‫آئو-چان...
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫شیچی‌اِیچو رو می‌بینی؟
‫آخرشم بهم نگفت که جریان چیه.
‫اون پروانه چی بود؟
‫نظرت چیه؟
‫خوش‌مزه نیست.
‫چی فرمودی؟!
‫آه ببخشید، نمی‌خواستم بلند بگم.
‫چه فرقی به حال من کرد؟!
بستنی یخی
‫آئو-چان حول‌وحوش ظهر می‌رسه.
‫تا وقتی منتظرشی، یه ‌چیز سرد میل کن.
‫مچکرم.
‫این آخری بود.
‫یه‌لحظه وایسا!
‫درمورد آئو کنجکاوی؟
‫هـــه؟ چـ ـ چطور مگه؟
‫ظاهراً‌ تازگی‌ها خیلی باهم وقت می‌گذرونین.
‫وظایف خانواده‌ی سوراکادو شامل چه چیزهایی می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫مگه به جزیره مربوط نمی‌شه.
‫درطول مراسم مذهبی، اجازه نداریم از کوهستان بالا بریم.
‫آئو یه‌چیزهایی در این مورد گفت.
‫سال‌ها پیش، سه تا خانواده توی این جزیره ‫زندگی می‌کردن که «سه خانه»‌ نامیده می‌شدن.
‫خانواده‌ی سوراکادو، خانواده‌ی ناروسه، و اسم خانواده‌ی سوم رو یادم نمیاد.
‫ولی خانواده‌ی سوراکادو از اون‌موقع تا حالا وظایف‌شون رو انجام می‌دن.
‫صبر کن.
‫گفتی ناروسه؟ مگه این فامیلی تو نیست؟
‫این قضیه مربوط به خیلی وقت پیش‌ـه.
‫الان دیگه کار خاصی نمی‌کنیم.
‫سوراکادوی آسمان، ناروسه‌ی دریا،
‫فلان فلانِ کوهستان...
‫هــــوم.
‫کم پیش میاد ببینم با کسی گرم گرفتی، شیروها.
‫می‌گم، دیشب...
‫چی می‌خوای بگی؟
‫من دیشب به‌موقع خوابیدم.
‫حتماً توهم زدی.
‫توهم زدم؟
‫می‌گما چرا دیشب اون‌قدر زیبا و پرستیدنی به‌نظر می‌اومدی.
‫ز ـ زیبا و پرستیدنی؟
‫ا ـ اگه خیال کردی این چرب‌زبونی‌ها روی من جوابه، سـ ـ سخت در اشتباهی.
‫پس واقعاً خود تو بودی.
‫اگه من بودم، این حرف رو می‌زدم!
‫می‌شه سعی کنی لاأقل یکم باورپذیرتر دروغ بگی؟
‫حتی نمی‌تونم وانمود کنم که خر شدم.
‫هـ ـ هیچ هم دروغ نبود!
‫راستش رو می‌گم!
‫تو بمیری راست می‌گم!
‫بـ ـ بـ ـ به‌هرحال، دیگه شب‌ها از کوهستان بالا نرو.
‫به آداب‌ و رسوم جزیره احترام بذار، باشه؟
‫این خمیازه قشنگ پته‌ت رو ریخت روی آب.
‫دست کم الان می‌دونم کم‌خوابی‌ات سر چیه.
‫تف، باتری‌ام قراره تموم شه.
‫می‌خوای سرت رو بذاری روی پاهام؟
‫تشکر، پس فقط چند دقیقه.
‫دارم خواب می‌بینم؟
‫سلام علـ ــ
‫دور بزن تنزن، برمی‌گردیم.
‫مگه اونمایبو نمی‌خواستی؟
‫داشی‌ها می‌دونن چه مواقعی باید همدیگه رو تنها بذارن.
‫خدا به همراهت، داش گلم. صفا کن!
‫تنزن، آتیش کن!
‫الساعه!
‫ممنون بابت بستنی.
‫هـــه؟
‫چـ ـ‌ چیه؟
‫شب‌ها نباید نزدیک کوهستان بری.
‫احتمالاً بهتره به حرف آئو گوش بدی.
‫راست راستی این بشر روی سنگ هم شده می‌خوابه.
‫اوضاع خیته.
‫ا ـ‌ اینجا چه خبره؟!
‫صورتش خیلی نزدیکه!
‫همه‌چی خیلی نرمه!
‫و از یه‌چیزی بوی خوبی میاد!
‫چیزه، اون‌طور که فکر می‌کنی...
‫راحت باشین. مزاحم نمی‌شم.
‫صبح بخیر.
‫چـ ـ چـ ـ چـ ـ چـ ـ چی شده؟!
‫قضیه چیه؟!
‫مـ ـ من می‌خواستم اولین‌بارم با یه دختر باشه!
