‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫لطفاً اولش با ملایمت پیش برو!
‫ناگهان از خواب بیدار می‌شم.
‫تا جایی که چشم کار می‌کنه، دشت سرسبزی وجود داره.
‫کنار سایه‌ام، هاله‌ای می‌لرزه که متعلق به من نیست.
‫درسته...
‫برای بازی‌کردن به اینجا اومدم.
‫سایه‌ام دست هاله رو می‌گیره.
‫باهم در دشت وسیع قدم می‌ذاریم.
‫یه‌بار دیگه...
‫سلام؟
‫بیدار شو دیگه!
‫یالا.
‫سلام!
‫بالأخره بیدار شدی.
‫دیگه باید یاد بگیری صبح‌ها خودت بیدار شی، هایری-سان.
‫صبح بخیر، اومی-چان.
‫زود باش.
‫غذا از دهن میفته ها.
‫اومی-چان همیشه همین‌جوری حرف می‌زد؟
‫البته، من تازه همین دیروز باهاش آشنا شدم. چرا دارم جفنگ می‌گم؟
‫از اومدنم به جزیره سه روز می‌گذره، ها؟
‫واقعاً‌ که جای حوصله‌سربری‌ـه.
‫ایتاداکیماس.
‫خوش‌مزه نیست...
‫به جا نمیارمش.
‫پس حتماً شاکینگ تاکاست، همون هاستی که جذابیتش رو از دست داده!
‫هاست‌ها یکجورایی همون دوست‌پسر اجاره‌ای به حساب میان که توی کلاب‌های شبانه کار می‌کنن و معمولاً ‫مشتری‌هاشون خانوم‌ها هستن. کارشون هم وقت‌گذروندن و گپ و گفت و نوشیدن با خانوم‌هاست. تنها تفاوت‌شون ‫با دوست‌پسر اجاره‌ای اینه که هاست‌ها فقط توی محیط کار و کلاب هستن، باید ظاهرشون آراسته باشه و در برقراری ‫ارتباط حرفه‌ای باشن. اما دوست‌پسرهای اجاره‌ای می‌تونن برای مراسم‌های خاص، تفریح و گردش بیرون هم باشن.
‫چی گفتی؟!
‫شنیدم این اسم حرفه‌ای‌ته.
‫از کی شنیدی؟!
‫مامان‌بزرگ کیدو!
‫هاستی که جذابیتش رو از دست داده، کیه؟
‫اون خانومه توی کشتی!
‫تاکاهارا هایری-کون.
‫تاکاهارا هایری-کون، مسافری که دو روزه از راه رسیده،
‫لطفاً تشریف بیار به دفتر.
‫هان؟ من رو می‌گه؟
‫تو رو صدا می‌کنه، شاکینگ تاکا.
‫چه دسته گلی به آب دادی، شاکینگ تاکا؟
‫به‌نفعته زیاد منتظرش نذاری، شاکینگ تاکا.
‫می‌شه دیگه به این اسم صدام نزنین؟
‫یه جشن خوش‌آمدگویی؟
‫برای من؟
‫ما به مسافرهایی که مدت طولانی توی ‫جزیره می‌مونن، مهاجر می‌گیم.
‫رسم داریم به امثال تو خوش‌آمد بگیم.
‫پس، بذار برات جشن بگیریم.
‫ساکنین توری‌شیروجیما مهمان‌نوازن.
‫خفه‌خون بگیر و لباست رو بپوش.
‫می‌گم، اشکال نداره یکی دیگه رو هم به این جشن خوش‌آمدگویی بیارم؟
‫عیب نداره.
‫تمام ساکنین جزیره اصولاً یه خانواده به حساب میان.
‫جانم؟
من رو چرا می‌بری؟
‫هایری-سان، خودت تنهایی برو دیگه.
‫اینجوری نگو.
‫بیا اهالی جزیره رو بیشتر بشناسیم.
رزروشده
‫به توری‌شیروجیما خوش اومدین!
‫به جزیره‌ی توری‌شیروجیما خوش اومدین!
