سال سوم کیئو (۱۸۶۷)
خیلی وقته ندیدمت.
چطور پیش میره زندگیت؟
اینجا چکار می‌کنی؟
ای بابا، چه استقبالی! با من مشکلی داری یا چی؟
نه، این‌طوری نگاهش نمی‌کنم.
خب، اومدم یه چای خوب برات درست کنم.
تمام راه از کیوتو اومدی واسه همین؟
آره.
خلاصه، راهم می‌دی تو، نه؟
باید بگم خونت همون‌طور که بود ساده و بی‌تکلفه.
از شکارچی شدی آدم‌ربا، ها؟
اون دخترمه.
هان؟!
دخترت، واقعاً؟
سلام عزیزم. اسمت چیه؟
نوماری.
ببخشید اگه ترسوندمت، نوماری جان. ولی یه کار مهم دارم با باباجونت.
چه آدابی داره. باورم نمیشه تو تربیتش کردی.
مگه نه؟
وای، انتظار نداشتم این‌طوری راحت موافقت کنی!
دنیای انیمه تقدیم می کند{ol;h;sl;be10t;دنیای انیمه تقدیم می کند}
مترجم: SorenA{ol;h;sl;be15sl;pos(964,104)sl;3c&H060BBD&t;مترجم: h;sl;fs60sl;fnBread Saucesl;3c&HD530F3&t;SorenA}
زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه awsub@{ol;h;sl;be15sl;pos(960,196)sl;3c&H692D6F&t;زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه h;sl;fnA nicsl;3c&HE7C62E&t;awsub@}
این چیه؟
یه ظرف چای ناتسومه. خوب ساخته شده، نه؟
فقط به نظر میاد کسی ازش خوشش نمیاد.
پس فقط اونجا نشسته و غبار روش می‌شینه.
شرط می‌بندم به خاطر گل‌های هورتانسیاست.
هوم؟
هورتانسیاها می‌تونن رنگشون رو عوض کنن بسته به خاکی که توش کاشته میشن.
بنابراین، خیلی‌ها این گل‌ها رو فال بدی می‌دونن که نشونه خیانت و بی‌ثباتیه.
اوه؟ جالبه!
یا دست‌کم یه وقتایی همین بهم گفته بودن.
با این حال، این یه کار خوب و محکمه.
حیف میشه که بذاریم همین‌طوری هدر بره.
پس اومدم اینجا، امیدوارم که حاضر باشی ازش استفاده کنی و برامون یه چای خوشمزه درست کنی.
فکر می‌کنی من بلدم چای درست کنم؟
اه، لعنتی. اشتباه من بود!
خودمم اون‌قدر با فرهنگ نیستم که بدونم چطور یه مراسم چای درست برگزار کنم.
حالا کسی رو می‌شناسی که بتونه؟
خب، یه نفر به ذهنم میاد...
اوه، عالیه!
پس بریم. می‌تونیم سر چای یه گپ و گفت خوب داشته باشیم.
بعدش هم از اخبار روح و دیو خبر بگیریم.
وای، ببین این کوچولو چقدر بزرگ شده!
بابا، ولش کن. همین دو روز پیش دیدیش، بابا.
هان؟
خب، آره. ولی بچه‌ها خیلی سریع بزرگ میشن وقتی که نگاهشون نمی‌کنی.
مثل اینکه هر روز یه دو وجب قد بکشن!
باور کن، اوفو. هنوز یادمه زمانی که تو خودت ریز و کوچولو بودی!
بسه، بابا.
اوه! باید عجله کنم و براش یه چای درست کنم.
وای. به نظر میاد نوماری جان داره دل‌ها رو می‌رُبه، نه؟
آره. البته فکر کنم بیشتر اینه که بابام مثل یه سگ عاشق پیشه شده.
اوفو. مراقبش می‌شی؟
حتماً.
خوش بگذره، بابایی.
خوش بگذره!
بعداً می‌بینمتون.
فقط می‌گم، شرط می‌بندم اون سرآشپز سوبا بلد بود مراسم چای برگزار کنه، نه؟
شاید.
خب، زندگی پیچیده‌ست.
هم آدم‌ها و هم شهرها...
هر وقت می‌بینیشون یه چیزی تغییر کرده.
توی یه چشم به هم زدن عوض میشن، حتی اگه متوجه نشی.
و اگه این کمی احساس تنهایی بهت میده، خب...
