‫صبح بخیر.
‫چرا من خونه‌ی شما خوابیدم؟
‫منم یادم نمیاد.
‫فکر نمی‌کنم... کاری کرده باشیم.
‫چیزه...
‫خـ ـ‌ خونه‌ی اون‌ موندی؟
‫اینطور به‌نظر می‌رسه.
‫آره.
‫خـ‌ ـ‌ خب، از اونجایی که توی رابطه‌این، ‫فکر نمی‌کنم ایرادی داشته باشه...
‫بگذریم، سر صبحی چیکارمون داشتی؟
‫آه، راستی.
‫این برای شماست.
‫زنگ می‌زدی خودم می‌اومدم می‌گرفتمش.
‫دوتاتون خیلی هیجان‌ داشتین، برای همین ‫صبح اول وقت به محض اینکه رسید دستم، آوردمش.
‫زحمت کشیدی، آئو.
‫هـــــه.
‫تابه‌حال ندیده بودم شیروها اینطوری لبخند بزنه.
‫حتماً از صدقه سری توـه.
‫راست می‌گی؟
‫از اون زوج‌های خاک‌برسرین ها.
‫یه‌چیزی کم داره...
‫چندتا از عکس‌ها جا موندن؟
‫نه، منظورم این نیست.
‫شیروها، غذا آماده‌ست!
‫چه امتیازی می‌دی؟
‫آه، هیچی، همین‌طوری پرسیدم.
‫بیست.
‫ولی، خوش‌مزه‌ست.
‫ممنونم.
‫وایسا ببینم...
‫اصلاً من برای چی برنج سرخ‌شده درست کردم؟
‫شیروها که خیلی واردترـه.
سفر خیلی خیلی طولانی پروانه
‫کتاب داستان تصویری؟
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫هی، اینجا رو.
‫اون گوشه پیداش کردم.
‫یک، دو...
‫برای من اون دفعه هم بیشتر پرواز کرد، یادته؟
‫نه.
‫سوپر ماستانگ فایر کازمیک مود لول 7 من بیشتر پرواز کرد.
‫حتی اسمشم یادت مونده.
‫قول ما...
‫قول دادیم که امروز بریم باهم آتیش‌بازی رو ببینیم، نه؟
‫آره.
‫یادمه.
سوسیس
ماهی مرکب کبابی
یاکی‌سوبا
‫آه.
‫واقعاً جای خلوتیه ها.
‫اینجا مکان مخفی منه.
‫ اینجا می‌تونیم خودمون دوتایی آتیش‌بازی رو ببینیم.
‫فقط ما دوتا، نه؟
‫وای.
‫بزرگ‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫مگه نه؟
‫تابستون...
‫تابستون داره تموم می‌شه.
‫اوهوم.
‫هایری...
‫نتونستیم سر قول‌مون بمونیم.
‫متأسفم.
‫اومی-چان!
‫منو ببخش.
‫منو ببخش، اومی-چان.
‫مامانی...
‫دیگه جایی نمی‌ری، مگه نه؟
‫توروخدا پیش مامان و بابا بمون.
‫مامانی، گریه نکن.
‫می‌خوام تا ابد پیش ما بمونی.
‫من برات مامان بهتری می‌شم.
‫بیا بازم باهم اوریگامی درست کنیم.
‫بیا بازم باهم آواز بخونیم.
‫بیا قایم‌باشک بازی کنیم.
‫هرجایی هم قایم بشی، پیدات می‌کنم.
‫و بعد از اینکه حسابی خوش گذروندیم،
‫می‌تونیم برگردیم خونه و توی رخت‌خواب‌مون ‫دراز بکشیم و به هم شب بخیر بگیم.
‫فرداشم به هم صبح بخیر می‌گیم.
‫می‌خوام بهت صبح بخیر بگم...
‫مامانی...
‫منم می‌خوام بیشتر از اینا باهات بمونم.
‫ولی فکر نکنم بشه.
‫چرا؟
‫من مامان خوبی برات نیستم؟
‫اینطور نیست.
‫این تابستون خیلی بهم خوش گذشت.
‫واقعاًـه واقعاً بهترین تابستون زندگیم بود.