‫تبریک.
‫از آشنایی‌تون خوش‌وقتم.
‫سوراکادو آئو هستم.
‫هــه، تویی که!
‫عــه، چی؟ همدیگه رو می‌شناسین؟
‫وقتی خواب بودم، کم مونده بود ترتیبم رو بده!
‫اوه؟
‫دست‌خوش بابا.
‫نه، به‌هیچ‌وجه من‌الوجه این‌کارو نکردم.
‫ولی من رو گرفته بودی!
‫اوه؟
‫دستت درست.
‫البته فکر کنم آخرش کار به خشونت کشید.
‫باید با ملایمت پیش می‌رفتی!
‫اوه؟
‫ناز شستت!
‫اون‌طور که فکر می‌کنین نبود!
‫ماشالا چقدرم هماهنگ‌این.
‫گل گفتی، مثل تیم‌های دونفره‌ی مختلطی می‌مونن ‫که سال‌هاست دارن باهم بازی می‌کنن.
‫این دختر خانوم رو معرفی نمی‌کنی؟
‫از بچه‌های فامیل‌مونه.
‫هردومون توی یه خونه می‌مونیم.
‫کاتو اومی هستم.
‫این رو برای شما آوردم.
‫برنج سرخ‌شده، ها؟
‫چه دختر مؤدبی.
‫خیلی دلم می‌خواد بزرگ شدنت رو ببینم.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫چیزی نشده.
‫دارم می‌ترکم.
‫بیا. آب بخور.
‫ممنونم، سوراکادو.
‫می‌تونی آئو صدام بزنی.
‫دوست‌های اهل حال و پرانرژی هستین.
‫ما از بچگی باهم وقت می‌گذرونیم.
‫و همین‌طور گروه جوانان جزیره هستیم.
‫جایی که من زندگی می‌کنم، از این چیزها نیست.
‫یه‌کوچولو حسودیم شد.
‫می‌تونی تاوقتی توی جزیره‌ای، تو هم عضو گروه جوانان شی.
‫اگه از اقوام مامان‌بزرگ کاتو باشی هم که کاملاً واجد شرایطی.
‫جدی؟
‫به‌نظر جالب میاد.
‫شیروها کجاست؟
‫هـــه؟
‫شیروها رو از کجا می‌شناسی؟
‫خب...
‫یه‌سری اتفاق‌ها افتاد.
‫دعوتش کردیم، ولی...
‫اگه بتونم، میام.
‫قطع به یقین نمیاد.
‫دختر خیلی خجالتی‌ایه.
‫سر به سرش نذاری ها.
‫آهای. من رو نگاه.
‫نیازی نبود تا خونه همراه‌مون بیای.
‫چه اراجیفی. یه‌وقت اگه گم‌وگور می‌شدی، چی؟
‫یهو چه مهربون شدی.
‫نگرانی‌ام از بابت اومی-چان ـه.
‫خب... حق با توـه.
‫اومی-چان رو که سر جاش خوابوندم، می‌رسونمت خونه‌تون.
‫هیچ نیازی نیست.
‫من توی این جزیره بزرگ شدم.
‫عمراً اینجا راه گم کنم.
‫آخه، تو دختری. درست نیست این‌وقت شب تنهایی توی جزیره بپلکی.
‫ممنون که ملاحظه می‌کنی.
‫ولی توی کل دنیا جایی امن‌تر از این جزیره پیدا نمی‌کنی.
‫واقعاً‌ امن‌ـه؟
‫صدالبته.
‫شیرینه...
‫غلط نکنم به‌جای نمک، شکر ریخته.
‫نه، به‌نظر می‌رسه این شاهکار هنری‌اش‌ـه.
‫یحتمل انقلابی در صنعت برنج سرخ‌کرده‌ست.
‫شایدم نه!
‫اون سس سویا رو می‌دی لطفاً، بابایی؟
‫چی؟
‫اشتباه لفظی بود.
‫پیش میاد.
‫مثلاً وقتی معلمت رو «مامان» صدا می‌زنی.
