‫مامان! پرنده‌ست!
‫یه پرنده‌ی مشکیه!
‫پرهای براقی داره چشماشم درشت و گرده...
‫خیلی نازه!
‫آمو، اون پرنده‌ی سیاه از تو خوشش نمیاد.
‫ولش کن بریم.
‫عه واقعا؟
‫پرنده‌ی بد!
‫آمو بدش میاد ازت! برو گمشو!
‫پرهای زشتتو نریز رو من!
‫پرنده‌ی خنگ احمق!
‫بیا بریم.
‫پرنده رو ولش کن بریم.
‫مامان و آمو دارن کجا میرن؟
‫میرن دیدن یکی که خیلی خیلی دوستت خواهد داشت.
‫مامان؟
‫خیلی خوبه آمو-چان، نه؟
‫اون شخص تو رو تا ابد دوست خواهد داشت.
‫تو دختر خیلی خوش‌شانسی هستی آمو-چان.
‫خوش به حالت.
‫اون مرد...
‫اون مرد اونهمه آمو رو دوست داره؟
‫قسمت 13
‫نگاهی پوچ
‫میگما عمو، کجا داریم میریم؟
‫یه خونه‌ی عالی برات آماده کردم.
‫فقط برای خودم و خودته، ‫هیچکس نمیتونه مزاحممون بشه.
‫وای شبیه یه قصره!
‫ولی باید داخل بمونی. بیرونِ اینجا خطرناکه.
‫چه خونه‌ی قشنگی! ‫مامان اگه میدیدش عاشقش میشد...
‫مامانت تصمیم گرفت دیگه نقشی ‫توی زندگیت نداشته باشه.
‫از الان به بعد فقط منو داری.
‫بهت غذا میدم تا بزرگ و قوی بشی.
‫چقدر کتاب عکس دار!
‫چقدر غذا!
‫چقدر لباس!
‫میگما عمو،
‫اینا رو از سر کارت میاری؟
‫آره درسته.
‫من یه تاجرم.
‫چیزای خیلی زیادی گیر میارم.
‫ولی... ولی...
‫تاجرای دیگه ازم متنفرن!
‫نمیدونم چرا!
‫من خیلی عادی رفتار میکنم، ‫ولی میگن عجیب و غریبم!
‫چرا؟ من یه گیورم! ‫تاجرای زیادی نیستن که شبیه من باشن!
‫اوه، باز شروع کرد.
‫آمو... آمو...
‫یادته گفتم این اتاق مخصوص ‫یه جور مراسم خاص بوده؟
‫ما هم باید اون مراسم رو انجام بدیم.
‫همون مراسم همیشگیمون!
‫میگم... عمو.
‫آمو وقتی اون مراسم رو انجام میده ‫قلبش تند تند میزنه.
‫نفس کشیدن سخت میشه.
‫پس لطفا...
‫آمو.
‫چیزی که احساس میکنی اسمش عشقه.
‫ببین!
‫دختر توی کتاب هم عاشق شاهزاده‌ش میشه، یادته که؟
‫اینم همونه!
‫تو عاشق من شدی!
‫فهمیدم!
‫پس این عشقه؟!
‫خیلی بوی خوبی میدی آمو.
‫تنها نیستی...
‫تو تنها نیستی... تنها نیستی...
‫عشق اول. پس این حسیه که عشق اول داره.
‫کی اونجاست؟
‫دنیای انیمه تقدیم میکند
مترجم: Ali_Sensei
‫زیرنویس های بیشتر در awsub@
‫ببخشید.
‫ش-شما کی هستید؟
‫کی بهتون اجازه داده بیاید داخل؟
‫اینجا فقط برای آمو و منه!
‫هوی!
‫عوضیا...
‫حسابتونو میرسم...
‫اگه همین الان نرید بیرون...
‫کارتون تمومه!
‫با ابزار حیاتیم لهتون میکنم تا بمیرید!
‫اینا به تو بیشتر میان.
‫خلأ و حفره ای که درون قلبت ایجاد شده...
‫توسط این پر میشه.
‫آره. اینجا از همه نزدیک تره.
‫بیا اینجا.
‫خانم کوچولو.
‫اونا رو تا موقعی که زمانش برسه نگه دار.
‫خوب ازشون مراقبت کن.
‫تو...
‫یه فرشته‌ای؟
‫عمو تو هم دیدیش؟
‫اونا... فرشته بودن!
‫خیلی باحاله، نه؟
‫واقعا وجود دارن! ‫فقط برای کتاب‌ها نیستن!
‫آمو...
‫اوه راستی کتک خوردی.
‫جاییت آسیب‌ـــ
‫اونا چکمه‌های منه!
‫به چه جرئتی اونا رو برداشتی جنده؟!
‫فکر کردی یه حقیری مثل تو ‫ارزش اینو داره که به اونا دست بزنه؟
‫عمو...؟
‫دزد! دزد کثیف!
‫چند بار... باید بهت یاد بدم...
‫تا کاری که بهت میگم رو انجام بدی؟
‫احمق... احمق... احمق...
