‫کاشکی مامانی اینجا بود...
‫41 امتیاز می‌دم.
‫ایولا!
‫یه نمره‌ی قبولی!
‫سر درنمیارم.
‫چرا وقتی طبق دستورالعمل من پیش رفتی، بازم مزه‌ش اینجوری شده؟
‫باید بیشتر تمرین کنی، بابایی.
‫انقدر منو «بابایی» صدا نکن.
دفتر خاطرات تصویری اومی
‫هشتم آگوست. آفتابی.
‫من و مامانی امروز توی استخر بازی کردیم.
‫سرسره‌بازی خیلی کیف داد.
‫مامانی، دیدی چیکار کردم؟
‫آره، دیدم.
‫کارت عالی بود، اومی-چان.
‫قربون دستتون.
‫وقتی انقدر شاد و سرحال می‌بینمش، با خودم ‫می‌گم ‫ارزششو داشت که به‌خاطرش شب‌بیداری بکشیم.
‫تازه‌شم، اومی توی دفتر خاطرات به‌اصطلاح جادوییش ‫نوشته که این اتفاق میفته، مگه نه؟
‫پس باید عملی‌اش می‌کردیم.
‫آره!
‫جادو بی‌قیدوشرطه.
‫بچه‌ها...
‫یازدهم آگوست. آفتابی.
‫من و مامانی قایم‌باشک بازی کردیم.
‫بقیه هم باهامون بازی کردن.
‫خیلی خوش گذشت.
‫دو، سه، چهار،‌ پنج، شش، هفت، هشت، نه... ده!
‫اومی، بدو قایم شو!
‫آماده‌این؟
‫آماده‌ام!
‫گمونم بقیه ساکت موندن تا لو نرن.
‫اومی حالش خوبه؟
‫پیدات کردم.
‫آ‌ ـ آخه چطوری؟!
‫تابلو بودی، هی یواشکی نگاه می‌کردی.
‫پایه‌ای برای دست دوم، کانو!
‫پایه‌ام!
‫تنزن-کون، پیدات کردم.
‫تف!
‫عادت‌های مسابقه‌ایم کارمو ساخت!
‫مهمونی لختی!
‫لخت نشین!
‫ریویچی، نومیکی، جفت‌تون رو پیدا کردم.
‫هی، یه کتاب منحرفی اینجاست.
‫کـ‌ ـ کـ ـ کجا؟!
‫ا ـ‌ ا ـ اشتباه برداشت نکن!
‫فقط نمی‌خواستم آشغال دربیاد!
‫حالا فقط می‌مونه اومی-چان.
‫یعنی کجا قایم شده؟
‫اومی-چان، پیدا‌ــ
‫اومی-چان، پیدات کردم.
‫پیدام کردی!
‫چطوری فهمیدی اونجا قایم شده؟
‫حدس زدم.
‫گفتم شاید ازت تقلید کنه.
‫خیلی‌خب، حالا نوبت کیه چشم بذاره؟
‫من؟
‫تنزن، پیدات کردم!
‫ریویچی، پیدات کردم!
‫چــــــی؟!
‫نومیکی، پیدات کردم!
‫لعنتی!
‫آئو، پیدات‌ــ
‫ا ـ‌ ا ـ‌ اونطوری که فکر می‌کنی، نیست!
‫فقط می‌مونه اومی و شیروها.
‫شیروها، پیدات‌ــ
‫وقتی منتظرت بود، خوابش برد.
‫دوازدهم آگوست. ابری اما صاف.
‫من و مامانی باهم آواز خوندیم.
‫دریانوردان همچون مرغان دریایی
‫در دریا به صف شدند
‫کلاه‌های سفید، پیراهن‌های سفید، لباس‌های سفید
‫شلپ شلوپ در امواج پارو می‌زنند
‫شکست خوردم.
‫آبروی هرچی مربی موسیقیه بردم.
‫قوی باش، تسوموگی!
‫تسلیم نشو!
‫گفتم که من سبک آوازخوانی مختص خودمو دارم.
‫آواز خوندن خیلی سخته.
‫اینطوری نگید، بچه‌ها.
‫مهم‌ترین اصل آواز خوندن، تنفس سینه‌ایه!
‫منظورت تنفس شکمیه.
‫خائن.
‫چرا؟
‫خیلی‌خب، بیاین همه باهم آواز بخونیم!
