‫این‌دفعه چطور شده؟
‫فکر کنم برای بابام فلفلش بیشتر بود.
‫عجب.
‫نه، بازم سعیمو می‌کنم.
‫چطور شده؟
‫دیگه نمی‌خوام چشم‌هاش رو اشکی ببینم.
‫می‌خوام هرطوری شده، همیشه لبخند روی لب‌هاش بیارم.
‫دست‌پخت بابام...
‫این دقیقاً مثل دست‌پخت بابامه.
‫آخ جــــون!
‫ممنونم، نانامی.
‫نه، دوتایی باهم تونستیم از پسش بربیایم.
‫خب، منم دلم می‌خواد فن سرخ‌شده‌ی باباتو امتحان کنم.
‫نانامی؟
‫طعم خاطره‌انگیزی داره.
‫یعنی چرا...
‫قبلاً یه‌جایی چشیدمش.
این چه معنی می‌ده؟
‫طوری نیست.
‫نانامی، من پیشتم.
‫ممنونم.
‫این دیگه چیه؟
‫فن سرخ‌شده.
‫فن سرخ‌شده؟
‫شیروها-چان درستش کرده.
‫مگه نه؟
‫د ـ‌ درواقع، با نانامی درستش کردم.
‫آه؟ دست‌پخت توـه، شیروها؟
‫فن سرخ‌شده...
‫این طعم...
‫قضیه‌ش چیه؟
‫شیروها، بهت گفتم که از اون رستوران دور بمونی.
‫و ـ ولی...
‫ما فقط می‌خواستیم برنج... فن سرخ‌‌شده‌ی ‫بابای شیروها رو درست کنیم.
‫حماقت محض!
‫من... من فقط...
‫ببخشید!
‫شیروها-چان!
‫چرا همچین حرفی زدین؟
‫شیروها-چان برای درست‌کردن اون کلی زحمت کشیده بود.
‫چی؟
‫چون شما هم ناراحت به‌نظر می‌رسیدین.
‫چطوری تونستین انقدر بی‌رحمانه باهاش برخورد کنین؟
‫این‌ها صرفاً باعث می‌شن نتونه گذشته رو رها کنه.
‫این دلیل کافی نیست!
‫شما یه‌چیزی رو پنهون کردین.
‫مادر شیروها-چان کجاست؟
‫شیروها-چان گفت اون یه‌جای خیلی دور رفته.
‫شیروها-چان وقتی توی رستوران بود و ‫داشت آشپزی می‌کرد، خیلی خوش‌حال بود.
‫با این‌حال شما بهش گفتین که به اونجا نزدیک نشه.
‫دلیلش چیه؟
مگه اونجا پر از خاطرات شیرینش با پدر و مادرش نیست؟‫
‫همه‌ی خاطرات زیبا و شیرین نیستن.
‫همسرم یه‌بار بهم گفته بود...
‫«نسل ما قدرت عجیبی داره.
‫و این قدرت، بهای سنگینی داره.»
‫قدرت؟ بهای سنگین؟
‫«پس باید همه‌ی سعی‌مونو بکنیم که به قدرت‌مون اتکا نکنیم.»
‫ازش پرسیدم منظورش چیه،
‫ولی اون فقط خندید و گفت...
‫«صرفاً باید از تابستون لذت ببریم.»
‫دخترم هم همین حرف مادرشو زد.
‫ازم خواست همه‌ی سعیمو بکنم که ‫تعطیلات تابستونی به شیروها خوش بگذره.
‫بعدشم ناپدید شد.
‫شیروها پدر و مادر مهربونش رو از دست داد.
چه کاری از دست پیر خرفت و کله‌شقی مثل من براش برمیاد؟
‫اما از اون رستوران دور نگه‌ش داشتم،
‫تا به والدینش وابسته نشه.
‫می‌دونم رفتارم بی‌رحمانه بوده.
‫ولی...
‫بابت کاری که کردی، ازت ممنونم.
‫از وقتی که تو اینجا اومدی، خیلی خوش‌حال به‌نظر میاد.
‫پدرش، دامادم بود.
‫بیمار بود و ناخوش‌احوال، اما مرد خوبی بود.
‫و دخترم با تموم وجودش برای اون دختربچه‌ی بازیگوش مادری می‌کرد.
‫رسمش این نبود.
‫چرا فقط من زنده موندم؟
‫یه پیرمرد خرفت مثل من...
‫این تابستون سرشار از غم و اندوهه.
‫من نمی‌خوام کسی رو ناراحت و غصه‌دار ببینم.
‫نه کوباتو-سان رو و نه شیروها-چان رو.
‫باید تمومش کنم.
‫خودم باید این کارو بکنم.
‫یه حسی بهم می‌گه که باید حلش کنم.
‫اما... چرا همچین حسی دارم؟
‫خودم می‌دونم!
‫می‌دونم باید چیکار کنم.