‫آروم باش.
‫خـ ـ خشن هم رواله، ولی الان توی فضای باز ایم!
‫گفتم، آروم باش!
‫الان خیلی محکم بغلم کردی...
‫ولم کن!
‫خودت ولم کن!
‫چیزه، ببخشید.
‫بیخیال، فدا سرت.
‫دیشب باز هم به‌خاطر وظایفت، شب‌بیداری کشیدی؟
‫یه‌جورایی.
‫امشب هم برنامه همینه؟
‫یه‌بار دیگه حرفم رو تکرار می‌کنم. ‫وای به حالت اگه شب پات رو بذاری توی کوهستان.
‫چون صلاحت رو می‌خوام اینو می‌گم، بفهم!
‫باوجود همه‌ی گوشزدهاش، باز هم اومدم.
‫آئو؟
‫آه، راستی. آئو داشت به این پروانه دست می‌زد.
‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫برش گردونین...
‫زنم رو بهم برگردونین!
‫دخترم رو!
‫چرا فقط من زنده موندم؟
‫از این درد و عذاب خلاصم کن.
‫دارم میام.
‫به‌زودی بهتون ملحق می‌شم.
‫بدنم داره خود به خود حرکت می‌کنه.
‫جریان چیه؟
‫ولی الان می‌تونم...
‫بالأخره آزاد شم.
‫هایری!
‫کله‌پوک!
‫صدبار بهت گفتم شب نیای کوهستان!
‫آئو؟
‫من...
‫چون به اون شیچی‌اِیچو دست زدی، خاطرات یکی دیگه وارد ذهنت شدن.
‫این شیچی‌ایچو که می‌گی چی هست اصلاً؟
‫خاطرات موندگار کسایی که کار ناتموم دارن.
‫با لمس شیچی‌اِیچو، خاطرات‌شون رو زنده می‌کنی.
‫معمولاً فقط حیوانات و افراد احساساتی ‫می‌تونن این پروانه‌ها رو ببینن.
‫آئو...
‫وظایف تو دقیقاً‌ چیه؟
‫شیچی‌اِیچوهای سرگردون رو جمع می‌کنم و ‫به جایی که بهش تعلق دارن، هدایت‌شون می‌کنم.
‫این وظیفه‌ی سوراکادوهاست.
‫از اینجا می‌تونی خودت برگردی.
‫تو هنوز برنمی‌گردی، آئو؟
‫من باید به کارم ادامه بدم.
‫حالا دیگه می‌دونی شب‌ها توی کوهستان چقدر می‌تونه خطرناک باشه.
‫دیگه این‌ورا پیدات نشه.
‫یه‌لحظه وایسا!
‫چیه؟
‫اون شیچی چی چی ها...
‫تو هم بهشون دست زدی.
‫روی تو تأثیری ندارن؟
‫من مدت‌هاست که بهشون دست می‌زنم.
‫دربرابرشون مقاوم شدم.
‫این هم جزئی از وظایفته؟
‫باید خاطره‌ای رو پیدا کنم.
‫واقعاً‌ به خطراتش می‌ارزه؟
‫هی، فردا یکم وقت داری؟
سوراکادو آی
‫اینجاست.
‫آئو ام.
‫میام داخل.
‫با اجازه.
‫اومدم، آی.
‫آی؟
‫آره.
‫سوراکادو آی.
‫اون خواهر دوقلوی بزرگترمه.
‫حتماً امروز واسه‌ی چک‌آپ رفته پیش آی-چان.
‫امروز دوستی رو همراهم آوردم.
‫اون روز راجع‌بهش بهت گفتم، یادته؟
‫همون فامیلِ مامان‌بزرگ کاتوی خدابیامرز.
‫آی یه تصادف کوچیک داشته.
‫از اون‌موقع تاحالا خوابیده.
‫آه...
‫دیروز بهت گفتم باید خاطره‌ای رو پیدا کنم.
‫منظورم خاطره‌ی آی بود.
‫مامان‌بزرگ کاتو، داستانی قدیمی درمورد یه پروانه‌ی عجیب برام تعریف کرد...
‫که یه‌نفر رو که سال‌های سال خواب بوده، بیدار کرده.
‫این داستان رو مامان‌بزرگِ من برات گفته؟
‫شاید هم از خودش بافته تا دل من رو خوش کنه.
‫ولی وقتی به وظایف خانواده‌ی سوراکادو و شیچی‌اِیچو فکر می‌کنم،
‫نمی‌تونم این داستان رو از سرم بیرونش کنم.
‫به‌خاطر همین حین انجام کارم، به شیچی‌اِیچوها دست می‌زنم.
‫دنبال خاطرات آی می‌گردم.
‫خوابت میاد؟
‫شرمنده، می‌شه یه‌ذره چرت بزنم؟
‫آره،‌ راحت باش.
