‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫بسوزونش...
‫اون کتاب رو که از روی جلدش که عوض شده، ‫فکر می‌کنی کتاب درسی‌ـه، بسوزون...
‫مجتمع مسکونی مامی‌های سکسی و اغفال‌گر.
‫واویلا، معلومه مثل سگ پشیمون بوده.
‫آدم اگه ننه باباش همچین چیزی پیدا کنن، ‫می‌خواد زنده شه و دوباره بمیره.
‫این‌یکی خاطرات آی نبود!
‫پس این‌جوری علامه‌ی دهر شدی.
‫عـ ـ علامه‌ی دهر عمه‌اته!
‫بیا بریم شیچی‌اِیچوی بعدی رو پیدا کنیم، ایناری!
‫پون!
‫پون؟
‫خب، این‌یکی خودش سراغ‌مون اومد، لازم نیست بگردیم.
‫آئو؟
‫پون!
‫نه...
‫این خاطره...
‫خاطره‌ی مرگ ـه!
‫می‌دونم سعی داره خاطرات آی رو پیدا کنه،
‫ولی دیگه زیادی داره به خودش فشار میاره.
‫پون!
‫همچنان معتقدم اگه باهم بگردیم، خاطرات آی رو زودتر پیدا می‌کنیم.
‫پون...
‫این خاطره...
‫توی قفسه‌ی سینه‌ام احساس سنگینی می‌کنم.
‫از غم و اندوه ـه؟
‫می‌دونستم حق ندارم همچون احساسی بهت داشته باشم،
‫ولی دست خودم نبود.
‫به‌خاطر همین، یه تصمیمی گرفتیم. ‫قرار بود باهم فرار کنیم.
‫ولی اون هرگز نیومد...
‫نه اینکه نیومده باشه.
‫نتونست بیاد.
‫از این بابت مطمئن بودم.
‫منتها، درحالی که همچنان به این باور بودم، راهی جنگ شدم.
‫متأسفم.
‫نمی‌تونستم بیشتر از این منتظرت بمونم.
‫باید می‌رفتم و قبل از تو می‌مُردم.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫می‌خواستم برای آخرین‌بار ببینمت.
‫دلم برات تنگ می‌شه...
‫هایری؟
‫ببخشید...
‫این پروانه...
‫خنگول.
‫بهت گفته بودم بهشون دست نزنی.
‫ممنونم.
‫بیا برشون گردونیم.
‫به جایی که بهش تعلق دارن.
‫با دست‌هامون.
‫پون!
‫موضوع چیه؟
‫هیچی.
‫فقط امیدوارم، مردی که صاحب اون خاطره‌ست، ‫الان پیش کسی باشه که انتظارش رو می‌کشید.
‫آره.
‫شکوفه‌ها...
‫شکوفه‌ها کم‌کم دارن می‌افتن.
‫پس یعنی وقت زیادی نداریم.
‫باید یه‌سال دیگه صبر کنم تا بتونم دوباره شیچی‌اِیچو جمع کنم...
‫همین تابستون رو پیداش می‌کنم. این خط این نشون.
‫نگران نباش.
‫امسال من رو کنار خودت داری.
‫آره.
‫پون!
‫دیروقته. بدجوری خوابم میاد.
‫منشأ این خواب‌آلودگی، شیچی‌اِیچوـه.
‫وقتی‌که یه شیچی‌اِیچو رو لمس می‌کنی و ‫خاطرات فردی دیگه رو از نظر می‌گذرونی...
‫وقتی‌که هضم‌شون می‌کنی، عملاً دیگه ‫خاطرات خودت محسوب می‌شن.
‫ما توی خواب به خاطرات‌مون سروسامون می‌دیم،
‫واسه‌ی همینه که انقدر خواب‌آلودیم.
‫به‌خاطر همینه که دم به دقیقه خوابت می‌گیره؟
‫آره، گمونم.
‫پس، حتماً اوضاع و احوال خودت هم ناجوره.
‫من عادت دارم!
‫خیلی‌وقته که این‌کار رو می‌کنم.
‫توی سروسامون دادن خاطرات، مهارت پیدا کردم.
‫درک می‌کنم که به‌خاطر آی داری این‌کار رو می‌کنی، ‫ولی به‌نظرت یکم بی‌احتیاطی نیست؟
‫خب، آخه...
‫این بلا به‌خاطر من سر آی اومد.
‫آی باهوش بود.
‫و همین‌طور بنیه‌ی خوبی داشت.
‫هردفعه که باهم رقابت می‌کردیم، من ازش جا می‌موندم.
‫حتی توی کارهای دستی هم مهارت داشت.
‫مامان طرز درست‌کردن این‌ مهره‌ها رو بهمون یاد داد.
