‫هیلده دیک‌هوت. متولدِ 20 اکتبر 1858.
‫مرگ براثر خون‌ریزی شدید. 17 آگوست 1889.
‫بدون هیچ نکته‌ی حائزاهمیتی.
‫این هم از آخرین کار امروزمون. خدا قوت.
‫همچنین.
‫ولی کی فکرش رو می‌کرد اون دوتا جون سالم به در ببرن و راهی انگلستان شن.
از اینکه تاریخ بشر رو چنین چیزهایی رقم می‌زنن، حیرت نمی‌کنین؟
‫تو هم که از کاه کوه می‌سازی ها، ساشا. ‫دوتا بنده‌ خدا سفر کردن به انگلستان، همین و بس.
‫نچ، نچ، نچ. شما مو می‌بینین و من پیچش مو، جناب لودگار.
‫فکرشو بکنین؛ یه گاز فرامهلک نوین به‌همراه سازنده‌ش،
‫هردو عازم انگلستان هستن.
‫عجب روش نابی برای مهارِ آلمان!
‫آه، باز شروع شد.
‫آدم‌ها که تا همین چند صد سال پیش با شمشیر و تیرکمون می‌جنگیدن،
‫حالا ماده‌ی سمی تولید می‌کنن که یه قطره‌ش برای کشتن صدها تن کافیه.
‫پیشرفت بشر هوش از سر آدم می‌بره.
‫نکته اینجاست که امثال این نابغه‌ی کم‌سن‌وسال در سرتاسر دنیا پراکنده شدن.
‫کافیه فقط یکی از این‌ نوابغ تعادل دنیا رو برهم بزنه،
‫تا جنگ بزرگی دربگیره که کل کره‌ی خاکی رو درگیر می‌کنه!
‫این‌جوری اوضاع حسابی بی‌ریخت می‌شه که.
‫به‌شخصه ترجیح می‌دم سرم به یه جنگ جهانی گرم باشه تا اینکه تمام روز مگس بپرونم.
‫و حتم دارم...
‫...اون هم باهام هم‌نظره.
‫من برخلاف شما مخم رد نداده، پس ترجیح می‌دم دستم زیاد به کار بند نباشه.
‫کاملاً‌ موافقم.
‫اگه کار به اونجا می‌کشید، ابداً نمی‌تونستیم به‌موقع از کار مرخص شیم.
‫از این‌ورا. حتماً حسابی خسته‌ی راهید...
‫ویلیام، گرل.
‫چجورم.
‫سلام به روی ماهتون! دلم براتون یه‌ذره شده بود!
Nee sono te de kowashite
هی، بزن بشکن با دست‌هات
Fujouri na unmei
این سرنوشت واهی رو
Nomikomareta
بلعیده‌شده
Kaibutsu no ibukuro
در بطن یک هیولا
Are kara zutto
از اون‌موقع تابه‌حال
Karamitsuku sabita kusari
این غل‌وزنجیر زنگ‌زده من رو به بند کشیدن
Kizukazu ni ita nara
اگه بی‌خبر مونده بودم
Kizukazu ni ita nara
اگه بی‌خبر مونده بودم
Yami demo kowaku nakatta
حتی تاریکی هم من رو نمی‌ترسوند
Nee sono te de kowashite
هی، بزن بشکن با دست‌هات
Nee sono te de kowashite
Fujouri na unmei
این سرنوشت واهی رو
‫سیاه دمخا
‫آرک جادوگر سبز
Kirisaita sono ken de
با شمشیرت تکه‌ پاره‌ش کن
Hontou no sekai misete
دنیای واقعی رو بهم نشون بده
Moudoku ni tokedashite
پیش از اینکه سم من رو توی خودش حل کنه
Watashi de naku naru mae ni
و دیگه خودم نباشم
Saa sono te de kowashite
بجنب، بزن بشکن با دست‌هات
Chigirenai tsumi to watashi o
من و گناه گسست‌ناپذیر رو از هم بِدَر
Chigirenai tsumi to watashi o
من و گناه گسست‌ناپذیر رو از هم بِدَر
Chigirenai tsumi to watashi o
من و گناه گسست‌ناپذیر رو از هم بِدَر
Nidoto mou modorenai
این‌دفعه دیگه برگشتی نیست
Fujouri na mezame ne
از این بیداری مضحک
Saa sono te de kowashite
بجنب، بزن بشکن با دست‌هات
Naraka e to tsureteitte
من رو در ورطه فرو ببر
Mou wasurenai mada itai
خاطرم می‌مونه، هنوز هم درد داره
Kimi no koto keshitai
می‌خوام محوت کنم
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫کت قرمز، ها؟
‫طبق معمول حسابی جلب ‌نظر می‌کنی.