‫اگه همه باهم آواز بخونیم، کیف می‌ده!
‫تو هم بخون، بابایی.
‫من؟
‫دریانوردان همچون مرغان دریایی
‫در دریا به صف شدند
‫کلاه‌های سفید، پیراهن‌های سفید، لباس‌های سفید
‫سبک آواز خوندنشون خیلی خلاقانه‌ست.
‫سیزدهم آگوست. اولش آفتابیه، بعدش بارون می‌باره.
‫مامانی برام یه کتاب خوند.
‫خب،‌ دوست داری چه‌جور داستانی بشنوی؟
‫از کامومه پرسیدیم کتاب مناسبی هست که برات بخونیم.
‫منم گفتم، چطوره یه کتاب تصویری بنویسیم؟
‫منم کمک می‌کنم.
‫می‌شه کتاب تصویری هم درست کرد؟
‫اوهوم، البته که می‌شه.
‫پروانه‌ها.
‫پروانه‌ها؟
‫می‌خوام قصه‌ی یه پروانه رو بشنوم.
‫پروانه‌ای با بال‌های خیلی زیبا که پرواز می‌کنه.
‫بعدش بال می‌زنه و می‌ره و همه‌ی دنیا رو می‌گرده.
‫بهتر نیست از یه رنگ روشن‌تر استفاده کنیم.
‫جدی؟
‫ولی می‌دونی، به‌نظرم اگه خودت تنهایی ‫انجامش می‌دادی، زودتر تموم می‌شد.
‫آره احتمالاً.
‫ولی چون تو اینو نوشتی، قراره کتاب خاصی برای اومی-چان باشه.
‫این‌شکلی؟
‫اوهوم.
‫کارت حرف نداره.
‫خیلی‌خب.
‫تموم شد!
سفر خیلی خیلی طولانی پروانه
‫خوش به حالت، اومی-چان.
‫برام بخونش، مامانی!
‫اوهوم، الان می‌خونم.
‫«در گذشته‌های خیلی دور، دنیا کاملاً بی‌رنگ بود.»
‫«و توی این دنیای بی‌رنگ، پروانه‌ای ‫با بال‌های زیبا وجود داشت.»
‫«بال‌هاش رنگارنگ بودن...»
‫ممنونم که دعوتم کردین.
‫قدمت همیشه روی چشمه.
‫ولی باورم نمی‌شه که یه کتاب تصویری کامل درست کردی!
‫اما حیف که اومی-چان وسطش خوابش برد.
‫مخصوصاً با اون پایان شاهکاری که هایری براش نوشت.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫خب، می‌تونیم دفعه‌ی بعد ادامه‌ش بدیم.
‫مامانی، داری می‌ری خونه؟
‫بیدار شدی؟
‫ببخشید، اومی-چان.
‫فردا می‌بینمت.
‫باشه.
‫بابایی، می‌شه برسونیشون خونه؟
‫نگران نباش. هوا هنوز روشنه.
‫مرسی،‌ اومی-چان.
‫یه چتر بردار.
‫بارون می‌گیره.
‫بارون؟
‫بابایی...
‫خیلی‌خب.
‫بابت زحمات امروزت ممنونم.
‫کاری نکردم.
‫همین که اومی-چان خوش‌حال شد، خودش عالیه.
‫راستی، توجه کردم دیگه بهش نمی‌گی «بابایی» صدات نزنه.
‫آره، یه‌طورایی کم کم دارم بهش عادت می‌کنم.
‫گمونم اینکه باباش باشم، چیز بدی نیست.
‫البته به‌شرطی که تو رو اذیت نکنه.
‫می‌بینیم.‫
‫می‌بینیم؟‫
‫می‌ریغیم...‫
‫میرغ دریایی.‫
‫اهم!
‫من دیگه برم.
‫فعلاً، مامان و بابا!
‫نمی‌دونم اصلاً مامان خوبی هستم یا نه.
‫فکر کنم قبلاً بهت گفتم، من پدر و مادر ندارم.
‫برای همین نمی‌دونم بقیه چطوری با پدر و مادرشون وقت می‌گذرونن.
‫به‌نظرت همون مامانی‌ام که اومی-چان دلش می‌خواد؟
‫می‌دونی، اولین‌بار وقتی اومی رو دیدم، ‫خیلی سرد بود.
‫پیش آدم‌های جدید معذب می‌شد.