‫گفت، ارواح خبیث رو دفع می‌کنن.
‫توقع داشت وقتی‌که بزرگ شدیم، این مهره‌ها رو ‫به موهامون ببندیم ‫و وظایف سوراکادو رو به تبعیت از اجدادمون، ایفا کنیم.
‫ما باهم درست‌شون کردیم،
‫ولی واسه‌ی من هیچ‌جوره قشنگ از آب در نمی‌اومد.
‫واقعاً‌ پکر شده بودم.
‫بهش حسودی‌ام شد و زدم زیر گریه.
‫وقتی آی این مهره رو بهم داد،
‫ازم خواست مهره‌ای که خودم درست کرده بودم رو بهش بدم.
‫پس اون مهره‌ای که به دور مچش بسته...
‫آره.
‫یه‌کوچولو کج‌وکوله‌ست، مگه نه؟
‫ولی اون گفت به‌هرحال براش عزیزه،
‫چون‌که به دست من درست شده.
‫آی واقعاً معرکه بود.
‫و دلم می‌خواست اون هم این حرف رو راجع‌به من بزنه.
‫یه روز، چشمم به یه پروانه‌ی عجیب‌وغریب افتاد.
‫پروانه‌ای خوشگل که یه‌ذره می‌درخشید.
‫اولین‌بار بود که چشمم به یه شیچی‌اِیچو می‌افتاد.
‫وای خدا جونم...
‫باور کنین راست می‌گم!
‫من یه پروانه‌ی این‌جوری دیدم!
‫یه پروانه‌ی درخشان؟
‫مطمئنی صرفاً‌ به‌خاطر تابش نور خورشید نبود؟
‫دروغ نمی‌گم!
‫به خدا یه پروانه‌ی این‌جوری دیدم!
‫تو حرفم رو باور می‌کنی، مگه نه، آی؟
‫هیچ‌کس حرفم رو باور نمی‌کرد.
‫به‌خاطر همین، در به در دنبال یه پروانه‌ی ‫درخشان می‌گشتم تا باهاش هوش از سر همه بپرونم.
‫به ذهنم رسید، دیدن درخشش‌شون توی هوای تاریک راحت‌تره.
‫آئو-چان؟
‫آی؟
‫آئو-چان!
‫بیا برگردیم خونه.
‫آخه هنوز پروانه‌ی درخشانی پیدا نکردم.
‫ولی کوهستان شب‌ها خطرناکه.
‫نه‌خیرم،‌ نیست!
‫خودت هم یکه و تنها تا این بالا اومدی.
‫طوریم نمی‌شه.
‫پس، بیا باهم برگر‌ــ
‫نه!
‫اگه همراه تو باشم، هیچ فایده‌ای نداره!
‫تو حتی به وجود اون پروانه باور نداری!
‫فکر می‌کنی دروغ می‌گم!
‫آئو-چان...
‫آئو-چان!
‫نباید اون حرف رو می‌زدم.
‫تابه‌حال چهره‌ی آی رو اون‌جوری ندیده بودم.
‫آی...
‫آی، متأسفم.
‫منو ببخش.
‫آئو!
‫الهی شکرت!
‫بابا؟
‫مامان؟
‫می‌گم، آی کجاست؟
‫اون کجاست؟
‫اون شب، اون رو پایین یه پرتگاه پیدا کردن.
‫بلافاصله برای معالجه به درمانگاه بردنش،
‫ولی وضعیتش وخیم بود.
‫ هرگز چشم‌هاش رو باز نکرد.
‫گویا این مهره رو محکم توی دستش گرفته بوده.
‫من اون شب، حرف خیلی زشتی بهش زدم.
‫احساساتش رو جریحه‌دار کردم.
‫هیچ‌وقت فرصت نکردم که ازش معذرت‌خواهی کنم.
‫باید به هر قیمتی که شده، آی رو بیدار کنم.
‫آئو، من همچنان می‌خوام کمکت کنم.
‫دلت رو بهم باختی؟
‫آره. دلم رو بهت باختم.
‫خودت هم می‌دونی.
‫این روزها، از اینکه خوابم ببره، نمی‌ترسم.
‫حالا که با توام، می‌تونم خودم باشم.
‫احساسم به تو، کمکم می‌کنه خودم باقی بمونم.
‫آئو...
‫چیزه...
‫طوریت نمی‌شه؟
‫آ ـ آه، نه، خوبم.
‫خصوصاً چون‌که خیلی آروم و مهربون بودی.
‫نه، از بابت خانواده‌ات می‌گم.
‫کل شب رو بیرون بودی.
‫آ ـ آه، فکرشو نکن!
‫طوری نیست!
‫این کار منه!
‫والا به خدا!‌ خوبِ خوبم!
