‫به پرواز ادامه می‌دم.
‫هرچی بیشتر بال می‌زنم و جلوتر می‌رم، چیزهای بیشتری رو از دست می‌دم.
‫بعد از اون‌همه تابستونی که گذروندم،
‫بعد از جمع کردن اون‌همه خاطره‌ی ارزشمند و اون‌همه احساس...
‫همه‌ش داره تار و کدر می‌شه.
‫اما یکی هولم می‌ده.
‫دستم رو می‌گیره.
‫بدنی که فکر می‌کردم از دست دادم، ‫با خاطرات گوناگونی وصله پینه می‌شه...
‫که هرکدوم مثل یه دعا می‌مونن.
‫قلقلکم میاد.
‫نه،‌ دردم گرفت.
‫دردم گرفت.
‫مرغ‌دونی؟
‫شماها بیدارم کردین؟
‫آه...
‫ممنونم، کاترین.
‫من...
‫چیزه...
‫اینجا کجاست؟
‫و من کی‌ام؟
‫داری می‌گی یادت رفته که کی هستی و از کجا اومدی؟
‫بله.
‫اول سلام کن.
‫سـ ـ سلام.
‫وایسا، شیروها!
‫اسمش شیروها-چان‌ـه؟
‫آره.
‫و من ناروسه... کوباتو ام.
‫کوباتو-سان.
‫بهتره بری بیمارستانِ جزیره‌ی اصلی ‫ازت چکاپ بردارن تا بفهمی دلیل فراموشیت چیه.
‫بعد از اینکه دو لقمه غذا خوردی، ‫ترتیب سفرت رو می‌دم.
‫شرمنده‌ می‌کنین.
‫کاری از: Cielo ‫Cielo_Sub@
‫ممنونم...
‫شیروها-چان؟
‫ا ـ ا ـ اسمم رو از کجا می‌دونی؟
‫خب، پدرت یکم پیش...
‫من پدر ندارم.
‫مُرده.
‫هی، چی گفتی که گریه‌ش گرفت؟
‫متأسفم.
‫عــه، پدرش که شمایین!
‫خیال کردم مُردین!
‫من پدربزرگشم.
‫معلوم نیست؟
‫یالا، تا غذا از دهن نیفتاده بخورش.
‫چشم.
‫ایتاداکیماس.
‫این کاراآگه چقدر خوش‌مزه‌ست.
‫آره.
‫این مرغ رو امروز صبح سر بریدیم.
‫می‌گم آخه چقدر تازه‌ست.
‫کاتریـــــن؟!
‫چیزی رو جا نذاشتی؟
‫خب...
‫شیروها-چان!
‫بابت یکم پیش عذر می‌خوام.
‫چرا؟
‫خب...
‫بی‌ملاحظه بودم.‫
‫بی‌ملاحظه؟‫
‫چطور بگم؟ آها. نسنجیده رفتار کردم.
‫نسنجیده؟
‫عطوفت به خرج ندادم.‫
‫عطوفت؟‫
‫خب، منظورم اینه که...
‫درس لغات دادی تموم شد؟
‫آه، بله.
‫فعلاً!
‫فعلاً...
‫قضیه چیه؟
‫سؤال خوبیه.
‫از قرار معلوم، از کشتی می‌ترسه.
‫قبل از اینکه سوار کشتی بشم، ‫به محض اینکه آب رو دیدم، رعشه به تنم افتاد.
‫وای... واقعاً خجالت‌آوره.
‫آره خداییش.
‫نسنجیده رفتار کردی؟
‫خب... یکم فرق داره.
‫فرق داره؟
‫«نسنجیده» کلمه‌ی سختیه.
‫آه، ببخشید، بد حرف زدم.
‫داری بی‌ملاحظگی می‌کنی.
‫درسته.
‫بگذریم، ایشون قراره تا یه مدت پیش ما بمونه.
‫ببخشید...
‫واقعاً مشکلی نداره؟
‫فقط من و نوه‌م اینجا زندگی می‌کنیم.
‫من بیشتر اوقات سر کارم.
‫بودنت تو این خونه لزوماً چیز بدی نیست.
‫فقط باید یه هشدار کوچیک بهت بدم.
‫لطفاً حواست باشه کنارش حرفی از ‫والدینش، به‌خصوص مادرش نزنی.
‫نکنه مادرش...
