เรียบร้อย
ขออนุญาตครับ
อาจารย์ ผมเอาชามาให้
ไง
มาซากิจัง ไม่ได้เจอกันนานนะ สบายดีมั้ย
อ้าว มาซากิ ไม่ได้เจอกันซะนาน เป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ
แหม คุณนายมาซากิครับ หายหน้าหายตาไปเลย เป็นไงบ้างครับเนี่ย
อาจารย์
พูดอะไรเป็นตุเป็นตะคนเดียวเนี่ย
คุณพี่มาซากิ
มาแล้ว
- ผมไปดูเอง - เออ ไปดูซิ
- ลูกท้อมาส่งครับ - ลูกท้อหรอกเรอะ
ถ้าแขกมาแล้วช่วยปอกมาเสิร์ฟที
ครับ
อาจารย์ดูลนสุดๆ เลยแฮะ
เข้าใจละ
เธอเลยยิ่งอยากมาเป็นศิษย์ฉันมากกว่าเดิมสินะ
ใช่ค่ะ หนูรู้ตัวแล้วว่าฝีมือหนูตอนนี้
ยังห่างไกลจากชินอุจิมาก
หนูอยากฝึกปรือฝีมือตัวเอง
ไม่อยากเสียเวลาอีกแล้วแม้แต่วินาทีเดียว
ได้โปรดรับหนูเป็นศิษย์ด้วยเถอะค่ะ
ได้สิ
ฉันจะรับเธอเป็นศิษย์
ไม่ได้ๆ อย่าเพิ่งดีใจ นี่แค่จุดเริ่มต้น
เธอจะได้เข้าสำนักอย่างเป็นทางการ ตอนฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
หลังเรียนจบม.ปลาย
ระหว่างนั้นฉันจะให้เธอมาเรียน ในฐานะเด็กฝึกไปก่อน
- โอเคมั้ย - ค่ะ
แล้วก็ พาพ่อแม่มาคุยกับฉันก่อนด้วย
ต้องพามาด้วยเหรอคะ
นักแสดงราคุโกะเป็นอาชีพที่ไม่มั่นคง
ยิ่งบ้านเธอเคยมีประวัติด้วย
ตอนนี้ป๊าทำงานอยู่ต่างจังหวัด ไม่อยู่โตเกียว
พาม้ามาแค่คนเดียวได้มั้ยคะ
อ้อ ได้สิ ฉันรู้อยู่แล้ว
โอเคค่ะ หนูจะพามาพรุ่งนี้
พรุ่งนี้เลยเรอะ
เออ ก็ได้
เรียกเขามาคุยเองแล้วก็ประหม่าเอง
อนาถจริงเรา
เราไม่ได้เจอมาซากิจังมาตั้งแต่วันนั้น
ไม่ได้บอกด้วยว่าสอนราคุโกะให้อาคาเนะอยู่
ไม่รู้เลยว่าเวลาเจอกันต้องทำหน้ายังไง
พ่อของอาคาเนะคือพี่ชินตะ ศิษย์เอกของอาจารย์
ที่โดนไล่ออกจากสำนักเมื่อหกปีก่อน
บรรยากาศจะตึงก็คงไม่แปลก
สวัสดีค่ะ
เข้าบ้านคนอื่นเองเลยเหรอ
ไม่เป็นไรหรอกม้า ประตูไม่ได้ล็อก
อาจารย์ หนูพาม้ามาแล้ว
เด็กบ๊อง เวลาพูดจาเป็นทางการ ต้องเรียกคุณแม่สิ
อาจารย์ชิงุมะ
ไม่ได้เจอกันนานนะคะ ตั้งแต่วันนั้น
อ้อ อืม
มาซากิจัง ไม่เจอกันนานเลยขอรับ… ครับ
ขอบคุณนะจ๊ะ
ไม่เป็นไรครับ
เชิญเลย
บรรยากาศตึงเครียด แบบเวลาพวกผู้ใหญ่คุยกันเลยแฮะ
- อึดอัดวุ้ย - นี่
ลูกท้อนี่ทำไมหั่นทรงนี้อะ
หัดดูบรรยากาศหน่อยสิเฟ้ย
ฉันมีเรื่องต้องขอโทษมาซากิจัง
