‫این چیه؟
‫فکر کردم تا حالا ندیده باشی.
‫یه سکه طلاست،
‫از اون جایزه‌ها که یه بدبخت بی‌پولی مثل تو ‫تو کل زندگیش هم خوابشو نمی‌بینه.
‫اَستون، این چه مسخره بازیه؟
‫زِنوس.
‫این اواخر هیچ غلطی نکردی.
‫راستش دیگه بهت احتیاجی نداریم.
‫اتفاقا خیلی کار کردم،
‫تازه فکر می‌کردم دوستیم.
‫همونقدر خنگی که بچگی بودی!
‫هر کسی هم بود فرقی نمی‌کرد، ‫فقط باید یه مصرف‌شدنی می‌بود.
‫اگه آخرش به عنوان سپر انسانی بمیرن، ‫خیلی از درسرها کم می‌شه، می‌فهمی؟
‫اصلا شما بدبخت بیچاره‌ها مثل احشام می‌مونید.
‫فکرشو بکن، یه حیوون بارکش فکر کرده ‫چون بهش غذا دادیم جزئی از دسته‌مونه.
‫خیلی خنده‌داره.
‫ما قوی شدیم!
‫ما یکی از معروف‌ترین گروه‌ها شدیم!
‫چون من اونجا بودم که—
‫سعی نکن با اون جادوی شفابخشیِ دغل‌بازیت ‫که خودت یاد گرفتی، اعتبارشو به اسم خودت بزنی.
‫از این به بعد باید مهمونی‌هامون جلوی اشراف و سلطنتی‌ها آبرومندانه باشه.
‫معلومه اگه یه آدم مفلس از ته شهر تو گروه ما ببینن چه فکری می‌کنن.
‫این رو بذار به حساب حق‌الزحمت پایان خدمتت.
‫باید برات کافی باشه که هر جا می‌خوای بری.
‫و بهتره اون دهن فقیر و فقیری‌تو ببندی
‫و دیگه حرفی از اینکه یه زمانی عضو ققنوس طلایی بودی نزنی.
‫پس این پول ساکت کردنه.
‫باشه.
‫نه! ولم کن!
‫نکن! بسه!
‫مترجم: Malul ‫awsub@
‫نه! متوقفش کنید!
‫می‌دونی که جن‌ها چقدر کمیابن. حسابی مراقبش باش.
‫بهتره فکر نکنی می‌تونی فرار کنی، دختر جن کوچولو.
‫لعنت بهش!
‫ولم کن، ای کوتوله!
‫حالا چیکار کنم؟
‫بچه احمق!
داری چه غلطی می‌کنی، احمق؟ چرا داری جنس‌هامونو سوراخ سوراخ می‌کنی؟
‫متاسفم، ولی اون...
هوی، الان یه بچه رو چاقو زدی؟
‫ببخشید؟ اون مال ماست.
‫این به شما ربطی نداره.
‫پس من اونو ازتون می‌خرم.
‫به نظر معامله خوبیه. مال شما.
‫بزن بریم.
‫اگه قراره بمیره، چه بهتر که یه پولی به جیب بزنیم.
‫آره بابا! دمت گرم رئیس!
‫هی. هنوز اونجایی؟
‫من... قراره بمیرم؟
‫نگران نباش. من این جور آسیب‌ها رو می‌تونم درست کنم.
‫خیلی دیره... دیگه حتی دردی رو حس نمی‌کنم...
‫من که الان خوبت کردم، می‌تونی عادی حرف بزنی.
‫چی؟ درد ندارم، و زخمم هم خوب شده.
‫فکر کردم دیگه تمومه کارم!
‫چرا دوباره مثل قبل شدم؟
‫خب، من یه طبیبم دیگه.
‫فقط باید تیر رو درمیاوردم، آسیبو درست می‌کردم و زخمو می‌بستم.
‫ممنونم... ممنونم آقا!
‫ام، خب... اسمتون چیه؟
‫لی‌لی.
‫راستی... درمورد اون پولت...
‫منظورت سکه طلاییه که بهشون دادم؟
‫نگرانش نباش.
‫به هرحال از اینکه داشتم پول پایان کارم از آستون رو نگه می‌داشتم زیاد هم خوشحال نبودم.
‫خب، تو کی هستی؟ یه شفادهنده مشهور؟
‫اسم من زنوسه.
