مشعل امید رو روشن می‌کنم درست در پایان این سفر
با تکیه به غریزه پیش می‌رم و صداها رو نشنیده می‌گیرم
دنبال اون حقیقت نابم گرچه اعتراف می‌کنم کمی دودلم
سایه‌ت رو تعقیب می‌کنم
چه برد چه باخت، بازیِ «همه یا هیچ» بود
این بازی عدالت و اخلاق نبرد خیر و شر
دو روی یک سکه‌ست که در بند قوانین گرفتار شده
شعله‌هایی که در ردای حقانیت پیچیده شدن
«فقط خدا از سرنوشتمون خبر داره»
این فقط راه فرار ترسوهاست
اگه می‌خوای کینه به دل بگیری پس خودت رو آماده کن
اگه عزمت رو جزم کردی تا آخرش پای حرفت بمون
آره، تکونش بده، از خودت دورش کن
بذار تمام این مهملات درهم بشکنه و نابود شه
فراتر از این کشمکش درونی تمام فکر و ذکرم پیش توئه
همون‌طور که روزها سپری می‌شن
صدای دوستانم رو می‌شنوم که توی ذهنم رژه می‌رن
مترجم : ヒューゴ
در نوای ناپایداری دنیا که همه جا طنین انداخته
زندگی در دل آشوب، دیوانه‌وار و مهارنشدنی
سرنوشت قلبم که شانسی مثل قرعه رقم خورده
m 0 75 l 52.5 97.5 l 75 150 l 97.5 97.5 l 150 75 l 97.5 52.5 l 75 0 l 52.5 52.5 m 75 51 b 88.5 51 97.5 61.5 97.5 75 b 97.5 88.5 88.5 97.5 75 97.5 b 61.5 97.5 52.5 88.5 52.5 75 b 52.5 61.5 61.5 51 75 51
m 75 0 l 49.5 39 l 0 52.5 l 33 88.5 l 30 136.5 l 75 117 l 120 136.5 l 117 88.5 l 150 52.5 l 100.5 39
m 0 75 l 52.5 97.5 l 75 150 l 97.5 97.5 l 150 75 l 97.5 52.5 l 75 0 l 52.5 52.5 m 75 51 b 88.5 51 97.5 61.5 97.5 75 b 97.5 88.5 88.5 97.5 75 97.5 b 61.5 97.5 52.5 88.5 52.5 75 b 52.5 61.5 61.5 51 75 51
در روزهای پرآشوب، هر وقت که از راه برسن
هر زخمی که برمی‌دارم، گواه پیوند بین ماست
با افتخار اون‌ها رو به تن کن
اوه اوه اوه
زندگی‌ای که ارزش عشق ورزیدن داره این شکلیه
آره، تکونش بده، از خودت دورش کن
بذار تمام این مهملات درهم بشکنه و نابود شه
فراتر از این کشمکش درونی تمام فکر و ذکرم پیش توئه
همون‌طور که روزها سپری می‌شن
صدای دوستانم رو می‌شنوم که توی ذهنم رژه می‌رن
در نوای ناپایداری دنیا که همه جا طنین انداخته
دوست من
اون احمق. پیش خودش چی فکر کرده؟
ظاهر کردن چندتا تفنگ همزمان کار آسونی نیست.
مثل «قانون دست غالبه».
آ... آ...
سعی کن با دستی که بهش عادت نداری بنویسی.
هیچ‌وقت تمیز درنمیاد. اینم همون‌طوره.
طبیعیه که نتونه درجا قلقش دستش بیاد.
برای کسی مثل اون که قدرتش مادی‌سازی سلاحه،
اول باید کار با چندتا سلاح واقعی رو تمرین کنه
قبل از اینکه بخواد چندتا سلاح خونی رو همزمان کنترل کنه.
تازه همون موقع هم، قدرت ذهنی، تمرکز و تخیل وحشتناکی می‌خواد.
ولی شش تا تفنگ همزمان؟
مو به تنم سیخ می‌کنه.
شیکی ایچینوسه از اون آدمایی نیست که با کله‌شون می‌جنگن.
مغز تهی رو تو هر چی ضرب کنی...
بازم میشه صفر.
اگه بخواد ادای یه نابغه رو دربیاره، به کشتن میره.
اوضاع خیلی خیته.
دست راستم رو حس نمی‌کنم!
