خوشبخت می‌شد، واسه همین دیو از حسادت جاشو گرفت.
به نظرم آمانوجاکو خودش یه زن بوده.
چی؟ به نظرت جور درنمیاد؟
اتفاقاً خیلی هم منطقیه...
می‌دونم، مگه نه؟
وای، واقعاً از بچه‌ها بدم میاد.
دقیقاً مثل یه آمانوجاکو واقعی حرف می‌زنی.
بامزه‌ست، نه؟
گنجشک خوش‌شانس.
می‌دونی درباره‌شون؟ گنجشک‌ها صدف می‌شن!
یعنی چی آخه؟
شوخی کردم، همین‌جوری گفتم.
اوه، اینجوری نگاه نکن.
آرامش غروب.
کنار ساحل پیش میاد. روزها باد دریا می‌وزه، شب که می‌شه، باد خشکی.
یه لحظه کوتاه، وقتی دو تا باد جاشون رو عوض می‌کنن، همه چی آروم می‌شه.
اون موقع دریا عین آینه آروم می‌شه.
اسم منم از همون اومده، «یوناگی».
این دفعه واقعاً دارم راست می‌گم.
این آسمون آروم یهو یادم انداخت.
اون وقت غروب، دریا مثل آینه صاف می‌شه. واقعاً قشنگه.
امیدوارم یه روز دیگه اون منظره رو ببینم.
اگه بشه، با تو.
گریه می‌کنی؟
خورشید غروب فقط لحظه‌ای زد تو چشمم.
آسمونِ آرامش غروب، آره؟
یعنی غروب ساعت طلایی توئه؟
جدی می‌گی؟
فکر نمی‌کردم اهل حرفای عاشقونه باشی.
وای، چقدر قشنگن.
گل «پودرسفید».
بهش «گل ساعت چهار» یا «زیبایی شب» هم می‌گن.
پودرسفید؟ ولی صورتی و زرد هم می‌بینم.
به خاطر اون پودر سفیدی که توی دونه‌هاشه.
ظاهراً بچه‌هاش باهاش بازی می‌کردن و مثل لوازم آرایش استفاده می‌کردن.
جالبه که این گل‌ها فقط از عصر تا غروب باز می‌شن.
عجب همه‌چیزدونی هستی!
فقط شنیده‌هام رو تکرار کردم.
ولی واقعاً گل جالبیه. شب موقع عجیبی برای شکوفه دادنه.
آره، واقعاً.
یوناگی.
امروز خیلی خوش گذشت.
چرا اینقدر احساساتی شدی؟
احساسی نیستم، واقعاً همین فکر رو دارم.
با اون قیافه اخمو بعیده!
بخاطر ظاهرمه، دروغ نمی‌گم.
یه زمانی آرزوم همین زندگی بود.
کنار دختری که عاشقشم، بدون دغدغه روزگار بگذرونم.
فقط می‌تونم تصور کنم چقدر قشنگ می‌شد.
هی، اسمو صدام می‌کنی؟
جینتا.
همین رو می‌خواستی؟
مرسی.
راستش، سراپا پشیمونم.
اگه بهتر عمل می‌کردم شاید شیرایوکی هنوز زنده بود.
ولی قسمت نبود.
شیرایوکی، بابام، ناتسو... شاید یه جور دیگه تموم می‌شد.
حقیقتش، همیشه سر این ماجرا غصه خوردم.
این قدرت توئه؟
یا شاید...
فقط غم خودمه که داره می‌زنه بیرون.
از اول می‌دونستم شیطانی که دروغ گفت تو نبودی.
خود من آمانوجاکوی واقعی‌ام.
تو اصلاً نباید اینجا باشی.
یوناگی... من بودم که...
چنین حرفی نزن، تو منو نکشتی.
ولی...
چون واقعیت اینه که من دیگه هیچ جا وجود ندارم.
ازدواجمون، همه خاطراتمون... حتی بودن من اینجا...
همه‌ش یه دروغ بود.
پس نباید خودتو اذیت کنی.
ولی خب، خیالم راحته.
خوشحالم که یکی مثل تو پیداشد با قلب مهربون.
همونطور که گفتم، از بچه خوشم نمیاد. پس دیگه تو باید مراقبش باشی.
اشکالی نداره. می‌دونم خوب بزرگش می‌کنی.
خدافظ. یه روز دیگه می‌بینمت.
توانایی درست کردن توهم‌هایی که دیگران رو فریب بده.
و این توهم‌ها با خاطرات صاحبش گره خوردن.
«دروغ».
حالا فهمیدم. این قدرت شیطانی یوناگی بود.
روباه و آتیش‌ها همش تصویرسازی یوناگی بود.
در واقع، فراتر از این‌ها بود...
از همون اول هم هیچ دیو آدم‌خواری وجود نداشت.
همه‌ش یه دروغ بود تا یه نفر بفهمه این بچه اینجا رها شده.
خوب نقش یه آمانوجاکو رو بازی کرد.
یوناگی، همون موقع واقعاً شدی مادری که این بچه بهش نیاز داشت.
یه گلی که وقت آرامش غروب شکوفه می‌ده.
اسم تو رو هم به افتخار همون می‌ذارم «نوماری».
یه روز همه چی رو درباره‌ش برات تعریف می‌کنم.
اون مادر مهربونی که خودش رو جای آمانوجاکو زد.
اوه، هی رفیق! خوش اوم- ها؟
چی؟!
اِ، جینیا-کون؟ چرا یه بچه بغلته؟
اوه...
مطمئنی حالت خوبه؟ خب معلومه که دختر خودته.
این دخترِ منه.