‫من مدرک درمان ندارم و خودآموخته‌ام.
‫اصلا کجا زندگی می‌کنی؟
‫من... خونه ندارم.
‫فکر کنم اول باید برات یه سری لباس و یه چیزی برای خوردن بگیریم، لیلی.
‫ب...باشه.
‫خیلی خوبه!
‫زنوس، تو نمی خوری؟
‫من... سیرم.
‫باشه!
‫راستش من ورشکسته‌ام.
‫ولی بعدا بهش رسیدگی می‌کنم.
‫با این چیکار کنم؟
‫شاید یه پرورشگاه توی زاغه‌ها...
‫نه. فقط فکر کردن به نحوه رفتاری که باهاش میشه هم برام کافیه که افسرده بشم.
‫زنوس، شما کجا کار می‌کردین؟
‫راستش رو بخواین، منو همین الان از ‫گروه ماجراجویی قبلیم انداختن بیرون.
‫برای همین جایی برای رفتن ندارم.
‫پس مثل من.
‫فکر کنم بهتره فعلاً دنبال یه کار بگردم.
‫ببخشید، ولی... میشه یکم آب بخورم؟
‫اون بازو...
‫جای یه گلوله و یه سوختگی بزرگ. ‫با یه اسلحه جادویی بهت شلیک کردن.
‫آره، حواسم نبود و تاوانش رو دادم.
‫فقط کاش انقدر درد نداشت...
‫داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫بدتر از یه خراشه، ولی باید زود خوب بشه.
‫رفیق، تو دیگه چی مصرف می‌کنی؟
‫البته، باید بگم خیلی عمیقه.
‫استفاده از یه ورد جادویی احتمالا امن‌تره.
‫درمان شو.
‫الان چیکار کردی؟
‫تو دیگه کی هستی؟
‫زنوس یه شفادهنده فوق‌العاده‌ست!
‫زنوس... من تا حالا اسم یه شفادهنده به این خوبی رو نشنیده بودم.
‫دستت درد نکنه، رفیق.
‫میبینمت! اسمتو یادم میمونه!
‫چرا انقدر ساکتی، زنوس؟
‫خب، آدم پول غذا رو به رستوران میده دیگه...
‫یعنی میشه به معالجا هم پول داد واسه کاری که میکنن؟
‫به نظر من که عادیه.
‫آره... معلومه.
‫ممنونم!
‫یادته وقتی معالجت کردم گفتی "ممنون"، لیلی؟
‫به نظر من تشکر کردن وقتی کسی کمکت میکنه هم عادیه.
‫پس حل شد. من میخوام یه کلینیک معالجه باز کنم.
‫کلینیک؟
‫حرفی که زدی خیلی خوشحالم کرد.
‫هیچوقت اینطوری ازم تشکر نکرده بودن.
‫ولی چون من از محله فقیرنشینم، نمیتونم مجوز بگیرم،
‫و راه انداختن یه کسب و کار قانونی هم احتمالا سخته...
‫تو این شرایط، باید تو خفا کار کنم...
‫میشم یه معالج زیرزمینی.
‫یه معالج زیرزمینی! باحاله!
‫خیلی باحالی، زنوس!
‫من میخوام تو کلینیکت بهت کمک کنم!
‫راه انداختن کلینیک بدون مجوز غیرقانونیه.
‫آیا باید یه بچه بی گناه رو وارد یه همچین داستانی کنم؟
‫تو که قبلاً منو خریدی، زنوس!
‫این یعنی تو ارباب منی!
‫پس من ازت تبعیت میکنم!
‫من فقط میخواستم بهت کمک کنم...
‫پس پول منو دادی که بعدش منو بیرون بندازی؟
‫من اصلاً برات مهم نیستم، ها؟
‫یه جوری حرف نزن که بد برداشت بشه.
‫باشه، ولی فقط تا وقتی که یه جای امن برای زندگی پیدا کنیم، باشه؟
‫واقعاً؟! عالیه!
‫من خیلی خوب ازت مراقبت می کنم، ارباب!
‫جدی میگم، حواست به حرف زدنت باشه.
‫واقعاً میخوای کلینیکتو اینجا راه بندازی؟
‫هیچ نشونه ای از آدمیزاد نمی بینم.