‫اما الان هر روز از ته دل می‌خنده.
‫و همه‌ش به لطف توـه، شیروها.
‫به‌نظرم مادر بودن شیوه‌ی درستی نداره.
‫فقط باید همون کاری رو براش بکنی که ‫انتظار داشتی کسی برای تو بکنه.
‫کاری رو که انتظار داشتم برای خودم بکنن؟
‫اوهوم.
‫فهمیدم.
‫پس اگه مامان خوبی براش هستم، باعث خوشحالیمه.
‫اومی وضعیت هوا رو درست پیش‌بینی کرده بود.
‫سیزدهم آ گوست ‫اولش آفتابیه، بعدش بارون می‌باره. مامانی برام یه کتاب می‌خونه.
‫بعدش اینو این‌طوری تا کن.
‫این‌شکلی؟
‫اوهوم.
‫تموم شد!
‫باریکلا، اومی-چان.
‫اولش آفتابیه، بعدش بارون می‌باره.
‫«اولش آفتابیه، بعدش بارون می‌باره»؟
‫اومی اینو دو روز پیش نوشته، نه؟
‫انگار که پیش‌بینی‌ کرده باشه.
‫نه.
‫کاملاً اتفاقی بوده.
‫جای نگرانی نیست.
‫برنج سرخ‌شده؟ اول صبحی؟
‫خودم درستش کردم.
‫چقدر کیف می‌ده!
‫وقتی شونزده سالم شد، گواهینامه‌ می‌گیرم!
‫سلام؟ بلند شو، تاکاهارا-سان!
‫هایری-سان!
‫بابایی.
‫بلند شو.
‫ببخشید.
‫خواب عجیبی دیدم.
‫از اینجاش بگیر، بابایی.
‫باشه.
‫از اینجا؟
‫اوهوم.
‫حالا چشم‌هاتو ببند.
‫چشم.
‫بازشون کن.
‫اوه! چطوری این کارو کردی؟
‫اسرارآمیزه، مگه نه؟
‫درواقع این‌جوری می‌شه.
‫هـــه. چه جالب.
‫مامانی یادم داد چطوری درستش کنم.
‫قایق مامانی خیلی قشنگه.
‫مامانی قراره سوار یه قایق بشه.
‫شیروها؟
‫اومی-چان...
‫داری درمورد مراسم ناتسودوری حرف می‌زنی؟
‫مراسم ناتسودوری...؟
‫گفتی مراسم «ناتسودوری»؟
‫اوهوم.
‫یه مراسمه که نسل اندر نسل برگزارش می‌کنیم.
‫دراصل یه جشنواره‌ست.
‫تو هم توش شرکت می‌کنی؟
‫اوهوم.
‫ولی فعلاً کسی جز بابابزرگم نباید از این موضوع باخبر بشه.
‫اومی-چان، می‌دونستی من قراره سوار یه قایق بشم؟
‫اوهوم.
‫و می‌دونستی دیروز قراره بارون بباره؟
‫اوهوم.
‫از فردا هم خبر داری؟
‫فردا؟
‫اوهوم!
‫شیروها؟
‫مامانی؟
‫دیگه بسه.
‫دیگه نمی‌تونم مامانت باشم.
‫نه.
‫نه، نه!
‫مامانی!
‫بهم نزدیک نشو.
‫متأسفم.
‫هو ـ هوی!
‫اومی؟
‫بابایی...
‫برمی‌گرده.
‫مامانی فردا بازم برمی‌گرده،‌ مگه نه؟
‫آره. نگران نباش.
‫مطمئنم برمی‌گرده.
‫هوی! وایسا، شیروها!
‫شیروها!
‫من نفرین شدم.
‫متأسفم.
‫ببخشید، اومی...
‫شیروها...
‫همه‌ش دلمون برای همدیگه تنگ می‌شه...
‫ولی فرار نمی‌کنم.
‫چون قطعاً‌ این آخرین تابستونه.
‫اومی،‌ این دیگه چیه؟
‫مامانی.
‫مامانت؟
‫این عکس رو کِی گرفتیم؟
‫سی‌ویکم؟
‫یعنی چی؟
‫امروز تازه...
‫اولش آفتابیه، بعدش رعدوبرق می‌زنه و طوفان می‌شه.
‫یه چتر بردار.
‫بارون می‌گیره.
‫مامانی قراره سوار یه قایق بشه.
