‫با این همه رأیی که گرفتم،
‫دیگه حتمیه که مدیر بیمارستان می‌شم.
‫سلام، پروفسور گلدن.
‫لرد فنل.
‫به عنوان ناجی من، شایسته‌س که بالاخره ‫جایگاهت این رو نشون بده.
‫بابت این ستایش سخاوتمندانه سپاسگزارم.
‫بالاخره به اینجا رسیدم...
‫همه چیز با اون انفجار توی کارخونه ابزار ‫جادویی، سیزده سال پیش شروع شد.
‫اون روز، داشتم برمی‌گشتم به زادگاهم ‫بعد از اینکه تحقیقاتم نتیجه‌ای نداشت.
‫فکر کردم اگه زندگی یه اشراف‌زاده رو نجات بدم، ‫قدردانشون می‌تونه منو به جایی برسونه.
‫این اولین بار بود
‫که با موفقیت از جادوی انتقال سلامتی‌ام ‫با اهداکننده‌ای غیر از خودم استفاده کرده بودم.
‫لرد فنل که یکی از هفت اشراف‌زاده بزرگ بود، ‫یک موهبت غیرمنتظره‌ای بود.
‫تنها ایرادش این بود که بونس ‫اون لحظه رو با دوربین ضبط کرده بود،
‫که باعث شد بهش سمت ‫منشی اول رو بدم،
‫و سبک زندگی همراه باهاش رو، ‫تا دهنش رو ببندم.
‫پس، بعداً می‌بینمتون.
‫به به! عجب چیزیه!
‫واقعاً برای خودتون کسی شدید، ‫پروفسور گلدن.
‫آه، بکر.
‫اومدی تا خودت رو پیش مدیر ‫بعدی شیرین کنی؟
‫مشکلی ندارم اگه ‫شما اینطوری ببینید.
‫اون دانشجوی پژوهشگر ویژه ‫با توصیه شما اینجا بود، درسته؟
‫ازش خوشم اومده بود، ‫فکر می‌کردم به کارم میاد،
‫ولی معلوم شد وقت‌تلف‌کن بود.
‫کاری کرد که ناراحت شید؟
‫به یکی از مهمونی‌های شام من دعوت شده بود،
‫ولی ترجیح داد بره تا چندتا ‫نیمه‌انسانی رو که سرزده اومده بودن درمان کنه.
‫واقعاً نهایت حماقت بود.
‫عضو جناح من نمی‌تونه ‫عوام رو برای درمان در اولویت قرار بده.
‫اون باید جایگاه ما رو به عنوان درمانگر در نظر بگیره.
‫همه زندگی‌ها ارزش یکسانی ندارن.
دنیــــــای انیـــــــمه تقدیـــــــم می کنـــد ‫مترجم : Malul ‫انجمن دنیای انیمه تقدیم میکند ‫AWSUB@{ol;دنیــــــای انیـــــــمه تقدیـــــــم می کنـــدsl;N‫مترجم : Malulsl;N‫انجمن دنیای انیمه تقدیم میکند ‫AWSUB@}
‫درمانگر درخشان ‫زندگی جدید در سایه‌ها
‫حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، رابطه من با ‫پروفسور گلدن سیزده سال پیش شروع شد،
‫وقتی که، بعد از اینکه به شدت زخمی شده بودم—
‫لرد فنل.
‫مطمئنم نیازی نیست ‫چنین داستان غم‌انگیزی رو تعریف کنید.
‫اوه؟ مثل اینکه ستاره ما ترجیح می‌ده ‫درباره افتخارات گذشته‌اش صحبت نکنه.
‫چه تواضعی! برای کسی که در ‫آستانه مدیر شدن بعدیه.
‫خب، پس از زبان خود ایشون بشنویم.
‫مایه افتخاره، قربان.
‫در این لحظه، زندگی من به اوج خودش رسیده.
‫پیشنهاد می‌کنم به افتخار آینده روشن‌مون نوشیدنی بزنیم!
‫این مال سیزده سال پیشه؟
‫دکتر بکر دیروز گفت آقای ‫بونس رو ملاقات کرده،
‫ولی انتظار این رو نداشتم.
‫اون تو عکس خیلی جوون به نظر می‌رسه، ‫ولی تقریباً مطمئنم این آلفریده!
‫پس نظریه زنده موندن اون ‫تو این حادثه درسته.