‫چون این قسمت شهر متروکه ست.
‫پس چرا اینجا رو انتخاب کردی؟
‫اگه بخوام یه کار مخفیانه انجام بدم، که نمیتونم علنی انجامش بدم، مگه نه؟
‫منطقیه! تو خیلی باهوشی، زنوس!
‫این اطراف خونه‌های سالم زیادی هست.
‫به نظر میاد این یکی حالش خوبه.
‫پس بذار یه نگاهی به داخلش بندازیم.
‫ب-باشه...
‫چی شده؟ ترسیدی؟
‫فقط... می‌دونم که هیولاها معمولاً تو جاهای ترسناکی مثل اینجا به دنیا میان.
‫اگه یه شبح ببینیم چی؟ کارمون تمومه!
‫شبح؟
‫اونا قوی‌ترین هیولاهای نامیران!
‫دقیقا شبیه آدمان، اما می‌تونن با لمس کردن تو رو بکشن و تبدیل به یه روح کنن
‫که مجبور میشه ازشون اطاعت کنه!
‫زنوس، یه لحظه صبر کن.
‫ای نور مقدس چراغ که شب را روشن می‌کند،
‫به درخششی خیره‌کننده تبدیل شو که تاریکی را دور می‌کند،
‫و راه را به من نشان بده! روشن شو!
‫تو می‌تونی جادو کنی؟
‫آره. فقط چیزای ساده، البته.
‫وای، اینجا...
‫آره، بد نیست.
‫واقعا اینطوری فکر می‌کنی؟
‫آره. خب، یه سقف که داره.
‫خب، آره داره، ولی...
‫وقتی مهمونی می‌رفتم، بیشتر شب‌هام رو بیرون تنها می‌گذروندم.
‫تیرهای نگهدارنده‌اش خیلی سالمن.
‫فقط یه کم کار داره تا بشه توش زندگی کرد.
‫خیلی خوش‌بینی، زنوس.
‫من دیگه هرچی داشتم رو از دست دادم.
‫دیگه دلیلی نداره منفی‌بافی کنم.
‫عطر زندگی.
‫بده به من.
‫زنوس، این یه شبحه! واقعاً با یکی برخورد کردیم!
‫فکر کنم اینجا قبلاً یه نفر ساکن بوده.
‫به هر حال، احتمالاً این بهترین خونه‌ی این اطرافه.
‫زنوس، چطور انقدر آرومی؟
‫درمان.
‫فهمیدم. پس اینا شبحن.
‫من تا حالا حدود صدتا از اینا رو از بین بردم.
‫وقتی یه چیزی اَستون رو اذیت می‌کرد،
‫من رو می‌فرستاد توی یه دخمه‌ی زیرزمینی که حالش خوب بشه.
‫و اتفاقاً خیلی‌هاشون رو اونجا دیدم.
‫اینطوری فهمیدم هیولاهای نامیرا ‫در برابر جادوی شفا آسیب‌پذیرند.
‫شنیدم حتی روبرو شدن با یه شبح هم ‫یعنی مرگ،
‫بعد تو با صدتاشون جنگیدی؟
‫ببخشید، ولی این ساختمون واقعاً ‫تنها جاییه که اینجا به نظر مناسب میاد.
‫ما مزاحمتون نمیشیم، ‫میشه ما اینجا بمونیم؟
‫داری چی میگی، ای رذل؟
‫زود باش و تسلیم شو...
‫زندگیتو!
‫شفا.
‫اوه، ببخشید. داشتی بهم حمله می‌کردی، برای همین...
‫منظوری نداشتم.
‫غیرقابل قبوله.
‫هیچ فانی‌ای تا حالا مثل این ‫کارمیلا، ملکه اشباح رو خشمگین نکرده بود.
‫ای خدمتکارانم، پیش من جمع شوید!
‫این انسان‌های نادان را سلاخی کنید!
‫زنوس!
‫امیدوار بودم این کار رو ‫به روش مسالمت‌آمیز انجام بدم، اما...
‫شفای عالی.
‫ا-این دیگه چیه؟!
‫تو دیگه چه جونوری هستی؟!
‫آدم مهمی نیستم. فقط یه درمانگر زیرزمینی‌ام.
‫واقعاً متاسفم.