‫آ ـ آره، دقیقاً.
‫پیش میاد، مگه نه؟
‫فعلاً نمی‌خواد فکرشو بکنی.
‫یه روز دیگه هم گذشت و هنوزم که هنوزه انبار رو تمیز نکردم...
‫این همه‌ش صد ین‌ـه؟
‫توت‌فرنگی، طالبی، لیمو، و هاوایی آبی...
‫ولی همه‌شون یه مزه می‌دن.
‫جون من؟!
‫بیا بشین توی این اتاق نشیمن نوش جان کن.
‫یه پنکه هم هست. خنک و دلچسبه.
‫به گمونم نمی‌شه این پیشنهاد رو رد کرد.
‫ببین... من به یه مدرسه‌ی پسرانه می‌رم.
‫عادت ندارم دخترها رو با پوشش کم ببینم.
‫ولی بیا نیمه پر لیوان رو ببینیم، شاید هم این یه نشونه بوده.
‫مثلاً‌ می‌تونی کمکم کنی مقاومتم رو بالا ببرم؟
‫مـ ـ مـ ـ منظورت چیه؟!
‫نکنه ازم می‌خوای لخت شم؟
‫می‌خوای با حدأقل پوشش من رو ببینی تا هوا و هوس‌هات رو ارضاء کنی؟!
‫لباس‌هام رو عمداً خیس می‌کنی، با شهوت از روم لیسش می‌زنی،
‫وقتی افتادم، روی بدنم دراز می‌کشی...
‫به‌شخصه همچین بی‌میل هم نیستم نسبت به پسرها، ولی...
‫زکی، عجب گیری افتادیم.
‫مثل اینکه خیلی هم بدش نیومده.
‫راستی...
‫چیه؟!
‫یکم بستنی یخی لطف می‌کنی؟!
‫برای خودم حیف و میل شد و هنوز تشنه‌امه.
‫به چه حقی به اونجام پرتش کردی؟!
‫باور کن اونجا رو هدف نگرفته بودم!
‫حیفِ... نون...
‫هی!
‫یا خدا...
‫آخرشم بستنی یخی گیرم نیومد.
‫ولی، یه‌جورایی خوش گذشت.
‫حس می‌کنم یه‌ذره تونستم خودم رو رها کنم و دیوونه‌بازی دربیارم.
‫بوی عشق اول رو می‌ده.
بستنی یخی
‫بستنی یخیِ اینجا حرف نداره.
‫پون!
‫تو کار دیگه‌ای برای انجام‌دادن نداری؟
‫کیوکو-سان نمی‌ذاره توی انبار کمکش کنم.
‫از طرفی هم جای دیگه‌ای ندارم برم.
‫استاد!
‫یه ارزیابی بکن برامون!
‫از بچه‌ها خواستی «استاد» صدات بزنن؟
‫هـــه؟
‫خب، من از قضا خیلی باسوادم.
‫از وقتی‌که بهشون چیزهای مختلف یاد می‌دم، من رو استاد صدا می‌زنن.
‫هی... واسه چی داری با افسوس نگاهم می‌کنی؟!
‫نه، عیب نداره.
‫بالأخره هرکسی نیاز داره بعضی وقتا احساس برتری بکنه.
‫شاکینگ تاکا!
‫هنوز نتونستی جذابیتت رو به دست بیاری؟
‫می‌دونی که لازم نیست تمام عمرت یه هاست باشی، شاکینگ تاکا.
‫موفق باشی، شاکینگ تاکا.
‫این لقب تا چه حد توی جزیره پخش شده؟!
‫عیب نداره.
‫هرکسی نیاز داره بعضی وقتا جای یکی دیگه باشه.
‫اشتباه می‌کنین!
‫شاکینگ تاکا! تو رو به یه مسابقه‌ی ارزیابی دعوت می‌کنم!
‫می‌شه لاأقل دیگه به این اسم صدام نزنین؟
‫اول باید شکست‌مون بدی!
