13 مرداد 1872 (سال پنجم میجی)
جشنواره هنوز شروع نشده، ولی هیجانش تو هوا موج میزنه!
قراره نوماری رو ببرم همه غرفه‌ها رو تو روز اصلی ببینیم.
تو هم با ما بیا.
ها؟ مطمئنی؟
یا هو! نمی‌تونم صبر کنم!
آره. ولی قبلش...
باید کارمون که اومدیم اینجا رو تموم کنیم.
ببخشید که تو این وقت شلوغ مزاحم شدم.
مشکلی نداره.
حدس می‌زنم اومدی در مورد آینه روباه بپرسی، درسته؟
آره. از چیزی که در مورد افسانه شنیدم، وقتی دوشیزه آسمانی مریض می‌شه، شوهرش دست به کار می‌شه
با سوزوندن بقایای روباه سخنگو و استفاده از خاکسترش برای ساخت چیزی که به عنوان "آینه روباه" شناخته می‌شه.
درسته. ولی اگه فکر کنی، این داستان یه کم عجیب نیست؟
اتفاقات ماورایی مثل این فقط افسانه می‌شن وقتی کسی ترکیبی درست از واقعیت و خیال پیدا کنه.
صبر کن، داری می‌گی بخشی از افسانه ساختگیه؟
دنیای انیمه تقدیم می کند{ol;h;sl;be10t;دنیای انیمه تقدیم می کند}
مترجم: SorenA{ol;h;sl;be15sl;pos(964,104)sl;3c&H060BBD&t;مترجم: h;sl;fs60sl;fnBread Saucesl;3c&HD530F3&t;SorenA}
زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه awsub@{ol;h;sl;be15sl;pos(960,196)sl;3c&H692D6F&t;زیرنویس های بیشتر کانال تلگرامی دنیای انیمه h;sl;fnA nicsl;3c&HE7C62E&t;awsub@}
آساگائو-سان، درسته؟
ام، آره!
از جشنواره‌ها خوشت می‌آد؟
ام، آره! قراره زود اینجا یکی برگزار کنید، نه؟
غرفه‌ها کل این منطقه رو پر می‌کنن. واقعاً دیدنیه!
یه خوراکی جشنواره‌ای مورد علاقه داری، آساگائو-سان؟
وای، خدایا، کلی‌شون هست.
ولی فکر کنم سیب‌های شکره‌ای مورد علاقه‌مه!
سیب‌های شکره‌ای. چقدر خوب.
منم عاشقشم.
واقعاً؟
آره! هیچی مثل خوردن سیب‌های شکره‌ای احساس بودن تو جشنواره نمی‌ده.
می‌فهمم چی می‌گی!
ولی فقط یکی‌شون کافیه که کاملاً سیر شی.
دقیقاً!
ببخشید.
چای آوردم.
ببین، ایسوبه موچی!
شانس آوردی، ها، کادونو-کون؟
دوست داری؟ پس لطفاً هر چقدر می‌خوای بخور.
می‌دونم شوهرم حسابی حرف‌زن می‌شه.
آخ، ببخشید!
کادونو-سان. آساگائو-سان.
شما دو تا دوست دارید خودتون آینه روباه رو ببینید؟
واقعاً اشکالی نداره؟
خب، این آینه روباهه...
از بیرون مثل یه آینه فولادی ساده به نظر می‌رسه.
ولی زمانی بوده که همون قدرتی رو داشته که تو افسانه گفته شده.
به عبارت دیگه، قبلاً آسمان و زمین رو به هم وصل کرده.
پس باید بتونه یه دوشیزه آسمانی رو به جای درستش تو آسمون برگردونه، فراتر از زمان.
ها؟
تو هم یکی دیگه‌ای که از یه جای دور دور اومدی اینجا.
درسته؟
از کجا فهمیدی..؟
این دومین باره.
خون ماشه فعال‌سازیشه.