‫درستشم همینه! ناسلامتی من تنها بانوی شعبه انگلیسیِ بخش قبض روح ام!
‫بفرمایید، این هم مدارک.
‫انتظار نداشتم ما رو بابت مسائل کاری این‌همه راه تا آلمان بفرستن.
‫عجب داستانی شده. انگار این روزها همه‌ی دنیا کمر همت بستن واسه‌ی جنگ.
‫عــــه، هرچند از اینکه فرصت نشد سباس جون رو ببینم دلم خونه،
‫ولی این سفر کوتاه دونفره‌مون حسابی بهم چسبید، ویلـ... آخ!
‫حالا که حرف جنگ پیش اومد، اون ‫ماجرای مردگان متحرک به کجا ختم شد؟
‫هنوز داریم درموردش تحقیق می‌کنیم.
‫اگه اشتباه نکنم، هنوز هیچ موردی اینجا توی آلمان دیده نشده.
‫با این حال، احیاناً اگه اطلاعاتی از اون نیروی فراری دست‌گیرتون شد، ‫لطفاً با شعبه‌ی انگلیسی تماس بگیرین.
‫خب دیگه، با اجازه‌تون رفع زحمت می‌کنیم.
‫بای بای!
‫می‌گما، نظرته یه سر بریم به بادِن-بادِن!
‫تاجایی که می‌دونم، قبلاً‌ هم از این نیروهای فراری داشتیم و چیز جدیدی نیست.
‫به‌نظرتون علت اینکه تصمیم می‌گیرن از انجمن فرشتگان مرگ فرار کنن، چیه؟
‫تابه‌حال راجع‌بهش فکر نکردم.
‫شاید صرفاً حوصله‌شون از این کار سر رفته،
‫یا شاید هم دلیل خاص خودشون رو دارن.
‫خب، به گمونم بتونم درک‌شون کنم.
‫هرچی نباشه، ما هم قبلاً آدم بودیم.
‫آدم‌هایی که خودکشی می‌کنن، به‌عنوان مجازات تبدیل به فرشته‌های مرگ می‌شن،
‫بعدم از صبح تا شب انقدر جون می‌کنن ‫‫که بالأخره روزی مورد عفو قرار بگیرن،
‫شاهدانی که محکوم‌ان به تماشای جان‌دادن آدم‌ها.
‫برای ماهایی که خودکشی کردیم، ‫شنیدن صدای آدم‌هایی که بابت مرگ‌شون تأسف می‌خورن،
‫و هر روزِ خدا برای زندگی‌کردن له‌له می‌زنن، ‫بدجوری دلسرد‌کننده‌ست، این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫جنابعالی که یه‌ذره هم دلسرد به‌نظر نمیای.
‫دقیقاً، ایام الان خیلی بیشتر از اون‌موقع که زنده بودم، ‫به کاممه! بلکه این ندای الهی منه؟
‫فرشته‌های مرگ هیچی‌شون الهی نیست.
‫خوش برگشتید، ارباب.
‫معلومه...
‫حسابی فتنه به پا کردین.
‫هاینریش، یه پزشک خبر کن.
‫و حمام رو آماده کن.
‫اطاعت می‌شه، ارباب.
‫مشتاق دیدار بودم.
‫همچنین، دوست من!
‫ایشون کی باشن؟
‫آه، ایشون پسر فنتوم‌هایو هستن.
‫حدس می‌زدم!
‫خوش‌حالم که افتخار آشنایی با شما نصیبم شد، ارباب فنتوم‌هایو.