شاید فقط نشونه اینه که داری پیر میشی؟
از کجا بدونم.
یا ابلفضل. مطمئنی مشکلی باهام نداری؟
اوه، هی! می‌خوای یه کم هانامی کنیم؟
رفیقت که می‌تونه کمکمون کنه چای درست کنیم همین طرفا زندگی می‌کنه، نه؟
یه جا تو مسیر می‌شناسم.
هانامی؟ یعنی نگاه کردن به شکوفه‌های گیلاس؟
آره!
ولی فصلشون نیست.
اوه، بیخیال.
چی فکر می‌کنی؟ مغازه شیکیه، نه؟
شکوفه‌های گیلاس کجان؟
نگران نباش.
خوبه. این چیز خوبیه.
گیج به نظر میای.
بیا اینجا. به این یکی خوب نگاه کن.
این ظروف بیزن هست.
فقط با خاک رس و آتیش ساخته شده. هیچ لعابی نداره.
خیلی روستایی به نظر میاد، نه؟
ولی این فنجونا واسه ساکه عالی‌ان چون عطرش رو تقویت می‌کنن و طعمش رو خیلی نرم‌تر می‌کنن.
جذابه.
آها، می‌دونستم این حواست رو جمع می‌کنه!
اون طرف ظروف کوتانی هست.
زیبایی مجللشون نقطه قوت اصلیشونه.
گل‌ها، پرنده‌ها، مناظر...
اونا به همون اندازه که ظرف هستن نقاشی‌های زیبایی هم هستن.
در واقع یه طلاساز بود که ظروف کوتانی رو بنیان گذاشت، پس با سبک آکیتسو رابطه داره.
خب؟ چیزای خیلی جالبی هستن، نه؟
یاد گرفتن تاریخ پشت این چیزا باعث میشه از زاویه جدیدی بهشون نگاه کنم.
خوشحالم که می‌شنوم!
ولی باید مراقب باشی.
اینا می‌تونن آدم‌ها رو تبدیل به کارشناسایی کنن که برای یه بشقاب اون‌قدر قرض می‌کنن که زندگیشون خراب میشه.
من هیچ‌وقت اون‌قدر عمیق نمیرم. یه دختر دارم که باید ازش مراقبت کنم.
امیدوارم همینطور باقی بمونه!
برای همین اومدم اینجا.
ظروف نابه‌شیما. یه بشقاب تزیین شده با شکوفه‌های گیلاس مینایی و یه نرده چوبی.
واقعاً قشنگه، نه؟
درست میگی. اینجا جای خوبیه برای تماشای شکوفه‌های گیلاس.
هر کدوم از این کارها پر از امیدها و رویاهای هنرمندیه که ساختشون.
و بهترین قسمتش؟ این شکوفه‌ها هیچ‌وقت از فصل نمیفتن.
از صد سال پیش همینطور بودن.
و صد سال دیگه هم همینطور می‌مونن.
! معذرت می‌خوام، آقای محترم.
ببخشید که با این درخواست بی‌خودم مزاحمت شدم.
آکیتسو-دونو، درسته؟ اشکالی نداره.
مراسم چای دقیقاً تخصص من نیست، ولی می‌دونم چطور انجام میشه.
علاوه بر این، گاهی وقتا رفیق دارم آروم چای بخورم.
معذرت می‌خوام. هیچ‌کدوممون تجربه مراسم چای نداریم.
امیدوارم اشتباهاتی که ممکنه بکنیم رو ببخشید.
گیر دادن روی تشریفات، برخلاف جوهر اصلی چایه.
لطفاً اون‌قدر استرس نداشته باشید. فقط لذت ببرید.
باشه. لطفاً یه لحظه صبر کنید.
بفرمایید.
خوشمزه.
خوشحالم که رفیقش داشتید.
قرار نیست نوبتی از همون فنجون بخوریم؟
این یه روشه.
ولی برای راحتی جمع، فکر کردم بهتره برای هرکدوممون فنجون جداگانه آماده کنم.
بفرمایید. لذت ببرید، آکیتسو-دونو.
مرسی از لطفتون.
باید بگم، واقعاً مهربونیتون منو تحت تأثیر قرار داده، آقای محترم.
، چیزی نیست. با کمال میل هر رفیق جین-دونو رو رفیق خودم می‌دونم.
راحت باشید. حتی اگه چهارزانو بشینید مشکلی ندارم.