‫ما فقط یه اتاق برای درمان و یه اتاق خواب می‌خوایم، کافیه.
‫هر طور دوست دارید از طبقه‌ی اول استفاده کنید!
‫ولی طبقه‌ی دوم مال منه!
‫قبوله. واقعاً ممنونم.
‫بالاخره کلینیک خودمونو داریم، لی‌لی.
‫واقعاً نمی‌دونم خوشحال باشم یا ناراحت.
‫خیلی حوصله‌م سر رفته...
‫اشکالی نداره.
‫اینجوری وقت کافی داریم برای تمیزکاری.
‫اینجا داره کم‌کم شبیه یه کلینیک واقعی میشه.
‫حتی اگه مجبور باشیم ساختمون رو با یه شبح شریک بشیم...
‫می‌دونم، ولی...
‫شاید بهتر باشه برم بیرون و یه کم تبلیغ کنم؟
‫به هر حال، این همه زحمت کشیدیم این لباس پرستاری رو درست کردیم.
‫ولی اگه خیلی تابلو بشیم،
‫ممکنه بیمارستان سلطنتی از وجودمون باخبر بشه.
‫ولی با این وضع که هیچ مریضی گیرمون نمیاد.
‫نگران نباش. باید الان دیگه ‫کم کم پیداشون بشه.
‫جدی؟
‫این درمانگاه زنوسه؟
‫عجب، راست می گفت.
‫بعد از ظهرتون بخیر!
‫صبر کن... ها؟ من قبلاً اونو دیدم.
‫می دونستم میای.
‫می دونستی من میام؟
‫کسی که جای یه گلوله جادویی ‫رو بدنش داره یه آدم معمولی نیست.
‫و آدمای این مدلی معمولاً دلیلی ‫دارن که نخوان برن یه بیمارستان معمولی.
‫اسم من زونده است.
‫امیدوار بودم امروز یه نگاهی به ‫خواهرم بندازین.
‫شنیدم که میگن دکتر خیلی ‫خوبی هستین.
‫حاضری؟
‫نمی دونم "خیلی خوب" درسته یا نه،
‫ولی می تونم معاینت کنم، آره.
‫از وقتی تیر خوردم، دستم ‫یه جوری شده.
‫حتماً یه تفنگ جادویی بوده ‫که اثر سمی خاصی داشته.
‫گلوله هنوز تو بازوته و باعث ‫پوسیدگی گوشت اطرافش شده.
‫فقط با نگاه کردن فهمیدی؟
‫یه بار نزدیک بود منو هم یه موش آزمایشگاهی کنن.
‫حتما یه سری روانیِ واقعی هم بیرون هستن...
‫دقیقا. حالا که فکرشو می‌کنم، یه روزی باید تلافی کنم.
‫خب، می‌تونی منو درست کنی؟
‫دستت تقریبا کامل مرده.
‫بهتره قطعش کنی قبل از اینکه زهر پخش شه.
‫دیگه اینجوریه دیگه، فکر کنم.
‫چقدر بهت بدهکارم؟
‫میشه یک میلیون وون.
‫چی؟! یک میلیون وون می‌خوای واسه قطع کردن یه دست؟!
‫آروم باش زونده.
‫باید بگم، خیلی سخت‌گیری، دکتر.
‫این قیمت رو میدی چون میدونی من زوفیا گردبادم؟
‫تو زوفیا گردبادی؟
‫اصلا نمی‌دونستم اولین ‫بیمارم آدم مهمیه.
‫یکی از سه رئیس بزرگی که زاغه ها رو اداره می کنن، رهبر مردان مارمولکی...
‫قهرمان ستم‌دیده‌ها،
‫که از تاجرای کلاه‌بردار می‌دزده و یه بخشی‌شو به فقرا برمی‌گردونه.
‫یه میلیون وون میخوای واسه قطع کردن یه دست.
‫چطور میخوای اینو برام توجیه کنی؟
‫چون اگه نتونی...
‫اولاً، کی گفته قطع کردن دستت تنها کاریه که می‌کنم؟
‫اگه یه دست جدید تولید نکنم که فایده‌ای نداره.
‫و بازسازی خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫دیگه هیچ‌وقت مجانی کار نمی‌کنم، فهمیدی؟
‫برام مهم نیست تو یه آدم مهم تو زاغه‌ها باشی یا یه پادشاه.
