سال سوم کیو (۱۸۶۷)
دنیای انیمه تقدیم می کند{ol;h;sl;be10t;دنیای انیمه تقدیم می کند}
مترجم: SorenA{ol;h;sl;be15sl;pos(964,104)sl;3c&H060BBD&t;مترجم: h;sl;fs60sl;fnBread Saucesl;3c&HD530F3&t;SorenA}
زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه awsub@{ol;h;sl;be15sl;pos(960,196)sl;3c&H692D6F&t;زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه h;sl;fnA nicsl;3c&HE7C62E&t;awsub@}
خب، حرکت بعدیت چیه؟
فقط یه خورده زیادی کندی.
من... من تسلیمم.
رک‌گویی یکی از بهترین خصوصیاتته، ولی می‌تونه برات دردسرساز هم بشه.
چه تحقیرآمیز.
مثل همیشه سرسختی، جین-دونو.
من برای شمشیرزنی ماهرانه تو احترام زیادی قائلم.
شرمنده‌ام که بگم فرصت زیادی نداشتم که تو یه میدان نبرد واقعی شمشیر بزنم.
کارت عالی بود عزیزم. تو و جینیا-ساما هر دو خوب جنگیدین.
کینو. ببخشید مزاحمت شدم.
مواظب باش.
ممنونم.
خیلی ممنون، کینو-دونو.
خواهش می‌کنم. این کمترین کاریه که می‌تونم در ازای وقت گذاشتن برای شوهرم انجام بدم.
من مشکلی ندارم. برای خودم هم مفید بود.
خب، از شنیدنش خیلی خوشحالم.
راستی...
بله؟
اشکالی نداره دیگه اینقدر مؤدبانه حرف نزنم، رونین؟
راستش رو بخوای، ترجیح می‌دم.
می‌دونی، می‌تونی 'هرزه' صدام کنی.
من نمی‌تونم یه زن شوهردار رو مثل یه ولگرد خطاب کنم.
عجب آدم خشکی.
خنده‌داره، با توجه به اینکه انگار متوجه ازدواجمون نشده بودی تا وقتی خودمون بهت گفتیم.
کی می‌خوای این موضوع رو فراموش کنی؟
جینیا-ساما! نوماری-سان!
اوه، تادانوبو! خوش اومدی خونه.
اومدی تمرین کنی؟
آره. تازه یه مبارزه رو تموم کردیم.
ای وای، کاش می‌تونستم ببینم.
درود، نوماری-سان. خوش‌اقبالی چیز زیباییه.
ها؟ خوش‌اقبالی قشنگه؟
به نظر میاد تادانوبو خیلی از نوماری خوشش اومده.
نظرت چیه، جین-دونو؟
حاضری اجازه بدی دخترت با یه خانواده سامورایی ازدواج کنه؟
نمی‌تونی داشته باشیش.
یا حداقل دلم می‌خواد اینو بگم.
اول، یه نخ رو دور این قسمتش می‌پیچی.
ولی فکر کنم اینجوری خیالم راحت‌تر باشه.
آهان.
بعد می‌کشیش تا بچرخه.
تا اینکه با یه غریبه ازدواج کنه.
می‌خوای با من امتحانش کنی؟
آره!
خیلی خب. بزن بریم!
ولی همه‌چیز به نوماری بستگی داره.
می‌خوام وقتی بزرگ‌تر شد خودش تصمیم بگیره.
چی انقدر خنده‌داره؟
هیچی. فقط عجیبه که هر دومون داریم واسه بچه‌هامون حرص و جوش می‌زنیم.
باعث می‌شه بفهمم چقدر پیر شدیم.
این چیزا تو اون روزای اول غیرقابل تصور بود، نه؟
باید بگم، جین-دونو...
...تو عوض نشدی.
اوه! معذرت می‌خوام. حرفمو نشنیده بگیر.
خب، دیگه وقتشه که ما بریم.