‫واقعاً منحرفی، آئو.
‫مـ‌ ـ مـ‌ ـ‌ من خیلی هم دختر سالمی‌ام!
‫هرازگاهی فکرهای کثیف به سرم می‌زنه!
‫ا ـ‌ البته، اون بو ـ بوسه هم خیلی پرشور و حرارت بود...
‫خـ ـ خب، آخه عاشـ بود...
‫می‌خواستم اولین بوسه‌م با تو باشه.
‫پس وقتی‌که گفتی، «یه عاشـ داشته باشیم»، ‫منظورت یه بوسه‌ی عاشقانه و عمیق بود.
‫شیروها.
‫از قرار معلوم، شب دل‌انگیزی داشتین.
‫ا ـ‌ ا ـ اینطور نیست!
‫آئو.
‫جا ـ جانم؟
‫برات خوش‌حالم.
‫بابت اطلاعیه‌ی کله‌صبحی ازتون عذر می‌خوام.
‫سوراکادو آئو-سان، لطفاً هرچه سریع‌تر به درمانگاه مراجعه کن.
‫تکرار می‌کنم. آئو، به درمانگاه مراجعه کن!
‫آقای دکتر، آی حالش چطوره؟
‫فعلاً خطر رفع شده.
‫می‌خوام راجع‌به اتفاقی که افتاده و ‫گزینه‌هامون برای بعد از این، صحبت کنیم.
‫فقط با خانواده‌ی بیمار،‌ اگه موردی نداره.
m 346.4 229.6 l 444 250.4 442.4 542.4 352 532.8
ورود افراد متفرقه ممنوع است
‫هایری!
‫تاکاهارا!
‫آی...
‫خب، حالش خوبه؟
‫دکتر گفت خطر رفع شده.
‫که اینطور.
‫خداروشکر.
‫شما بچه‌ها هم با آی بزرگ شدین، مگه نه؟
‫اوهوم.
‫بچه که بودیم، باهم وقت می‌گذروندیم.
‫آی همیشه نگران آئو بود.
‫با اینکه دوقلو ان، همیشه خودش رو به چشم خواهر بزرگ‌تر می‌دید.
‫واقعاً به آئو اهمیت می‌داد.
‫تاکاهارا، می‌دونم این خواسته‌ی زیادی‌ـه،
‫ولی لطفاً از آئو مراقبت کن.
‫هـ ـ هی...
‫خدا می‌دونه بعد از این چی پیش میاد.
‫آئو روی تو حساب می‌کنه.
‫پس، لطفاً...
‫سرت رو بیار بالا.
‫لازم نیست به‌خاطرش بهم التماس کنین.
‫ولی...
‫من به میل خودم، کنار آئو می‌مونم و هواش رو دارم.
‫ممنونم.
‫من اومدم.
‫ظاهراً روز سختی رو پشت سر گذاشتی.
‫نه بابا.
‫حتی قابل‌مقایسه با چیزی که آئو از سر گذرونده، نیست.
‫هایری-سان،‌ حالت خوبه؟
‫هــــه؟
‫هان...؟
‫یهو خوابم گرفت...
‫اینجا کجاست؟
‫تاکاهارا-سانِ خنگــــول!
‫از این درد و عذاب خلاصم کن.
‫متأسفم.
‫نمی‌تونستم بیشتر از این منتظرت بمونم.
‫صبح بخیر.
‫زنم رو، دخترم رو، بهم برگردونین!
‫زندگی‌ام رو از دست دادم.
‫دلم نمی‌خواد بزرگ شم!
‫آه، بالأخره می‌تونم راحت شم.
‫می‌خواستم برای آخرین‌بار ببینمت.
‫این دیگه چه خوابی بود؟
‫وا، شب شده؟
‫چند ساعته بیهوشم؟
‫هــــه؟
‫نکنه اون...
‫آئو!
‫کجایی؟!
‫آئو!
‫پون!
‫ایناری؟
‫پون!
‫آئو!
‫هی!
‫حالت خوبه؟
‫چندتا خاطره رو از نظر گذروندی؟
‫آئو، حالت خوبه؟
‫مامان...
‫دلم برات تنگ شده...
‫آئو؟
‫دلم برات تنگ شده...
‫تاریکه...
‫اینجا تاریکه...
‫می‌ترسم.
‫سرده... خیلی سرده...
‫ترجیح می‌دم بکُشمت تا اینکه مال کسی بشم.
‫امیدوارم نامه‌ام به دستش برسه.
‫بی‌صبرانه منتظر جوابش ام.
‫آئو!
‫گونه‌ام...
‫آخ.
‫چیز...
‫چطوری...
‫آه، فهمیدم.
