‫از زمان‌های کهن،
‫در این دنیا
‫ابَر شمشیری وجود داشته
‫که آسمان و زمین را به لرزه وا می‌داشته.
‫بارها و بارها،
‫شمشیرها رعد و باد ظاهر کردن،
‫و باعث آشوب و پریشانی در جهان شده‌ان.
‫اما با رسیدن صلح
‫و گذر زمان،
‫وجودشان از یادها پاک شد.
‫اما اکنون، چندین قرن بعد،
‫دو جوانی که خواستار قدرتن
‫از راه رسیدن.
‫چرا که دیدار سرنوشت‌سازشون بود
‫که باری دیگر قدرت خفته را
‫بیدار کرد!
‫HADAD
‫Tenshi
‫Hunter
‫AnimeList Translation Team
‫اوهو اوهو، بیا ببینم!
‫غر غر! غر غر! غرش! غرش!
‫می‌گم، آقاجون...
‫واقعاً همچین کاری کنم شکار گیرم میاد؟
‫دووم آوردن هم بخشی از تمرینه!
‫ادامه بده، بعد می‌بینی جواب می‌ده. مگه نه، کاگتورا؟
‫جدی؟
‫یه‌چیزی اومد.
‫ارباب جنگل هم انگار مالی نیست.
‫شونوسکه!
‫مِن!
‫تونستم، آقاجون!
‫بالأخره ارباب جنگل رو شکست دادم!
‫تونستم!
‫عمداً گاردتو میاری پایین...
‫تونستم!
‫و وقتی حریف سمتت حمله می‌کنه، می‌زنیش.
‫دقیقاً طبق نقشه.
‫آره! گوریل که اصلاً کاری نداشت!
‫خب اینجا جنگله. قوی‌ترها زنده می‌مونن!
‫خب...
‫عقب‌نشینی می‌کنیم!
‫یا خدا!
‫نزدیک بودا!
‫اینجا عمراً پیدامون کنن.
‫همیشه دلم می‌خواست زیر خوردنی دفن شم!
‫خب، تا وقت هست در بریـ-
‫اینم از این!
‫عه؟
‫زودباش دیگه!
‫چشم!
‫هوی! بذارین بیایم بیرون!
‫HADAD
‫Tenshi
‫Hunter
‫AnimeList Translation Team
‫قسمت ۱
‫ملاقات با یایبا
‫توجه کنید. پرواز ژاپن ایر ۵۷۰۱ درحال رسیدن می‌باشد.
‫بابا، خوش برگشتی!
‫عه، سایاکا. اومدی دنبالم؟
‫اوهوم!
‫بابت قهرمان شدن تو مسابقات کندوی آسیا تبریک می‌گم!
‫خیلی عالیه.
‫دیگه عملاً شکست‌ناپذیری.
‫همم، ممنون.
‫ولی...
‫اون یارو... کوروگانه کنجورو هست...
‫تا وقتی که...
‫نتونم شکستش بدم... قهرمان حقیقی نمی‌شم.
‫بابا...
‫بریم، یایبا! بازم تمرین!
‫تمرین؟
‫هوی! وایسین!
‫تو قوی‌ایا!
‫تو دیگه کی‌ای؟
‫هه... تو هم سامورایی‌ای؟
‫پرسیدم کی هستی؟!
‫من کوروگانه یایباـم!
‫یه سامورایی‌ام!
‫کوروگانه؟
‫تو چی هستی؟
‫مینه سایاکا.
‫یه دخترم!
‫یـــه دختر؟!
‫پس دخترا این‌شکلی‌ان...
‫عجب! چه جالب!
‫عجب هاکامای عجیبی پوشیدی...
‫دخترا... ترسناکن.
‫چه‌خبره؟
‫کنجورو!
‫عه! رایزو!
‫منتظر این لحظه بودم، کنجورو!
‫امروز دیگه مشخص می‌شه!
‫زودباش، رایزو!
‫یایبا، بیا!
‫باشه!
‫و ـ وایسا ببینم!
‫هی! تاکسی!
‫یایبا، از امروز...
‫اینجا خونه‌ت می‌شه!
‫جدی؟
‫اینجا خونه‌ی منه که!
‫وایسا! صبر کن!
‫کجا داری می‌ری؟
‫تو دیگه کی‌ای؟ از کجا پیدات شد، بچه؟
‫ولم کن میمون!
‫انگار ادب سرت نمی‌شه...
‫مسیر حقیقی شمشیر رو بهت حالی می‌کنم!
‫مامان‌‌ جون!
‫مسیر شمشیر؟ چی هست؟
‫خودتو به اون راه نزن!
‫فکر نکن با اون لباست می‌تونی گولم بزنی.
‫کنجورو!