‫پدرش یه ماه پیش توی تصادف فوت شد.
‫بعدشم، مادرش که دخترم بود، غیبش زد.
‫یه ماه نشده که جفت والدینش رو از دست داده.
‫شاید به‌نظرت بچه‌ی بدقلقی بیاد، ولی خیلی سرسخته.‫
‫به‌ندرت جلوی من گریه می‌کنه.
‫البته شایدم وقتی آدم‌ها همچین عذاب بزرگی رو تجربه می‌کنن،
‫دیگه نمی‌تونن اشک بریزن.
‫خب حالا، بگذریم، اسم تو...
‫تا وقتی که توی یه خونه زندگی می‌کنیم، باید یه اسم داشته باشی.
‫فکر می‌کنی اسمت چی ممکنه بوده باشه؟
‫دریا...
‫هفت دریا...
‫چی شده؟
‫فقط همین به ذهنم رسید.
‫«هفت دریا.»
‫حتی با اینکه با دیدن دریا قبض روح می‌شی؟
‫«هفت دریا»؟
‫نانامی، ها؟
‫نانامی؟
‫نانامی...
‫به‌هرحال، فعلاً همین اسم کفایت می‌کنه.
‫بله.
‫نانامی...
‫این اسم منه؟
‫این دیگه چیه؟
‫یه بال‌ـه؟
‫پروانه.
‫نانامی.
‫ببخشید.
‫شنیدم اسمت اینه.
‫شام آماده‌ست.
‫چند روزه که دارم با خانواده‌ی ناروسه زندگی می‌کنم.
‫در پی خاطراتم، دور جزیره چرخیدم.
‫اما متأسفانه، هیچ‌جا نشونی ازشون پیدا نکردم.‫
‫کوباتو-سان ماهی‌گیره.
‫شیروها-چان صبح زود از خونه بیرون می‌ره،
‫برای ناهار برمی‌گرده، و بعدش بازم تنهایی بیرون می‌ره تا عصر.
‫تا اینکه یه روزی...
‫ایتاداکیماس.
‫وای، کوباتو-سان، امروزم صید خوبی داشتین!
‫هر روز کلی غذای دریایی خوش‌مزه داریم...
‫خوش‌حال نمی‌شی، شیروها-چان؟
‫هرچقدرم تازه و اعیانی باشه،
‫مطمئن نیستم هر روز ساشیمی خوردن برای یه بچه مفید باشه.
‫مخصوصاً که سر شام خیلی بی‌تفاوت به‌نظر میاد...
‫نشونه‌ی خوبی نیست.
‫امیدوارم یکم بیشتر از غذاها لذت ببره.
‫خیلی‌خب.
‫آماده شد.
‫خوب چیزی با غذای مونده درست کردم!
‫راستی، چطوری با اینکه حافظه‌م رو ‫از دست دادم، طرز پخت اینو می‌دونستم؟
‫چائو فن؟
‫چی درست کردی؟
‫شیروها-چان!
‫چائو فن داریم.
‫منظورت برنج سرخ‌شده‌ست؟
‫نه، چائو فن.
‫برنج سرخ‌شده؟
‫بیا اختلاف نظرمونو کنار بذاریم و صداش کنیم، فن سرخ‌شده!
‫فن سرخ‌شده!
‫خودشه!
‫فن سرخ‌شده.
‫فن سرخ‌شده! فن سرخ‌شده!
‫خوش‌مزه‌ست.
‫خداروشکر!
‫ساشیمی هرچقدرم تازه و اعیانی باشه، ‫اگه هر روز بخوریش زده می‌شی، مگه نه؟
‫بابتش متأسفم.
‫تو اینو درست کردی،‌ نانامی؟
‫بـ ـ بله.
‫آه، برای شما هم درست کردم، کوباتو-سان.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫ولی این...
‫چـ‌ ـ‌ چیزی شده؟
‫آه، نه.
‫به‌هرحال،‌ حسابی زحمت کشیدی.
‫عجب، نمی‌دونستم آشپزی هم بلدی، نانامی.
‫اگه اشکالی نداره، می‌شه لطف کنی و به شیروها...
‫نه، تو اینجا مهمونی، نانامی.
‫لازم نیست برامون آشپزی کنی.
‫من که بدم نمیاد آشپزی کنم.
‫دستت طلا.