‫ها؟ عجیبه...
‫احساس همیشگی رو ندارم...
‫معمولا چیزی حس نمیکنم.
‫احساساتم متوقف شده بودن.
‫این حس پر سر و صدایی که توی قلبمه...
‫کار این چکمه‌هاست؟
‫آره... درسته.
‫این چکمه ها به آمو بیشتر میان.
‫اونا به آمو بیشتر میان!
‫پس اونا متعلق به آمو هستن.
‫هیشکی نمیتونه اونا رو داشته باشه.
‫میگم...
‫میخواستم ازت‌ــــ
‫رودو!
‫کجا بودین؟
‫داره همه چیزو بهمون
‫راجع به چیزایی که اومدیم تا بدونیم میگه.
‫نه... چطور؟
‫چطوری ابزار حیاتیم داره به تو پاسخ میده؟
‫غیر ممکنه... ابزار حیاتی فقط باید ‫توسط صاحبش قابل استفاده باشه.
‫چرا مال من داره به یکی دیگه واکنش نشون میده؟
‫شاید... چون مال تو نبودن؟
‫آمو زیاد در مورد ابزارهای حیاتی نمیدونه،
‫ولی فرشته گفت این چکمه‌ها ‫به آمو بیشتر میان.
‫و آمو هم وقتی اینا رو دستش میگیره ‫حس میکنه قلبش پر از احساس میشه.
‫مثل اینه که آمو... چیزی که گم کرده بوده رو پیدا کرده.
‫مثل وقتی که توی یه اسباب بازی قدیمی ‫باطری میذاری و برای اولین بار شروع به کار میکنه.
‫همچین حسی داره، میدونی؟
‫پس... آمو میتونه اینا رو داشته باشه، درسته؟
‫ببین عزیزم... برداشتن وسایل مردم ‫اصلا کار خوبی نیست.
‫گمونم یه زباله‌ای مثل تو کلا اینچیزا رو ندونه.
‫اینا اصول اولیه‌ی انسان بودنه، متوجهی؟
‫چ-چی؟
‫خ-خودتم کلی وسیله داری که از ‫بقیه دزدیدی عمو.
‫تازشم... آمو گفت میتونه داشته باشدشون یا نه...
‫اون فرشته‌هه بود که گفت به آمو بیشتر میان!
‫پس بذار آمو برشون داره!
‫چه مرگته آمو؟
‫چرا امروز اینقدر دختر سرکشی شدی؟
‫باید یه دور دیگه از اول یادت بدم؟
‫آمو داره... کلی احساسات مختلف رو تجربه میکنه.
‫مثلا مثل... شجاعت... یا آزار و اذیت.
‫و الان به چیزای خوبی فکر نمیکنه.
‫ولی...
‫این آخرین خواسته‌اییه که آمو داره.
‫لطفا این چکمه‌ها رو به آمو بده!
‫آمو خیلی خیلی... اینا رو میخواد!
‫نه!
‫چند بار باید بهت بگم؟ ‫این چکمه‌ها مال منه! فقط و فقط مال خودمه!
‫چند بار باید یه حرف رو بهت زد بچه‌ی زبون نفهم؟!
‫ولشون کن دیگه!
‫یالا! ول کن دیگه!
‫چرا اینقدر بدجنسی! چرااا؟!
‫آمو چند بار ازت درخواست کرده! ‫کاری که میگه رو انجام بده!
‫تو میگفتی عاشق آمویی!
‫امم...
‫ها؟
‫چرا این اتفاق افتاد؟
‫ها؟ چرا آمو اینهمه مدت با عمو زندگی میکرد؟
‫آمو اینجا چیکار میکنه؟
‫چرا مامان آمو و عمو رو با هم آشنا کرد؟
‫چون تو رو فروخته بود
‫نه بابا! اینجوری نبود!
‫آمو حالا داره متوجه میشه.
‫این کارو کرد تا آمو توسط کسی ‫دوست داشته بشه.
‫عمو عشق اول خیلی خوبی بود.
‫آمو هیچوقت فراموشش نمیکنه.
‫بعد از اون بود که ‫آمو قدرتش رو کشف کرد
‫آدم‌های زیادی ‫وارد این صحرا شدند
‫او میخواست توسط آدم‌های زیادی ‫دوست داشته شود
‫چندین ماه بعد
‫و بعد فرشته برگشت.
‫ولی فقط یکیشون برگشته بود.
‫انتظار نداشتم وقتی وسط داستان خودش ‫در مورد فرشته بهمون بگه.
‫آمو-چان... خیلی سختی کشیده.
‫"فرشته"... یه فرشته‌ی واقعی نبوده دیگه، نه؟
‫منظورش یه بهشت‌نشینه، درسته؟
‫یا شاید یه گیور که قدرتش بال درآوردن باشه؟
‫برای منم سواله.
‫از نظر روحی روانی هم وضعیت خوبی نداره. ‫ممکنه فقط توهم بوده باشه.