قدرت ترمیمش نمی‌کشه.
شاید اینجا تهِ خطشه.
باید تجدید قوا کنم.
آخه چه غلطی بکنم...
نه، فقط باید تکون بخورم، هر چی که شد!
بهت گفتم، نگفتم؟
تو ضعیفی.
این نتیجه اجتناب‌ناپذیر بود.
خداحافظ.
ملودی ضربان قلبت همین‌جا تموم میشه.
ها؟
دارم می‌میرم؟
آخه چرا دارم این‌قدر زور می‌زنم؟
اصلاً چرا دارم سعی می‌کنم یه تفنگ دیگه دربیارم؟
لازم نیست برای جنگیدن ادای میکادو رو دربیارم.
فقط باید به روش خودم انجامش بدم.
نه، قضیه این نیست.
می‌دونم.
من... میکادو رو تحسین می‌کنم.
قدرتش رو ستایش می‌کنم.
پسر...
کاش منم می‌تونستم مثل تو باشم.
اگه بودم، کار به این خفت و خواری نمی‌کشید.
اگه قوی‌تر بودم، می‌تونستم نذارم بچه‌های بیشتری مثل مِی به اون روز بیفتن.
حتی بابام...
لازم نبود بمیره.
آره.
آره، همینه!
من فقط می‌خوام قوی‌تر بشم!
مثل میکادو...
نه.
قوی‌تر از میکادو!
این...
قوی‌تر از میکادو!
اینکه با کسی مثل تو آشنا شدم، کسی که باعث شد همچین حسی پیدا کنم،
جدی میگم، من آدم خوش‌شانسیم!
پس «انکی» اینه.
اون پسره...
همین الان دو تا تفنگ ظاهر کرد.
درسته که قدرت انکی پشتشه...
ولی وقتی قلقش دستت بیاد، دیگه مال خودته.
ببینیم تهش به کجا می‌رسه.
سلاح‌هاش با ریزترین جزئیات ساخته شده بودن.
سلاح‌هاش با رعایت ریزترین جزئیات ساخته شده بودن.
برای اینکه یه چیزی رو واقعی کنی، باید تیکه به تیکه‌ش رو تجسم کنی،
انگار داری از صفر می‌سازیش.
فکر نمی‌کردم اون همه تفنگ بادی که تیکه پاره کردم اینجا به دردم بخوره.
ولی لعنتی، هنوز رو دو تا تفنگ گیر کردم.
رو در رو، می‌تونم رو پوستم حسش کنم.
یه فشار سنگین، انگار خونم داره به جوش میاد.
ولی که چی؟
دلیل نمیشه فرار کنم!
جوری دفاع کن که انگار جونت بهش بنده!
چون اگه نکنی می‌میری!
انگار دارم هم از درون می‌سوزم هم از بیرون.
اگه دست‌کم بگیرمش،
خاکستر میشم.
از اینجا به بعد، با تمام وجود مایه می‌ذارم!
شرمنده معطل شدی.
حتماً اون‌قدر ضعیف بودم که حوصله‌ت سر رفت، نه؟
حالا می‌تونیم برابر بجنگیم.
برابر؟
رفیق...
مبادا بمیری!
خنده‌م ننداز!
لقمه گنده‌تر از دهنت برندار!
تو درگیری با تفنگ، شاخ به شاخ شدن تو یه خط مستقیم فکر خوبی نیست...
پس...
از زاویه‌ای حمله می‌کنم که دستت نرسه!
چطور؟ چطوری رفتی اون بالا؟
بتن رو با حرارتش ذوب کرده و پاهاش رو توش گیر داده.
حالا منم می‌تونم این کار رو بکنم!
قدرتش فوق‌العاده‌ست، اما...
...خروجیت اون‌قدر زیاده که مسیر حرکتت تابلو میشه.
شوخیت گرفته!
یعنی جاخالی دادن ازش آسونه!
راست میگه. باید بین قدرت و کنترل تعادل باشه.
اصلاً از پسش برمیام؟
آره، می‌تونم!
فقط تک‌تک جزئیات رو تجسم کردم،
و حالا همه این تصاویر داره تو سرم سرازیر میشه!
از پسش برمیام.
می‌تونم انجامش بدم!
می‌تونم!
حتی با اینکه داره مراعات می‌کنه، قدرتش محشره.
و اون شعله‌ها، عجب دردسری‌ان.