‫از این به بعد، دستمزد عادلانه می‌خوام.
‫داری چی میگی؟
‫تا حالا نشنیده بودم یه شفادهنده بتونه دست رو دوباره دربیاره.
‫بقیه شفادهنده‌ها نمی‌تونن این کارو بکنن؟
‫جدی میگی؟
‫من هیچ وقت آموزش درست حسابی ندیدم، برای همین نمی‌دونم استانداردها چیه.
‫مشکلی نداری شروع کنیم؟
‫باشه... اگه واقعاً بتونی انجامش بدی.
‫تیغ جراحی.
‫چ-چیه این؟
‫یه تیغه که از مانا ساخته شده. خیلی تیزه.
‫همچنین استریله، و می‌تونم هر وقت بخوام ظاهر یا ناپدیدش کنم.
‫من تا حالا نشنیده بودم یه شفادهنده از یه چیزی مثل این استفاده کنه!
‫واقعاً؟ پس چجوری برش میدن؟
‫یه وردی میندازم که به مرور زمان اون ناحیه رو خوب کنه تا دردش رو حس نکنی، بعدش...
‫خب، حالا قسمت سختش شروع میشه.
‫جادوی دفاعی برای کنترل خونریزی، همزمان با اجرای چند ورد التیام...
‫تقویت بازسازی ناحیه آسیب دیده چندین برابر.
‫اول، استخوان‌ها.
‫بعد، عصب‌ها.
‫رگ‌های خونی، ماهیچه‌ها و بعد پوست...
‫تموم شد، کارش.
‫خیلی خسته‌ام.
‫یه کار سرسری راحت‌تر بود،
‫ولی یه ترمیم بی‌نقص واقعاً انرژی می‌بره.
‫عالی بود زنوس!
‫مغزم رو منفجر کردی.
‫من تا حالا یه درمانگر مثل تو ندیده بودم!
‫اون چیه؟
‫اون هم‌خونه‌مونه. یه شبحه.
‫تو با یه شبح زندگی می‌کنی؟!
‫امیدوار بودم شکست بخوری و اون بمیره.
‫من خیلی تشنه‌ی زندگیم.
‫به نظر آدم‌خوار میاد!
‫بهش توجه نکن. ته دلش خیلی مهربونه.
‫مطمئنم اینطور نیست!
‫تو فوق‌العاده‌ای، دکتر. و خیلی بامزه!
‫ازت خوشم میاد. امیدوارم ناراحت نشی ‫که آدمامو پیش تو می‌فرستم.
‫و البته، هزینه‌اش رو هم پرداخت می‌کنن.
‫زنوس، برات چایی آوردم!
‫ممنون. خیلی باملاحظه‌ای، لیلی.
‫بیشتر ازم تعریف کن!
‫برام سواله چرا سه تا درست کردی.
‫برای من، تو و کارمیلا!
‫فکر می‌کنی اون بخوره؟
‫اتفاقا خیلی هم دلم می‌خواد.
‫باشه، فکر کنم آره.
‫مراقب باش خودتو نسوزونی.
‫این فکر خوبیه.
‫یه شبح که نگران سوختن زبونش با چایی باشه، زیاد ترسناک به نظر نمی‌رسه.
‫شنیدم چی گفتی. می‌خوای بندازمت بیرون؟
‫از وقتی زوفیا اومده، مریضای زیادی اومدن پیشمون، نه؟
‫دقیقا همینطوره.
‫و هیچکدوم هم نمردن، که برام خیلی خسته‌کننده‌س.
‫وای، داغه! خیلی داغه!
‫زینوس، میشه بگی چرا این ‫مارمولک نماها همیشه زخمی‌ان؟
‫احتمالا با یکی دیگه از ‫گروه های دیگه دعوا دارن.
‫یه درگیری سه طرفه بین شبه انسان‌ها ‫توی زاغه‌ها شروع شده،
‫و دعوا هنوزم ادامه داره.
‫مارمولک نماها، اورک ها و...
‫این صدا چی بود؟!
‫فکر کنم داریم گروه سوم رو ملاقات می‌کنیم.
‫تو باید زینوس، درمانگر زیرزمینی باشی.
‫من لینگا، رئیس گرگینه‌های ‫زاغه‌ها هستم!