‫خیلی خوش‌حالم که تونستم با مامانی وقت بگذرونم.
‫بابایی، ازت ممنونم.
‫این تابستون خیلی بهم خوش گذشت.
‫راست می‌گی؟ بهت خوش گذشت؟
‫ولی این تازه اولِ خوش‌گذرونی‌هامونه.
‫بعد از تابستون، نوبت به پاییز و زمستون و بهار می‌رسه...
‫همه‌ش...
‫بابایی کاری می‌کنه که همه‌ش بهت خوش بگذره.
‫اوهوم.
‫چقدر خوشگله.
‫خیلی خوش‌حالم که تونستم آتیش‌بازی رو ببینم. سر قول‌مون موندیم.
‫پس، بیا یه قول دیگه به هم بدیم.
‫بعدش می‌خوای چیکار کنیم؟
‫فهمیدم! بیا یه دفتر خاطرات دیگه درست کنیم.
‫از فردا شروع می‌کنیم.
‫هرچیزی که بنویسی، تبدیل به واقعیت می‌شه.
‫همه‌ی آرزوهات برآورده می‌شن!
‫پس...
‫پس لطفاً بازم توی دفتر خاطراتت بنویس.
‫ممنونم، بابایی.
‫ولی دیگه نیازی نیست.
‫هر کاری که دلم می‌خواست رو کردم.
‫این تابستون واقعاً بهم خوش گذشت.
‫تونستم با بابایی و مامانی وقت بگذرونم.
‫ولی منو ببخشید.
‫جفت‌تون به‌خاطر من خیلی غصه خوردین.
‫منو باش که برای خودم خوش‌حال بودم...
‫هر روز حالم خیلی خوب بود.
‫فقط من بودم که خوش‌حال بودم.
‫هیچ‌وقت تابه‌حال نمی‌خواستم تابستون ادامه پیدا کنه!
‫مامانی هم خیلی‌ خوش‌حال بود.
‫خیلی خوش‌حالم که باهات آشنا شدم.
‫مامانی...
‫بابایی هم همین‌طور.
‫تابستونی که باهات گذروندم، برام خیلی لذت‌بخش بود.
‫هنوزم آرزو دارم که این تابستون هیچ‌وقت تموم نشه...
‫بابایی...
‫بابایی... مامانی...
‫ازتون ممنونم.
‫خیلی بهم خوش گذشت.
‫ولی برای مدت کوتاهی باید باهاتون بای بای کنم.
‫شیروها؟
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫هـــه؟ من؟
‫راست می‌گی ها.
‫ولی، تو هم داری گریه می‌کنی، هایری.
‫ما برای چی...
‫آتیش‌بازی؟
‫آتیش‌بازی تموم شده.
‫آره...
‫من مدت زیادی در سفر بودم.
‫خاطراتی رو تجربه کردم که خوابشم نمی‌دیدم.
‫برام مثل گنجینه‌هایی ارزشمند بودن.
‫تعطیلات تابستونی‌ای که بارها و بارها تجربه کردم ‫با یه‌مقدار ماجراجویی شروع شد،
‫و تابستونی رو پیدا کردم که با خیلی‌ها دوست شدم.
‫تابستونی رو پیدا کردم که زمان محدودی رو ‫که داشتم، تبدیل به خاطره‌ای درخشان کردم.
‫تابستونی رو پیدا کردم که خاطراتم با عزیزانم رو پرورش دادم و هدایت کردم.
‫تابستونی رو پیدا کردم که فهمیدم تسلیم نشدن، ‫احتمالات بی‌شماری رو به همراه داره.
‫و تابستون آخری رو پیدا کردم که تونستم با مامانم وقت بگذرونم.
‫همه‌شون خوش گذشت.
‫خوش‌حال بودم.
‫برام عزیز بود.
‫اما، اگه... اگه ممکن بود، می‌خواستم تا ابد با مامانم بمونم.
‫این چیزیه که از ته دل می‌خواستم.
‫تابستون بعدی، بابایی بازم به جزیره اومد.
‫سلام.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫اوهوم.
‫خیلی وقته.