، نمی‌خوام گستاخ باشم!
اوم! خوشمزه!
خیلی پایینه.
آماده؟ سه، دو، یک... برو!
بیا پایین، جینتا!
ب-باشه!
وای، واقعاً حس خوبی داشت!
می‌دونم، نه؟
نوبت شماست، شما دوتا!
سوزونه-چان!
بیا بریم!
ب-باشه...
با هم میریم.
سه، دو، یک، برو!
باحال نیست، سوزونه-چان؟
آره!
تبریک واسه اولین پرشت، سوزونه-چان!
می‌خوام دوباره برم.
حتماً! بیا بریم!
منم!
منم سوم!
بیاید، همتون!
می‌دونید، به نظرم چای به خاطر این قوطی طعمش بهتره.
درسته. کار قشنگیه.
سلیقه عالی‌ای دارید!
این واقعاً کار هنرمند خیلی مشهوریه.
وای!
چیزی شده، جین-دونو؟
نه.
هرچند فکر می‌کنم گفتن "رفیق" به سومه‌گورو کمی زیادیه.
اوخ. همیشه بامن بدی.
ولی به نظرم سخته کسی مثل شما دوتا باهم راحت باشه!
خوشحالم که این برداشت رو دارید.
اون رفیق خوبیه که بیشتر از هر کس دیگه‌ای می‌شناسمش.
اوه؟ جالبه، چون این روستایی به اون مقام نیست که شایسته این جور تعریف باشه. قبول دارید!
موقعیت اجتماعی فرق نمی‌کنه. هرچند، می‌دونم برای سامورایی مثل من ناعادلانه‌ست که این رو ادعا کنم.
ولی با این حال، رابطه‌ای که با جین-دونو ساختم رو خیلی ارزشمند می‌دونم.
و امیدوارم بتونیم سال‌های زیادی ادامه‌ش بدیم.
چیتوسه-چان، اینا رو نگاه کن!
وای! چه قشنگ!
چی شده، چیتوسه-چان؟
هیچی.
بریم؟
باشه.
واقعاً؟ خب، دفعه بعد باید با هم بریم!
حتماً!
درست میگید. امیدوارم نزدیک بمونیم.
آره. قطعاً.
آکیتسو-دونو. شنیدم شما اهل کیوتو هستید.
بله، درسته.
اوضاع اخیراً چطوره؟
توی کیوتو؟
یه فکری بکنم.
خب، یه مشت بازدیدکننده سر به هوا از ساتسوما، چوشو و اونجورا اومدن.
اوضاع یه جور به هم ریخته!
ببخشید. جوابم ناراحتتون کرد؟
، اصلاً.
خوشمزه بود. خیلی ممنونم!
منم همینطور.
آرام شدن با جمع این‌قدر خوب برام تجربه کمیابی بود.
بای بای!
جین-دونو.
اگه اشکالی نداره، می‌شه یه وقتی زودی تمرین کنیم؟
چرا یکدفعه علاقه پیدا کردی؟
دلیل خاصی نداره. فقط می‌خوام یه کم ورزش کنم.
با کمال میل باهات تمرین می‌کنم.
ولی اگه به چیزی کمک نیاز داری تعارف نکن.
آره.
می‌کنم. وقتش که بشه.
خوشبختی که اون رو رفیق داری.
شاید.
پس، واقعاً برای چی اومدی اینجا؟
دقیقاً همون چیزی که قبلاً بهت گفتم، نخودی.
فقط می‌خواستم یکم حرف بزنیم و چای بخوریم.
و اون‌هام که انجام دادیم.
حالا وقتشه راجع به شیاطین حرف بزنیم.
مثل اینکه به رفیق سامورایی‌ات گفتم، اوضاع داره بدتر می‌شه.
شیاطین مثل قارچ سر از زمین در میارن، حتی تو کیوتو.
و حالا، یه شایعه‌ی بدی بین طرد ارواح‌کننده‌ها می‌چرخه.
عجیبه که چطور مرتب زیاد می‌شن،
پس مردم فکر می‌کنن یه جور سردسته شیطانی کنترلشون می‌کنه.
سومِگورو آکیتسو.
کسی این سردسته رو توصیف کرده؟ مثلاً رنگ موش چیه؟
نه. هیچ‌کس واقعاً از نزدیک ندیدتش.
ممکنه یه هیولای کلان باشه یا یه جور شیطان زن...