‫به گمونم از اونجایی که بزرگ‌ترتونم، این وظیفه‌ی ‫منه که بهتون یاد بدم دنیا چقدر می‌تونه بی‌رحم باشه.
‫پس، منم حتماً ارزیابی‌های منصفانه می‌کنم!
‫نبینم آبغوره بگیرین ها، جغله‌ها!
شاکینگ تاکا
رومیو
شیگئو
تاکومی
‫فعلاً، استاد!
‫یالا دیگه جذابیتت رو به دست بیار، شاکینگ تاکا!
‫تو راه خونه مراقب باشین!
‫چـــشـــم!
‫چیه؟
‫هیچی، فقط متوجه شدم که پسر مهربونی هستی.
‫از قصد چیزهای عجیب‌وغریب برام آوردی که ببازی...
‫یه‌جورایی کار باحالی بود.
‫معلومه...
‫هـــه، یعنی واقعاً داشتی تلاش می‌کردی؟
‫تو ـ‌ تو روحــــش!
‫می‌شه یکی از این‌ها بردارم؟
‫آه، خوش اومدی.
‫اوه، هایری‌ـه که.
‫این‌یکی.
‫می‌شه 200,000 ین.
‫بفرما.
‫199,980 ین کم داره.
‫بزنش به حسابم.
‫همه‌تون اینجا چیکار می‌کنین؟ برنامه‌ای دارین؟
‫اوهوم. داشتیم راجع‌به جشنواره‌ای که در پیشه، صحبت می‌کردیم.
‫عـــه، جشنواره‌ای در پیشه؟
‫ما توی جزیره هم جشنواره‌های دریایی داریم و هم کوهستانی.
‫توی جشنواره‌ی دریایی، گردشگرها به جزیره‌مون میان.
‫حالا که تابستون رو اینجایی، حتماً توش شرکت کن.
‫جشنواره‌ی کوهستانی چی؟
‫اون بیشتر یه رسم به حساب میاد تا یه جشنواره.
‫استارپاکس بر وزنِ استارباکس
‫بگذریم، هایری، تابه‌حال به استارپاکس رفتی؟
‫آره، یه چندباری.
‫الان فراپاچینوی مانگو میکس می‌فروشن.
‫مـ ـ ما داریم اینجا کار می‌کنیم ها!
‫این حرف‌های خاک‌برسری‌ات رو ببر یه‌جای دیگه!
‫یه حدس‌هایی می‌زدم، ولی...
‫آئو منحرفه؟
‫آره، منحرفه.
‫مـ... مـ... منحرف نیستم!
‫صرفاً رو نکرده.
‫اصلاً هم اینجوری نیست!
‫پون!
‫تف توش!‌ چرا نمی‌تونم ببرم؟!
‫کل زورت همین‌قدر بود، تِنزن؟!
‫مثل اینکه بازی تمومه.
‫وقتشه برم خونه.
‫منم دیگه برم سر کار و زندگی‌ام.
‫باید برم توی جزیره گشت بزنم.
‫تازگی‌ها انگار دیگه اینجا احساس غریبی نمی‌کنی.
‫هوم؟ آره، اینجا یه‌جورایی راحته.
‫که اینطور.
‫پس، آئو رو می‌سپریم به تو.
‫می‌سپرین؟ از چه نظر؟
‫کارم تموم شد.
‫ایناری، بیا بریم خونه.
‫به‌نظر بدجوری خوابت میاد. روبه‌راهی؟
‫هایری.
‫میزونم.
‫تا بعد.
‫پس منظورش از «سپردن» این بود.
‫آئو، بیداری؟
‫حفه حو فافا...
‫اینی که گفتی یعنی چی؟
‫عا، بپا!
‫این کار اصلاً‌ هم ناجور نیست، گرفتی؟!
‫چه قشنگه.
‫چی؟
‫گفتم، «چه قشنگه.»
‫می‌شه بهش دست بزنم؟
‫ا ـ‌ این اولین‌بارمه...
‫لطفاً آروم باش.
‫خب پس، با اجازه.