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫تبریک می‌گم، شیروها.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫ولی باورم نمی‌شه شیروها قبل از من عروس شد.
‫نه، اون‌ دوتا جون‌شون برای هم در می‌ره.
‫خیلی لفتش دادن.
‫البته، رضایت گرفتن از بابابزرگشم خیلی طول کشید.
‫شیروهای من...
‫شیروها...
‫کوباتو-سان...
‫می‌بینی، هیتومی؟
‫شیروها-چان الان عروس شده.
‫خیلی خیلی خوش‌حال به‌نظر می‌اومدن.
‫دلم می‌خواست که اون لحظه تا ابد ادامه پیدا کنه.
‫گمونم از حالا زیر یه سقف زندگی می‌کنیم.
‫اوهوم.
‫هر روز می‌تونم بهت صبح بخیر بگم، هایری.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه...
‫حس کردم صدای بچه شنیدم.
‫بی‌صبرانه منتظر زندگی مشترک‌مونم.
‫عــــه؟
‫چی گفتی...
‫گفتم، «باردارم.»
‫بارداری...
‫بچه‌مون رو... باردارم.
‫جان من؟
‫جان تو.
‫ای جــــان!
‫اهالی جزیره...
‫بابابزرگ مامانم...
‫بابام...
‫همه‌شون خیلی به مامانم محبت داشتن.
‫و همه‌شون مشتاقانه منتظرم بودن که به دنیا بیام.
‫این خیلی خیلی خوش‌حالم می‌کرد.
‫خیلی قوی هستی.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫من مامانتم.
‫نـــه...
‫این دختر...
‫از الان...
‫خیلی وقته که چیزی ندیده بودم.
‫پس چرا...؟
‫چرا؟
‫پس ماجرا از این قرار بوده...
‫پس به‌خاطر همین، اون تابستون اومدی دنبالم.
‫اومی-چان...
‫متأسفم.
‫گریه نکن، مامان.
‫متأسفم.
‫معذرت‌خواهی نکن.
‫تقصیر تو نیست، مامان.
اومی
‫ولی عجب تصادفی!
‫تو هم همون اسمی رو مد نظر داشتی که من می‌خواستم، شیروها.
‫آره.
‫آه، ولی اومی اسم دختره، مگه نه؟
‫یه‌وقت اگه پسر باشه، چی؟
‫نه،‌ نگران نباش.
‫اومی-چان، اسمت اومی-چانه.
‫همون‌موقع‌ها بود که مامانم یکم فرق کرد.
‫هرموقع که بابام می‌رفت سرکار، توی انباری قایم می‌شد...
‫و تموم مدت یادداشت‌های قدیمی رو می‌خوند.
‫گمونم داشت دنبال راهی می‌گشت که ‫از توانایی سفر به گذشته‌م جلوگیری کنه.
‫مامانی!
‫اگه...
‫اگه اون توانایی رو نداشت، می‌تونستیم آینده رو عوض کنیم...
‫اومی-چان می‌تونست مثل یه دختر عادی زندگی کنه.
‫بابایی یه‌بار گفت که اگه تسلیم نشیم، می‌تونیم آینده رو عوض کنیم.
‫پس برای عوض کردن اون تابستون...
‫اگه مامانم هیچ‌وقت توانایی آینده‌بینی رو نداشت...
‫شیروها، بازم داری تحقیق می‌کنی؟
‫یکم به خودم استراحت بده.
‫شیروها!
‫طاقت بیار!
‫شیروها!
‫آقای دکتر، لطفاً سریع خودتونو برسونین!
m 881 28 l 1247 28 1247 191 881 189.4
‫اومی-چان دلبندم ‫وقتی ناراحتی، نیازی نیست غم و غصه‌ت رو توی خودت بریزی. ‫افکارت رو صادقانه روی یه تیکه کاغذ بنویس. ‫یا به یکی بگو که باهاش احساس نزدیکی می‌کنی. ‫حتی اگه تنهایی نتونی ‫باهاش کنار بیای، ‫اگه سفره‌ی دلت رو باز کنی، می‌تونی ازش بگذری. ‫سعی کن ارتباط برقرار کنی. اگه احسلس دلگرمی کنی، خوب می‌شی.
