۱۵ آگوست ۲۰۰۹ (هیسئی ۲۱)
وای! این چه تیپیه؟
امروز برای جشن لباس پوشیدم.
تو چی؟
دارم تو کارا کمک می‌کنم. تو معبد خانوادگیمونه، آخه.
باید ایتسوکی‌هیمه باشم.
کائورو باهات نیست؟
گفت اونم میاد.
اول یه کار دیگه داشت.
جدی؟
خب، تعجب می‌کنم اینقدر ذوق داری. یوکاتا هم پوشیدی و اینا.
یوکاتا نیست. کیمونوئه.
ولی آره، خیلی ذوق دارم.
دارم به یه قول خیلی قدیمی عمل می‌کنم با یه دوست خوبم.
بذار حدس بزنم... دختره؟!
از کجا فهمیدی؟
حتماً خیلی خوشگله!
معلومه.
آخه اون یه دوشیزه آسمانیه.
بعداً می‌بینمت. دیگه باید برم.
ها؟ هی، وایسا!
دوشیزه آسمانی؟
دنیای انیمه تقدیم می کند{ol;h;sl;be10t;دنیای انیمه تقدیم می کند}
مترجم: SorenA{ol;h;sl;be15sl;pos(964,104)sl;3c&H060BBD&t;مترجم: h;sl;fs60sl;fnBread Saucesl;3c&HD530F3&t;SorenA}
زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه awsub@{ol;h;sl;be15sl;pos(960,196)sl;3c&H692D6F&t;زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه h;sl;fnA nicsl;3c&HE7C62E&t;awsub@}
۸ آگوست ۱۸۷۲ (سال پنجم میجی)
سوبای شیطانی
جشن معبد؟
آره. پانزدهم آگوسته، پایین تو معبد آراگیه. پر از غرفه‌های غذا و این‌جور چیزاست.
باید نوماری‌چان رو ببری و یه سر بزنی.
یه کم خوش‌گذرونی که ضرر نداره، نه؟
خب؟
عاشق اینم که چقدر زود منظور رو می‌گیری.
یه شایعه عجیب به گوشم خورد. علاقه داری؟
قصه‌های «دوشیزه قو» رو شنیدی، آره؟
خب، معبد آراگی به پرستش خدایان روباه معروفه و یه قصه خودش درباره یه دوشیزه آسمانی داره.
فقط یه کم با قصه‌های مناطق دیگه فرق داره.
تو این نسخه، شنل دوشیزه دزدیده میشه و با یه مرد جوون از یه روستای آهنگری ازدواج می‌کنه،
اما بعدش خیلی مریض میشه.
برای اینکه نجاتش بده، مرد جوون سعی می‌کنه زنش رو به بهشت برگردونه.
اون این کار رو با استفاده از یه آینه خاص انجام میده که بهشت و زمین رو به هم وصل می‌کنه.
و اون همون شیء مقدسیه که تو آراگی نگهداری میشه یه آینه آهنی.
یه آینه افسانه‌ای که به بهشت وصله؟
اینجاست که قضیه جالب میشه.
دیشب یه زمانی، یه نور عجیب بیرون زد از قسمت داخلی معبد که آینه توشه.
به گفته اون بنده خدایی که دیدش، بعدش سایه یه نفر دیده شد.
خب؟ این‌جور چیزا دقیقاً کار توئه، نه؟
آره، کنجکاوم می‌کنه.
ارزش گوش دادن داشت. این رو به حساب پول غذات می‌ذارم.
اوه، چه باحال.
جشن معبد، هان؟
بابت معطل کردنتون عذرخواهی می‌کنم.
من اینجا کشیش اعظم هستم. اسم من کودای کونیداست.
اسم من جینیا کادونوئه. من یه مغازه سوبا فروشی تو خیابون سانجو دارم.
پس، بریم سر اصل مطلب...
آینه آهنی، درسته؟
فکر نمی‌کنم چیز زیادی بتونم بهتون بگم.
دیشب احتمالاً فقط یه دزد بود که داشت تلاش می‌کرد نذری‌ها رو بدزده.
درسته که اساطیر مربوط به اون آینه میگه که مثل یه پل بین بهشت و زمین عمل می‌کنه.
اما چیزی بیشتر از یه افسانه نیست.
این چیزی نیست که هر روز اتفاق بیفته.
من هنوز راجع به آینه کنجکاوم. میشه خودم ببینمش؟
خیلی متاسفم، اما اون برای عموم آزاد نیست.
متوجهم.
عزیزم.
اوه، چیو!
ببخشید که حرفتون رو قطع می‌کنم.
یه مهمون منتظرتونه.
کادونو سان، متاسفم، باید برم. اگه اجازه بدید.