نوماری! آماده شو بریم.
لطفاً صبر کن!
نمی‌خواستم بهت توهین کنم!
نکردی.
فقط می‌خوام یه سر به مغازه سوبا بزنم.
آهان.
اوه؟ دیگه دارید می‌رید خونه؟
آره.
قیافه‌ات گرفته‌س. شوهرم چیزی گفته؟
نه واقعاً.
باشه پس.
بازم یه سری بهمون بزن، باشه؟
چی شده؟
تعجب کردم.
فکر نمی‌کردم اینجا ازم استقبال بشه.
مسخره نباش.
هرچند مطمئنم باید پیش من احساس معذب بودن بکنی.
همیشه خیلی راحت می‌شه فهمید تو فکرت چی می‌گذره!
یه نصیحت بهت می‌کنم.
سعی کن اینقدر به خودت سخت نگیری.
زندگی یه هدیه‌ست، ولی همیشه ترکیبی از خوب و بده.
تغییر هم همین طعم‌ها رو داره.
نمی‌دونم چه باری رو به دوش می‌کشی، ولی بدون اون، دیگه خودت نبودی، درسته؟
راستش من تو رو بیشتر از بقیه دوست دارم، رونین.
و مطمئنم اونم همین حس رو داره.
هیچوقت فکر نمی‌کردم از تو حرفای روحیه بخش بشنوم.
اه، چقدر سردی تو.
ولی خب، این ذات ماست دیگه.
اوه، جینیا-کون و نوماری-چان.
پدرت کجاست؟
اون پشت استراحت می‌کنه.
آهان. این روزا زیاد این کارو می‌کنه.
همه‌ش تقصیر منه.
هیچ حرف دلگرم‌کننده‌ای نداری، ها؟
ترجیح می‌دی چیزی بگم؟
نه.
چون حتی اگه می‌گفتی هم، نمی‌تونستم به دلم راهش بدم.
ما پدربزرگ رو ندیدیم! کل روز خواب بود، ها؟
آره...
خوش اومدی، رفیق!
آه! پدربزرگه!
سلام، عزیزم.
حالت خوبه؟
می‌دونی، امروز خیلی سرحالم!
واسه همین گفتم یه بارم من یه سوبایی درست کنم.
بابا. فقط قول بده به خودت فشار نیاری.
بفرمایید. سفارشتون حاضره.
ممنونم.
یالا، تو هم بیا، اوفئو!
ها؟ ولی...
اوه، ناز نکن. آدم باید بعضی وقتا به خودش حال بده.
راست می‌گه. این یه فرصت نادره.
بهش که فکر می‌کنم، ما خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم، نه رفیق؟
الان بیشتر از ده ساله.
اون موقع هم که اولین بار همو دیدیم، داشتی اینجا می‌نشستی و کاکه-سوبا می‌خوردی.
دقیقاً همین شکلی بودی که الان هستی.
البته، اون موقع دختر نداشتی.
پسر! پیر شدن می‌ارزید، فقط برای اینکه این لبخند احمقانه رو رو صورتت ببینم، رفیق!
بیخیال. خودم می‌دونم چقدر باید مسخره به نظر بیام.
اصلاً و ابداً! این کاملاً بهت میاد!
به عنوان یه پدر خیلی بهتر از یه شکارچی دیو به نظر میای.
به آینده‌ش فکر کن. وقتش نرسیده که دیگه جونت رو برای شکار دیوها به خطر نندازی؟
اگه نگران پولی، به جاش بیا اینجا کار کن.
فکرشو بکن. می‌تونی با اوفئوی من ازدواج کنی و مغازه سوبا رو دست بگیری!
متأسفم. فکر نمی‌کنم این ممکن باشه.
'دیوها نمی‌تونن از ذات دیو بودنشون سرپیچی کنن.'
یکیشون اینو بهم گفت.
دیوها تحت تأثیر احساساتشون زندگی می‌کنن و در راه هدفشون از بین می‌رن.