‫آخه من... من...
‫این‌ها...
‫این‌ها خاطراتمن!
‫می‌خوام بدون بحث و دعوا، موشک‌های کاغذی پرتاب کنیم.
‫آماده؟
‫پرواز!
‫حال کن، اومی!
‫شیروها گفت مامانت می‌شه!
‫سـ ـ سلام.
‫اوپس؟
‫خب، آماده؟
‫بگین سیب.
‫چقدر خوشگله.
‫خیلی خوش‌حالم که تونستم آتیش‌بازی رو ببینم. سر قول‌مون موندیم.
‫من اومدم تا مامانم رو ببینم.
‫چون‌که مامان دیگه رفته.
‫چون‌که هیچ‌وقت نشناختمش.
‫برای همین...
‫برای همین به این جزیره اومدی؟
‫از آینده اومدی؟
‫اوهوم.
‫که اینطور...
‫من از دوردست‌ها به اینجا اومدم.
‫به این تعطیلات تابستونی.
‫تا به عزیزانم کمک کنم.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫نگرانم بودی، مگه نه؟
‫اما اهمیتی نمی‌دم.
‫من دیگه تصمیمم رو گرفتم.
‫بابایی؟
‫مامانی؟
‫چرا؟
‫چرا ولم کردین؟
‫بابا...
‫مامان...
‫پروانه؟
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫بازم اون خواب رو دیدم...
‫تعبیرش چیه؟
‫والدین بچه‌ها توی مدرسه شیروها-چان قراره داوطلب بشن؟
‫آره.
‫فردا عصر.
‫بفرما.
‫خیلی ممنونم.
‫ببینم... مگه الان تعطیلات تابستونی نیست؟
‫ما برای مراسم ناتسودوریِ‌ هفته‌ی بعد، به کلی فانوس نیاز داریم.
‫یه کلاس برای درست کردن‌شون برگزار می‌شه.
‫والدین بچه‌ها معمولاً تو این کلاس‌ها شرکت می‌کنن.
‫آهان.
‫شاید این فرصت خوبی باشه که باهم آشتی کنن.
‫می‌خوام تو بری، نانامی.
‫هــه؟ من برم؟
‫ا ـ‌ اینطوری نمی‌شه! باید شما خودتون برین، کوباتو-سان.
‫شک ندارم شیروها-چان دلش می‌خواد شما اونجا پیشش باشین.
‫حتی با اینکه کل این مدت خودشو توی اتاقش حبس کرده؟
‫خب...
‫آ‌ ـ‌ آخه، شما دارین همه‌ی تلاشتونو می‌کنین، ‫آشپزی و اینا می‌کنین، کوباتو-سان.
‫درهرصورت، اگه من برم بقیه‌ی بچه‌ها ازم می‌ترسن.
‫آخرشم نتونستم درخواست‌شونو رد کنم.
‫جشنواره‌ی ناتسودوری، ها؟
‫یادمه باهم فانوس درست می‌کردیم.
‫خیلی خوش می‌گذشت.
‫رقص ناتسودوری هم خیلی قشنگ بود.
‫درسته...
‫فقط باید شیروها-چان رو توی این خاطره شریک کنم.
‫کاری می‌کنم که این تعطیلات تابستونی بهش خوش بگذره،
‫درست مثل اون تابستونی که سه‌تایی باهم گذروندیم.
‫خب، من دیگه می‌رم.
‫مراقب خونه باش.
‫بله، بله.
‫می‌دونم.
‫به سلامت!
‫ای بابا.
‫اصلاً یه‌جا بند نمی‌شه.
m 1140.07 355.06 l 1181.98 352.24 1181.98 429.18 1139.36 429.18
فانوس‌ها
‫شیروها-چان دیر کرده.
‫الاناست که شروع بشه.
‫اومد!
‫بابابزرگش همراهش نیست.
‫شیروها-چان...
‫هــــه، انتظار نداشتم این‌همه بچه توی این جزیره باشه.
‫شیروها-چان، امروز خوشگل‌ترین فانوس‌ها رو درست می‌کنیم.
‫اوهوم.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، می‌خوام درباره‌ی ‫فانوس‌هایی که امروز قراره درست کنیم، بهتون بگم.
‫بلـــه!
‫این فانوس‌ها، خونه‌‌ی ارواح درگذشتگان‌مون هستن.
‫پدربزرگ یا مادربزرگ‌هاتون، حیوانات خانگی‌تون...
‫شیروها-چان؟
‫این‌‌ها روح انواع آدم‌ها رو در خودشون جا دادن.
‫که این موقع سال می‌تونن برای مدت کوتاهی برگردن پیش ما.
‫میان بهتون سر بزنن ببینن در چه حالین،
‫و روز جشنواره برمی‌گردن.
