‫قلقلکم میاد...
‫آئو-چان.
‫آی؟!
‫آئو-چان...
‫جدی دردم گرفت.
‫آی!
‫نفسم درنمیاد، آئو-چان.
‫آی! آی!
‫هزارتا چیز هست که می‌خوام بهت بگم.
‫تمام این مدت دنبال فرصتی بودم تا ازت عذرخواهی کنم.
‫ولی...
‫ازت ممنونم.
‫ممنونم که باورم کردی.
‫همه‌ی این مدت باورم داشتی.
‫ممنونم.
‫نه.
‫این تو بودی که از جون و دل برام مایه گذاشتی.
‫تمام مدت صدات رو می‌شنیدم.
‫نذاشتی تسلیم بشم.
‫به لطف تو تونستم برگردم.
‫ازت ممنونم، آئو-چان.
‫تاکاهارا هایری-سان هستی، درسته؟
‫من رو می‌شناسی؟
‫آئو-چان دائم راجع‌بهت حرف می‌زد.
‫ممنونم که هواش رو داشتی.
‫صرفاً داشتم کار درست رو انجام می‌دادم.
‫ولی راضی نیستم باهم قرار بذارین.
‫آئو-چان خواهر عزیز و نازنین منه.
‫نمی‌تونم اجازه بدم با کسی که درحدش نیست، قرار بذاره.
‫به گمونم نمی‌تونم روی حرف آی، نه بیارم.
‫ولی می‌دونی، آی... هایری پسر خیلی گُلیه.
‫حتی منم عاشقش شدم.
‫آره، می‌دونم.
‫پس جلوت رو نمی‌گیرم.
‫حالا که خیالم راحته، داره خوابم می‌گیره.
‫هایری، ببخشید، می‌خوام یه‌خرده دیگه چرت بزنم...
‫باشه، راحت باش.
‫منم همین‌طور.
‫آی، بیا بعد از اینکه بیدار شدیم، یه‌عالمه باهم صحبت کنیم.
‫آره.
‫یه‌عالمه.
‫شب بخیر، آی.
‫شب بخیر، آئو-چان.
‫هایری، بازم بیدارم کن.
‫خبرِ به هوش اومدنِ آی، مثل بمب توی جزیره ترکید.
‫دکترها انگشت به دهن مونده بودن. ‫می‌گفتن این یه معجزه‌ست.
‫ولی من می‌دونستم قضیه بیشتر از این حرف‌هاست.
‫آی...
‫واقعاً به هوش اومدی.
‫من رو یادت میاد؟
‫آره.
‫میکی-چان هستی، درسته؟
‫آی، من رو چی؟
‫البته.
‫مشتاق دیدار، تنزن-چان.
‫تلاشی ستودنی اما ناموفق!
‫هـــه، من صرفاً تأثیر عمیق‌تری روش گذاشتم، همین.
‫راستشو بخواین، فقط یادمه دوتا پسر اون اطراف می‌پلکیدن.
‫اصلاً برام مهم نبود که کی کدومه.
مگه ما خیر سرمون دوست‌های بچگی‌ات نیستیم؟
نیستیم؟
‫شما نوچه‌های کله‌پوک آئو-چان این.
‫حتی رفیق‌هاش هم حساب‌مون نمی‌کنی؟!
‫واقعاً بیدار شده.
‫شیروها-چان...
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫آره.
‫خب، فعلاً.
‫چی، فقط همین؟
‫آخه...
‫اینجا خیلی شلوغه.
‫کافیه پسرها رو به چشم وزنه‌های کاغذ قورباغه‌ای ببینی.
‫دردم گرفت!
‫آئو خوابیده، نه؟
‫آره.
‫باورم نمی‌شه همچین زمانی گرفته تخت خوابیده.
‫آره.
‫بی‌صبرانه منتظرم که بیدار شه.
‫به این ترتیب، به نمک ریختن توی اتاق بیمارستان خواهرها، ادامه دادیم.
‫منتظر آئو بودیم که بیدار شه...
‫ولی اون تا پایان روز خوابید.
‫تا اینجا اومده؟
‫عجیبه.
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫باید بعد از در زدن، یکم دیگه منتظر بمونی.