من همیشه به این باور داشتم.
مهم نیست چقدر زمان بگذره، من تغییر نمی‌کنم و با احساسات قلبم پیش می‌رم،
تا اینکه بالاخره آخرین نفسم رو بکشم.
خب، تو این مدتی که می‌شناسمت قطعاً تغییر کردی.
فقط یه کم.
ولی نه در اصل. فقط یاد گرفتم چطور از یه راه دیگه برم.
وقتی بالاخره زمانش برسه، بازم همه چیز رو کنار می‌ذارم.
و این باعث می‌شه نتونی یه زندگی عادی داشته باشی؟
بیخیال. واقعاً می‌خوای اینو قبول کنی؟
هیچوقت اذیتم نکرده. چون هدفی داشتم که باید بهش می‌رسیدم.
ولی به دلایلی که نمی‌دونم... الان، این سبک زندگی یه کم سنگین به نظر میاد.
پس چرا همه‌ش رو ول نمی‌کنی؟
اگه می‌تونستم این کارو بکنم، هیچوقت دیو نمی‌شدم.
خب، این چیز خوبیه. حداقل از نظر من.
اینکه اون سبک زندگی برات سنگینه، فقط نشون می‌ده که چقدر
از چیزی که الان داری لذت می‌بری.
واسه همین فکر کنار گذاشتنش تنهات می‌کنه.
این مغازه و همه ما که توش هستیم،
به همون اندازه برات باارزش شدن که اون هدفی که اینقدر دنبالشی، فهمیدی؟
هیچی لذت‌بخش‌تر از این نیست!
آهان. پس احساس تنهایی می‌کردم، ها؟
فکر کنم مثل همیشه بی‌عرضه‌ام.
اوفئو.
شما دو تا به حرفم گوش می‌دید؟
شما دو تا خیلی بیشتر از من عمر می‌کنید و خیلی بیشتر از من چیزا رو از دست می‌دید.
طبیعتاً، چیزایی که از دست می‌دید هیچوقت برنمی‌گردن.
هرچند، یه جورایی عجیبه...
چون اون چیزا همیشه تو ذهن ما قشنگ‌تر به نظر میان.
ولی گوش کنید، این هیچ اشکالی نداره.
وقتی گذشته‌ها میاد تو ذهنتون و دلتون می‌خواد گریه کنید،
بهش افتخار کنید!
چون این مدرکیه که چیزی برای خودتون ساختید که ارزش غصه خوردن رو داره.
ولی یه لطفی در حقم بکنید.
خواهش می‌کنم نذارید ترس از خداحافظی باعث بشه از حال غافل بشید.
همیشه وقتایی هست که یادآوری گذشته باعث می‌شه از همه چیز متنفر بشید.
ولی شما دو تا خاص هستید، می‌تونید از این فراتر برید و با آدمای دیگه خوشبختی رو پیدا کنید.
دقیقاً همین عمر طولانی شماست که زندگی در حال رو به یه تجربه مهم تبدیل می‌کنه.
این چیزیه که به نظرم برای شما بهترینه.
هوف! حالا این حرفا منو شبیه یه بابای واقعی کرد یا نه؟
این که سؤال نداره. تو پدر اوفئو هستی، مگه نه؟
فقط شروعت با بقیه فرق داشته.
بله. هیچوقت اینقدر افتخار نمی‌کردم که تو پدرمی.
هی. یه خواهش کوچیک از شما سه تا دارم.
می‌شه همه‌تون اونجا وایسید؟
برای چی؟
یالا. خواهش می‌کنم؟
برو کنارش وایسا اوفئو. آها، همینه.
عالیه.
و حالا، عزیزم. می‌شه دست هر دوشون رو بگیری؟
وای. این دیگه واقعاً یه منظره دیدنیه.
هوف! با این همه کار امروز خودمو خسته کردم!