‫لطف دارین، با زحمت‌های ما.
‫با دیدن شما، پدر خدابیامرزتون اومدن جلوی چشم‌هام.
‫بابت پوشش نامناسبم عذر می‌خوام.
‫چـــقـــدر بزرگه!
‫بارون یا معادل مؤنث آن بارونِس، از القاب اشرافی غرب اروپا است و به واسال‌هایی (دست‌نشانده) گفته می‌شد که زمین و املاک ‫خود را مستقیماً از پادشاه دریافت می‌کردند. این لقب بیشتر در کشورهای آلمانی‌زبان و اتریش - مجارستان مرسوم بوده است.
‫اینجا یکی از چندین کاخ تحت تملکِ بارون وایتز زکرـه،
‫که متأسفانه نسبت به کاخ اصلی خیلی کوچیک‌تره،
‫اما لطفاً راحت باشین و اینجا رو خونه‌ی خودتون بدونین.
‫کوچیک؟!
‫واسه خودت یه پا آقازاده‌ای ها.
‫دیگ به دیگ می‌گه روت سیاه.
‫میهمانان‌مون رو به اتاق‌هاشون راهنمایی کنین.
‫چشم.
‫لطفاً اون آقای مجروح رو بیارین اینجا.
‫از این‌ طرف تشریف بیارین.
‫الساعه لباس‌های تازه خدمت‌تون میاریم.
‫جناب هاینریش، اجازه بدین ما هم کمک‌تون کنیم.
‫شرمنده می‌کنین.
‫پزشک به‌زودی از راه می‌رسه. لطفاً چند دقیقه‌ی دیگه منتظر بمونین.
‫به مقصدمون رسیدیم و به‌نظر می‌رسه جناب وُلفرام ‫شرایط خطرناک رو رد کردن. حالا می‌تونیم یه نفس راحت بکشیم.
‫آره.
‫احتمالاً یکم سوزش داشته باشه، لطفاً تحمل کنین.
‫با اجازه‌تون.
‫در عجبم علیاحضرت چقدر از این سفر رو پیش‌بینی کرده بود.
‫یعنی واقعاً ما رو محض کشف علت مرگ‌های مشکوک فرستاده بود؟
‫یا اینکه با دادن اون دستورات، توقعش از ما این بوده که از اسرار نظامی آلمان سر دربیاریم؟
‫کسی چه می‌دونه؟ افکار و اندیشه‌های یه ملکه ورای درک یه خدمتکار ساده‌ست.
‫اما یه‌چیز مثل روز روشنه؛
‫گاز سمی و ساخت‌وساز تانک در آلمان بسیار پیشرفته‌ست.
‫و انگلستان هم به این موارد دست پیدا کرده.
‫اگه از من بپرسین، آینده‌ی بسیار جذابی در پیش داریم.
‫خیلی‌خب، چشم‌هاتون رو ببندین.
‫هــه. «جالب»؟ چه حرفا.
‫بشر حقیقتاً به سرعت برق و باد درحال تغییرـه.
‫اما با این وجود...
‫نمی‌دونم چرا قد شما یه سانت هم بلندتر نشده.
‫توئی که توی این چند سال یه‌ذره هم عوض نشدی، نمی‌خواد درموردم نظر بدی.
‫آندرتیکر؟
‫همین تازگی‌ها اینجا بود.
‫هـــه؟
‫اینجا توی آلمان چیکار می‌کرد؟
‫گفت توی فرانسه کاری براش پیش اومده و ‫تصمیم گرفته سر راهش یه تُک پا هم بیاد اینجا.
‫روحم هم خبر نداشت که غرق‌شدنِ اون کشتی مسافربری مجلل، زیر سر اون بوده.
‫فرانسه؟
می‌دونی الان کجاست؟
‫نه والا.
‫ولی...
‫پارسال دوست امسال آشنا، دیدریک.
‫اگه اشتباه نکنم، آخرین‌بار توی مراسم خاک‌سپاری‌اش همو دیدیم.
‫دیگه به‌ندرت تشریفت رو میاری انگلستان.