ฉันสอนราคุโกะให้อาคาเนะมาหกปีแล้ว
ส่วนหนึ่งเพราะแพ้ความมุ่งมั่นของอาคาเนะ
แต่เหตุผลหลักๆ คือทำเพื่อไถ่โทษเรื่องชินตะ
และเพื่อให้อาคาเนะล้มเลิกความฝันซะ
จะยังไงก็แล้วแต่ ฉันควรบอกเธอตั้งนานแล้ว
ขอโทษจริงๆ ที่เก็บเงียบไว้
เอ่อ ฉันรู้อยู่แล้วค่ะ
หา
เรื่องที่อาคาเนะเรียนกับอาจารย์ชิงุมะ
รู้อยู่แล้วเหรอ
ค่ะ เวลามีอะไรเขาจะเล่าตลอด
ก็ไม่เห็นต้องปิดบังนี่นา
แปลว่าเธอโอเค ที่ลูกจะเป็นนักแสดงราคุโกะเหรอ
ฉันจะโอเคได้ยังไงล่ะคะ
ยิ่งเคยเกิดเรื่องตอนนั้น
แล้วทำไมถึงยอมล่ะ
เพราะห้ามไปก็ไม่ฟังอยู่ดี
ฉันก็มาเป็นช่างเสริมสวย โดยไม่ฟังคำทัดทานของพ่อแม่เหมือนกัน
เลือดแม่คงแรงน่ะค่ะ ทำไงได้
แต่ฉันรู้ว่าอาจารย์ตั้งใจดูแลอาคาเนะอย่างดี
ที่สำคัญสุดคือสามีฉันบอกว่า
"ถ้าเป็นอาจารย์ชิงุมะก็ไม่มีอะไรต้องห่วง"
มาซากิจัง ฉันน่ะ ลูกศิษย์คนเดียวก็ปกป้องไว้ไม่ได้
ไม่มีคุณสมบัติจะรับใครเป็นลูกศิษย์ด้วยซ้ำ
แต่พอได้เห็นอาคาเนะแสดงราคุโกะ ฉันก็เริ่มวาดฝัน
อยากเห็นว่าอาคาเนะจะโตมา เป็นนักแสดงราคุโกะแบบไหน
อาจสายเกินไปที่จะพูดแบบนี้
แต่ถ้ายอมเชื่อใจให้ฉันได้ดูแลอีก
ฉันขอสาบานในนามของอาราคาวะ ชิงุมะ ว่าจะยอมทุ่มเททั้งกายใจและจิตวิญญาณ
สั่งสอนอาคาเนะให้เป็น นักแสดงราคุโกะที่เก่งกาจให้ได้
อาจารย์…
หนูก็ด้วยค่ะ
หนูจะเป็นนักแสดงราคุโกะ ที่ไม่ทำให้อาจารย์เสียชื่อแน่นอน
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
งั้นฉันด้วย
ฝากลูกสาวด้วยนะคะ
ครอบครัวอนุญาตแล้ว
จบม.ปลายเมื่อไหร่เธอก็เป็นลูกศิษย์ฉันเต็มตัว
คงรู้อยู่แล้วนะว่านักแสดงราคุโกะมีสามลำดับขั้น
โดยจะเลื่อนขั้นตามประวัติผลงาน และฝีมือการแสดง
ขั้นแรก เซ็นสะ
ขั้นฝึกฝนตนเพื่อเตรียมเป็นนักแสดงราคุโกะ
ทำงานสัพเพเหระไปพร้อมกับฝึกซ้อม เตรียมพื้นฐานที่นักแสดงต้องมี
ขั้นถัดไป ฟุตัทสึเมะ
ขั้นนี้ถือว่าเป็นนักแสดงราคุโกะแล้ว เป็นช่วงฝึกปรือพัฒนาฝีมือ
ในขั้นนี้จะได้รับอนุญาต ให้ใส่เสื้อคลุมฮาโอริและกางเกงฮาคามะได้
ขั้นสุดท้าย ชินอุจิ
ตำแหน่งสูงสุดในวงการราคุโกะ
เฉพาะผู้เชี่ยวชาญราคุโกะขั้นสูงสุดเท่านั้น ที่จะได้เป็นชินอุจิของสำนักอาราคาวะ
ขั้นนี้นักแสดงจะโฟกัสกับแนวทางของตัวเอง
พร้อมกับรับลูกศิษย์ เพื่อถ่ายทอดวิชาให้คนรุ่นถัดไปด้วย