‫آروم بگیر... صرفاً یه مدت قراره زحمت بدیم.
‫سرخود حرف نزن! نباید-
‫کنجوروی عوضی! اومدی اینجا چیکار؟
‫مادرجان!
‫هنوز زنده‌ای که!
‫آقاجون، این میمونه رو می‌شانسی؟
‫که اینطور...
‫پس بچه‌ی گند دماغ توئه، نه؟
‫پس یکم باید همراهیش کنیم.
‫گند دماغ چیه؟
‫همراهی، نه؟
‫از اینور.
‫عجب میمون عجیبی...
‫مینه دوجو
‫مِن!
‫عه! چه خفن!
‫یه‌عالمه سامورایی اینجاست!
‫خب، کی رو انتخاب کنم؟
‫هوی! این‌یکی چطوره؟
‫موتو؟ بهترینِ دوجومون؟
‫اونقدر قوی‌ای، جغله؟
‫قراره باهاش بجنگم؟
‫در عوض، اگه یایبا بُرد، اینجا می‌مونه.
‫قبوله.
‫عمراً ببره!
‫موتو!
‫حریف این شو.
‫عه؟
‫نیازی نیست خودداری کنی.
‫ولی...
‫چرا علاف کردی؟
‫زودباش دیگه.
‫برای همین از گوریل‌ها و میمون‌ها خوشم نمیاد.
‫چطور جرئت می‌کنی با بزرگ‌ترت اینطور حرف بزنی؟!
‫وایسا حالا...
‫بچه، مشکلی نداره زره نپوشیدی؟
‫نه بابا.
‫بابا همیشه می‌گه فقط ضعیفه‌ها از اونا می‌پوشن.
‫هوی!‌ ساکه‌مو خوردی!
‫بعدشم، تاحالا مقابل یه گوریل نباختم.
‫ابله.
‫آماده شین!
‫هاجیمه!
‫تاب دادنش هم مثل دهنش الکی گنده‌ست.
‫ولی اونطوری شمشیرشو تاب بده، ‫راحت حرکاتش رو لو می‌ده...
‫عجب... چه قویه.
‫اصلاً نمی‌تونم بزنمش!
‫چت شده بچه؟ می‌خوای یکم استراحت کنی؟
‫وقت استراحت نداریا!
‫مِن!
‫دو!
‫تف توش. سرجات وایسا دیگه!
‫می‌گم، تو بدرد جنگل می‌خوریا!
‫اینجا جنگل نیست!
‫جنگل...
‫وایسا... روی اونا که جواب داد...
‫فهمیدم.
‫چـــــی؟!
‫خونسردیتو حفظ کن!
‫مگه نمی‌بینی؟ گاردش کاملاً پایینه!
‫بله!
‫موش کوچولوی بیچاره هیچ راه فراری نداره...
‫هدف خود شکار نیست...
‫بلکه حضورشه!
‫مِن!
‫چی...
‫دو!
‫باورم نمی‌شه...
‫عجب... قدرتی...
‫بردم! بردم!
‫صرفاً با غریزه‌ش تونست به موتو غلبه کنه...
‫چه شمشیرزنی غیرمتمدنی!
‫بردم! هورا!
‫خیلی‌خب، دیگه بقیه‌شو به خودتون می‌سپرم.
‫چه گیری افتادیم...
‫دیگه وقتش نیست به زندگیت یه سروسامونی بدی؟
‫وابسته بودن به سبک زندگی من نمی‌خوره.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بقای قوی‌ترها قانون جنگله! ‫همه تو جنگل اینطوری زنده می‌مونن.
‫بسه دیگه! الان تو جنگل نیستـــــی!
‫ای بابا! اصلاً می‌دونی ساعت چنده؟
‫چی داری می‌گی؟
‫خیلی وقته آفتاب در اومده.
‫صبحونه آماده‌ست!
‫غذا!
‫نه با این عجله.
‫یه‌چیزی فکرمو مشغول کرده بود.
‫اون ببر پیشت چی می‌گه؟
‫اوه، اون دوست منه.
‫وقتی توی جنگل زندگی می‌کردم...
‫هیچی نمی‌تونم بگیرم...
‫چیکار می‌کنی؟
‫بیا بیرون، خودتو می‌خورما.
‫پس می‌خواستی کمکم کنی!
‫چه پسر خوبی هستی...
‫از اون موقع، کاگتورا رفیق شفیقم شد.
‫رفیق؟
‫راستی، کنجورو کجاست؟
‫صبح اصلاً ندیدمش.
‫اینو بخون.
‫«یه‌مدت از اینجا می‌رم. لطفاً ازش مراقبت کنید.»
‫اینطوری نوشته.
‫ای ابله... پسرشو به حال خودش ول کرد.