‫حتماً به‌خاطر اینه که اِرل از دنیا رفته؟
‫یا شاید هم چون نمی‌تونی هیکلت رو تکون‌ــ
‫ترکیدم از خنده!
‫اینجا چه گوهی می‌خوری، پفیوز؟!
‫آخه زمین تا آسمون فرق کردی.
‫آدم‌ها توی مدت کوتاهی خیلی عوض می‌شن ها، نه؟
‫قبلاًها نی قلیون بودی.
‫مزخرف نگو.
‫تابوت تو رو احتمالاً باید سفارشی بسازیم.
‫می‌خوای محض محکم‌کاری، الان اندازه‌ت رو بگیرم؟
‫لازم نکرده.
‫اِرل اگه ریخت‌وقیافه‌ی الانت رو می‌دید، احتمالاً از خنده کف زمین پخش می‌شد.
‫دست بردار، نمی‌خوام حتی تصورش کنم.
‫از بزرگی‌اش بود که سرش رو قبل از من گذاشت زمیـ...
‫طفلکی. پودر و خاکستر شد.
‫چنین مرگی راه برگشت رو به روی آدم می‌بنده.
‫آه، ولی...
‫به‌هرحال، هنوز اون‌یکی اِرل فنتوم‌هایو هست.
‫گفت، «اون‌یکی»؟
‫اون‌موقع حرفش رو جدی نگرفتم، چون‌که ‫ همیشه‌ی خدا پرت‌وپلا می‌گه، ولی...
‫منظورش من بودم؟
‫یا اینکه...
‫قربان، شام آماده‌ست. می‌خواین بیارمش اینجا؟
‫نه، میایم سر میز شام.
‫حالا بعد از این می‌خواین چیکار کنین؟
‫کار من با تحویل‌دادن سالیوان به ملکه تموم می‌شه.
‫به‌محض اینکه اون مرد مجروح سرپا شه، برمی‌گردیم به انگلستان.
‫آه، شیل!
‫قبل از اینکه تو بیای شروع کردم و همه‌ی غذاها خیلی خوش‌مزه‌ان.
‫تو هم وقت تلف نکن و بیا دلی از عزا دربیار.
‫یه پرس دیگه لطف می‌کنی!
‫به ـ به روی چشم!
‫بعید می‌دونم ایشون فعلاً برای صرف چای با ملکه آماده باشن، سرورم.
‫خودم دارم می‌بینم.
‫پس، به محض رسیدن به خونه، باید رفتار خانومانه رو با جدیت بهشون تعلیم بدیم.
‫بی‌صبرانه منتظر این چالش ام.
‫پس این کار رو به عهده‌ی تو میذارم.
‫علیاحضرت مشتاقانه منتظرمون هستن، پس خیلی طولش نده.
‫بسیارخب.
‫ایشون به‌طرز حیرت‌آوری مرد جون‌سختی هستن.
‫بدن قوی دارن. چشم روی هم بذارین، مثل روز اول‌شون شدن.
‫اسمت سباستین‌ـه، درسته؟
‫چرا نجاتم دادی؟
‫دستور ارباب جوان بود.
‫اینکه خودسرانه تصمیم گرفتی کارت تمومه و اون رو به ما سپردی،
‫بی‌مسئولیتی محض بود.
‫با ـ بانوی جوان، من...
‫چیزی نگو.
‫اول من بهت خیانت کردم.
‫اون شب، وقتی بهم قول دادن که دنیای بیرون رو ‫نشونم می‌دن، با کله قبول کردم،
‫و تصمیم گرفتم از جنگل خارج شم.
‫من تسلیم هوس‌ها و خواسته‌هام شدم و می‌خواستم همه‌تون رو ترک کنم.
‫اما تو با این وجود ازم محافظت کردی.
‫درسته که بابت این‌همه مدت فریب‌دادنم ازت دل‌چرکینم.
‫ولی من هم به نوبه‌ی خودم کار بی‌رحمانه‌ای کردم.
‫پس...
‫یه‌جورایی بی‌حساب شدیم.
‫بانوی من...
‫شما... من رو می‌بخشین؟
‫یعنی می‌تونم همچنان در خدمت‌تون باشم؟
‫آره. بیا تا ابد پیش هم بمونیم.