‫میگن اون همه قماربازی های ‫غیرقانونی رو توی زیرزمین اداره میکنه.
‫لینگا ظالم.
‫هی با این گنده‌های ‫دنیای خلافکارا روبرو میشم...
‫ما در اصل تعطیلیم، ولی اگه ‫خیلی وخیم باشه،
‫میتونم خدمات اورژانسی بدم.
‫اینجا اورژانس خودتی، زنوس.
‫هر چقدر هم که مارمولک‌های ‫زوفیا رو لت و پار می‌کنیم، دوباره سر و کله‌شون پیدا میشه.
‫برام عجیب بود، تا اینکه ‫در مورد تو فهمیدم.
‫زنوس، معلومه که درمانگر قابلی هستی!
‫من فقط یه درمانگر زیرزمینی معمولی‌ام.
‫من اصلاً گواهینامه ندارم.
‫فکر کنم می‌خوام بکشمت!
‫داری گوش میدی؟
‫پس هیچ‌کس نمی‌تونه مردای زوفیا رو معالجه کنه!
‫الو؟
‫اونوقت می‌تونم زوفیا رو شکست بدم!
‫چرا سرت کنده نشد؟!
‫تو اصلاً گوش نمی‌دی.
‫لیلی، اوضاع داره سخت میشه، پس تو اتاق پشتی منتظر بمون.
‫ب-باشه!
‫جادوی دفاعی منم خودآموزه... ولی به نظر می‌رسه به اندازه کافی موثره.
‫غیر ممکنه! حتی یه خراش هم با تبرم برنداشتی؟!
‫بگیرینش!
‫چشم، رئیس!
‫هی، میشه دیگه تمومش کنیم؟
‫ن-نه، نمی‌تونیم!
‫خیلی خب، پس! همه‌تون، ساختمون رو خراب کنین!
‫چشم، رئیس!
‫ام... اگه جای شما بودم این کارو نمی‌کردم.
‫اگه نتونیم بکشیمت، کلینیکت رو ازت می‌گیریم!
‫اون اصلا گوش نمیده، جدی میگم.
‫هر چی. خواستم بهت بگم که بدونی.
‫یه شبح!
‫این یه شبحه!
‫یه شبح!
‫جرئت داری به خونه‌م آسیب بزنی؟
‫حالا تقاص پس بده!
‫بدبخت شدیم!
‫مامانی!
‫صبر کن، کارمیلا.
‫می‌فهمم چه حسی داری.
‫منم خیلی عصبانیم که کلینیکمو، بعد از اینکه بالاخره مرتبش کردم، خراب کردن.
‫پس دیگه مشکلی نمیبینم!
‫بذار جونشونو بگیرم!
‫طبقه دوم مال تو.
‫اگه تونستن خودشونو برسونن اون بالا، نوش جونت.
‫ولی طبقه اول کلینیکه، و اونجا برای نجات جون آدم‌هاست،
‫نه گرفتن جونشون.
‫می‌فهمم! چقدر رو اعصابی تو.
‫ولی از اینکه عصبانی شدی خوشم اومد.
‫این... این به خاطر تو نبود!
‫این خونه‌ی منه.
‫و اخیراً خیلی راحت‌تر شده...
‫شبح... به حرفش گوش داد؟
‫آقای زنوس! ب-ببخشید!
‫نمی‌دونستیم شما به یه شبح دستور می‌دید!
‫در واقع، من دستور نمی‌دم.
‫ما گرگینه‌ها طبیعتاً شب‌زنده‌داریم!
‫ما ذاتاً از موجودیت‌های برتر، مثل اشباح و خون‌آشام‌ها می‌ترسیم!
‫شما به یکی دستور می‌دید و ما خیلی با شما بی‌ادب بودیم!
‫البته، من واقعاً بهش دستور نمی‌دم.
‫همه‌تون، تعظیم کنید!
‫به آقای زنوس نشون بدید چقدر متاسفیم!
‫چشم، رئیس!
‫فکر کنم یادم رفت که اون اصلاً گوش نمیده.
‫شما زنوس درمانگر زیرزمینی هستید، درسته؟
‫رئیس اورک‌ها، بانو لووه، می‌خوان باهاتون صحبت کنن.
‫بیمار جدیدن؟
‫جنگ قلمرو
‫"جنگ قلمرو."