‫توی جنگل هم همیشه واسه خودش می‌ذاشت می‌رفت.
‫واقعاً که...
‫هیچ‌وقت آدم بشو نیست.
‫غذام ناپدید شد!
‫نباید انقدر دست‌دست کنی.
‫اگه واسه غذا خوردن معطل کنی باختی.
‫قانون جنگل همینه.
‫ای بابا!
‫می‌گم، سایاکا، کجا داری می‌ری؟
‫انقدر دنبالم نیا.
‫بهم بگو دیگه.
‫می‌رم مدرسه.
‫مدرسه چیه؟
‫جاییه که یه‌عالمه بچه جمع می‌شن ‫ و درس می‌خونن.
‫درس؟ منظورت تمرینه؟
‫چی؟، خب، آره یه‌جورایی...
‫پس یعنی اونجا پر از حریف‌های قویه، نه؟
‫ها؟
‫بگو دیگه. هست یا نه؟
‫بذار یکم خوش بگذرونم...
‫آره. اونجا پر از هیولاهای قدرتمنده.
‫بچه‌ای مثل تو رو راحت یه لقمه چپ می‌کنن.
‫واقعاً انقدر قوی‌ان؟
‫آره!
‫معلومه که نه،‌ احمق!
‫خیالت راحت، سایاکا.
‫من هرطور شده ازت محافظت می‌کنم، قول می‌دم!
‫باشه؟
‫هوم...
‫عجب... پس یه‌عالمه حریف قوی اونجاست، ها؟
‫ببین، یایبا-کون... راستش...
‫دل تو دلم نیست ببینمشون...
‫خونه‌هه داره غرش می‌کنه!
‫خونه نیست. مدرسه‌ست.
‫مدرسه‌ها غرش می‌کنن؟
‫وای، چه بانمک!
‫این کیه؟
‫از کجا می‌شناسیش؟
‫اسمش چیه؟ چند سالشه؟
‫امم، خب، اون...
‫چقدر دختر!
‫دختر!
‫شوبوکان
‫من اینجا تمرین صبحگاهی دارم، ‫پس تو برو خونه.
‫نمی‌شه!
‫چرا نمی‌شه؟
‫خودت گفتی دیگه.
‫اینجا کلی هیولاهای قدرتمند هست.
‫من که همینطوری نمی‌تونم به حال خودت ولت کنم.
‫باشه بابا.
‫ولی گوش کن...
‫باید ساکت باشی و حرف گوش بدی، خب؟
‫خیالت نباشه.
‫عجب چیزیه!
‫اینجا عین خونه‌ت کلی سامورایی داره!
‫من باید برم لباس عوض کنم، ‫بچه خوبی باش و دردسر درست نکن.
‫لباس عوض کنی؟
‫خدایا...
‫از دستش دیوونه می‌شم.
‫اوهوی، چه سکسی!
‫حرف نداری!
‫عه؟ خوشحال نشدی؟
‫هیچ نمی‌فهمم...
‫آقاجون گفت دخترا از تعریف و تمجید خوششون میاد.
‫چه عجیب...
‫برو بیـــــرون!
‫عقلم کمه فکر کردم آدم خوبیه؟
‫چه احمقی‌ام!
‫اون واقعاً... منحرفه!
‫عجبا، چقدر عجیب‌غریبه...
‫اوی!
‫این دارایی دوجوـه! دستتو بکش.
‫این یارو کیه؟
‫حضورشو اصلاً حس نکردم.
‫آ ـ آهای، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫این یارو قویه؟
‫ها؟ بدجوری قویه.
‫اون یه قهرمان کشوریه.
‫عـه...
‫اینطوریه؟
‫تو! باهام مبارزه کن!
‫چی داری می‌گی؟!
‫چرا باید باهات بجنگم؟
‫برگرد اینجا!
‫غرش!
‫هی هی، اینجا! ‫هی هی، اینجا!
‫گرر، گرر!
‫غرش! غرش! هی هی، اینجا!
‫بچه‌بازی که نیست.
‫گاردت پایینه!
‫مسخره‌بازی بسه!
‫اینجا که مهدکودک راه ننداختیم!
‫تو قوی‌ای ها.
‫من کوروگانه یایبا ام.
‫و تو؟
‫من؟ اونیمارو.
‫اونیمارو تاکشی.
‫و یایبا به اینگونه با رقیب ابدی خود، اونیمارو تاکشی،
‫برای اولین‌بار مواجه شد.
‫من مینه سایاکاـم. ‫توی 3 مارچ به‌دنیا اومدم. الان 14 سالمه.
‫من اولین دختر مینه دوجو، و درحال تمرینم.
‫ولی یه‌حسی بهم می‌گه یه اتفاقی قراره بیفته.
‫دفعه بعد: «احیای فوجینکن.»