اوفئو. مغازه رو برام تمیز می‌کنی؟
خب، فردا همه‌تونو می‌بینم.
بعد از اینکه به اتاق خوابش رفت،
ساداناگا هیوما میورا به خواب رفت...
و دیگر هرگز بیدار نشد.
هیچوقت اینقدر بزرگ به نظر نمی‌رسید.
می‌دونستم این اتفاق می‌افته. طول عمر ما متفاوته.
نمی‌تونستیم برای همیشه با هم باشیم.
به خاطر همین سعی کردم هیوما رو از خودم دور کنم...
تا از باغ خوشبختی‌ام بیرونش کنم.
ولی مهربونیش منو از پا درآورد،
حالا به خاطر چیزی که می‌دونستم قراره اتفاق بیفته، داغونم.
رقت‌انگیزه، نه؟
من ذره‌ای تغییر نکردم.
جینیا-کون...
خواهش می‌کنم بذار یه کم همینطوری بمونم.
هیچوقت یادم نمیاد پدرت نگران تو نبوده باشه.
قسم می‌خورم، با اینکه کلی سر لوس کردن نوماری باهام شوخی می‌کرد،
اون مرد بی‌شک سلطان پدرای بچه‌دوست بود.
بله.
راستش اون هیچوقت به چیزی جز من فکر نمی‌کرد.
این تازه اولشه، مگه نه؟ ما قراره بارها و بارها اینجوری از دست بدیم.
چه راه درازی در پیشه...
بله. خیلی طولانی.
متأسفم.
اشکالی نداره.
خیلی ممنونم.
ولی من که کاری نکردم.
کنارم موندی، مگه نه؟ این خودش دلگرمی بزرگی بود.
ببخشید.
بابایی! ما برگشتیم!
ببخشید که مراقبش بودی.
اصلاً مهم نیست.
خوش گذشت، نوماری؟
آره!
جین-دونو. باید باهاتون صحبت کنم.
باشه. بریم یه جای دیگه.
نه. همینجا خوبه، چون می‌خوام اوفئو-سان هم بشنوه.
من، واقعاً؟
بله. هرچی باشه، این مغازه همیشه جایگاه ویژه‌ای تو قلبم داشته.
من دارم می‌رم کیوتو.
ادو رو ترک می‌کنم و خودم رو وقف سرنگونی شوگونات می‌کنم.
مطمئنی؟
دولت که از هم پاشیده.
با وجود این همه شهروندی که به کمک نیاز دارن، رهبران ما هنوزم کاری جز تعظیم در برابر قدرت‌های خارجی نمی‌کنن.
به عنوان یه سامورایی، به توکوگاوا قسم وفاداری خوردم،
ولی آیین بوشیدو منو مجبور می‌کنه از بی‌قدرت‌ها محافظت کنم.
نمی‌تونم همینجا بشینم و وانمود کنم همه چی خوبه، در حالی که مردم هر روز دارن زجر می‌کشن.
من می‌خوام بجنگم.
و امیدوارم این کشور رو به عصر جدیدی هدایت کنم.
تا بتونیم آینده روشن‌تری رو ببینیم.
حتی اگه به قیمت جونت تموم بشه؟
اگه برای ساختن راهی به آینده لازم باشه، با آغوش باز مرگ رو می‌پذیرم.
پس کینو-سان چی؟
ما قبلاً در موردش صحبت کردیم.
اونم با من به کیوتو میاد.
خون سامورایی تو رگ‌هاشه.
تازه کله‌شق هم هست.
که اینطور...
پس باید بری.
راهی رو که تو زندگیت انتخاب کردی دنبال کن.
درسته. راستش، مطمئن نیستم تو میدان نبرد چقدر می‌تونم مفید باشم.
ولی با این حال، من یه سامورایی‌ام.
به اجدادم مدیونم که تا آخرین نفس از مردم دفاع کنم.
ای خدا. تو می‌تونی واقعاً مایه دردسر باشی.