‫من می‌رم یه چرتی بزنم.
‫دستت درد نکنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫طعمش مثل دست‌پخت باباست.
‫چیزه...
‫می‌شه طرز پختش رو به منم یاد بدی؟
‫البته، ولی من همین‌طوری حسی درستش کردم.
‫از طرفی هم، به‌نظر نمیاد پدربزرگت از دست‌پختم خوشش اومده باشه.
‫پس...
‫مکان مخفی‌ام رو بهت نشون می‌دم.
‫مکان مخفی؟
‫تعطیل شده؟
‫آره.
‫بابام قبلاً اینجا آشپزی می‌کرد.
‫مامانم زیاد آشپزی بلد نبود،
‫برای همین کارهای دیگه رو می‌کرد.
‫اما بابام توی یه تصادف فوت شد.
‫و مامانم هم رفت یه‌جایی.
‫رفت؟ کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی فکر کنم رفت بابام رو پیدا کنه.
‫خیلی به هم نزدیک بودن.
‫شیروها-چان...
‫که اینطور.
‫تو هر رو از خونه بیرون می‌رفتی تا بیای اینجا رو تمیز کنی.
‫قبلاً مامانم این کارو می‌کرد.
‫منم کمکت می‌کنم.
‫نظرت چیه، شیروها-چان؟
‫خوش‌مزه‌ست.
‫طعمش دقیقاً همون‌طوریه.
‫اما برای بابا از اینم بهتر بود.
‫گمونم به دستورپختش نیاز دارم تا دقیقاً مثل ایشون درستش کنم...
‫فکر کنم دستورپخت داره.
‫مامانم یه دستورپخت سرّی نوشته بود.
‫این والدین شیروها-چان...
‫نانامی، پیداش کردم.
‫واقعاً؟
‫ببینم، ببینم!
m 949 23 l 1261 23 1261 506 949 507.09
‫برنج سرخ‌شده ‫ مواد لازم ‫- فلفل ‫- هویج ‫- کاهو ‫- ارباب رودخانه ‫- گیاهان کوهستانی افسانه‌ای ‫تابه‌حال گیاهان کوهستانی افسانه‌ای رو که ‫فقط هنگام غروب ظاهر می‌شن، دیدی؟ ‫- آب ‫آب طبیعی موردعلاقه‌ی پرندگان مهاجر ‫که از قله‌ی کوهستان سرچشمه می‌گیرد ‫- گرازشاه ‫گوشت لاشه‌ی جانوران باشکوه که ‫موردعلاقه‌ی پرندگان مهاجر است ‫-
‫چی چی می‌خواد؟
‫فلفل، هویج، کاهو...
‫ارباب رودخانه؟
‫«تابه‌حال گیاهان کوهستانی افسانه‌ای رو که ‫فقط هنگام غروب ظاهر می‌شن، دیدی؟»
‫«آب طبیعی موردعلاقه‌ی پرندگان مهاجر ‫که از قله‌ی کوهستان سرچشمه می‌گیرد.»
‫«گوشت لاشه‌ی جانوران باشکوه که ‫موردعلاقه‌ی پرندگان مهاجر است.»
‫یه‌لحظه وایسا.
‫این دستورپخت، مواد اسرارآمیز می‌خواد.
‫همه‌ش توی این جزیره پیدا می‌شه.
‫مامان جمع‌شون می‌کرد و بابا می‌پختشون.
‫حتی منم به مامانم کمک می‌کردم!
‫آفرین!
‫خب حالا، من می‌رم دنبالشون بگردم. تو هم میای کمکم کنی؟
‫آره!
یکی از چهار خدای توری‌شیروجیما
سیریو
ارباب رودخانه (*خرچنگ)
یکی از چهار خدای توری‌شیروجیما
سوزاکو
رایگان
‫گیاهان کوهستانی افسانه‌ای که فقط هنگام غروب ظاهر می‌شن ‫(*سبزیجات باقی‌مانده‌ی سبزی‌فروشی)
یکی از چهار خدای توری‌شیروجیما
گنبو
‫آب طبیعی موردعلاقه‌ی پرندگان مهاجر که از قله‌ی کوهستان سرچشمه می‌گیرد ‫(*آب رودخانه برای پختن برنج)
یکی از چهار خدای توری‌شیروجیما
بیاکّو
‫گوشت لاشه‌ی جانوران باشکوه که موردعلاقه‌ی پرندگان مهاجر است ‫(*گوشت خوک‌های وحشی که ساوادا، پادشاه گرازها پرورششان می‌دهد)
‫همه‌ی چیزهایی که لازم داشتیم رو پیدا کردیم!