فقط چند قطره خون رو آینه روباه بریز و لمسش کن.
اون وقت می‌تونی سفر کنی به زمان و جایی که می‌خوای.
ببخشید!
فقط نمی‌دونم قلبم آماده‌ست برای این سفر یا نه، می‌دونی؟
می‌فهمم.
بال‌هایی که می‌تونن ببرنت خونه رو رد می‌کنی؟
خب، اگه نظرت عوض شد، بهم بگو لطفاً.
حدس بزن چی؟
همه تو مدرسه از یوکاتام حسودیشون شد!
خب، طرحش فوق‌العاده نازه!
و رو تو عالی به نظر می‌رسه!
بابا اونو برام انتخاب کرده.
تعجب نمی‌کنم. سلیقه‌ت خوبه، کادونو-کون!
تو هم با ما می‌آی، نه، آساگائو-سان؟
ها؟ آ، آره.
هورا! قراره خیلی هیجان‌انگیز باشه!
قطعاً.
کادونو-کون؟
بیدارت کردم؟
نه. فقط خوابم نمیبره
می‌دونی، واقعاً وقت نکردیم حرف بزنیم.
این فرصت خوبیه.
درستی. مخصوصاً با توجه به اینکه چقدر بهت مدیونم برای کمکت.
حرفی نزن. با زندگی اینجا خو کردی؟
ام-هم.
اولش احساس غریبگی می‌کردم، ولی حالا که عادت کردم، خوش می‌گذره.
چیزی شده؟
نه.
هی.
چرا گذاشتی پیشت بمونم؟
اگه فکر کنی، هر چقدر هم که به کمک نیاز داشتم،
معمولی نیست یه غریبه کامل رو خونه‌ت نگه داری.
یه مدت طولانی پیش، مردی بود که منو پیش خودش برد بعد از اینکه از خونه فرار کردم و جایی نداشتم برم.
اون لحظه همیشه باهام مونده.
و فکر کنم به همین دلیله که مجبور شدم کمکت کنم، هر چقدر هم که برام غیرعادی بود.
منم چیزی دارم که می‌خوام ازت بپرسم.
باشه. چیه؟
دنیایی که ازش اومدی خسته‌کننده‌ست؟
چرا می‌پرسی؟
احساس کردم شاید اینطور باشه، با توجه به رفتارت.
خب، بهش نمی‌گم خسته‌کننده.
کلی دوست دارم و این جور چیزا.
ولی، مثل اینکه، گاهی خسته‌کننده می‌شه.
هر روز می‌رم مدرسه درس بخونم، بعد با دوستام پیاده برمی‌گردم خونه،
و تو راه جاهای مختلف می‌گردیم.
واقعاً خیلی باحاله!
تنها مشکلش اینه... گاهی احساس خفگی می‌کنه.
یکی از دوستام Miko یه معبد محلیه و فوق‌العاده بالغه.
زندگیش رو کاملاً مرتب کرده. چه برسه به نمره‌هاش که از من بهتره.
حتی پسری که کنارم تو کلاس می‌شینه. اونم فوق‌العاده‌ست!
اینقدر محکم، ولی مهربون.
همیشه داره تلاش می‌کنه به هدفاش برسه، هر چقدر هم که زندگی روش سنگینی کنه.
دیدن اونا دو تا باعث می‌شه احساس کنم احمقم که هر روز فقط دارم وقت تلف می‌کنم.
فکر می‌کنی اشتباهه که خوش بگذرونیم؟
اصلاً!
ولی فکر می‌کنم آدمایی که تو سختی‌ها تلاش می‌کنن قابل تحسین‌تر از منن.
چون من چیزی ندارم که براش تلاش کنم...
هی، بگو ببینم. از زندگیت راضی‌ای؟
فکر می‌کنم زندگیم الان خیلی خوبه.
ولی اینکه "خوشحال" باشم...
دودلم جواب بدم. چون خودم مطمئن نیستم.
