‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫خرچنگ و برنج سرخ‌شده!
‫هوس کردم خرچنگ رو خالی بخورم، ولی خیالی نیست.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫می‌گما، خرچنگ رو از کجا گیر آوردی؟
‫مفتی از بندر گرفتمش.
‫جان من؟
‫هیچ فکرشو نمی‌کردم خرچنگ به این گرونی رو مفت بدن.
‫اگه درخواستی داری بگو، تا دفعه‌ی بعد ‫همراه برنج سرخ‌شده آماده‌اش کنم.
‫برنج پای ثابت سفره‌ست دیگه، نه؟
‫صدالبته.
‫هنوز نمی‌خواد به انبار فکر کنی.
‫ولی آخه کم کم دیگه باید شروع به کار کنم.
‫فعلاً باید یه‌مقدار خرت‌وپرت دیگه رو از وسایل جدا کنم.
‫یه آدم چطور می‌تونه انقدر تنبل باشه؟
‫اومی-چان، بازم بیرون کار داری؟
‫بله!
‫می‌ریم با بچه‌ها دوری توی جزیره بزنیم و حشره شکار کنیم.
‫هوا خیلی خوبه.
‫حیفه توی خونه این‌ور اون‌ور غلت بخوری.
‫چشم به هم بزنی تعطیلات تابستونی تموم شده.
‫چرا یه سر نمی‌ری بیرون، ماجراجویی کنی؟
‫والا، ماجراجویی دیگه خیلی به سن‌وسال من نمی‌خوره.
‫پس، برو سراغ یه ماجراجویی بالغانه!
‫یه ماجراجویی بالغانه؟
100% نویچیگو
‫غلط نکنم فکرت رفت سراغ یه‌چیز خاک‌برسری.
‫نـ ـ نه‌‌خیرم!
‫نمی‌دونم از ذهنت چی گذشت،
‫ولی منظور من این بود که برو مثلاً‌ «ارباب دریاچه»‌ رو بگیر.
‫«ارباب دریاچه»، ها؟
‫ایولا، قشنگ می‌تونم تصور کنم که ‫اینجا یه ارباب داشته باشه.
‫شیروها؟
‫رادار!
‫رادار‌ــ
‫چـ ـ چیزه...
‫گیرم انداختــــی!
‫مـ ـ‌ معذرت!
‫اشتباه از من بود.
‫رِ ـ رِیگن ایاچیکو ناره...
‫هــــه؟
‫رِیگن ایاچیکو ناره.
‫چی چی هست؟
‫رِیگن ایاچیکو ناره!
‫رِ ـ رِیـ...؟
‫ا ـ این یه ورد ـه که نسل اندر نسل توی خانواده‌مون منتقل شده.
‫گفتنِ این جمله توی خانواده‌ی ما ‫و البته توی کل جزیره کاملاً عادی‌ـه.
‫داشتم برای خوش‌وبش کردن با ارباب رودخانه، یه ورد می‌خوندم.
‫همه‌ی اهالی جزیره این‌کار رو می‌کنن!
‫اصلاً و ابداً عجیب یا خجالت‌آور نیست!
‫شاید تو به‌عنوان یه غریبه جا خورده باشی، ولی...
‫توی خانواده‌ی من، یا بهتر بگم، توی کل جزیره کاملاً عادی‌ـه!
‫هـ ـ هرچی تو بگی.
‫رِیگن ایاچیکو ناره!
‫رِ ـ رِیگن ایاچیکوما‌ــ
‫نه!
‫رِیگن ایاچیکو ناره!
‫خب...
‫مانگا... دوست داری؟
‫مانگا دوست دارم،
‫ولی از تو متنفرم!
‫والا...
‫یادم نمیاد نظرت رو راجع‌به خودم پرسیده باشم.
‫بهتره دفعه‌ی بعد که دیدمش، ازش عذرخواهی کنم.
‫می‌بخشید.
‫کاری داشتی؟
‫آه، نه، صرفاً کنجکاو بودم بدونم موضوع چیه.
‫این گیر کرده.
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫اینم از این.
‫دستت درد نکنه، هایری.
‫آه...
‫قبلاً جایی همدیگه رو دیدیم؟
‫نه، این اولین‌باری‌ـه که همو می‌بینیم.
‫ولی آخه اسمم رو می‌دونی.