‫بی‌ادب.
‫آه، شرمنده‌ام.
‫خدا خدا می‌کردی یه ویوی مشتی گیرت بیاد؟
‫آه...
‫دست خودم نیست،‌ نمی‌دونم چرا باهات حال نمی‌کنم.
‫مطمئنم نگرانی‌ات بی‌مورده.
‫بگذریم، آئو چطوره؟
‫مثل همیشه ناز و تودل‌برو.
‫این رو که خودم می‌دونم.
‫منظورم این نبود.
‫که اینطور.
‫دو روز گذشته.
‫اینکه این‌همه مدت خواب مونده...
‫من یکی که تاحالا ندیدم انقدر بخوابه.
‫آقای دکتر می‌گه، علت بیدار نشدنِ ‫اون هم مثل من مشخص نیست.
‫اما قطعاً یه ربطی به شیچی‌اِیچو داره، مگه نه؟
‫آئو بهت گفت؟
‫آره.
‫وقتی‌که خواب بودم.
‫گویا برای سروسامون دادن خاطراتت، نیاز داری بخوابی.
‫احتمالاً این چند وقت فرصت این کار رو نداشته.
‫تقصیر منه.
‫این حرف رو نزن.
‫این‌جوری همه‌ی زحماتی که کشیده رو نادیده می‌گیری.
‫متأسفم.
‫آئو قطعاً بیدار می‌شه.
‫می‌تونی وقتی بیدار شد، ازش تشکر کنی.
‫به‌نظرم این برای جبران زحماتش، کافیه.
‫هایری-سان...
‫زود باش دیگه بیدار شو.
‫قرارمون این بود که بعد از پیدا کردنِ خاطرات آی، ‫رسماً باهم قرار بذاریم، یادت رفته؟
‫چی؟
‫می‌خوایم یه لحظه‌ی عاشقانه داشته باشیم. ساکت شو.
‫معذرت.
‫صرفاً یه حرفی به گوشم خورد که تو کتم نمی‌ره.
‫از اونجایی که آئو-چان تایپ ایده‌آلته و من خواهر دوقلوشم،
‫احیاناً‌ تو کف منم نیستی؟
‫چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫خب، واقعیتش...
‫اگه از نظر آئو-چان اشکالی نداشته باشه، ‫من از این ایده استقبال می‌کنم.
‫می‌تونی دوتا زن خوشگل داشته باشی.
‫اصلاً شوخی خنده‌داری نیست.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫ترجیح می‌دم فعلاً به آئو-چان وفادار باشم.
‫پس، منم می‌خوام بهش وفادار بمونم.
‫قبل از هرچیزی، باید منتظرش بمونیم که بیدار شه.
‫حق با توـه.
‫پون!
‫تانوکی؟
‫نه، روباهه.
‫اون هم تمام این مدت، بهمون کمک می‌کرد ‫که دنبال شیچی‌اِیچو بگردیم.
‫اسمش ایناری‌ـه.
‫قبلاً این اسم رو شنیدم.
‫گمونم دلتنگِ آئوـه.
‫درموردش به دکترها نگی ها.
‫تو هم نمی‌تونی بیدارش کنی، نه؟
‫ولی، آئو-چان بیشتر اوقات توی خواب حرف می‌زنه.
‫راست می‌گی؟
‫زیر لب اسم تو رو صدا می‌زد.
‫اسم من؟
‫وای پسر، حتی توی خوابش هم من رو می‌بینه، نه؟
‫منظورش از «بیرون عیبه» چی بود؟
‫داره خواب می‌بینه.
‫و به‌خاطر چی خیلی «هیجان‌زده» بود؟
‫همه‌ش خوابه.
‫و چه کاری رو می‌خواست «دوباره» انجام بده؟
‫داره خواب می‌بینه، خواااب!
‫آئو-چان بی‌عفت شده!
‫ترمز بگیر! هرچیزی هم بوده، خودش شروع‌...
‫اوپس.
‫هایری-سان، اگه امکانش هست، می‌شه با آئو-چان حرف بزنی؟
‫باهاش حرف بزنم؟ آخه... راجع‌به چی؟
‫هرچیزی که بهش بفهونه دنیای واقعی ‫لذت‌بخش‌تر از دنیای خواب و خیال‌ـه.