هنوز نمی‌شه یقین کرد.
پس قراره چیکار کنی؟
سؤال خوبیه.
خب، فقط یه شایعه‌ست. هنوز مدرکی نداریم.
ولی بهتره این چیزا رو یادت نره.
متوجه شدم. ببخشید برای همه‌ی این دردسرا.
، اشکال نداره. فقط یه «ممنون» ساده کافیه!
واقعاً می‌خواستم باهات چای بخورم.
و راجع به اخبار شیاطین هم حرف زدیم. علاوه بر اینکه، حتی مسئله کوچیک روحم رو هم حل کردم.
من بهش میگم یه روز مفید!
خب، باباای!
سومِگورو آکیتسو
کار چای و شیاطین تمومه. ولی هنوز راجع به این مسئله «روح» چیزی نشنیدم.
مثل اینکه گفتم، همش حل شده!
قرار بود خودم بفرستمش، ولی...
این ناتسومه اینجا نه فقط برای طراحی گل آجسی کنار گذاشته شد،
بلکه چون پدیده‌های عجیب در حضورش اتفاق می‌افته.
مثل سیب‌زمینی گندیده دست به دست می‌شد.
تا اینکه بالاخره رین مالکش مرد.
هیچ‌کس هرگز توی زندگیش ازش استفاده نکرد. بعدش توی یه خونه متروک رها شد.
بیچاره. یعنی فقط ببین چقدر قشنگه.
باشه، ولی روح چی؟
احساسات جاسازی شده توی این ظرف چای اون رو زنده کرد.
به عنوان یه آکیتسو، نمی‌تونستم فقط دورش بندازم.
پس آوردمش تا خداحافظی درستی باهاش داشته باشم.
راستی، خیلی بهت علاقه داشت.
از اولین هانامیش هم خوشش اومد.
از دیدن همه‌ی چینی‌ها و سفال‌های مختلف توی اون مغازه هم خوشش اومد.
واقعاً روز کاملی بود.
شَمَنِ تسوکوموگامی که می‌تواند احساسات اشیاء را به دیو (یا اهریمن) تبدیل کند.
این روش طرد ارواح مخصوص خودته، گمانم.
تکون دادن شمشیر براق تنها راه طرد ارواح نیست، می‌دونی که.
گاهی کلید اینکه راهشون رو ادامه بدن اینه که باهاشون رفیق بشی.
این حرف از کسی که بدون اینکه حتی سعی کنه حرف بزنه بهم حمله کرد، خنده‌داره.
هر کسی یه جوری!
خب. این دفعه واقعاً خداحافظ.
شاید دفعه بعد بتونیم به جای چای ساکه بخوریم، نه؟ خونه من!
نوماری-چان وقتی نبودی خیلی مودب بود.
خوبه.
سلام نگین دلم. مزه‌ش چطوره؟
اوم، بی‌مزه‌ست.
آره. شکی نیست که بچه‌ی توئه، رفیق!
نوماری.
کی فکرش رو می‌کرد شکارچی ترسناک شیاطین اینقدر بابای نازپرورده باشه!
هر چی می‌خوای بگو.
خب، من که نمی‌تونم حرفی بزنم.
ممنون واسه غذا!
آفرین.
بابایی!
چته؟
چی میگی، رفیق؟ هیچ چیز مثل داشتن دختر نیست، نه؟
آره.
پدرها نمی‌تونن کاری کنن که نگران بچه‌هاشون نباشن. الان فهمیدم.
راستی، فکر کردی شاید به یه مادر هم نیاز داشته باشه؟
گزینه مناسب دارم. می‌تونی اوفو من رو داشته باشی.
دیگه بسه، بابا!
ولی جدی میگم، اوفو.
بعداً راجع بهش حرف می‌زنیم.
اخیراً حالت خوب نبوده. چرا زودتر کار رو تموم نکنی و استراحت کنی؟
اوه، نگران این من کوچولوئی؟
بیشتر اینه که نمی‌تونم میز رو جمع کنم اگه همینطور تا ابد اونجا بشینی.
. انگار اوفو اخیراً واقعاً تند شده.
روزی میاد که نوماری هم همینطور باهام رفتار کنه؟
وای، خیلی زوده که واسه این چیزا نگران باشی.
اوه، جینیا-کون. واقعاً عوض شدی!
عوض شدم؟
که اینطور.
خوشحالم که اینطور به نظر میاد.