‫چرا؟!
‫این زن...
‫چی شده؟
‫بکر؟
‫سمه، پروفسور.
‫سم؟!
‫قاطی شرابی که ‫همه‌مون باهاش نوشیدنی زدیم.
‫سم و دارو، دو روی ‫یک سکه‌اند.
‫و تهیه دارو هم تخصص منه.
‫این دیگه چیه؟!
‫این یه سمیه که قبل از اینکه ‫به آرامی زندگی رو تموم کنه، باعث از دست دادن هوشیاری میشه.
‫که تقریباً ظرف ‫یک ساعت، بدون هیچ مداخله‌ای، اتفاق می‌افته.
‫دوز توی لیوان شما کمی ضعیف‌تر بود،
‫اما با این حال، شرط می‌بندم شما دو ساعت دوام نمی‌آرید.
‫فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟!
‫مگه معلوم نیست؟
‫دارم اون لحظه رو ‫از سیزده سال پیش بازسازی می‌کنم.
‫تو... چطور از اون خبر داری؟!
‫مدتیه که شک کرده بودم،
‫ولی اون دانشجوی پژوهشگر ویژه با استعدادمون ‫بود که همه چیز رو برام روشن کرد.
‫الان دیگه چیکار کرده؟
‫اون یه سرنخ بهم داد تا دنبالش کنم.
‫و آقای بونس نمی‌خواست حرف بزنه،
‫پس از ترکیبی از الکل و دارو ‫استفاده کردم تا به حرف بیارمش.
‫پیدا کردن عکس ولی شانس محض بود.
‫فکر می‌کردم از شرش خلاص شده بودم...
‫گویا یه کپی دیگه داشت.
‫مثل اینکه آدم‌شناس خوبی نیستید.
‫خفه شو!
‫«همه زندگی‌ها ارزش یکسانی ندارن.»
‫پروفسور گلدن، سیزده سال پیش،
‫اون باور شما رو به این سمت کشوند که ‫انتخاب کنید زندگی چه کسی رو نجات بدید...
‫و زندگی بقیه رو قربانی کنید.
‫اونا به هر حال می‌مردن!
‫حداقل از نظر شما.
‫ولی آلفرید هم بینشون بود.
‫نامزدم هم همینطور.
‫کاری کردم که قدرت کافی ‫برای استفاده از جادوی انتقال سلامتی داشته باشید.
‫جلوگیری از پیشرفت سم ‫به نیروی حیات زیادی نیاز داره،
‫ولی اینجا کلی آدم هست که می‌تونید ازشون استفاده کنید.
‫پس، این بار کی رو قربانی می‌کنید؟
‫کی رو نجات می‌دید؟
‫زندگی خودتون؟
‫لرد فنل؟ یا اعضای ‫جناحی که به شما رأی دادن؟
‫بجنب. وقتشه انتخاب کنید کی زنده بمونه.
‫می‌دونم! یه پادزهر! ‫حتماً یه پادزهری هست، درسته؟!
‫الان بده به من!
‫و کاری می‌کنم که ‫مجازاتتون خیلی سخت نباشه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫به اندازه کافی دوز کمی مصرف کردم ‫که هوشیار بمونم...
‫ولی واقعاً ‫خیلی اثر داره، نه؟
‫و حالا خودم هم مسمومم.
‫حالا یه گزینه دیگه داری.
‫میتونی باور کنی که من پادزهر دارم ‫و جونم رو نجات بدی، اگه دوست داری.
‫فکر نمی‌کنی بتونی از این کار در بری.
‫اگه جای تو بودم، حواسم رو جمع می‌کردم، ‫وگرنه جونایی که می‌خوای ازشون سواستفاده کنی، تموم میشن.
‫لعنت به تو!
‫کی رو نجات بدم؟
‫اول خودم.
‫بعدش لرد فنل.
‫اگه تضمینی نیست ‫که اون پادزهر داره،
‫پس فداکاری باید...
‫در یک پرتو نور تنیده شود،
‫باشد که اخگرهای گمشده زندگی راهنمایت باشند،
‫تا بتوانند راه خانه را پیدا کنند.
‫شفا بده!
‫پس انتخاب تو اینه؟
‫اونا وظیفه دارن به من خدمت کنن.
‫حیف شد.