‫نیم ساعت دیگه بیدارم کن.
‫هی. شب خوش.
‫چه خبرا، ایناری.
‫پون!
‫مگه نگفتم دوروبر کوهستان پیدات نشه؟
‫چرا.
‫منتها من نگفتم که به حرفت گوش می‌دم.
‫چرا این رو توی اون کله‌ی پوکت فرو نمی‌کنی؟
‫گشتن به دنبال شیچی‌اِیچوها کار خیلی خطرناکیه!
‫دقیقاً‌ به همین خاطر.
‫اگه می‌خوای با دم شیر بازی کنی،
‫بذار لاأقل من هم کنارت باشم.
‫خب...
‫آه، دوزاری‌ام افتاد.
‫بالأخره دلت رو بهم باختی؟
‫آره گمونم.
‫و فکر کنم بدم باختم.
‫هـــه... ا ـ‌ الان جدی هستی؟
اذیتت می‌کنه؟
‫آ ـ‌ آره، خیلی هم اذیت می‌کنه.
‫راستشو بخوای، یکم جا خوردم.
‫آخه، الان وقت و دل‌ودماغ اینجور چیزها رو ندارم.
‫سرم بدجوری به گشتن دنبال شیچی‌اِیچوی آی گرمه.
‫اوهوم.
‫خب پس، بهتر نیست یکی رو کنار خودت داشته باشی؟
‫ساکنین جزیره به‌خاطر آداب‌ و رسوم و ‫این دست موارد، دوروبر کوهستان آفتابی نمی‌شن.
‫ولی من از اهالی نیستم.
‫پس می‌تونم بهت کمک کنم.
‫خـ ـ‌ خیلی‌خب.
‫گمونم هرچقدرم زور بزنم، نمی‌تونم از خر شیطون بیارمت پایین.
‫ولی باید بهم قول بدی که از کنارم جُم نمی‌خوری.
‫چشم.
‫اصلاً و ابداً از کنارت جُم نمی‌خورم.
‫به این ترتیب، من، آئو، و ایناری ‫جست‌وجوی شیچی‌اِیچوی آی رو شروع کردیم.
کینکی \hنود \h\hچاپ هنری
‫مایوی تاچیبانا، درخت مقدسِ خانواده‌ی سوراکادوـه.
‫درخت‌های تاچیبانا معمولاً قبل از تابستون شکوفه می‌دن.
‫اما این‌یکی همیشه دیر می‌کنه.
‫یه‌ذره از دنیای واقعی فاصله گرفته.
‫یه‌ذره ناهماهنگه.
‫از اونجایی که در مرز بین این دنیا و دنیای دیگه ‫قرار گرفته، درختی مقدس تلقی می‌شه.
‫فقط وقتی‌که این درخت شکوفه بده، ‫می‌تونم شیچی‌اِیچوها رو با فانوسم هدایت کنم.
‫پس این درخت، پنجره‌ی کار توـه.
‫آره.
‫بعدش نومیکی مثل لبو سرخ شد و عملاً لال‌مونی گرفت.
‫می‌گم، فایده‌ی حرف‌زدن باهاش درحالی که خوابه، چیه؟
‫به گمونم، یه‌جور یادگیری در خوابه؟
‫به‌نظرم شاید اگه بعد اینکه بیدار شد، ‫حرف‌هایی که بهش زدم رو یادش مونده باشه،
‫مثل این می‌مونه که تمام این مدت داشتیم باهم وقت می‌گذروندیم.
‫آه، فهمیدم!
‫نظرت چیه تو هم یکم باهاش حرف بزنی؟
‫خب پس، من هم باهاش حرف می‌زنم. بذار خودم رو معرفی کنم.
‫مـ ـ من... دوست‌پسر آئو، تاکاهارا هایری ام!
‫د ـ د ـ دوست‌پسر دیگه از کجا دراومد؟!
‫پیاده شو باهم بریم!
‫گفتم تاوقتی بیدار می‌شه، رضایتش رو بگیرم.
‫خب، این حرفت واقعاً برام ارزش داشت...
‫من هم احتمالاً دلم رو بهت باختم.
‫آئو...
‫ولی متأسفم.
‫نمی‌تونم وقتی‌که آی هنوز خوابه، به دنبال خوشبختی خودم باشم.
‫می‌دونم این خواسته‌م خیلی خودخواهانه‌ست، ‫ولی امیدوارم بتونی تاوقتی که آی بیدار می‌شه، منتظرم بمونی.
‫عجب گیری افتادیم.
‫ببخشید.
‫پیداکردنِ خاطرات آی دیگه صرفاً یه لطف به حساب نمیاد.
‫هان؟
‫وقتی‌که بیدار شد، می‌تونیم قرار بذاریم، درسته؟
‫در نتیجه، این هدف منم هست.