‫که اینطور.
‫خب، لذت‌بخش بودنش رو نمی‌دونم، ولی...
‫راستش، من قبلاً شنا می‌کردم.
‫و به محض اینکه وارد دبیرستان شدم، ‫به سرم زد توی مسابقات شنای تیمی شرکت کنم.
‫معرکه‌ست، مگه نه؟
‫ولی اون تابستون، توی یکی از مسابقات...
‫ممنونم که با آئو حرف زدی.
‫تشکر لازم نیست، این برای منم فرصت خوبی بود.
‫البته نمی‌دونم فایده‌ای داشته یا نه.
‫شک ندارم از اینکه تو رو بیشتر شناخته، خوش‌حاله.
‫سماجت صادقانه‌ی آئو واقعاً‌ تحت‌تأثیر قرارم داد.
‫من به‌اندازه‌ی اون قوی نیستم.
‫به گمونم چیزی که باعث شد دلم رو بهش ببازم، همین بود.
‫آره.
‫قربونش برم، آئو-چان خودمه.
‫هایری...
‫آئو؟
‫تا ابد باهم می‌مونیم...
‫داره خواب می‌بینه، نه؟
‫طلوع آفتاب رو تماشا می‌کنیم و قهوه می‌خوریم...
‫آره، بیا امتحانش ‌کنیم.
‫جانم؟
‫پس، جاهای خوب رو رد کن.
‫منم این‌کار رو امتحان کردم.
‫به‌نظرم از پسش برمیام.
‫پون.
‫این هم یکی دیگه.
‫حتی نیازی نیست مثل آئو لمس‌شون کنم.
‫پون!
‫تقریباً همه‌ی شکوفه‌ها ریختن.
‫پس، چیزی تا پایان آیین کوهستان نمونده.
‫نه...
‫صرفاً به‌معنای پایان جشنواره نیست.
‫تعطیلات تابستونی هم کم‌کم داره به سر می‌رسه.
‫تابستون که تموم بشه، باید برگردم خونه.
‫تا اون‌موقع بیدار می‌شی، مگه نه، آئو؟
‫بله؟
‫آئو!
زیادی خواب موندم؟
‫آئو-چان؟
‫ببخشید، آی.
‫حالا که بعد مدت‌ها بیدار شدی، من یه‌عالمه خوابیدم.
‫عیب نداره.
‫بالأخره تونستم صدات رو بشنوم.
‫همین برام بسه.
‫می‌رم دکتر رو خبر کنم.
‫صبر کن.
‫قبلش می‌خوام یه هوایی تازه کنم.
‫اوه.
‫می‌خوای پنجره رو باز کنم؟
‫نه، منظورم اینه که می‌خوام برم بیرون قدم بزنم.
‫پس...
‫کولم کن.
‫همه‌ی کارهایی که برام کردی رو یادمه.
‫چی شده که اینو می‌گی؟
‫هنوز نمی‌تونم خوب راه برم، ولی تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫منم همون کارهایی رو می‌کنم که تو می‌کنی.
‫که اینطور.
‫تا اون‌موقع لحظه‌شماری می‌کنم.
‫بیرون رفتن از نظرم اشکالی نداره،‌ ولی خیلی طول نکشه.
‫تو مدت زیادی رو خواب بودی.
‫به خودت فشار نیار.
‫لطفاً برای مدت کوتاهی هم شده، این‌کار رو براش بکن.
‫تاوقتی که آئو-چان هنوز می‌تونه بیدار بمونه.
‫هـــه؟ راجع‌به چی حرف می‌زنی؟
‫این‌ها اینجا چیکار می‌کنن؟
‫ببینم، آئو...
‫این‌ها...
‫من خاطرات زیادی رو لمس کردم.
‫توی سرم یه‌جورایی آشفته‌بازاره.
‫تمام‌مدت صدای آدم‌ها رو می‌شنوم.
‫به سختی خودم رو نگه داشتم.
‫آئو...
‫نه...