‫قبلاً هم بهت گفتم، دوز تو ‫از بقیه ضعیف‌تر بود.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫یعنی تو بیشترین ‫نیروی حیات رو بین همه اینجا داری.
‫اگه از اون نیروی حیات استفاده می‌کردی، می‌تونستی ‫بیشترین تعداد آدما رو نجات بدی.
‫من از بقیه شفادهنده‌ها ارزش بیشتری دارم!
‫پس اصرار داری که ‫همه زندگی‌ها ارزش یکسانی ندارن؟
‫معلومه!
‫حتی بین سکه‌ها هم ‫طلا، نقره و برنز داری!
‫زندگی هم همینه!
‫چه معنی داره که ‫شایسته‌ترین‌ها رو نجات ندی؟!
‫خب، حالا...
‫دکتر بکر!
‫اومین؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ما تو اتاقت یه عکس پیدا کردیم،
‫و نامزد سابقت توش بود.
‫یه حس بدی بهم دست داد.
‫تو اونا رو مسموم کردی؟
‫زنوس...
‫دکتر بکر، چرا این کارو کردی؟!
‫آیا همه زندگی‌ها به یک اندازه باارزشند؟
‫مدت‌هاست به این سوال فکر کردم.
‫سیزده سال پیش، من و نامزدم ‫شفادهنده تازه‌کار بودیم.
‫چشماش برق می‌زد وقتی درباره ‫همه جونایی که می‌خواست نجات بده، حرف می‌زد.
‫وقتی شنیدم که تو یه انفجار ‫گیر افتاده و مرده،
‫بی‌رحمی مرگ،
‫و بی‌رحمی خدا،
‫من رو تو اعماق غم فرو برد.
‫اگه فقط یه اتفاق تصادفی بود،
‫به جاش ادامه می‌دادم، ‫و سعی می‌کردم بقیه رو نجات بدم.
‫اما بعد از شرکت تو اون مهمونی شام، ‫آفرد به من گفت که این یه اتفاق نبود،
‫و گلدان هم توش دست داشت.
‫اینطوری شد؟
‫این آخرین چیزی بود که ‫قبل از ناپدید شدنش بهم گفت.
‫و فکر اینکه نامزدم به جای اینکه تو یه تصادف بمیره، ‫به قتل رسیده...
‫نتونستم آرامشم رو حفظ کنم.
‫اما بدون هیچ مدرکی، ‫و با آفردی که گم شده بود،
‫نمی‌تونستم دنبال حقیقت هم باشم.
‫به خاطر همینه که منو استخدام کردی.
‫در حالت ایده آل، آفرد رو پیدا می‌کردی.
‫اما اگه نه، می‌تونستی وارد ‫مهمونی شام بشی و یه اطلاعاتی به دست بیاری.
‫اما... این فقط...
‫اومین، واقعاً متاسفم.
‫اما من...
‫خفه شو!
‫کرسون؟
‫ببین، می‌فهمم.
‫اگه یه چیز اینقدر مزخرف ‫برای عشقم اتفاق افتاده بود،
‫نمی‌تونستم تحمل کنم.
‫با اینکه خودم یکی ندارم!
‫و در مورد یه چیز حق با توئه: گلدان اونجا ‫یه تیکه آشغال بزرگه. شکی توش نیست.
‫ای پست‌فطرت!
‫اما این راهش نیست!
‫این درست نیست!
‫اینقدر کینه انتقام داری که ‫آدمایی که ربطی بهش ندارن رو مسموم می‌کنی؟!
‫این نباید اینطوری باشه!
‫تو شفادهنده نیستی؟!
‫فکر می‌کردم ما باید آدما رو نجات بدیم!
‫خوب گفتی، کرسون.
‫هی، بکر، یادت میاد ازم پرسیدی
‫کدوم سکه‌ها رو برمی‌داشتم وقتی ‫یه عالمه روی زمین پخش شده بودن؟
‫سوال احمقانه‌ای بود.
‫همه رو برمی‌داشتم.
‫همه رو؟
‫من فقیر بزرگ شدم، می‌دونی.
‫جدی می‌خوای همه رو نجات بدی؟
‫چرا؟ چه منفعتی برات داره؟
‫درسته که کاری که واسش استخدامم کردی رو ‫قبلاً تموم کردم،
‫اما اگه کاری نکنم، تو ‫قراره به قتل عام متهم بشی.