เธอเข้าสำนักอย่างเป็นทางการปีหน้า แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ให้นั่งเฉยๆ นะ
ฉันจะแนะนำให้รู้จัก
ลูกศิษย์ของฉันทั้งสี่คน
ทุกคนล้วนเป็นฟุตัทสึเมะที่ฝีมือไม่ธรรมดา
ต่อไปนี้ ทั้งสี่คนจะช่วย สอนพื้นฐานของราคุโกะให้เธอเอง
ฝึกโหดหน่อยนะ ไหวใช่มั้ย
ไหวอยู่แล้วค่ะ
เอ่อ อาจารย์
เรื่องสอน
ผมไม่ทำนะครับ
ไม่ได้คุยกันก่อนเหรอคะ
พวกแกนี่เหลือเกินจริงๆ
ศิษย์พี่มีหน้าที่ช่วยดูแลศิษย์น้องที่เข้ามาใหม่นะ
(อาราคาวะ โคงุมะ)
มันก็ใช่ครับ แต่หลังกุริโกะ เราก็ไม่มีเด็กใหม่มาหกเจ็ดปีแล้ว
อุตส่าห์มีเด็กใหม่ทั้งที ถ้าเขาเลิกเพราะผมก็แย่สิ
ไม่ไหวๆ
(อาราคาวะ ไมเครุ)
อาจารย์ก็เห็นๆ อยู่ว่าผมเป็นแบบนี้
ให้ผมดูแล เดี๋ยวเขาก็ตกหลุมรักผมสิ
มีความรักมันผิดกฎนะ
ใช่มั้ย กุริริน
เอ๊ะ อ่า คือ…
ถ้างั้นผม…
เดี๋ยวผมช่วยสอนเอง
(อาราคาวะ เคียวจิ)
โอเคใช่มั้ยครับอาจารย์
- ได้เลย - ยิ้มแป้น
ฝากนายช่วยทีนะ เคียวจิ
ครับผม
กุริโกะ ดีแล้วที่นายอยากช่วยดูแลศิษย์น้อง
แต่นายเพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นฟุตัทสึเมะไม่นาน
ตอนนี้โฟกัสกับการฝึกฝีมือตัวเองก่อนเถอะ
ครับ
เธอมานี่ซิ
นักแสดงที่อายุน้อยกว่าต้องเป็นฝ่ายทักทายก่อน
ค่ะ
โอซากิ อาคาเนะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
อื้ม โค้งคำนับได้สวยเรียบร้อยดี
เอ๊ะ
การแสดงเริ่มด้วยโค้ง และจบด้วยโค้ง
ถ้าโค้งได้สวย ผู้ชมจะรู้สึกดีไปด้วย
โห ชมเราด้วย
คนคนนี้ต้องใจดีแน่เลย
ฉันชื่ออาราคาวะ เคียวจิ
ช่วงนี้จะให้เธอตามฉันไปออกงานก่อน เธอติดเรียนเวลาไหนบ้าง
ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลาเรียนก็ได้ค่ะ
พร้อมโดดเสมอ
บ้ารึเปล่า
พ่อแม่เธออุตส่าห์ส่งเรียนม.ปลาย เพื่อให้เธอมีอนาคตที่ดี
แล้วจะมาโดดเรียนเนี่ยนะ
พูดออกมาได้
ตราบใดที่ยังเป็นนักเรียน หน้าที่ของเธอคือเรียน
อย่าจัดลำดับความสำคัญผิด เข้าใจมั้ย
เข้าใจค่ะ
เข้าใจก็ดี
ไม่ทันไรก็โดนรับน้องซะแล้ว
ตั้งแต่พี่ชินตะโดนไล่ออก
พี่เคียวจิก็เป็นคนคอยดูแลสั่งสอน ลูกศิษย์ของอาจารย์ชิงุมะ
ทุกคนเรียกเขาว่า…
ยกกระบัตรแห่งสำนักชิงุมะ
เดี๋ยวส่งสถานที่แสดงพรุ่งนี้ให้