هر چقدر هم که مسخره به نظر برسه.
می‌فهمم.
بعضی وقتا زندگی روزمره تقریباً خفه‌م می‌کنه
و برای یه لحظه کوتاه، خودمو می‌بینم که آرزو می‌کنم یه نفس راحت بکشم از همه‌ش.
ولی اگه اون آرزو اتفاقی برآورده بشه
و شروع کنم راحت‌تر نفس بکشم...
ایده برگشتن به روتین عادی رو واقعاً ترسناک می‌کنه.
زندگی هیچ‌وقت اونجوری که می‌خوایم پیش نمی‌ره.
فقط کنار اومدن با این واقعیت سخته.
ولی...
"نمی‌تونیم همیشه بی‌کار بشینیم و هیچی نکنیم"؟
یه چیزی شبیه این از پسر تو کلاسم قبلاً شنیدم.
به همین دلیله، ته دلم همیشه می‌دونستم... هر چقدر هم که اینجا راحت باشم،
نمی‌تونم برای همیشه بمونم.
ولی یه کم دیگه زمان می‌خوام.
آسیبی نمی‌زنه اگه یه کم دیگه اینجا استراحت کنم، نه؟
آره.
همه‌مون باید گاهی استراحت کنیم.
کاملاً. فقط یه کم.
14 مرداد 1872 (سال پنجم میجی)
خب، این تمومش بود، کادونو-کون. ممنون از همه‌چیز!
سفر خوش، ای دوشیزه آسمانی.
وای! باز شروع کردی!
وقتی برم، حدس می‌زنم دیگه نتونم برگردم.
احتمالاً.
این آخرین باریه که همو می‌بینیم.
تو آخر افسانه، گفته شده دوشیزه آسمانی گاهی برای تفریح به زمین برمی‌گرده.
ولی تو واقعیت، چیزا هیچ‌وقت اینقدر راحت پیش نمی‌ره.
هر چقدر هم که غم‌انگیز باشه، باید با این زندگی برای همیشه خداحافظی کنی.
حرف حسابی.
کافیه استراحت کردی؟
ام-هم. آماده‌م حالا تو اون ور ادامه بدم زندگی رو.
تو چی؟
مثل همیشه. بدون تغییر ادامه می‌دم.
تو خیلی لجبازی!
اینو به عنوان تعریف قبول می‌کنم.
خب، باید برم حالا.
هی، گوش کن.
اگه برای جشنواره فردا می‌موندم...
وسوسه می‌شدم بمونم برای جشنواره ماه پاییز، و تعطیلات سال نو زمستون،
تا جایی که اینقدر عقبش بندازم که جا بیفتم.
فقط می‌دونم بعدش هیچ‌وقت برنمی‌گشتم خونه.
ولی، کادونو-کون؟
اگه فرصتی پیش اومد، با هم بریم یه جشنواره، باشه؟
حتماً. حتی از غرفه برات چیزی می‌خرم.
سیب شکره‌ای می‌خوام!
باشه. یادم می‌مونه.
وای، ببین چه همهمه‌ای!
حیف که آساگائو-سان نتونست با ما بیاد.
خب، آره. ولی فکر نمی‌کنی برای یه فرشته آسون باشه در رفتن و آمدن از بهشت؟
یعنی، چطور دیگه می‌تونی لبخند بزرگش رو وقتی خداحافظی کردیم توضیح بدی؟
آخ، لطفاً. سعی نکن همه‌چیز رو تو یه پکیج مرتب ببندی، استاد.
آه! اون چیه؟!
نوماری-سان! لطفاً صبر کن!
وای، خدایا.
آروم باش!
مواظب باش به چیزی نخوری!
در نهایت، بیشتر چیزا در مورد افسانه آینه روباه درست از آب دراومد.
این سؤال رو پیش می‌آره، کونیه‌دا-دونو. کدوم بخشش ساختگی بود؟
آینه روباه تو قصه دوشیزه قو که اینجا تو منطقه سانجو کیوتو منتقل شده، نقش داره.