از شما بعیده اینو بشنوم، جین-دونو.
به سلامتی سفر جدیدت. نوشیدنی‌ها مهمون من.
کی راه می‌افتی؟
فردا. فکر کردم هرچی زودتر بهتر.
پس بهتره سبک بخوری که خمار نشی.
راستش، می‌خواستم از هر نوشیدنی‌ای بگذرم، چون وسط روزه...
تو باید مراقب نوماری-چان باشی، جینیا-کون. خودتم زیاد ننوش.
حرف حساب جواب نداره.
مصممم که برم کیوتو، ولی باید اعتراف کنم که پشیمون می‌شم که دیگه نمی‌تونم این منظره رو ببینم.
اوه، خواهش می‌کنم. اینجوری نگو!
همونی که اون گفت. هنوز که قرار نیست بمیری.
اوه؟ داریم می‌ریم کیوتو، آره؟
خیلی جالبه.
به نظر میاد مثل همیشه همه جا سرک می‌کشی.
بالاخره از دستم خسته شدی، آره؟
راستش من برای اون سامورایی اومدم.
منظورت منم؟
ارباب من تو شوگونات آشنا داره. اونا شایعات نگران‌کننده‌ای رو به اشتراک گذاشتن.
بیشتر در مورد یه سامورایی خاص که اسناد رسمی رو می‌دزده.
دزد فقط می‌تونه یه کارمند اداری باشه.
و ارباب من معتقده که نباید از هیچ نشونه‌ای از خیانت چشم‌پوشی کرد.
من همچین کاری نکردم!
بریم سر اصل مطلب. اربابت بهت دستور داده نائوتسوگو رو بکشی، درسته؟
وظیفه من ساده‌ست. از بین بردن هر چیزی و هر کسی که سر راه اربابم قرار بگیره!
بنابراین، تو اینجا می‌میری.
خدای من! نگاه کن!
یه جور هیولاست!
حملاتت تیز و سریعه.
منطقیه که می‌تونی دیوها رو فقط با یه تیغه از پا دربیاری.
نوماری رو بردار و برو.
باشه!
نائوتسوگو. تو هم باید از اینجا بری.
ولی، جین-دونو! اون منو می‌خواد!
من دیو شکار می‌کنم.
این رسالت من تو زندگیه.
و اینطور شد که کار به ما کشید.
تصور می‌کنم هرچی بگم کوتاه نمیای.
معلومه.
این فایده نداره!
متأسفانه برای تو، هیچ تیغه‌ای به اندازه کافی تیز نیست که منو ببره.
چون بدن من شکست‌ناپذیره.
اوه؟
این مرد دوست منه.
نمی‌ذارم بکشیش!
خنده‌داره. فکر می‌کنی هیچ شانسی در برابر من داری؟
زمانی می‌رسه که هر سامورایی باید رو پای خودش وایسه!
بسیار خب، نائوتسوگو میورا.
طبق دستور اربابم، تو اینجا به آخر خط می‌رسی!
نائوتسوگو! نکن!
تو نمی‌تونی ببری...
شنیدی چی گفتم! من نمی‌رم!
مردی.
دوباره نه. نمی‌تونم از هیچی محافظت کنم؟!
زور.
ثابت قدم!
قدرت اهریمنی من این بدن شکست‌ناپذیره!
نائوتسوگو! فرار کن!
نائوتسوگو!
جین-دونو...
فقط زودتر از اینجا برو!
متاسفم!
داری چیکار می‌کنی؟!
هدف من نائوتسوگو میوراست.
حالا که اون رفته، جنگیدن دیگه فایده‌ای نداره.
یادته قبلاً بهت چی گفتم؟
شیاطین با انسان‌ها سازگار نیستن.
خب؟ حالا اون حرفا خیلی درست به نظر می‌رسن، نه؟
ا... اون عجوزه رو نگاه کن!
هی، من می‌شناسمش!
بابایی...
بابایی؟!