‫و یه نفر هست که ‫اگه این اتفاق بیفته، حالش بدتر میشه.
‫زنوس...
‫نجاتشون میدی؟
‫این جبران مهمونی خداحافظیه.
‫هیچ وقت کسی رو نداشتم که بگه از رفتنم ‫ناراحته.
‫معمولاً مردم از من ‫خسته میشن، و منو بیرون می‌کنن.
‫زنوس، قصد داری این آدما رو نجات بدی،
‫اما ارائه جادوی پادزهر دقیق ‫بدون دانستن جزئیات سم سخته.
‫پس قراره جزئیات رو بهم بگی؟
‫خودت اصلاً اونارو می‌دونی؟
‫داری چی می‌گی—
‫بیخیال. به هر حال وقت زیادی نداریم.
‫شفا!
‫شفا؟ یه طلسم شفای معمولی؟!
‫اون ممکنه آسیبی که می‌زنه رو جبران کنه,
‫اما سم رو از بدنشون خارج نمی‌کنه!
‫ولی می‌تونم به بهبود طبیعی بدن کمک کنم.
‫اون اثرات موقتیه!
‫سم الان به همه جا سرایت کرده—
‫نگو که...
‫من که سم‌شناس نیستم،
‫ولی اثراتش بالاخره از بین میره.
‫تو واقعاً قصد داری همه اینا رو شفا بدی ‫تا وقتی که اثر سم از بین بره؟!
‫یه آزمون استقامته بین ‫سم و جادوی شفابخش من.
‫باور نمی‌کنی ‫چقدر رقابتی‌ام.
‫تو فقط...
‫پشتتم، داداش!
‫منم همینطور!
‫شفاتون رو روی ‫هر کی ضعیف‌تر به نظر میاد متمرکز کنین!
‫باشه!
‫فهمیدم!
‫یه زیردست و یه ‫دانشجوی تازه‌وارد داری که دارن گندکاری تو رو جمع می‌کنن.
‫بهتره قدردان باشی.
‫باورم نمیشه که می‌تونی این همه مدت ‫طلسم شفا رو اجرا کنی.
‫این طلسم اینطوری کار نمی‌کنه.
‫اینطور نیست؟
‫من قبلاً هم فکر می‌کردم تو فوق‌العاده‌ای، ‫اما این دیگه محاله.
‫من که تحصیلات درستی نداشتم، بالاخره.
‫نامزدم برای نجات جون آدما شفا‌بخش شد.
‫اون زن ستایش‌انگیزی بود ‫که اهداف بلندپروازانه‌ای داشت.
‫آره.
‫گولدران کشتش... و فکر اینکه ‫اون بشه مدیر بعدی...
‫نمی‌تونستم اجازه بدم این اتفاق بیفته!
‫نمی‌تونستم اجازه بدم کسی که از هر لحاظ ‫برعکس اون بود، به اوج برسه!
‫می‌دونم.
‫هر چی بیشتر اینجا موندم، ‫بیشتر فهمیدم که...
‫چقدر نابرابری توی دنیا وجود داره.
‫آدمایی هستن که می‌تونن ‫پیشرفته‌ترین شفا رو بخرن،
‫و آدمایی که به زور می‌تونن ‫کمترین دارو رو تهیه کنن.
‫آره.
‫"آیا ارزش همه زندگی‌ها برابره؟"
‫شاید اون سوال بیشتر از اونی که می‌دونستم، ‫منو درگیر خودش کرده بود.
‫دیدن اون‌ها که اینقدر ناامیدانه سعی دارن جون آدما رو نجات بدن...
‫شاید اونا کسایی هستن که ‫روح نامزدم رو به ارث بردن.
‫زنوس، ممنونم.
‫نیازی به تشکر نیست.
‫ولی حسابی خسته‌ام، ‫واسه همین باید اضافه حقوق بگیرم.
‫ل-لحظه‌ای صبر کن!
‫من که شفا نگرفتم!
‫اوه. یادم رفت.
‫مسخره‌ام نکن!
‫من بهت دستور میدم... که نجاتم بدی!
‫من از گروهت اخراج شدم،
‫پس ازت دستور نمی‌گیرم.
‫شماها! نجاتم بدین، لعنتی!
‫فقط تیکه‌هاییه، ولی ‫یادم میاد چی شد...