‫پـ ـ پس این‌جوریاست؟
‫آره.
‫الان دیگه واقعاً انگیزه گرفتم.
‫می‌گم، کیوکو-سان، می‌تونم یه سؤال ازتون بپرسم؟
‫در چه مورد؟
‫شنیدم این جزیره یه قصه‌ی قدیمی ‫راجع‌به پروانه‌ای داره که می‌تونه آدم‌ها رو بیدار کنه.
‫شیچی‌اِیچو رو می‌گی؟
‫جان من؟! یه کتاب هم داره؟
‫گویا.
‫از کیوکو-سان خواستم از توی انبار پیداش کنه.
‫عجب!
‫منظورت انبار مامان‌بزرگ کاتوـه. با عقل جور درمیاد.
‫می‌خوای فردا بیای خونه‌مون؟
‫آره، حتماً میام!
‫آخ جون، امشب حسابی شارژم!
‫ایول! بریم تو کارش!
‫پون!
‫خوابم میاد...
‫مثل اینکه بدجوری از پا افتادی.
‫نه، هنوز می‌تونم.
‫ایناری، به پیش.
‫می‌خوای توی سرازیری دست همدیگه رو بگیریم؟
‫فکر بدی نیست.
‫عـــه؟ خداوکیلی؟
‫هـــه؟ چیزی گفتم؟
‫به گمونم، صرفاً احساس واقعی‌ات رو به زبون آوردی.
‫عـ ـ عـ‌ ـ عمراً!
‫الان بیرون‌ایم!
‫نمی‌خوام کار به اونجاها بکشه!
‫اولین‌بارمون باید یه‌جایی باشه که بالش زیر سرمون هست.
‫آه شرمنده، گمونم این فراتر از یه از دهن پریدنِ ساده بود.
‫ولی، معلومه باتری‌ات کاملاً خالی شده.
‫بیا بریم خونه.
‫با ـ باشه.
‫موج اژدهای پرتوی مرگ کینه‌ی پادشاه شیاطین!
‫هـــه؟ پادشاه شیاطین... موج اژدها؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫اومی-چان.
‫یه‌ساعته دارم صدات می‌زنم.
‫صبحانه دیگه از دهن افتاد.
‫شرمنده.
‫نمی‌دونم چرا نمی‌تونستم بیدار شم.
‫چون هر شب از خونه جیم می‌زنی!
‫شیچی‌اِیچو؟
‫هایری-کون.
‫جانم؟
‫مهمون داری.
‫آ ـ آه...
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫چرا انقدر مضطربی؟
‫این اولین‌باره که توی اتاقِ یه پسرم.
‫تازه‌شم، از قبل یه تشک هم آماده داشتی...
‫وایسا ببینم.
‫کیوکو-سان و اومی-چان اینجا هستن.
‫خیال کردی می‌خوام چیکار کنم؟
‫هان؟ را ـ راست می‌گی ها!
‫بگذریم، ایناهاش.
دوازده داستان از کوهستان مقدس
‫کیوکو-سان کتاب رو پیدا کرد.
‫خیلی قدیمی‌ـه، هیچی ازش حالیم نشد.
‫مال دوره‌ی تنپوـه.
‫تنپو؛ یکی از دوره‌های ژاپنی بعد از بونسی و قبل از کوکا، که از دسامبر 1830 تا دسامبر 1844 ادامه داشت.
‫می‌تونی بخونیش؟
‫می‌دونی که وقتی شیچی‌اِیچوی افراد رو لمس ‫می‌کنی، خاطرات‌شون رو تجربه می‌کنی؟
‫از این طریق می‌تونی انواع و اقسام چیزها یاد بگیری.
‫این که خیلی خفنه.
‫مگه بهت نگفتم؟
‫من خیلی باسوادم.
‫برگام!
‫اینجا شیوه‌ی برگردوندنِ یه شیچی‌اِیچو به جسمی که خوابیده رو نوشته!
‫راست می‌گی؟
‫تمام این مدت داشتم دنبال این می‌گشتم!
‫جانمی جان!
‫آ ـ آئو! داری با همه‌جات من رو می‌چلونی...
‫بـ ـ ببخشید.
‫یه‌ذره زیادی هیجان‌زده شدم.
‫آره. منم خیلی ذوق دارم، عیب نداره.
‫خب، راهش چیه؟
‫خب...
‫شیچی‌اِیچوی آی رو پیدا می‌کنیم و بعد توی رو...
‫رو؟
‫به ـ به‌هرحال، باید شیچی‌اِیچوی آی رو پیدا کنیم.
‫این‌جوری همه‌ی مشکلات‌مون حل می‌شه.
‫حق با توـه.
‫ازت ممنونم، هایری.