‫پس، برای اینکه خدای نکرده توی تاریکی گم نشن،
‫این فانوس‌ها رو روشن می‌کنیم و در مسیر اون‌ها روانه‌شون می‌کنیم.
‫خب، بچه‌ها، بیاین چندتا فانوس درست کنیم!
‫بلــــه!
‫شیروها-چان؟
‫من...
‫من اینو نمی‌خوام.
‫آخه با درست کردن این‌ها درواقع داریم ‫باهاشون خداحافظی می‌کنیم، درست نمی‌گم؟
‫تنهامون میذارن، مگه نه؟
‫هم مامانم و هم بابام.
‫خب...
‫پس نمی‌خوام اینو درست کنم!
‫شیروها-چان، ببین...
‫شیروها-چان!
‫صبر کن ببینم.
‫شیروها-چان رو چیکارش کردی؟
‫هــه؟ من؟
‫دیدم یه‌چیزی بهش گفتی.
‫حرف بدی زدی، مگه نه؟
‫سو ـ سوءتفاهم شده!
‫ببخشید،‌ من باید برم.
‫نمیذاریم در بری!
‫چـ‌ ـ چیکار دارین می‌کنین؟
‫شیروها-چان رو اذیت نکن!
‫آخ! دردم گرفت! دردم گرفت!
‫بابایی...
‫مامانی...
‫کجا رفتین؟
‫مامانی...
‫دلم برات تنگ شده!
‫دلم برات تنگ شده...
‫مامانی...
‫من اومدم.
‫مهمون داریم؟
‫بالأخه تونستم بیام بهشون ادای احترام کنم.
‫ببخشید سرزده اومدم، کوباتو-چان.
‫حرفشم نزنین.
‫مطمئنم خیلی خوش‌حال شدن.
‫همیشه ذکر خیرتون بوده، کاتو-سان.
‫خیلی بهتون تعلق خاطر داشتن.
‫خوش‌حالم که اینو می‌شنوم.
‫اما بازم...
‫باورم نمی‌شه که هیتومی-چان رو هم از دست دادیم.
‫لابد به‌خاطر قدرت ناروسه بوده.
‫آه، ای داد بیداد.
‫آدم با بالا رفتن سنش، نگرانی‌هاشم زیاد می‌شه.
‫نفرمایید.
‫خب، بنده دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫شوهر پیرم توی بندر منتظرمه.
‫دفعه‌ی بعدی باهم تشریف بیارید، قدم‌تون روی چشم‌مونه.
‫یادم می‌مونه.
‫سلامم رو به شیروها-چان برسونین.
‫بـ ـ ببخشید...
‫ننه‌جون کاتو...
‫تو... شیروها-چانی؟
‫عزیزم، قدت چقدر بلند شده.
‫خوش‌حالم که دیدمت، شیروها-چان.
‫احتمالاً هیتومی-چان ما رو به هم رسونده.
‫چیزی شده؟
‫شما مادرم رو می‌شناسین؟
‫مامانم کجا رفته؟
‫منو ول کرده و کجا رفته؟
‫شیروها-چان، نباید از این حرف‌ها بزنی.
‫ماشالا چقدر بزرگ شدی.
‫انگار همین دیروز بود که به دنیا اومدی.
‫من؟
‫اوهوم.
‫هیتومی-چان خیلی بهت اهمیت می‌داد.
‫شیروها و من قدرت یکسانی داریم.
‫اما برای اینکه بتونه مهارش کنه،
‫می‌خوام هرکاری در توانم هست بکنم که ‫تابستون‌های زیادی بهش خوش بگذره.
‫تو همیشه براش در اولویت بودی و بیشتر از هرکسی بهت اهمیت می‌داد.
‫پس لطفاً، هیتومی-چان... مادرت رو باور داشته باش.
‫شیروها و من قدرت یکسانی داریم.
‫منظورش چی بوده؟
‫قدرتی یکسان با مامانم...؟
‫قدرت؟
‫توانایی؟ تأثیرگذاری؟
‫درست به‌نظر نمیاد.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، اولین‌باری که اون خواب رو دیدم...
‫بیدارت کردم؟ ببخشید.
‫مامانی، یه خواب عجیب دیدم.
‫چی دیدی؟
‫خب...
‫یه پروانه‌ی عجیب بهم گفت که من قدرت دیدنت رو دارم.
‫می‌گم، این عجیب نیست؟
‫مامانی؟
‫آره واقعاً.
‫خواب عجیبی بوده.
‫چند روز بعد از اون شب، مامانم ناپدید شد.
‫اگه من و اون قدرت یکسانی داریم،
‫شاید اون زودتر رفته بابام رو ببینه.
‫پس، یعنی...
‫شیروها-چان!
‫نانامی.
‫اینجایی.
‫خداروشکر. خیلی نگرانت بودم.
‫بقیه هم نگرانت شده بودن.
‫شیروها-چان، حالت خوبه؟
‫اوهوم.
‫خوبم.