‫بعد از اینکه بیهوش شدم، حس کردم ‫انگار جونم داشت تخلیه می‌شد.
‫استاد، می‌خواستین ما رو قربانی کنین؟
‫و این چیزیه که اونا در مورد خواسته‌های تو فکر می‌کنن.
‫ولی تا وقتی پولمو بگیرم، ‫طرف کسی رو نمی‌گیرم.
‫من که یه شفابخش زیرزمینی‌ام، بالاخره.
‫پس اگه کمکم رو می‌خوای، باید هزینه کنی.
‫هزینه کنم؟
‫با توجه به اینکه چقدر خسته‌ام، ‫یه دور شفای دیگه قراره...
‫حدود اینقدر.
‫مسخره‌ست! اونقدر پول نمیدم!
‫آره؟ پس بیخیال.
‫صبر کن، صبر کن صبر کن صبر کن!
‫پرداخت می‌کنم! پولتو می‌گیری. فقط نجاتم بده!
‫گولدران.
‫در مورد این موضوع ‫بعداً مفصل صحبت می‌کنیم.
‫لعنتی... لعنتی!
‫قبلاً هرگز بازجویی نشده بودم.
‫تجربه جالبی بود!
‫دکتر بکر...
‫باید بگم، با توجه به اینکه حادثه دیروز بود و ‫تحقیقات ادامه داره،
‫تحت تاثیر قرار گرفتم که تونستی اجازه دیدنم رو بگیری.
‫من در واقع یه آشنا ‫توی گارد سلطنتی دارم.
‫داری؟
‫خوشحالم که دوباره می‌بینمتون، آقای زنوس.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم که دیدن یه مظنون رو ‫بهونه کردی تا بیای منو ببینی.
‫راستش، من اینجا ‫برای دیدن تو نیستم.
‫ولی قدردانت هستم که این رو ترتیب دادی.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم! چیزی نیست، ‫با توجه به چیزی که بهت بدهکارم.
‫ام... شما دو تا چطوری همدیگه رو می‌شناسید؟
‫نگرانش نباش.
‫من امروز اومدم تا ازت چند تا سوال بپرسم.
‫سوال؟
‫دکتر بکر، شما که واقعاً کسی رو ‫مسموم نکردین، نه؟
‫به نوعی، بله. درست میگی.
‫به نوعی؟
‫می‌خواستم از یه سم استفاده کنم تا وضعیتی شبیه ‫به سیزده سال پیش ایجاد کنم،
‫و تحت فشار، ‫گولدران به جرایمش اعتراف کنه.
‫این برنامه اولیه من بود.
‫و-ولی شما گفتین کسی رو ‫مسموم نکردین...
‫من دارویی آماده کرده بودم که ‫فقط بدن رو موقتاً فلج می‌کرد.
‫قصد من این بود که به گولدران دروغ بگم ‫که این یه سم کشنده‌ست.
‫اولش فکر کردم که ‫در آماده کردن دارو اشتباه کردم،
‫ولی اینطور نبود.
‫نتیجه طبیعی اینه که ‫کسی غیر از من
‫تو شراب دست برده، ‫با استفاده از یه ماده شیمیایی دیگه.
‫و فکر می‌کنی اون افرید بوده؟
‫به احتمال زیاد.
‫شاید اون شب اونجا بوده.
‫تظاهر می‌کرد یه جرعه از سم رو خورده،
‫قاطی شفا دهنده‌های از حال رفته می‌شد، ‫و نگاه می‌کرد که اوضاع چطور پیش میره.
‫اون‌وقت افرید کسی بود که...
‫نه. من هنوز گناهکارم.
‫من فهمیدم که یه سم واقعی ‫تو شراب هست،
‫اما ناامید بودم.
‫تو اون لحظه، برام مهم نبود اگه ‫همه بمیرن، حتی خودم.
‫دکتر بِکِر...
‫لازم نیست نگرانش باشی.
‫با توجه به اینکه قصد مسموم کردن ‫کسی رو نداشته و آشنای تو هم هست،
‫می‌تونم از اختیاراتم به عنوان معاون کاپیتان ‫گروه استفاده کنم تا آزادش کنن.
‫شاید بهتره از راه قانونی پیش بریم؟
‫اگه درخواست شما باشه، آقای زنوس، ‫حاضرم خودم رو به آب و آتیش بزنم،
‫با اینکه ممکنه خجالت‌آور باشه.