‫گمونم فردا فن سرخ‌شده رو می‌چشیم.
‫خسته نباشی، شیروها-چان.
‫ما برگشتیم!
‫حتماً حسابی بهش خوش گذشته.
‫خیلی خوش‌حال به‌نظر می‌اومد.
‫معلوم هست داشتین دور و بر جزیره چیکار می‌کردین؟
‫آه، خب، یه کارهایی می‌کردیم دیگه.
‫راستی! با چندتا از دوست‌هاتون آشنا شدم، کوباتو-سان.
‫خب...
‫سِیرو، سوزاکو، بیاکّو، و گِنبو-سان.
‫چی؟!
یکی از چهار خدای توری‌شیروجیما
(اصلی) گنبو
‫گنبو لقب منه!
‫تف تو ذات اون مردک پررو...
‫به چه حقی لقبم رو برداشته؟!
‫نانامی، ممنونم که انقدر برای شیروها وقت میذاری و باهاش بازی می‌کنی.
‫مچکرم.
‫آه، نه، کار خاصی نمی‌کنم.
‫به‌هرحال، هر سوراخ سنبه‌ای رو گشتم و هنوز ‫هیچ نشونه‌ای از اینکه کی هستی، پیدا نکردم.
‫آه، حافظه‌ی من...
‫فکرشو نکنین.
‫خودت باید فکرشو بکنی.
‫درهرصورت، توی این جزیره...
‫تو راه بندر یه رستوران نزدیک تپه هست.
‫می‌تونین هرجایی رو خواستین بگردین،
‫اما حتی اگه ازت خواست، نباید باهاش بری اونجا.
‫ناراحت می‌شه.
‫کوباتو-سان...
‫می‌گما، مامان شیروها-چان دوستی چیزی نداره؟
‫بذار ببینم.
‫دوست‌های زیادی داشت.
‫مخصوصاً با چیز خیلی صمیمی بود...
‫بله؟
‫شما باید... کاتو کیوکو-سان باشین؟
‫بله، خودمم.
‫تو هم باید با ناروسه-سان...
‫نانامی هستم.
‫می‌خواستم باهاتون درمورد مامان شیروها-چان حرف بزنم.
‫خودمم موندم.
‫باورم نمی‌شه که اون، یعنی هیتومی، شیروها-چان رو ول کرد و غیبش زد.
‫حرفی چیزی نزده بود؟
‫حالا که فکرشو می‌کنم، یکم قبل از اینکه ‫غیبش بزنه، اومد باهام صحبت کنه.
‫راجع‌به چی؟
‫افسانه‌ی شیروهانه.
‫شیروهانه؟
‫یه داستان محلیه که سینه به سینه توی توری‌شیروجیما نقل شده.
‫من از اینجور چیزها خوشم میاد، برای همین داشتم درموردش تحقیق می‌کردم.
‫درمورد چیه؟
‫زنی که تبدیل به پروانه می‌شه و می‌ره به دیدن کسی که عاشقشه.
‫خودش رو داخل اقیانوس پرت می‌کنه،
‫با پیشکش کردن زندگیش به خدای دریا، قدرتی به دست میاره.
‫تبدیل به پروانه‌ای با بال‌های سفید می‌شه و پر می‌زنه تا به دیدن عزیزش بره.
‫اما در مقابل، چیزهای دیگه‌ش رو از دست می‌ده.
‫به دیدن عزیزش می‌ره؟
‫شماها درمورد این داستان حرف زدین؟
‫آره.
‫الان که بهش فکر می‌کنم،
‫می‌بینم چقدر درمانده بوده که دست به دامن داستان‌های محلی شده.
‫هیتومی-سان چجور آدمی بود؟
‫هیتومی؟
‫اون یه‌طور قدرتی داشت. ‫وقتی باهاش بودی، ‫حتی چیزهای پیش‌پاافتاده هم تو رو می‌خندوندن.
‫آه، راستی! همیشه هم می‌گفت که...