البته. ممنون از وقتتون، آقا.
جینیا-ساما. لطفاً اگه کاری داشتید دوباره تشریف بیارید.
خوشحال میشیم کمک کنیم.
ممنونم. خب، دیگه میرم.
نامرئی.
من کجام آخه؟
هی! کسی صدام رو می‌شنوه؟ کادونو-کون؟ میاکا-چان؟
خواهش می‌کنم، بذار زود یکی رو پیدا کنم...
اوه، خدایا شکرت! امیدوار بودم نزدیک باشی!
بالاخره به هم رسیدیم!
امم، خب...
قضیه چیه؟
نمیدونم چی بگم بهت.
چی؟ ولی تو... ها؟!
خب، اجازه بدید با اسمم شروع کنم. من جینیا کادونو هستم.
چی؟ این یه جور شوخیه؟
ها؟
واقعاً نمی‌فهمم، ولی ولش کن.
مهم‌تر از اون، می‌خوام داستانت رو بشنوم.
اوه، حتماً.
اما قبلش، یه چیزی هست که می‌خوام ازت بپرسم، باشه؟
چرا اینجوری لباس پوشیدی؟
لباسم مشکلی داره؟
خب، امم، فکر کنم بهت میاد، ولی...
اوه! یه لحظه صبر کن!
هی، خب، امم... دقیقاً اینجا کجاست؟
معبد آراگی ایناری.
این زیاد کمکی نمی‌کنه. میشه یه منطقه کلی‌تر بهم بگید، امم، آقا؟
نزدیک خیابون سانجو تو کیوتو.
و میتونی «آقا» رو حذف کنی، اگه اینجوری راحت‌تری.
مرسی.
کیوتو، هان؟
یه چیز دیگه! الان سال چنده؟!
سال پنجم دوره میجی.
امم، ممنون. فکر کنم الان فهمیدم قضیه چیه.
یه جورایی افسرده کننده‌ست که همچین چیزای عجیبی حتی منو گیج نمی‌کنه، ولی...
نوبت منه که سوال بپرسم. تو اینجا چیکار می‌کنی؟
ها؟ خب...
یه نور خیلی روشن دیدم و بعدش تق! یهو تو این جنگل بودم.
خودمم نمیدونم اینجا چیکار می‌کنم!
فکر کنم باید بپرسم. کجا زندگی می‌کنی؟
اوه، این یه سوال سخته. حتی نمیدونم چجوری برگردم...
این خونه‌ها عالین! کاملاً رترو!
اون کالسکه اسبی بود که الان دیدیم، نه؟
وای! چقدر چتر!
خب، پس همینجوری آوردی‌ش با خودت؟
شما واقعاً از دعوت کردن دخترای غریبه به خونه‌تون لذت می‌برید، کادونو-ساما.
س-سلام. از آشنایی باهاتون خوشبختم.
لطفاً کانهومی صدام کنین.
میشه بپرسم اسمتون چیه؟
امم، خب، من...
فقط دوشیزه آسمانی صداش کنین.
ها؟!
ا..امم، چی میگی، کادونو-کون؟
نمی‌خوای اسمت رو بهمون بگی، مگه نه؟
آره. چون ممکنه بعداً اوضاع عجیب بشه.
اما «دوشیزه آسمانی» یه کم زیاده...
خیلی خب. پس «آساگائو» چطوره؟
آساگائو؟
این میتونه اسمت باشه تا وقتی که اینجایی.
یادم میاد گفت شبیه اونم، ولی شاید...
این خوبه برات؟
منطقیه.
اوه! امم، آره!
چون جایی برای رفتن نداری، میتونی فعلاً اینجا بمونی.
مطمئنی؟
مشکلی ندارم.
جای دیگه ای نمیتونی بری، مگه نه؟
آره...
خودم اینجا مهمونم. پس نمیتونم شکایت کنم.
با این حساب، من دیگه میرم.
قرار دارم.
قرار؟
آره. با یه آقای خیلی باحال.
هیچوقت نمیتونم ازش سر دربیارم.
به هر حال، ببخشید. برگردیم به مشکل تو...
میمونی یا نه؟
امم، خب...
واقعاً مطمئنی؟
چون حتی خودم هم میفهمم که الان چقدر مشکوک به نظر میام.
مشکلی نیست.
همیشه یه آدم دل‌بزرگی هستی، نه، کادونو-کون؟
باشه. پس فکر کنم مهمونتون میشم!
سوبای شیطانی
خب، آره. از آشنایی باهات خوشبختم، نوماری‌چان!
اسم من، امم، آساگائوئه.
دوباره؟
مودب باش.
خوشبختم.
ببخشید، میدونم یهو شد.