เวรละ
ไม่ถูกโฉลกกับคนแนวนี้เลย
(สตูดิโอทรี มีแสดงราคุโกะ)
เอาละ
ถึงเธอจะยังไม่ได้เข้าสำนัก
แต่ฉันจะสอนให้ว่าจะเป็นเซ็นสะต้องทำอะไรบ้าง
- ตั้งใจเรียนให้ดี - รับทราบค่ะ
ในที่สุดก็จะได้เริ่มฝึกแล้ว
ถ้าจะเป็นชินอุจิ และไล่ตามให้ทันนายนั่น
เราต้องรีบเก่งให้เร็วที่สุด
งั้นเริ่มเลย
- อันดับแรก จัดรองเท้าให้เรียบร้อย - ค่ะ
ไปลามาไหว้ ทักทายเจ้าของสถานที่ซะ
ค่ะ
ถึงห้องพักนักแสดงแล้วต้องเสิร์ฟชา
- ขอแบบร้อนๆ เข้มๆ นะ - ค่ะ
- ช่วยแต่งตัวด้วย - ค่ะ
พับเสื้อที่ถอดไว้ให้เรียบร้อย
แล้วก็…
แค่เรียกมาเป็นเบ๊นี่หว่า
ก็ใช่น่ะสิ
ช่วงเพิ่งเข้าสำนักใหม่ๆ
งานของเธอก็คืองานสัพเพเหระแบบที่ทำเมื่อกี้
คิดล่ะสิว่าไม่เห็นเกี่ยวกับราคุโกะเลย
นักแสดงราคุโกะคืออาชีพ ที่ต้องทำให้ผู้ชมมีความสุข
ถ้ารุ่นพี่คนเดียวยังทำให้มีความสุขไม่ได้ ก็ทำงานนี้ไม่ได้หรอก
จงคิดว่าต้องทำยังไงให้คนอื่นมีความสุข แล้วชิงทำก่อนโดยไม่ต้องให้บอก
การทำแบบนี้เรียกว่าการรู้ใจคน หรือ "คิบาทารากิ"
ถ้ายังทำเรื่องนี้ไม่ได้ก็เป็นเซ็นสะไม่ได้
ค่ะ
รู้ใจคนเหรอ
แต่สุดท้าย สิ่งที่ทำให้ ผู้ชมมีความสุขก็คือราคุโกะไม่ใช่รึไง
นายนั่นบอกไว้ ว่าสิ่งสำคัญสุดในการแสดงราคุโกะคือฝีมือ
ฝีมือเท่านั้น ราคุโกะต้องวัดกันที่ฝีมือถึงจะถูก
สวัสดีคร้าบ
คุณคาชิวายะ ฮาคุชูมาแล้ว ทักทายซิ
ค่ะ
เธอนี่เองอาคาเนะจัง
เคยได้ยินว่ายังเด็ก เด็กจริงๆ ด้วย
วันนี้เธอขึ้นแสดงไหวมั้ย
- คะ - ฮาคุชู
จะเข้าสำนักอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้นักแสดงก็มีแค่เราสองคนด้วย
แสดงค่ะ ฉันเอากิโมโนมาด้วย
ให้ฉันขึ้นแสดงนะคะ
(งานแสดงฟุตัทสึเมะ)
จริงๆ ไม่อยากให้ คนที่ยังไม่เข้าสำนักขึ้นแสดงหรอก
ถ้าแค่พวกเรื่องเล่า ฉันสอนอาคาเนะไปแล้ว
ยังไม่เข้าสำนักก็ไม่เป็นไร ให้ขึ้นแสดงได้เลย
ขอดูฝีมือหน่อยละกัน
ไม่ประหม่าเท่าคราวก่อนแล้ว
มองเห็นรอบข้างชัดเจน
ดีล่ะ ลุยเลย
เดี๋ยวจะแสดงให้ดูว่าราคุโกะเขาวัดกันที่ฝีมือ
ว่ากันว่าของปลอมดูดีแค่เปลือกนอก
พยายามเลียนแบบคนอื่นไปสุดท้ายมีแต่จะพัง
อารัมภบทแบบนี้ จะแสดงเรื่อง "ชมเด็ก" สินะ
อ้าว มีอะไรเรอะ ฮัตสึ
ฉันไปได้ยินเขาว่ากันมา
อืม เล่นดีจริง