ولی اگه خوب فکر کنی، منطقی نیست.
چون یه جوون از یه دهکده آهنگری تو قصه‌ای که باید تو کیوتو اتفاق بیفته چیکار می‌کنه؟
خب، حقیقت اینه که آینه روباه و قصه دوشیزه قو اساساً دو افسانه متفاوتن.
به عبارت دیگه، داری می‌گی آینه روباه تو کیوتو ساخته نشده؟
دقیقاً.
پس افسانه دوشیزه آسمانی از کجا می‌آد؟
برای تو، جینیا-ساما.
ایسوبه موچی همیشه خوراکی مورد علاقه‌ت بوده. درسته؟
حالا می‌ذارم همسرم ادامه بده.
اون واقعاً بیشتر از من در مورد آینه روباه می‌دونه.
چون آینه اساساً تو زادگاهش ساخته شده، اگه باور کنی!
بذار کنارت بشینم.
دوست داری بیشتر در مورد آینه روباه بدونی، آره؟
زمان طولانی پیش، یه آهنگری بود که آینه روباه رو ساخت
با استفاده از فلز یه نیزه که متعلق به یه دیو بود که آینده رو می‌دید
و مخلوط کردنش با کمی از خونی که اون گذاشته بود.
یه دیو؟
آهنگری امیدوار بود این یه آینه بسازه که بتونه آینده رو به مردم نشون بده.
ولی سرنوشت جوری خواست،
چیزی خیلی قدرتمندتر شد - یه دروازه بین گذشته و آینده.
و به همین خاطر، تصمیم گرفتن اونو به عنوان یه یادگار مقدس نگه دارن تا از دسترس عموم در امان بمونه.
در نهایت با قصه دوشیزه قو درهم تنیده شد،
و به عنوان آینه‌ای شناخته شد که آسمان و زمین رو به هم وصل می‌کنه.
در واقع، بهتره بگیم این جوری پنهانش کردن.
چه شیء معجزه‌آسایی.
پس، یعنی آساگائو ...؟
کسی از آینده.
عجب.
خیلی ممنون، چیو-دونو.
ام، اگه اشکالی نداره، می‌تونی با من یه کم خودمونی‌تر حرف بزنی، جینیا-ساما؟
ها؟
فقط عجیبه که اینقدر رسمی صدام می‌کنی.
ترجیح می‌دم با اسمم صدام کنی، بدون هیچ لقب و اینا.
ولی اون بی‌احترامیه...
لطفاً. خوشحالم می‌کنه.
باشه. پس تو هم همین کارو بکن، چیو.
عالی. پس در اون صورت...
منم می‌گم "جینتا-نی"، اگه اشکالی نداره.
امیدوارم قولمان
برآورده شود
- چی‌توسه
صبر کن، تو... چی‌توسه؟!
بالاخره فهمیدی، جینتا-نی.
اینجا چیکار می‌کنی؟
خب، این معبد یه شاخه از اونی تو کادونوعه.
بعد از اینکه پرنسس مرد، من بودم که نقش ایتسوکی‌هیمه رو گرفتم.
بعد، با گذشت زمان، با شوهرم ازدواج کردم و مسئول این معبد شدیم.
تو ایتسوکی‌هیمه شدی...؟
آه، فهمیدم! اسمت از چی‌توسه به چیو تغییر کرد به خاطر کانجی "شب".
به کادونو چی شد؟ الان کی ایتسوکی‌هیمه‌ست؟
نقش رو به دخترم سپردم.
ایتسوکی‌هیمه دیگه مجبور نیست همیشه تو معبد حبس بشه.
اساساً حالا فقط یه معبد معمولیه.
اسمش رو هم عوض کردن...
من خیلی خوشم می‌آد.
خوشحالم می‌بینم قولمون رو بعد از این همه سال نگه داشتی.
آه، راست می‌گی.