داره خیلی سریع رشد می‌کنه.
متفکرها زود یاد می‌گیرن، ولی طول می‌کشه تا استاد بشن.
اما اونایی که غریزی‌ان، طول می‌کشه تا اصول اولیه رو بگیرن.
ولی وقتی بگیرن، سریع عادت می‌کنن،
مخصوصاً وقتی یه رفیق باعث پیشرفتشون بشه.
ایول! چطور بود؟
جوگیر نشو.
آرپی‌جی؟
وای، بدبخت شدیم!
اوضاع خیلی خیته!
نزدیک بودا.
از نوع ردیابه؟
جواب نمیده.
نباید با یه ضربه مرده باشه.
نکنه عمداً خطا زد؟
لعنتی! دارم می‌افتم!
لعنت بهش!
ولش کن!
عجیبه، ولی این مبارزه همچین بدم نیستا، نه؟
حس می‌کنم هنوزم جا دارم ادامه بدم.
وسط دعوا داری می‌خندی؟
دیوونه‌ای.
چی داری میگی؟
میکادو مومودرا همیشه خونسرد و بی‌تفاوت بود.
قدرتش حتی یک بار هم باعث نشده بود با شور و اشتیاق بجنگه.
و بعد، یه روز، سر و کله شیکی ایچینوسه پیدا شد.
بدون شک، این مرد آتیش به جون میکادو می‌نداخت.
تو هم داری می‌خندی، مگه نه؟
هی، میکادو.
وقتی با توام، حس می‌کنم می‌تونم هی قوی‌تر بشم.
دلم می‌خواد منم برای تو همچین آدمی باشم.
اوه اوه.
داره از کنترل خارج میشه؟
چقدر سنگینه...
سطحش با قبل زمین تا آسمون فرق داره.
هیچ روزنه‌ای برای ضدحمله نیست.
شبیه طغیان هیچ «اونی» دیگه‌ای نیست.
کشتار خالص و بدون فکر.
این یه اونیه؟
نه. این خود شیطانه!
به نظر میاد قدرت کیشین از ظرفیتش زده بالا.
حتی با دفاع کامل، این‌قدر آسیب...
یعنی کارم تمومه؟
میکادو...
منو... بکش.
وگرنه... من... تو رو... می‌کشم.
منو بکش...
قبل از اینکه... کاملاً... عقلم رو از دست بدم.
خواهش می‌کنم... عجله کن.
هنوز به هوشه؟
نمی‌خوام...
دوستم رو بکشم.
منو... بکش!
هوی، موموی کله‌خر، گوش کن.
من حواس ایچینوسه رو پرت می‌کنم.
تو این فاصله، اون جنازه‌ت رو جمع کن و کار رو تموم کن.
بدترین حالت اینه که پاش به شهر باز شه.
مردم عادی می‌میرن.
برام مهم نیست چی فکر می‌کنی. پاشو و بهش شلیک کن.
جوری شلیک کن که انگار می‌خوای بکشیش.
وگرنه نمی‌تونی متوقفش کنی.
ولی اگه واقعاً ایچینوسه رو بکشی، خودم می‌کشمت.
حرف خودت رو نقض می‌کنی که.
ولی راست میگی. نمی‌تونیم پای مردم رو وسط بکشیم.
با این وضعیت، باید آماده‌سازی کنم.
پنج دقیقه بهم وقت بده.
زود آماده شو. وقت تلف کردن نداریم.
لازم نیست بگی.
ولی قول نمیدم ترکش‌ش به تو هم نخوره.
واسه کسی که یه پاش لب گوره زیادی زبون‌درازی.
خب پس، ببینیم یه به اصطلاح «غیرنظامی» چند مرده حلاجه.
قراره دردت بیاد.
بیا جلو، بچه!
با اون چش و چالت می‌تونی منو ببینی؟
لعنتی. حتی نمی‌شه نزدیک شد.
فقط باید تمرکز کنم که حواسش رو پرت نگه دارم.
با این حال...
خیلی بی‌رحمانه‌ست.
اینکه وسط جنون هنوز به هوش باشی.
فرار... کن.
من واقعاً... تو رو... می‌کشم.
شاید راحت‌تر بود اگه تسلیم خشم می‌شدی و بیهوش می‌شدی.
ولی اون اراده‌ت،
اون مقاومت سرسختانه‌ت برای اینکه خودت رو نبازی...