خب، من به تصمیمت احترام میذارم، بابا.
قصد ندارم دلت رو به دست بیارم، ولی چطوره زود با هم بریم بیرون؟
واقعاً؟!
شنیدم یه جشن تو معبد آراگی هست.
باید گاهی وقتا از رویدادهای محلی لذت ببریم.
جشن؟!
درسته. دوست داری فردا بریم برای یوکاتا خرید کنیم که یکی داشته باشی بپوشی؟
باشه! بهتره نظرت عوض نشه، بابا!
فکر کردم فقط شوخی می‌کردی که پدری، ولی مثل اینکه واقعاً پدری، آره؟
آره، همون چیزی که بهت گفتم.
کجا...
آه، درسته. من تو دوره میجی‌ام.
به گذشته سفر کردم و یه پسری رو از کلاسم دیدم.
مسخره‌ست. کی اینو باور می‌کنه؟
کی فکرش رو می‌کرد، همه اون چرت و پرتایی که گفت راجع به اینکه یه شیطون صد ساله است، واقعی بود.
صبح بخیر، کادونو-کون!
بیدار شدی؟
امم، میخوام صورتمو بشورم...
یه چاه تو حیاط پشتیه. از اون استفاده کن.
چاه؟!
آها! برای آب!
اونم درست مثل کانهومیه‌. جوونای این دوره زمونه واقعاً برام قابل درک نیستن.
خوش اومدین!
اوه مغازه اشتباهی اومدم؟
سومه‌گورو.
هوم؟ اوه، سلام. کانهومی کجاست؟
مثل اینکه با یه آقای جنتلمن قرار داره.
چی میل دارین؟
هوس کیتسونه سوبا کردم.
تو چی، هیکچی؟
تمپورا سوبا، لطفاً.
بفرمایید. نوشیدنی‌هاتون.
خیلی ممنون.
ممنون.
خوشمزه‌ست!
وایسا. اول باید یه سری جواب بگیرم!
هی!
وای. یه دوشیزه آسمانی، هان؟
فکر کنم واقعاً اتفاقات عجیب تو زندگی میفته!
این حرف از دهن تو بعیده.
گیرم انداختی!
ا-امم، چیه؟
ببخشید. تو اینقدر بانمکی که نتونستم جلوی خودمو بگیرم و زل نزنم.
ها؟!
خ-خب، وای، ممنون.
اجازه بدید خودمو معرفی کنم.
من سومه‌گورو آکیتسو هستم. بهترین دوست جینیا.
نه از نظر من.
نگاش کن، خجالت کشیده!
من آساگائو هستم. از آشنایی باهاتون خوشبختم.
منم همینطور.
نوبت توئه، هیکچی.
تو تو یه بارون نور ظاهر شدی؟ مسخره‌ست.
معلومه که اون فقط یه شیطون دیگه است.
امم، خب، ببینید...
ادب!
آخ!
بهش توجه نکن، آساگائو-چان.
اون فقط یه کم احمقه.
اون برای چی بود، استاد؟
بهتره دهنت رو ببندی اگه نمیتونی بفهمی چرا زدمت.
امم، آکیتسو-سان؟ اشکالی نداره، من ناراحت نشدم یا چیزی...
خیلی مهربونی، آساگائو-چان.
اما گوش کن، من فقط به خاطر اینکه اون بهت گفت شیطون، ازش عصبانی نشدم.
ها؟
پاسخ درست اینه که تو رو با لبخند بپذیریم، مهم نیست چی هستی.
این شاگرد من باید ثابت کنه که روشنفکره و راحت‌گیره، وگرنه مشکل داریم.
چون وگرنه نمیتونم بذارم اسم «سومه‌گورو آکیتسو» رو به ارث ببره.
ا-استاد...
خلاصه، تو حسابی پرطرفداری، نه؟
منظورت چیه؟
تو الان یه دختر تو خونه داری و تازه دو تا دختر دیگه هم آوردی روشون؟
اه! صبر کن تا اوفئو-چان اینو بشنوه!
اوه، آروم باش. شوخی می‌کنم!
اوفئو-چان کیه؟
یه جورایی مربی من.
اون به من کمک کرد درس‌های مهم زیادی رو یاد بگیرم.
اگه اون نبود، قطعاً امروز اینجا نبودم.
اوه؟ اون شخص خاصی برات بود؟
خب، اون مثل یه دوست و خواهر بود...
نمیتونم واقعاً با کلمات توضیحش بدم.
چی خنده‌داره؟
هیچی. فقط تعجب‌آوره.
اینکه فهمیدم یه بهترین دوست داری و اینا.
فکر کردم واضح گفتم که نیست.
اوه، ادا درنیار!
من اومدم خونه.