‫برگام.
‫واقعاً‌ خیلی قشنگه.
‫این مهره‌ی شیشه‌ای.
‫صرفاً یه مهره‌ی شیشه‌ای نیست.
‫تونبوداما (تونبو = سنجاقک، داما = گوی)، نوعی مهره‌ی شیشه‌ای ژاپنی است که به‌خاطر الگوهای پیچیده ‫و سوراخی که در مرکز آن وجود دارد و اغلب شبیه چشم سنجاقک است، شناخته می‌شود.
‫اسمش تونبوداما ـه.
‫هان،‌ داشتی راجع‌به اون حرف می‌زدی؟!
‫بکش دست‌هاتو!
‫خودت گفتی می‌تونم بهش دست بزنم.
‫خـ ـ خفه بمیر!
‫دست‌هاتو بکش فقط!
‫خیلی‌خب.
‫به‌هرحال، می‌رسونمت خونه. بیا بریم.
‫به‌نظر واقعاً خواب‌آلود میای.
‫شب‌ها بیدار می‌مونی؟
‫به‌خاطر اینه که وظایفم دارن شروع می‌شن.
‫وظایفت؟!
‫می‌شه بیشتر توضیح بدی؟!
‫چیزی نیست که پنهونش کنم.
‫اون رسم کوهستانی که قبلاً راجع‌بهش ‫حرف زدم، به عهده‌ی خانواده‌ی ماست.
‫پس یعنی تو عضوی از یه خانواده‌ی کاهنه‌ای ‫که از جزیره محافظت می‌کنن؟!
‫چه کارهایی می‌کنین؟!
‫نمی‌دونم چه توقعی داری،
‫ولی از اون قدرت‌های خاص توی مانگاها و اینا ندارم.
‫فقط شب‌ها فانوس به دست توی کوهستان پرسه می‌زنم.
‫عجب ضدحالی.
‫بدجوری تو ذوقم خورد.
‫خودت الکی توقعاتت رو بالا بردی! بیخود می‌کنی ناامید می‌شی!
‫پس، همه‌ی اعضای خانواده‌ت این‌کار رو می‌کنن؟
‫فقط من.
‫هیچ‌یک از ساکنین جزیره درطول مراسم مذهبی، ‫اجازه‌ی ورود به کوهستان ندارن.
‫خطرناک نیست؟
‫یه‌وقت اگه بلایی سرت بیاد، کسی نمی‌فهمه.
‫طوری نیست.
‫قبلاً‌ بهت گفتم، توی کل دنیا جایی امن‌تر از این جزیره پیدا نمی‌کنی.
‫خب، حالا که خودت می‌گی به گمونم طوری نمی‌شه.
‫هایری...
‫احیاناً دلت رو بهم باختی و این حرفا؟
‫نه بابا،‌ چه حرفا.
‫حتی اگه عاشقم نشدی هم به دروغ بگو شدی!
‫باشه، عاشقت شدم.
‫جـ ـ جدی می‌گی؟
‫نه. خودت گفتی حتی اگه عاشقت نشدم هم به دروغ بگم شدم.
‫قشنگ داری کرم می‌ریزی ها، اُزگل!
‫می‌شه یکی از این‌ها بردارم؟
‫خوش اومدی.
‫آه، سلام عرض شد.
‫آئو امروز سر کار نیومده؟
‫حتماً امروز واسه‌ی چک‌آپ رفته پیش آی-چان.
‫آی-چان؟
‫آئو هنوز پیداش نیست.
‫گرفتمت!
‫قسر در رفت.
‫اون دیگه چیه؟
‫نکنه...
‫وظایفم دارن شروع می‌شن.
‫احیاناً اون آئو نیست؟
‫به گمونم همین دوروبرا بود.
‫اوناهاش!
‫پروانه؟
‫می‌درخشه.
‫بیا.
‫کی اونجاست؟!
‫آه، چیزه...
‫منم.
‫هایری؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اون پروانه دیگه چیه؟
‫شیچی‌اِیچو رو می‌بینی؟