‫اصلا چی داری میگی؟
‫برام مهم نیست از چه اختیاراتی ‫باید استفاده کنی! خواهش می‌کنم، انجامش بده!
‫زنوس.
‫چی شده؟
‫مطمئنم خودت هم فهمیدی، اما...
‫داری درباره افریدِ توی ‫عکس حرف می‌زنی، درسته؟
‫باور اینکه بعد از خالی شدن زندگیش ‫توسط گولدران زنده مونده باشه، سخته،
‫با توجه به وضعیت.
‫درسته. که این سؤال رو مطرح می‌کنه: ‫افریدی که من دیدم کی بود؟
‫یا شاید... چی بود؟
‫این ممکنه به سادگی ‫انتقام سیزده سال پیش نباشه.
‫و تو کسی بودی که نقشه‌هاش رو خراب کردی.
‫ممکنه خشمش رو بعداً به سمت تو برگردونه، ‫زنوس.
‫ترجیح می‌دم از هر مشکلی دوری کنم،
‫اما اگه این یارو واقعا پیدا بشه،
‫حساب تمام دردسرهایی که ایجاد کرده رو ‫می‌چسبونم بهش.
‫آرامش‌بخشه که می‌دونم اون هست.
‫آره.
‫و اگه بخوام راستش رو بگم، ‫یه کم حسودیم میشه که آقای ‫زنوس
‫این همه راه اومده تا تو رو ببینه.
با من داری درد و دل میکنی، آره؟
‫اما احتمالا به خاطر اومین بوده.
‫این رو کمتر دوست دارم.
‫اون جزئی از آزمایشگاه کوچیک من بود،
‫علاوه بر اینکه برادرزاده‌ام بود.
‫اینکه من مظنون به قتل هستم، ‫اون رو تو موقعیت خطرناکی قرار میده،
‫به همین دلیله که اون می‌خواست ‫بی‌گناهی من ثبت بشه.
‫اون تا این حد برای اون دختر پیش میره؟
‫"من تمام سکه‌ها رو جمع می‌کنم."
‫چیزی که ‫زنوس گفت.
‫تمام سکه‌ها...
‫جونایی که قصد داشت نجات بده فقط شامل ‫شفا دهنده‌های مسموم نبود، بلکه اومین رو هم شامل میشد.
‫حتی گولدران.
‫می‌تونست نادیده‌اش بگیره و بذاره بمیره،
‫پس از یه نظر، اون هم نجات پیدا کرد.
‫تو این صورت، من میگم تو هم ‫یکی از اون سکه‌ها بودی.
‫واقعاً یه آدم قابل توجهیه.
‫منم منتظر ‫این آزمایش بودم.
‫‫زنوس، من و تو هی ‫به هم برمی‌خوریم.
‫آدما تو شرایط سخت چطور فکر می‌کنن و ‫واکنش نشون میدن؟
‫اگه اون سر راهم قرار نمی‌گرفت، می‌تونستم ‫داده‌های باارزش‌تری به دست بیارم.
‫افرید، این جسم تو اصلا بد نیست.
‫باید یه کم بیشتر پیش من بمونی.
‫خب، من رفتم.
‫تو کسی هستی که از مسمومیت ‫گروهی جلوگیری کردی.
‫متنفرم که چون همه نیمه بیهوش بودن، ‫تو اعتبارش رو نمی‌گیری.
‫همینطور.
‫نه. همین تمام پاداشیه که لازم دارم.
‫بریم، ‫زنوس.
‫همه منتظرن.
‫پس وقت رفتنه.
‫بعداً می‌بینمت، اومین!
‫و تو هم، برادر بزرگ عجیب غریب من!
‫درسته. خیلی از هر دوتون ممنونم!
‫خواهر کوچولو! ذوق کردم که بالاخره ‫آخرم منو "برادر بزرگ" صدا زدی!
‫دوستت دارم!
‫خداحافظ، بیمارستان سلطنتی.
‫“و اینگونه، بعد از حل حادثه، ‫‫زنوس شفا دهنده زیرزمینی
‫وارد یه دردسر دیگه شد."
‫واقعا، دست از این اعلامیه‌های شوم بردار!
‫اومدم!
‫سلام.
‫بفرمایید تو.
‫شما بیمار جدید هستید؟