‫بیا دنیای بیرون رو باهم ببینیم، وُلفرام.
‫چشم.
‫خیلی بهتون میاد!
‫فقط تا رسیدن به انگلستان، این لباس‌های مبدل رو تحمل کنین.
‫بهت مدیونیم، دیدریک.
‫صدالبته. کاملاً‌ به پدرت رفتی.
‫دفعه‌ی بعدی، نبینم با یه دردسر دیگه بیای سراغم.
‫«دفعه‌ی بعدی»؟ پس یعنی در خونه‌ت به رومون بازه؟
‫ا ـ اون‌جوری نگاهم نکن.
‫برو که الهی دیگه برنگردی. شرت کم.
‫بچه جون.
‫اوضاع قراره به‌کل عوض شه.
‫مراقب خودت باش.
‫تو هم همین‌طور.
‫پس اینجا لندن‌ـه!
‫اینجا پایتخت سرزمینِ تحت حاکمیت ملکه ویکتوریاست که ‫«خورشید در اون هرگز غروب نمی‌کنه.»
‫هی، شما دوتا.
‫آلمانی حرف‌زدن توی بریتانیای کبیر خیلی جلب‌توجه می‌کنه. ‫لطفاً از این به بعد به انگلیسی صحبت کنین.
‫باشه.
‫چی گفت؟
‫بانوی جوان شاید از پسش بربیان، ولی من هیچی از انگلیسی بارم نیست!
‫پس، تا جای امکان، لطفاً.
‫وقتی به عمارت برگشتیم، توضیح مفید و مختصری بهتون می‌دم.
‫خب، گمونم ملکه برای دیدنش لحظه‌شماری می‌کنه.
‫می‌خوام ظرف یه هفته به هم معرفی‌شون کنم.
‫یه هفته؟ به‌نظرتون یکم زود نیست؟
‫مطمئنم تا اون‌موقع می‌تونی اون رو یه خانم شایسته کنی. ‫فوت‌وفنش رو خودت بهتر از من می‌دونی.
‫اونجا رو نگاه! اون چیه؟
‫این یه دستورـه، سباستین؛
‫ظرف یه هفته، از این دختر پررو یه بانوی باوقار بساز.
‫اطاعت می‌شه، سرورم.
‫اول از همه؛ لباس‌شون.
‫فعلاً!
‫افرادی که به علیاحضرت معرفی می‌شن، عرف پوشش سخت‌گیرانه‌ای دارن.
‫بیاین لباس کامل مخصوص دربار براشون سفارش بدیم.
‫سلام عرض شد.
‫به هاپکینز خوش اومدین.
‫می‌بینم طرز ایستادن‌شون هنوزم عجیب‌وغریبه.
‫خوش‌حالم که دوباره می‌بینمتون. می‌خوایم چند دست لباس سفارش بدیم.
‫حس می‌کنم یه پسر خوش‌ بر و رو به مغازه‌مون تشریف آورده! مِگ، آگوستا، کی اومده؟
‫احسنت به این حس ششم، خانم هاپکینز.
‫آه!
‫ای وای من، ارباب. منت رو سرمون گذاشتین!
‫آفتاب از کدوم طرف دراومده که به مغازه‌ی حقیرمون تشریف آوردین!
‫همیشه دقت عمل‌تون در ندیده گرفتن بنده رو ستایش می‌کنم.
‫این بانوی نازنین کی هستن، سرورم؟
‫مهمونمه. تا یه مدت خونه‌ی من می‌مونه.
‫کمدش خالیه، برای همین اومدم چند دست لباس براش بخرم. ‫لباس‌ آماده هم کارمون رو راه میندازه.
‫عجب، می‌بینم پارچه‌ی این لباس هم مناسب تابستون نیست.
‫خیلی هم ساده و یک‌رنگه. از گندی که خیاطش زده هم نگم براتون.
‫یه مرد عبوس و امل که فکر می‌کنه «خانم‌ها باید ‫رفتار و پوششی ‫خانومانه داشته باشن»، به‌وضوح علایقش رو بهتون تحمیل کرده.
‫با یه بحران مواجه بودم.