‫تو معروف‌تر از اونی هستی که فکر می‌کنی.
‫کوشیما کامومه.
‫اسم خودم رو می‌گم.
‫عجیب می‌شد اگه فقط من اسم تو رو می‌دونستم.
‫کوشیما کامومـــه...
‫می‌شه لطفاً «مه» رو کش‌دار نگی؟
‫ولی آخه «کامومه»‌ باعث می‌شه بخوام داد بزنم، «مـــــه!»
‫با مرغ دریایی هم‌اسمی.
‫مرغ دریایی در زبان ژاپنی «کامومه» نامیده می‌شود.
‫کاکایی دم‌سیاه صدای «مـــه» درمیاره.
‫کاکایی دم‌سیاه که پرنده‌ای شبیه به مرغ دریایی است، صدایی شبیه «میوی» گربه‌ها ‫یعنی «مــه»‌ در می‌آورد و از این رو، «اومی‌نکو» یا «گربه‌ی دریایی» خطاب می‌شود.
‫خب، پس مرغ دریایی‌ها چه صدایی درمیارن؟
‫خب...
‫یه‌چیزی توی مایه‌های «کاه، کاه».
‫ایش، جوری بهم زل زدی که انگار یه تخته‌ام کمه.
‫روم سیاه. شرمنده، حواسم نبود.
‫پس برای جبران می‌تونی یه لطفی در حقم بکنی.
‫می‌گم...
‫حمل چمدون کاری نداره برام...
‫ولی جنابعالی چرا روش جاخوش کردی؟
‫راحت و بی‌دردسره!
‫از دست تو...
‫به گمونم اشراف‌زاده‌ای چیزی هستی.
‫همین مسیر رو مستقیم برم؟
‫اوهوم.
‫تقریباً.
‫می‌گما، چی توی این چمدون گذاشتی؟
‫یعنی چی می‌تونه باشه.
‫بهت نمی‌گم!
‫این کدوم ترانه‌ست؟
‫آشنا می‌زنه.
‫«With» از مدیان شِرلوت.
‫از اون آهنگ‌های قدیمی‌ـه، نه؟
‫آره. خیلی وقت پیش حسابی معروف بود.
‫تاکاهارا-سان؟
‫سلام، اومی-چان.
‫چه کار داری می‌کنی؟
‫خودم هم موندم.
‫به گمونم داره یه چمدون رو که روش یه دختر نشسته، حمل می‌کنه.
‫وقتی این‌جوری می‌گی، یه‌مقدار غیرمنطقی به‌نظر می‌رسه.
‫نکنه تو هم سواری می‌خوای؟
‫من که بچه نیستم!
‫اوهـــــوی!
‫چیـــه؟
‫یه خانم کیمونوپوش روی زمین افتاده!
‫می‌گه به‌قدری گرسنه‌شه که نمی‌تونه از جاش تکون بخوره!
‫این جزیره پر از آدم‌های خل‌وچل ـه.
‫آه راستی، جلوتر سرازیری هست.
‫حواستون رو جمع کنین، باشه؟
‫به‌نظر خطرناک میاد.
‫بپر پایین.
‫خیلی‌خب، آتیش کن بریم!
‫چی می‌گی، خطرناکه.
‫طوری نیست.
‫برو که رفتیم!
‫یـــوهـــو!
‫آهای!
‫قراره تعادلم رو محک بزنم!
‫می‌تونی بپیچی؟!
‫خیالت تخت!
‫می‌زنم به دل خطر!
‫کامومه!
‫امروز... روز موعوده.
‫درسته.
‫اینجا اول راه ـه.
‫همه‌ی شرکت‌کنندگان سر جای خودشون قرار بگیرن!
‫همه‌چیز از اونجا شروع شد!
‫افسوس و صد افسوس...
‫اولِ هیچ راهی نبود.
‫برعکس، برای همه‌چی ته خط بود.
‫روبه‌راهی؟
‫بگی نگی...
‫ای بابا، اصلاً واسه چی شیرجه زدی توی آب؟
‫چی بگم والا.
‫ولی، ازت ممنونم.
‫با اینکه شنا کردن بلد نبودی، پریدی توی آب.
‫این گربه...
‫این نشان هیگه‌نِکوهاست.
‫هیگه‌نِکوها؟
‫عجیبه...