‫باید بجنبم و خاطره‌ی آی رو پیدا کنم.
‫هـ ـ هی!
‫بشین سرجات! داری تلو تلو می‌خوری!
‫وقت ندارم!
‫با این وضع، آی رو از دست می‌دم!
‫دکتر گفت باید خودمون رو برای بدترین حالت آماده کنیم.
‫یه سال دیگه وقت ندارم!
‫ولی این کارت خیلی خطرناکه!
‫الان خطر نکنم، پس کی خطر کنم؟!
‫اگه آی رو از دست بدم، دیگه چیزی هم ‫برام باقی می‌مونه که به خطر بندازمش؟!
‫درکت می‌کنم، ولی...
‫جان من لاأقل یه‌ذره استراحت کن.
‫من بیدارت می‌کنم.
‫قول می‌دی بیدارم کنی؟
‫آره.
‫بیدارت می‌کنم.
‫باشه.
‫پس، فقط چند دقیقه...
‫ممنونم...
‫هی، آی...
‫ببین آئو چقدر داره از جون و دل مایه می‌ذاره.
بهش اهمیت می‌دی، مگه نه؟
‫لطفاً خودت رو نشون بده.
‫ایناری؟
‫چی شده؟
‫شوخیت گرفته.
‫الان نمی‌تونه شیچی‌اِیچوها رو لمس کنه.
‫پون!
‫لعنت بهتون!
‫جلو نیاین!
‫پون!
‫چی؟
‫تو ازش محافظت کردی؟
‫صبح شده؟
‫چـ ـ‌ چرا؟!
‫مگه نگفتی بیدارم می‌کنی!
‫طوری نیست.
‫مزخرف نگو!
‫اگه بلایی سر آی بیاد، چی؟!
‫آی همین‌جاست.
‫ببین؟
‫ایناهاش.
‫کجا؟
‫نمی‌بینمش.
‫که اینطور...
‫به گمونم من نمی‌بینمش.
‫همینه که پیداش نمی‌کردم.
‫من چشم‌هام رو به روش بستم.
‫هرچقدرم به خودم بگم که می‌خوام کمکش کنم،
‫از اینکه چه فکری درموردم می‌کنه،‌ می‌ترسم.
‫تمام‌مدت فقط به فکر خودم بودم.
‫چقدر حقیرم.
‫اینطور نیست!
‫با بی‌پروایی و بدون توجه به عواقب، ‫فقط و فقط به‌خاطر اون، خودت رو به آب و آتیش زدی.
‫هرچی در توانت بود رو گذاشتی!
‫به خودت نگو حقیر.
‫تلاش تو قابل‌ستایش‌ـه.
‫هایری...
‫ولی به‌هرحال آی رو نمی‌بینم!
‫پس، من کمکت می‌کنم که ببینیش.
‫کمکم می‌کنی؟
‫چطوری؟
‫فکر می‌کنی دروغ می‌گم!
‫آئو-چان!
‫تقصیر منه.
‫باید پروانه‌ی درخشانی رو که آئو-چان می‌گفت دیده، باور می‌کردم.
‫آئو-چان هیچ‌وقت دروغ نمی‌گه.
‫از این کار بدش میاد.
‫باید یه پروانه‌ی درخشان پیدا کنم.
‫می‌تونم یه پروانه براش پیدا کنم.
‫در اون صورت، دیگه کسی فکر نمی‌کنه که دروغ می‌گه.
‫وقتی آئو-چان ناراحته، من هم نمی‌تونم خوش‌حال باشم.
‫وقتی آئو-چان لبخند نمی‌زنه، خنده روی لب‌های منم نمیاد.
‫من خواهر بزرگ‌تر آئو-چان ام.
‫چون آئو-چان می‌گه معرکه‌ام، می‌تونم ادامه بدم.
‫همچنان باید یه پروانه پیدا کنم.
‫هنوز باید با آئو-چان آشتی کنم.
‫آئو-چان...
‫آی...
‫آی همیشه به فکر من بوده.
‫خواهرت واقعاً معرکه بوده.
‫آره.
‫واقعاً بهش افتخار می‌کنم.
‫چی شده؟
‫می‌بینمش.
‫آی...
‫خودتی، مگه نه؟
‫بیا بریم خونه، آی.
‫خیلی‌خب...
‫می‌خوای انجامش بدی؟
پرسیدن داره؟
‫آی، بیدار شو.
‫یعنی آی الان بیدار می‌شه؟
‫به گمونم فعلاً دست کم خاطراتش برگشتن.
‫حالا...
‫من حواسم به آی هست.
‫یکم چرت بزن.
‫باشه.
‫قول می‌دم این‌دفعه دیگه بیدارت کنم.
‫آی...
‫شب بخیر.