‫ولی سوال اصلی اینه که، چطور؟ ‫چطور از مرز تونستن بگذرن؟
‫با بال‌هاشون پرواز کردن؟
‫خب بعدش کجا فرود اومدن؟
‫اونورِ خط افق.
‫اینجوری فایده نداره.
‫خانم کوچولو.
‫فرشته کِی برگشت؟
‫شاید حدود یک ماه پیش؟!
‫یه ماه؟
‫تقریبا همون زمانی که رودو اومد به زمین.
‫اون یاروئه.
‫آره. خود عوضیشه.
‫اون اینجا روی زمینه.
‫و تازه یه هم‌دست هم داره.
‫فهمیدم.
‫چه خبر خوبی!
‫شاید اومده دنبال من؟ ‫البته که به تخمم هم نیست.
‫اگه اینجان، فقط باید پیداشون کنم.
‫منتظرم بمونید.
‫به هر قیمتی که شده پیداتون میکنم،
‫و مجبورتون میکنم همه چی رو بهم بگید...
‫اینکه چجوری برگردم اون بالا، ‫اینکه چرا رگتو رو کشتید...
‫و بعد مجبورتون میکنم ‫جلوی قبر رگتو ازش عذرخواهی کنین!
‫تو هم اینجوری‌ای، نه؟
‫تو... رودو...
‫اون دستکش‌ها بودن که قلبت رو ‫مثل یه انسان کردن، درسته؟
‫این چیزایی که تو و آمو دارین...
‫برای کسایی که سردرگمن ‫و چیزی رو از دست دادن ساخته شدن.
‫حفره‌ی بزرگی که توی قلبته ‫نیاز به خیلی چیزها داره تا پر بشه.
‫اینا میتونن حفره‌ی درون تو و آمو رو پر کنن.
‫آمو دوباره احساساتی که یه انسان ‫باید داشته باشه رو به دست آورد.
‫ولی انسان شدن باعث شد ‫آمو یه چیزایی رو متوجه بشه.
‫مثلا اینکه عمو باهاش چیکار میکرد.
‫اینکه تا الان تنهای تنها بوده.
‫اینکه دوست داره با کسی باشه... ‫دوست داره بهش نیاز داشته باشن.
‫ولی...
‫آمو میترسید که از منطقه‌ی امنش خارج بشه.
‫منتظر موند تا بقیه بیان سراغش.
‫منتظر موند تا با آدمایی که ‫وارد خونه‌ش میشن ارتباط برقرار کنه...
‫ولی زیاد خوب پیش نرفت... و بعد...
‫تو اومدی که از آمو معذرت خواهی کنی درسته؟
‫نیازی به این کار نیست.
‫آمو هم درست مثل توئه.
‫نه... فقط آمو نه
‫همه همینجورین.
‫فقط وقتی از دست‌هاشون استفاده میکنن ‫که میخوان کسی رو بزنن.
‫برای همینه که دنیا هیچوقت تغییر نمیکنه.
‫پس...
‫برای برقراری ارتباط با بقیه...
‫بیا جفتمون یاد بگیریم چجوری ‫به بقیه دستِ یاری بدیم.
‫منم روش درستِ انجام دادنش رو نمیدونم.
‫بیا با همدیگه ازش سر در بیاریم.
‫همین الان هم داری انجامش میدی.
‫مطمئنی نمیای؟
‫نه.
‫آمو میخواد یه خورده دیگه بمونه ‫و یسری چیزا رو راست و ریس کنه.
‫ولی هرموقع تونستی بیا تا با هم صحبت کنیم رودو.
‫هرموقع بتونم، حتما میام.
‫خیلی خب وقت رفتنه.
‫دوبار میام دیدنت آمو-چان!
‫فعلا.
‫همم.
‫فعلا.
‫نفهمیدیم چجوری باید از مرز رد شد،
‫ولی خب یسری اطلاعات به دست آوردیم.
‫فهمیدیم "فرشته" هایی که از مرز ‫رد شدن واقعا وجود دارن،
‫و یه ابزار حیاتی با همون علامت ‫دستکش‌های رودو دیدیم.
‫همون "مجموعه‌ای" که اون غارتگره گفت.
‫اون چکمه‌ها هم جزئش بودن؟
‫ممکنه.
‫فرشته‌ها...
‫اونقدر عصبانی شدم که آمو رو اونجوری کتک زدم،
‫و فهمیدن اینکه اون فرشته‌ی حرومزاده ‫همینجا روی زمینه
‫داشت کاری میکرد که دوباره بزنم به سیم آخر،
‫ولی شنیدن حرف‌های آمو ‫یجورایی آرومم کرد.
‫فعلا، ها؟
‫کاش دفعه‌ی دیگه شب هم همینجا بمونین.
‫کی اونجاست؟
‫نه! داری چیکار میکنی؟!
‫نه! پسشون بده!
‫نه!
‫پسر، صحرا چه جای مزخرفیه.
‫ولی خب حداقل تونستم یچیزی ازش گیر بیارم...
‫وقت شروعه پس؟
‫کاری از تیم زیرنویس دنیای انیمه
مترجم: Ali_Sensei
‫زیرنویس های بیشتر در awsub@