‫حس می‌کنم قبلاً جایی دیدمش.
‫چـ ـ چرا همچین کردی؟
‫خیلی سرد و دلچسبه.
‫ای داد بیداد، مثل موش آب‌کشیده شدم.
‫من هم همین‌طور.
‫توی این هوای گرم خیلی طول نمی‌کشه لباس‌هامون خشک بشن.
‫آره.
‫می‌شه...
‫بهشت رو به چشم دیدم.
‫آبی بود.
‫آسمون رو می‌گم.
‫البته فکر کنم لباس‌زیرشم آبی بود.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه، فقط خیلی آبی‌ـه...
‫آبی؟
‫آسمون رو می‌گم.
‫آه.
‫راست می‌گی، آبی‌ـه.
‫آره، خیلی.
‫می‌دونی، من قبلاً به این جزیره اومدم.
‫اومدی؟ چند وقت پیش؟
‫مدت‌ها قبل.
‫موقعی که هم‌قد این چمدون بودم.
‫هـــــه.
‫پس، لابد این جزیره خیلی برات خاطره‌انگیزه.
‫شدیداً.
‫یه اردوی تابستونی توی این جزیره ‫با بچه‌هایی از سرتاسر کشور برگزار کردن.
‫فقط همون سال بود.
‫براش ثبت‌نام کردم.
‫پس برای تجدید خاطره اومدی؟
‫یه‌جورایی.
‫تو برای چی به این جزیره اومدی؟
‫من؟
‫خب،‌ من...
‫حدس بزنم؟
‫بذار ببینم...
‫برای ماجراجویی اومدی؟
‫چشم به هم بزنی تعطیلات تابستونی تموم شده.
‫چرا یه سر نمی‌ری بیرون، ماجراجویی کنی؟
‫ماجراجویی، ها؟
‫اگه همچین چیزی وجود داشت، خیلی دلم می‌خواست کیفشو ببرم.
‫ولی خب، از جزیره‌ای به این کوچیکی توقع چندانی ندارم.
‫جای تو بودم، انقدر با اطمینان حرف نمی‌زدم.
‫یالا بریم!‌ از این طرف!
‫وایسا!
‫کجا می‌ری؟
‫پی ماجراجویی!
‫چقدر راه ـه؟
‫وقتی رسیدیم، می‌فهمی.
‫با چه منطقی این رو گفتی.
m 12.46 303.54 l 346 304 346 362 12 362
بستنی
‫شرمنده، یه لحظه صبر کن.
‫شیروها.
‫بـ ـ ببخشید که ترسوندمت.
‫چـ ـ چـ ـ چـ... چـ ـ چـ ـ چی؟
‫فقط می‌خواستم بابت اون‌موقع توی دریاچه ازت عذرخواهی کنم.
‫پس، آه...
‫اومدی اینجا چیزی بگیری؟
‫خب...
‫می‌خوای من برات بگیرم؟
‫مطمئنی؟
‫به‌هرحال بهت مدیونم.
‫چی دلت می‌خواد؟
‫بستنی هندوانه.
‫حله.
‫یه لحظه صبر کن.
‫خدمت شما.
بستنی ملون
‫این دیگه چیه؟
‫بستنی مِلون.
‫بستنی هندوانه‌شون تموم شده بود.
‫واسه خودت.
‫هــه؟ ولی آخه پولش رو تو دادی...
‫مهمون من.
‫آ ـ آها.
‫اون دختره‌ی تودل‌برو رو می‌شناسی؟
‫به قیافه‌ات نمی‌خوره این کاره باشی.
‫می‌خوری؟
‫عــه؟ مطمئنی؟
‫حسابی معطلت کردم.
‫باشه، پس تو رودروایسی نمی‌مونم.
‫مرسی.
‫رسیدیم.
‫اینجا...
‫آره.
‫مدرسه‌ی ابتدایی‌ـه.
‫آه! خطرناکه!
‫نگران نباش، از پسش برمیام.
‫هایری.
‫تو هم بیا پیشم.
‫ریدن با این طراحی‌شون.
‫بچه‌ها همه‌شون می‌تونن از اینجا بالا برن.
‫بنازم به این دقت و نکته‌سنجی.
‫خیلی‌خب، از این‌طرف.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫اونجا.
‫جایی که ماجراجویی‌مون شروع می‌شه.
‫آهای،‌ مراقب باش!
‫چیزی نیست!
‫من جلوتر می‌رم.
‫تاجایی که یادمه، قفل این پنجره خراب بود...
‫اجازه داریم بریم داخل؟
‫رواله، انقدر جوش نزن!
‫بیا دیگه!
‫ داخل اینجا چی هست؟
‫یافتم!
‫خدایا شکرت.
‫هنوز اینجاست.
‫دنبال این می‌گشتی؟
‫آره.
‫آغاز ماجرا‌جویی‌مون.
‫آخر تابستون، با دوستم از اینجا بالا اومدیم.
‫و این پرچم رو گذاشتیم اینجا.
‫همه‌ی این‌ها رو برای روزی که بالأخره دور هم جمع می‌شیم، آماده کردیم.
‫اون نقاشی...
‫هیگه‌نِکو!
‫پرچم گروه‌مون بود!
‫واسه اردوی تابستونی‌ایه که راجع‌بهش حرف زدی؟
‫آره.
‫تابستون اون سال، من و دوستم پرچم‌مون رو ‫برداشتیم و عازم یه ماجراجویی شدیم.
‫بعدم رازمون رو همراه این پرچم مخفی کردیم.
‫رازتون؟
‫عیب نداره؟
‫نه.
‫«تا ده سال بعد که اینجا دور هم جمع می‌شویم...
‫این گنج جزیره را که امروز پیدا کردیم، ‫در این صندوقچه مخفی می‌کنیم.»
‫پس اون گنج توی این صندوقچه‌ست؟
‫آره.
‫خوب قفل و زنجیر شده.
‫می‌تونم بازش کنم؟
‫چه غلط ها.
‫خب، چی پیدا کردین؟
‫اون رازه چیه؟
‫هایری، منظره‌ی اینجا بی‌نظیره.
‫من از فراسوی اون دریا اومدم.
‫ممنون که امروز باهام همراه شدی.
‫حرفشم نزن.
‫بهت خوش گذشت؟
‫بدک نبود.
‫دفعه‌ی بعد به یه ماجراجویی استثنائی‌تر می‌برمت!
‫ماجراجویی استثنائی؟
‫اوهوم.
‫تا بعد!
‫فعلاً.
‫ماجراجویی، ها؟
‫امروز ساده‌تر از اون‌چیزی بود که بشه بهش ماجراجویی گفت،
‫اما توی اتاق زیرشیروانی مدرسه‌ی ابتدایی، ‫اون سمتِ حصار استخر،
‫گنجی نهفته شده که از قرار معلوم، ‫کامومه وقتی بچه بوده اونجا مخفی‌اش کرده.
‫چنین چیزی هیجان‌انگیزه.
‫این قطعاً یه ماجراجویی بود.
‫چه کار می‌کنی؟
‫نای راه‌رفتن ندارم.
‫با وجود این چمدون، تا رسیدن به خونه دهنم سرویس می‌شه.
‫چرا یه‌گوشه ولش نمی‌کنی؟
‫نمی‌تونم این‌کار رو بکنم.
‫و خوب می‌دونی این یعنی چی.
‫تو باید من رو ببری.
‫ممنونم از لطفت.
‫بایدم ممنون باشی.
‫خونه‌ت کجاست؟
‫این مسیر رو مستقیم برو.
‫مستقیم؟ این راه که به بندر می‌ره.
‫آره.
‫من رو ببر به بندر.
‫سوار قایقی چیزی می‌شی؟
‫یه‌جورایی.
‫خیال می‌کردم به خونه می‌ری.
‫هم می‌رم و هم نمی‌رم.
‫چه حرفا؟
‫چشه مگه؟
‫تو کجا زندگی می‌کنی، هایری؟
‫من؟
‫اگه اشتباه نکنم، اون سمت.
‫کاتو-سان ازم مراقبت می‌کنه.
‫پس دقیقاً جهت مخالف ـه.
‫شاید نباید بهت زحمت می‌دادم.
‫کاریه که شده. به‌هرحال حوصله‌م سر رفته.
‫چه مهربون.
‫تو مرد خوبی هستی، هایری.
‫منظورت چیه؟
‫حرفم واضح بود.
‫خب، نظر لطفته.