تو این همه مدت منتظر بودی...
لطفاً، بخور.
اشکالی نداره.
لذیذه.
طبیعیه.
بابا!
لطفاً برو پیش دخترت.
باشه.
خداحافظ... یعنی، بعداً می‌بینمت، چی‌توسه.
خداحافظ، جینتا-نی.
بابا! کارت تموم شد؟
آره.
می‌خوام چیزی بخورم!
بذار ببینم...
سیب شکره‌ای چطوره؟
سیب شکره‌ای چیه؟
هیچ ایده‌ای ندارم.
ولی ظاهراً خوراکی مورد علاقه آساگائوعه...
ببخشید. ولش کن.
بیا دور و بر رو بگردیم برای یه چیز خوب، باشه؟
باشه!
حدس بزن؟ زودتر یه روباه دیدم!
آه، واقعاً؟
معبد جینتا
ها...؟
هات‌داگ‌ها
صید ماهی قرمز
سیب‌های شکره‌ای
تیراندازی
توئی، کائورو؟
پس، بالاخره به جشنواره رسیدی!
آه، آره!
هی، می‌یاکا-چان؟ می‌تونی یادم بیاری چه سالیه؟
ها؟ ۲۰۰۹ه، خب.
واقعاً به زمان درست برگشتم...
راستی، جینیا رو دیدم. کیمونو پوشیده بود، فکر کنم؟ برای یه قرار.
قرار؟
گفت یه قول قدیمی با یه دوست خوبه.
و چیزی در مورد اینکه اون یه "دوشیزه آسمانی"ه.
اونو نزدیک پایین پله‌ها زودتر دیدم، ولی...
ها؟ صبر کن، کائورو!
موز شکلاتی
دیر کردی، آزوسایا.
هی! ام، خ-خب، من...
آروم باش و اول نفست رو جا بیار.
ر-راست. ببخشید.
خب، ام، هی... مدت‌ها ندیدمت، فکر کنم؟
آره، کلی وقته.
حالا دیگه احساس گناه نمی‌کنم که اسمت رو قاطی کردم...
آساگائو.
واقعاً یادت مونده...
تو بودی که گفتی باید با هم بریم جشنواره.
خب، می‌دونم!
ولی انتظار نداشتم اینقدر یادت بمونه.
یعنی، داریم در مورد چیزی حرف می‌زنیم که بیش از یه قرن پیش اتفاق افتاده، نه؟
راستش... این یه کم عجیبه.
خب، برای من نوستالژیکه.
این روزا زیاد به گذشته برنمی‌گردم،
ولی اون یه زمان واقعاً پربار تو زندگیم بود.
هی، کادونو-کون؟ چیزی می‌خوام ازت بپرسم.
اشکالی نداره؟
حتماً.
ممنون.
خب، اه...
بگو ببینم. حالا از زندگیت راضی‌ای؟
واضحه.
هر چقدر بیشتر زندگی کنیم، چیزای بیشتری از دست می‌دیم.
این باعث می‌شه دل‌شکستگی اجتناب‌ناپذیر بشه، ولی همه‌ش بد نیست.
چون سودهایی هم هست که ضررها رو متعادل می‌کنه.
و علاوه بر این...
...وقتی به اندازه من زندگی کردی،
هیچ غذایی برای روح بهتر از دیدارهای غافلگیرکننده‌ای نیست که گاهی تو راه داری.
آخ. سختمه باور کنم داری در مورد من کوچولو حرف می‌زنی.
خب، شک دارم بتونی بفهمی.
فقط چقدر دیدنت دوباره... قلبمو از شادی پر کرد.
وای! همیشه با این حرفای عسلی!
خب، بریم؟
فکر کنم بهت بدهکارم یه سیب شکره‌ای.
درسته!
آه، چه منظره‌ای. اون یوکاتای گل صبحگاهی روت عالیه.
درست مثل یه فرشته خاص که از بهشت افتاد...