‫من انقدر از لحظه‌ای که درش هستم لذت می‌برم که ‫وقت ندارم حسرت گذشته‌ها رو بخورم.
‫هنوز هیچی نفهمیدم.
‫اما این داستان شیروهانه...
‫اون دیگه چی بود؟
‫پس...
‫می‌شه لطفاً تو یه‌چیزی بهم بگی؟
‫خب، اینو امتحان کن.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫طعم دست‌پخت بابا رو می‌ده.
‫پس...
‫شیروها-چان؟
‫ببخشید، هنوزم فرق داره.
‫خیلی خیلی شبیهشه.
‫طبق دستورپخت آماده‌ش کردم، ولی...
‫می‌تونی بگی دقیقاً چی کم داره؟
‫خب...
‫برای اون یکم شیرین‌تر بود.
‫شیرین‌تر؟
‫شیروها-چان، بابات وقتی آشپزی می‌کرد، چیز خاصی به غذاش اضافه می‌کرد؟
‫خب...
‫آها! آخرش یه ‌چیزهای ریز سیاه‌رنگ توش می‌ریخت.
‫چیز ریز سیاه‌رنگ؟
‫کنجد سیاه؟
‫کنجد نبودن.
‫که اینطور.
‫ولی چیز دیگه‌ای توی دستورپخت ننوشته...
‫این دیگه چیه؟
‫مولد برق؟
‫می‌دونی چیه؟
‫ولی حس می‌کنم بیشتر شبیهِ...
‫خورشیده انگار.
‫چطوری می‌شه خورشید رو توی غذا ریخت؟
‫نمی‌دونم.
‫اما این احتمالاً یه‌طور سرنخ برای یه ماده‌ی غذایی باشه.
‫خب، پس...
‫پیش به سوی پیدا کردن خورشید!
‫اوووه!
‫خیلی جاها به فکرمون رسید که شاید به خورشید نزدیک باشن،
‫اما توی هیچ‌کدومشون چیزی شبیه ماده‌ی غذایی نبود.
‫هی، شیروها!
‫چه عجب از این‌ورا!
‫حالت چطوره؟
‫از شروع تعطیلات تابستونی ندیدیمت. دلمون برات تنگ شده.
‫راستی.
‫یه سؤال ازتون دارم.
‫جایی توی جزیره می‌شناسین که ربطی به خورشید داشته باشه؟
‫آی، تو می‌دونی؟
‫تو خورشید منی، آئو-چان.
‫خورشید...
‫راستی، شیروها-سان، تو قبلاً یه‌چیزی توی این مایه‌ها نگفتی؟
‫یه‌چیزی تو مایه‌های اینکه خورشید...
‫چی شده؟
‫چیزی به ذهنت رسید؟
‫شاید یه‌چیزی گفته باشم.
‫واقعاً؟
‫پس منظور از خورشید این بوده!
‫این‌ها رو آسیاب می‌کنیم و...
‫هوم، یه‌کوچولو شیرینه.
‫پیداش کردیم، شیروها-چان.
‫آخرین ماده‌ی اولیه‌ی فن سرخ‌شده‌ای که یادت مونده.
‫این اولین‌باره که میام اینجا...
‫تو که گفتی قبلاً اومدی.
‫اولین‌باره که بعد از رفتن مامانم، میام اینجا.
‫شیروها-چان...
‫می‌خوام برگردم...
‫به یه سال پیش.
‫می‌خوام برگردم.
‫اون دیگه اینجا نیست.
‫قبلاً منو تا اینجا کول می‌کرد.
‫برمی‌گشتیم به مغازه و بابا آشپزی می‌کرد.
‫سه‌تایی باهم غذا می‌خوردیم.
‫گرم بود.
‫ولی دیگه نیستن.
‫امسال دیگه اینجا نیستن.
‫دلم می‌خواست اون چیزی رو که شیروها-چان می‌خواد، برگردونم.
‫اما خواسته‌ی واقعیش...
‫یادمه.
‫منم با یه نفر همون‌طوری به گل‌های بزرگ نگاه می‌کردم.
‫با این‌حال...
‫یادم نمیاد.
‫ببخشید.
‫نباید کاری می‌کردم که شیروها-چان همچین عذابی رو بچشه.
‫پس، می‌خوام...
‫می‌خوام تا وقتی که اینجام، لبخند روی لب‌های شیروها-چان بیارم.