‫شیروها...
‫شیروها!
‫شیروها...
‫ به دنیا اومد.
‫اومی.
‫دخترمون به دنیا اومد.
‫پس، توروخدا...
‫چشم‌هات رو باز کن، شیروها...
‫مامانم به‌خاطر من خودشو به آب و آتیش زد.
‫فقط و فقط به‌خاطر من این‌همه از جون مایه گذاشت.
‫دلم نمی‌خواد این حجم از غم و اندوه رو ببینم...
‫می‌خوام فرار کنم!
‫اینجا کجاست؟
‫حجاب.
‫هــــه؟
‫منظورتون دژاووـه؟
‫عا، آره.
‫حجاب.
‫بابایی...
‫روحم دوباره به گذشته فرار کرد.
‫به اون تعطیلات تابستونی.
‫ولی دیگه توی این تابستون وجود ندارم.
‫پس مامانم و بابام دیگه باهم دوست نمی‌شن.
‫آینده عوض می‌شه.
‫خدا رو شکر.
‫دیگه مامان قرار نیست بمیره.
‫اما این اتفاق نیفتاد...
‫دوسوکوی!
‫مامانم و بابام بازم باهم آشنا شدن.
‫باهم آشنا شدن،
‫عاشق هم شدن،
‫تابستون‌هاشونو باهم گذروندن،
‫وارد رابطه شدن،
‫و دوباره اون تابستون رو باهم گذروندن.
‫چرا؟
‫الان که دیگه اینجا نیستم.
‫مگه قرار نبود آینده عوض بشه؟
‫نــه!
‫نباید این اتفاق بیفته!
‫مامانی!
‫اومی-چان...
‫چرا؟
‫این تابستون که باهام آشنا نشد.
‫ولی مامان همچنان من رو می‌شناسه.
‫اوه.
‫که اینطور.
‫به‌خاطر این نیست که آینده رو می‌بینه.
‫روح اون هم مثل من به گذشته برمی‌گرده.
‫چشم‌هات رو باز کن، شیروها.
‫من به دنیا میام و مامانم می‌میره.
‫نمی‌تونه این واقعیت رو بپذیره.
‫از واقعیت رو برمی‌گردونه.
‫به‌خاطر همین به اون تابستون برمی‌گرده.
‫مامانم بارها و بارها از اون مسیر معین می‌گذره،
‫توی قفسی در قالب تابستون، مدام دور خودش می‌چرخه.
‫و روح منم مثل اون برمی‌گرده.
‫منظورتون دژاووـه؟
‫عا، آره.
‫حجاب.
‫بازم همون تابستون.
‫به سمت همون واقعیت غم‌انگیز سوق داده می‌شیم...
‫همون آینده‌ی گریزناپذیر.
‫نه...
‫این آینده نیست.
‫ما صرفاً داریم گذشته رو دوباره و دوباره تجربه می‌کنیم.
‫ولی، چیکار باید بکنم؟
‫می‌گی چیکار کنم، مامان؟
‫اگه اون توانایی رو نداشت، ‫می‌تونستیم آینده رو عوض کنیم...
‫اومی-چان می‌تونست مثل یه دختر عادی زندگی کنه.
‫فهمیدم.
‫اگه یه‌طوری توانایی سفر در زمانم رو از دست بدم...
‫می‌دونم چطوری کار می‌کنه.
‫دلیلش اینه که می‌خوام از غم و اندوه طاقت‌فرسا فرار کنم.
‫دلیلش اینه که ترجیح می‌دم به‌جای پذیرفتن ‫آینده‌ای دردناک، به گذشته بچسبم.
‫پس حتماً‌ یه همچین چیزی برای مامانم هم اتفاق افتاده.
‫یه‌ چیز خیلی ناراحت‌کننده و دردناک که می‌خواسته ازش فرار کنه.
‫ببخشید، بابایی.
‫دیگه دنبالت نمیام.
‫به جایی می‌رم که باید باشم.
‫به جایی اون دور دورا سفر می‌کنم که ‫احتمالاً راه برگشتی ازش نداشته باشم.
‫می‌رم به جایی که وجود نداشته باشم.