‫از فردا هم خبر داری؟
‫اوهوم!
‫اومی، می‌گما...
‫نکنه تو...
‫من اومدم تا مامانم رو ببینم.
‫چون‌که مامان دیگه رفته.
‫چون‌که هیچ‌وقت نشناختمش.
‫برای همین...
‫برای همین به این جزیره اومدی؟
‫از آینده اومدی؟
‫اوهوم.
‫خب...
‫من از وقتی بچه بودم، می‌تونستم روحم رو تا حدی به گذشته بفرستم.
‫هرموقع که از چیزی دلخور می‌شدم، ‫طوری که انگار فرار کرده باشم، به گذشته برمی‌گشتم.
‫اما مسیرم همیشه به یه آینده ختم می‌شد.
‫بابام بهم گفت وقتی به دنیا اومدم، توی این جزیره زندگی می‌کردیم.
‫ولی بابام منو از اینجا برد.
‫گفت دیگه هیچ‌وقت نزدیک این جزیره نمیایم.
‫گفت فراموشش کنم.
‫هیچ‌وقت هم حرفی درمورد مامانم نزد.
‫فکر کنم بابام ازم متنفره.
‫به‌خاطر اینکه به دنیا اومدم.
‫مامانم به‌خاطر من فوت شد.
‫ولی یه‌بار بابام...
‫درمورد تعطیلات تابستونی‌ای که باهاش گذرونده، بهم گفت.
‫اتفاقی توی این جزیره باهاش آشنا شد.
‫باهم ماهی‌گیری کردن، موشک‌های کاغذی ‫پرتاب کردن، آواز خوندن، و توی استخر بازی کردن...
‫بهش حسودیم می‌شد.
‫من تاحالا همچین تابستونی نداشتم.
‫دلم می‌خواست منم همچین تابستونی رو با مامانم بگذرونم.
‫ولی بابام تنهایی به جزیره برگشت.
‫منو به حال خودم ول کرد.
‫به‌خاطر همین تنهایی اومدم.
‫تنهایی؟
‫اوهوم.
‫اگه برنامه‌های گوشیم رو داشته باشم، طوریم نمی‌شه.
‫برنامه‌های گوشی؟
‫حتی بار اولی هم که اومدم اینجا، ‫این جزیره حس خاطره‌انگیزی برام داشت.
‫رفتم خونه‌ی بابابزرگم و یه عکس از مامانم گرفتم.
‫بابام همه‌ی عکس‌های قدیمیش رو دور انداخته بود.
‫اولین‌بار توی اون عکس دیدمش.
‫خیلی خوشگله.
‫ولی بابام کم مونده بود منو گیر بندازه.
‫نمی‌خواستم اون عکس رو ازم بگیره، برای همین فرار کردم.
‫فرار کردم و فرار کردم و...
‫مامانی...
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫وقتی به هوش اومدم،‌ دیدم اینجام.
‫نه تنها روحم،‌ بلکه حتی جسمم.
‫و این تابستون رو بارها و بارها گذروندم.
‫فقط برای اینکه بتونم پیش مامانم باشم.
‫ولی حس می‌کنم داره از بین می‌ره.
‫فکر کنم این آخرین تابستونه.
‫منظورت اینه که مامانت...
‫اوهوم.
‫بلافاصله فهمیدم خودشه.
‫چون که همراه تو بود، بابایی.
‫من؟ یعنی من...
‫روحم هم خبر نداشت.
‫حرفمو باور می‌کنی؟
‫راستشو بخوای، اصلاً سر درنمیارم.
‫خیلی غیرمنتظره‌ست.
‫انقدر داره تند پیش می‌ره که نمی‌تونم هضمش کنم.
‫ولی حرفتو باور می‌کنم.
‫بهت اعتماد دارم، اومی.
‫ولی بازم...
‫منِ آینده خیلی مزخرفه.
‫نه.
‫من تابستون‌های زیادی رو گذروندم.
‫هردفعه تماشات کردم و تا اونجایی که فهمیدم...
‫مرد مهربونی هستی.
‫خوش‌حالم که تو بابای منی.
‫اومی...
‫اومی-چان...
‫اومی...
‫تک‌وتنها سفر طولانی‌ای رو پشت سر گذاشتی، مگه نه؟
‫برآورده‌ش می‌کنم، اومی.
‫برات یه تعطیلات تابستونی مفرح می‌سازم.