فرار... کن.
...نمی‌ذارم هدر بره، عوضی.
تا حالا نشنیده بودم یه اونی تو حالت جنون هنوز به هوش باشه!
داره گریه می‌کنه.
اونی‌های وحشی قرار بود سلاح‌های بی‌مغز باشن.
فکر می‌کردم کشتنشون کار درستیه.
پس چرا داره گریه می‌کنه؟
یعنی هنوز آگاهی داره؟ احساسات داره؟
نکنه همه اونی‌هایی که قبلاً کشتم...
اونا هم داشتن گریه می‌کردن؟
چقدر باید دردناک باشه...
اینکه نخوای به کسی آسیب بزنی،
ولی آخرش به همه اطرافیانت صدمه بزنی؟
حتی با وجود اون درد...
بازم نگران من بودی.
حتی وقتی گریه می‌کردی...
تو همیشه خیلی صادق و مهربون بودی.
نمی‌خوام...
دوستم رو بکشم.
حتی بعد از اینکه کنترلش رو از دست داد...
بازم منو دوست خودش صدا کرد.
من چه احمقیم!
حتماً درد داره.
حتماً غیرقابل تحمله.
ایچینوسه...
نه، شیکی!
با دستای خودم به رنجت پایان میدم.
باورنکردنیه.
حتی وقتی از جلو چشمش غیب میشم، با بقیه حواسش ردیابیم می‌کنه.
لعنتی!
شوخیت گرفته.
لعنت بهش.
از بین این همه جا، پام.
چه دردسری شد.
اگه کارش رو بسازه، بعدش میاد سراغ من.
چی‌کار کنم؟ هنوز آماده نیستم.
هر چی بیشتر فکر می‌کنم، ناامیدتر میشم.
واسه همینه که از بچه‌داری متنفرم.
فرار کن.
من مایه ننگم.
ایچینوسه...
بابت مرگم احساس گناه نکن.
این قیافه آروم دیگه چیه؟
می‌خوای به این زودی بازنشسته بشی بری اون دنیا؟
شرمنده دیر کردم.
ورود دراماتیکت رو مخمه.
نیازی به گزارش وضعیت نیست.
تقریباً می‌دونم چه خبره.
خب کی می‌خوای اون لامصب رو شلیک کنی؟
یهو از غیب ظاهر شدی و فاز بزرگی برداشتی، آره؟
من آماده‌م.
شلیک کن...
باید شلیک کنم.
هیچ راهی برای نجاتش نیست جز مرگ تا از درد خلاص بشه.
حداقل بذار به دست من باشه!
می...
میکادو...
داشتن این احساسات باعث میشه به عنوان یه موموتارو شکست‌خورده باشم.
ولی دیگه برام مهم نیست.
موموتارو، اونی، هیچ‌کدوم مهم نیست!
این خواستِ من، میکادو مومودرا، به عنوان یه انسانه!
خواهش می‌کنم.
خواهش می‌کنم...
نمیر!
تنهام نذار!
نمیر!
ممنو... نم.
باشه.
حرکت!
هارا هارا هارا
هی
هارا هارا هارا
اوه اوه اوه
هارا هارا هارا
هی
هارا هارا هارا
اوه اوه اوه
شبی مهتابی
امشب ولتاژ هیجان رو به اوجه
دیدارمون خیلی پراحساس بود
اوه اوه اوه
همیشه حدس می‌زدم یک روز این‌طوری با هم رو در رو بشیم
آه، کلامت رو به من هدیه کن
حتی اگه باور داشته باشم هم دیگه راه برگشتی نیست
آه، پیش از اینکه یک‌دل نه صد دل عاشقت بشم
من رو بیرون بکش
آخرین رقص
بیا عمیقاً در عشق غوطه بخوریم
می‌خوام رقصیدن با تو رو امتحان کنم
یعنی همین الانش کیش و مات شدیم؟
این نبرد دوستانه‌ی دلفریب
خیر یا شر، هیچ‌کدومش اهمیتی نداره
هارا هارا هارا
هی
هارا هارا
- فکر می‌کنی - هارا
- من خیلی دیوونه‌م؟ - اوه اوه اوه
هارا هارا هارا
هی
هارا هارا
- فکر می‌کنی من خیلی دیوونه‌م؟ - هارا اوه اوه اوه
قسمت بعد تا دیداری دوباره