‫جانم؟
‫این دو نفر باید لباس‌هایی مناسبِ معرفی به ملکه در یه اتاق پذیرایی بپوشن.
‫در حالت عادی، لباس زنانه مخصوص دربار رو به یه خیاط خانم سفارش می‌دادیم،
‫اما جسارتاً می‌شه خواهش کنم لباس‌هایی شبیه به هم برای جفت‌شون تهیه کنین؟
‫چه سؤال احمقانه‌ای.
‫معرفی یه دبیوتانت... ‫گونه‌هایی که از اضطراب و هیجان گل انداختن...
‫خوبه. خیلی خوبه!
‫فهمیدم! چشمه‌ی تخیلم داره فوران می‌کنه!
‫طبق قوانین، یه لباس معرفی باید سفید یکدست باشه.
‫یه دامن چین‌دار حریر با کلی تور ظریف براش لازمه.
‫شاید برای دنباله‌ی لباسش هم ساتن گلدوزی‌شده؟
‫با یه تور و چندتا پَر، به موهاش صفا می‌دیم.
‫و با یه گردنبند زمرد یا الماس، ایده‌آل می‌شه!
‫خیلی‌خب! دنبالم بیاین.
‫مگ، آگوستا، لطفاً اندازه‌ی اون آقا رو بگیرین.
‫کاملاً به اصولش...
‫...پایبند مونده.
‫می‌بخشید اینجا انقدر ریخت‌وپاشه.
‫الان دستم به یه سفارش بزرگ واسه‌ یه گروه کُر بنده.
‫حالا چه رنگ‌هایی برای لباس‌های روزمره‌تون انتخاب کنم؟
‫هزارتا کار روی سرم ریخته.
‫خانم،‌ یه خواهشی ازتون دارم.
‫خیال‌مون از بابت لباسش دیگه راحته.
‫موهای بانویی که معرفی می‌شه، باید اون‌طور ‫که شایسته‌ی طبقه‌ی اشرافه، مدل داده بشه.
‫خوشبختانه، بانو سالیوان موهای بلند و پرپشتی دارن، ‫پس فکر نمی‌کنم از این بابت نگرانی داشته باشیم.
‫بعدم‌ــ
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم.
‫بانوی جـــــــــوان؟!
Waltz o odoru kono sekai de douka te o hanasazu ni
توی این دنیا که والس می‌رقصیم، لطفاً دستم رو رها نکن
Nando to naku ikikau kanashii itoshisa o kawasazu ni
گاه و بیگاه، بی آنکه از مهر و محبت غم‌بار دوری کنیم، از کنار هم می‌گذریم
Itsushika himitsu ga futsuu e to kawarihatete mo
حتی اگر روزی رازها به چیزی معمولی بدل گردند
Bokura wa kitai shite irareru ka na
آیا می‌تونیم همچنان امیدوار بمونیم؟
Nee
هی
Nee
هی
Tsuyogatte nakucha kuzurekitte kieru
اگر تظاهر به قوی‌بودن نکنم، در هم می‌شکنم و از میان می‌رم
Mahou to sura yobenai kono negai o
این آرزو که حتی نمی‌تونم جادو صداش کنم
"Suteta hou ga raku"
«اگه دور می‌انداختمش راحت‌تر بود»
Tabun sou da to shite
شاید همین‌طور باشه
Soredemo taemanaku rasen o kaku
اما مارپیچ کماکان تا ابد ادامه داره
Bokura wa
ما
Bokura wa
ما
Osore o furidoki
بر ترس‌هامون غلبه می‌کنیم
Maku wa akete kita
پرده کنار می‌ره
Ano kako wa ima to tomoni aru koto o
اون گذشته هنوز هم با منه
"Wasureta hou ga raku"
«اگه فراموشش می‌کردم راحت‌تر بود»
Tatoe sou da to shite
شاید همین‌طور باشه
Soredemo taemanaku rasen o kaku
مارپیچ تا ابد ادامه داره
(Bokura no waltz) Bokura no waltz
(والس ما) والس ما
‫بالأخره اومدی خونه، شیل.
‫دل تو دلم نیست!