‫باید تاوقتی که می‌تونم بیدار بمونم، این فسقلی‌ها رو ببرم خونه‌شون.
‫نمی‌تونم از کسی جز تو این رو بخوام.
‫نه...
‫این‌ها رو ولشون کن.
‫باید یه‌کاری برای خودت بکنیم!
‫هایری-سان.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫لطفاً خواسته‌ش رو برآورده کن.
فقط باید ببرمت به مایوی تاچیبانا، درسته؟
‫شاید بتونیم سر راه به جاهای دیگه هم سر بزنیم.
‫جاهای دیگه؟
‫بعدشم...
‫آئو؟
‫آ ـ‌ آه، خوبم.
‫ولی مجبورم ازت بخوام یکم عجله کنی.
‫پون!
‫آئو، ایناری اومده.
‫پون!
‫ایناری.
‫تو هم نگرانم بودی، نه؟
‫ممنونم بابت همه‌ی کمک‌هات.
‫ایناری، می‌تونی ما رو تا مایوی تاچیبانا ببری؟
‫پون!
‫گمونم اولین‌بار تو رو این دوروبرها درحال اجرای مراسم، دیدم.
‫بهت گفتم این‌ورا پیدات نشه، ولی...
‫یه گوشت در بود و یه گوشت دروازه.
‫ولی این تابستون بهم خوش گذشت.
‫هر روز هفته باهم وقت گذروندیم، مسخره‌بازی در‌آوردیم، ‫بی‌گدار به آب ‌زدیم...
‫و هردفعه که خوابم ‌برد، تو کنارم موندی.
‫ممنونم.
‫می‌دونی، من بعد از تعطیلات تابستونی باید برگردم خونه‌مون.
‫ولی یه کار پیدا می‌کنم و آخرهفته‌ها میام اینجا.
‫پاییز، زمستون، و بهار... ‫همه‌ش رو اینجا با تو توی جزیره می‌گذرونم.
‫و سال دیگه هم می‌تونیم دوباره کل تابستون رو باهم باشیم.
‫واقعاً خوش‌حالم که این رو ازت می‌شنوم.
‫ولی من...
‫حتی اگه بازم بخوابی هم اینجا توی جزیره کنارت می‌مونم.
‫هایری.
‫وظیفه‌ی منه که از خواب بیدارت کنم.
‫اولش با ملایمت پیش برو.
‫همیشه با ملایمت پیش می‌رم.
‫آخه این‌جوری هم ممکنه یک‌نواخت بشه.
‫رسیدیم، آئو.
‫مایوی تاچیبانا.
‫آئو؟
‫از کِی...
‫انقدر زیاد شدن؟
‫هو ـ هوی!
‫چیکار داری‌ــ
‫این...
‫نکنه همه‌ی خاطراتی که نمی‌تونه توی خواب ‫سروسامون‌ بده، دارن ازش بیرون می‌زنن؟
‫در اون صورت، شاید اگه همه‌ی شیچی‌اِیچوها ‫از بدنش خارج شدن، آئو بیدار بشه.
‫ایناری؟
‫آئو!
‫بیدار شو!
‫خاطرات خودت که هنوز درونت موندن، مگه نه؟
‫آئو!
‫نکنه...
‫الان بین اون‌هاست؟
‫شوخیت گرفته!
‫صبر کن!
‫آئو!
‫آئـــو!
‫توی خواب بهم حمله کرد.
‫ولی می‌گه نگرانم بوده؟
‫عجب منحرفی‌ـه.
‫وقتی داشتم لباس عوض می‌کردم، ‫من رو دید و بهم بستنی یخی پرت کرد!
‫معلوم هست چه مرگشه؟!
‫یه‌جورایی بهم خوش گذشت، ولی...
‫نگاهش کن، سر حرف یه‌مشت بچه ‫داره حرص و جوش می‌خوره. الحق که گند دماغ‌ـه.
‫ولی واقعاً قصدت این بود که ببازی، مگه نه؟
‫دست کم می‌دونم که پسر بدی نیستی.
‫گـ ـ‌ گفت خوشگلم!
‫و ازم پرسید که می‌تونه بهم دست بزنه...
‫منظورش تونبودامام بود؟!