سلام، کوچولوی خانم.
اوه! خوش اومدی، نوماری-چان.
هرچی.
بابایی! یادت میاد چی قول دادی؟
آره. البته.
فقط منتظر بودم بیای خونه.
میرم آماده شم!
کادونو-کون. من مغازه رو برات میبندم.
ولی من...
نه، حتی شروع هم نکن! فقط برو و به قولت عمل کن، خرس بابا!
تو جوری حرف زدی که انگار شما دو تا تازه دیروز همو دیدین.
ولی، وای، شما مثل قدیمی‌ترین دوستا با هم کنار میاید.
پارچه‌فروشی
چیزی چشمت رو گرفت، نوماری؟
تو برام انتخاب کن، بابایی!
باشه.
اون یوکاتا رو لطفاً.
در مورد طرحش...
گل ماه دارید؟
بله، داریم.
مطمئنی، مامان؟
البته!
خیلی ممنونم!
خواهش می‌کنم.
اون چیه؟
آه، اون یه روبانه.
اون یه اکسسوری از غربیه که معمولاً برای بستن مو استفاده میشه.
اونا هنوز خیلی مد نشدن.
اما همه خانم‌های شیک‌پوش اینجا از قبل بهشون چشم دارن.
باشه. یکی از اون «روبان»‌ها رو هم اضافه کنید.
یه گل پودر سفید میخوام... ولی هیچکدوم رو نمیبینم.
گل گیلاس دارید؟
بله.
هی، بابایی؟
هوم؟
مامان من چه جور آدمی بود؟
بذار فکر کنم...
اسم مادرت یوناجی بود.
و اون یه دروغگوی بزرگ بود.
دروغگو؟
آره. مثلاً، اون همیشه اصرار داشت که «از بچه‌ها متنفره».
اما اون تو رو با گرم‌ترین آغوش‌ها بغل می‌کرد.
مهم نبود چقدر دروغ می‌گفت، اون هیچوقت نمیتونست عشقش رو به تو پنهان کنه.
مامانت همین بود، خلاصه. یه آدم خیلی خاص.
اسم «نوماری» از گل پودر سفید میاد.
من این اسم رو انتخاب کردم چون اون گل تو آرامش عصر شکوفا میشه - هم‌اسم مادرت.
من هیچوقت مادر واقعی نداشتم، خودم. پس نمیدونم اونا واقعاً باید چجوری باشن.
اما چیزی که میدونم اینه که یوناجی تو رو با تمام وجودش دوست داشت.
اون از نظر من یه مادر ایده‌آل بود.
که اینطور.
ممنون، بابایی.
این اواخر تو ذهنم بود.
کنجکاو بودم درباره... پدر و مادر واقعیم چجوری بودن.
میدونستی؟
معلومه.
خب، حق با توئه.
من پدر واقعی تو نیستم.
تو همیشه بابایی من خواهی بود.
ولی من خیلی وقت بود که میخواستم درباره مامانم بدونم.
مثلاً، چرا من یکی رو نداشتم؟
البته، من همیشه تو رو داشتم. پس اشکالی نداره.
تو پدر واقعی منی از هر نظر که مهمه.
نوماری...
برگردیم خونه؟
اومم!
چی شده؟
فقط برای اینکه روشن باشه. من به یه مادر نیاز ندارم، خب؟
منظورت چیه؟
منظورم کانهومی-سان و آساگائو-سانه.
لازم نیست نگران باشی.
واقعاً؟
من هیچوقت دروغ نمیگم.
علاوه بر این، همین الانم کلی کار تو زندگی دارم.
ازدواج کردن دورترین چیزیه که تو ذهنمه.
چه خوب!
پس تو هم هیچوقت تو زندگیت مامان نداشتی؟
نه.
باشه، این چطوره؟ من به جاش مامانت میشم!
این دیگه از کجا اومد؟
خب، تو که اومدی و بابای من شدی، مگه نه؟
پس وقتی بزرگ شدم، من مامانت میشم و کلی محبت بهت میدم!
واقعاً؟ خب، منتظرشم.
آساگائو-سان! ما برگشتیم!
اوه، امم، خوش اومدید! یه چیز خوب پیدا کردید؟
اومم! بعداً بهت نشونش میدم!
چی شده که اینقدر سرحاله؟
خب، پیچیده‌ست.
خب، در مورد فردا...
هوم؟
من میرم بیرون. تو چیکار می‌کنی؟
ها؟ کجا میری؟
معبد آراگی.
آینه افسانه‌ای روباه که اونجا نگهداری میشه، یه زمانی برای برگردوندن یه دوشیزه آسمانی به بهشت استفاده شده بود.
فکر می‌کنم ارزش بررسی کردن رو داره.
ها؟