‫قلبم داشت از جاش کنده می‌شد!
‫چیزی که می‌شنیدم رو باور نمی‌کردم!
‫چه خاکی توی سرم بریزم؟
‫گفت عاشقمه!
‫من چه احساسی بهش دارم؟
‫آه، خب...
‫هنوز نمی‌دونم.
‫توی بغل همدیگه‌ایم!
‫خیلی گرم...
‫و قویه!
‫قلبم داره بوم بوم می‌زنه!
‫خدایا شکرت!
‫هایری چیزیش نشد.
‫خیالم راحت شد...
‫منصفانه نیست.
‫چطوری می‌تونم دست رد به سینه‌اش بزنم؟
‫لعنتی، وضع خرابه.
‫داره مورمورم می‌شه.
‫خیلی خوش‌حالم.
‫احساس خوشبختی می‌کنم.
‫پیش هایری احساس امنیت می‌کنم.
‫دوستش دارم.
‫همدیگه رو بوسیدیم.
‫می‌خوام با هایری باشم.
‫حتی بعد از اینکه تابستون تموم شد.
‫می‌خوام تا ابد پیش اون بمونم.
‫هایری... هایری...
‫متأسفم.
‫تا ابد عاشقت می‌مونم.
‫آئو...
‫این‌ها خاطرات تو بودن؟
‫یعنی انقدر بهم فکر می‌کردی؟
‫این‌که خداحافظی نیست.
‫معذرت‌خواهی نکن.
‫صرفاً قراره بخوابی، مگه نه؟
‫بیا برگردیم خونه، آئو.
‫آئو-چان...
‫یه سال بهم وقت بده.
‫مایوی تاچیبانا دوباره شکوفه می‌کنه.
‫بعدش طی مراسم کوهستان، آئو رو پیدا می‌کنم.
‫تو هم باهام هم‌عقیده‌ای، مگه نه؟
‫من دقیقاً همون کارهایی رو می‌کنم که آئو-چان می‌کرد.
‫صرفاً لطفش رو جبران می‌کنم.
‫خیلی‌خب. پس باید همه‌ی تلاشت رو توی حرکت‌درمانی بکنی.
‫هایری-سان، یه خواهشی ازت دارم.
‫لطفاً بازم به دیدن آئو-چان بیا.
‫هرچیزی که می‌بینی، می‌شنوی و تجربه می‌کنی رو بهش بگو.
‫تاوقتی که خوابه، درجریان چیزهایی که از دست‌‌ می‌ده، بذارش.
‫دلم می‌خواد زمانی که برام صرف کرد رو بهش برگردونم.
‫ولی هنوز نمی‌تونم خوب راه برم.
‫غمت نباشه.
‫با آئو درموردش حرف زدیم.
‫تعطیلات تابستونی که تموم بشه، برمی‌گردم خونه‌مون،
‫ولی یه کار پاره‌وقت پیدا می‌کنم، پول پس‌انداز ‫می‌کنم و آخرهفته‌هام رو اینجا می‌گذرونم.
‫پاییز، زمستون و بهارم رو توی جزیره درکنار اون سپری می‌کنم.
‫و تابستون بعدی، دوباره باهم وقت می‌گذرونیم.
‫هایری-سان...
‫به‌علاوه، قبلاً یه قولی بهش دادم.
‫تا ابد مسئولیت بیدار کردنش، با منه.
‫نگران نباش.
‫مطمئنم پیدات می‌کنه.
‫من...
‫اوهوم.
‫هنوز خوبم.
‫خب، شروع کنیم؟
‫تمام‌مدت صدایی می‌شنیدم.
‫صدایی که بهم آرامش می‌داد.
‫صدایی که دوستش داشتم.
‫صدایی که خنده روی لب‌هام می‌آورد.
‫نور ملایمی که قلبم رو می‌لرزونه.
‫یه‌کوچولو نفسم رو بند می‌آورد...
‫گرما بدنم رو در برمی‌گیره.
‫می‌دونم اولین حرفی که می‌زنم، چیه.
‫حرفی که تمام این مدت به خودم می‌زدم.
‫حرفی که تمام این مدت توی دلم مونده بود.
‫صبح بخیر.