ฝีมือแสดง ฝีมือเล่าเรื่องดีเยี่ยม และที่สำคัญสุด
ท่านั่งสง่า
เอ็งฟังมาผิดแล้ว
ญาติข้าออกเรือไปกลางทะเล
ตัวตรงมั่นคงไม่โยกไปมา เหมือนหยั่งรากลึกกลางเวที
ไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกกันได้ในข้ามคืน
ต้องอาศัยการฝึกฝนต่อเนื่อง
แต่ว่า…
จะเทหรือทะเลก็ช่างมันเหอะ
เทเหล้ามาสักที ไอ้เฒ่าขี้งก
อ้าว
ว่าใครเป็นเฒ่าขี้งกกันหา
ไม่ถึงกับไม่มีใครขำ
แต่ไม่ฮาครืนเหมือนคราวที่แล้วแฮะ
ไม่เป็นไรหรอก
ปล่อยของที่เรามีออกไปให้หมดก็พอ รับรองฮาแตกชัวร์
จอกนึงแล้วก็ต้องงี้สิ
โห มีวิธีแบบนั้นด้วย
ทำไมล่ะ เราก็ไม่ได้เล่นแย่นะ
"ถ้าแค่พวกเรื่องเล่า ฉันสอนอาคาเนะไปแล้ว"
อาจารย์ ผมเข้าใจที่อาจารย์บอกแล้วครับ
เธอดูซึมๆ นะ
ไม่พอใจที่แสดงวันนี้เหรอ
เสียมารยาทนะ
ฮาคุชูอุตส่าห์ใจดีให้เธอได้ขึ้นแสดง
ไม่ได้ไม่พอใจนะคะ
ฉันรู้สึกขอบคุณมากด้วยซ้ำ
ดีใจด้วยที่ได้รับคำชมจากคุณฮาคุชูและคนดู
แต่ว่า
ฉันเจ็บใจที่เรียกเสียงฮาครืนดังทั้งห้องไม่ได้
ถ้าเป็นนายนั่นต้องทำได้แน่นอน
รู้ซึ้งเลยว่าตัวเองยังไม่ได้เรื่อง
ฉันต้องพัฒนาฝีมือให้ดีกว่านี้
เธอคิดว่าถ้าฝีมือดีขึ้น คนดูจะพอใจเหรอ
ก็ประมาณนั้น ไม่ถูกเหรอคะ
หลงตัวเองไปมั้ย
เธอเล่นราคุโกะแบบสนใจแต่ตัวเอง
สนใจแต่ตัวเอง หมายความว่าไงคะ
ขอถามหน่อยนะ วันนี้คนดูเป็นผู้สูงอายุซะเยอะ
เธอได้พยายามปรับเปลี่ยนอะไร เพื่อให้คนดูขำบ้างมั้ย
ฉัน…
ปล่อยของที่เรามีออกไปให้หมดก็พอ รับรองฮาแตกชัวร์
มองจากสายตาฉัน การแสดงของเธอวันนี้
เหมือนเธอขว้างลูกเบสบอล เร็ว 150 กิโลต่อชม.ใส่คนดูไม่หยุด
ลูกที่เร็วมันสุดยอดก็จริง
แต่ถ้าไม่โดนจุดสไตรค์ คนดูก็ไม่ขำอยู่ดี
ฉันยอมรับฝีมือเธอนะ
แต่นักแสดงราคุโกะคืออาชีพ สร้างความสุขให้ผู้ชม
สิ่งที่เธอต้องมองไม่ใช่ข้างในตัวเธอ
แต่เป็นข้างนอก
ฉันคุยให้แล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้ เธอไปทำงานที่นี่ซะ
และไปหาคำตอบให้ได้ว่าต้องทำยังไง
ถึงจะแสดงราคุโกะให้คนดูมีความสุขได้
ได้เลยค่ะ จะทำให้ดู
(อุมิ)
แหงะ ให้ฝึกที่อิซากายะเหรอ
หรือนี่คือการไล่ออกแบบอ้อมๆ
แบบ "รำคาญ ไปทำงานที่อื่นซะ" ไรงี้
จ๋อยเลย
นี่ เด็กใหม่ อย่าอู้สิ
แต่แม้จะเพิ่งอยู่ด้วยกันแค่วันสองวัน
เราก็รับรู้ได้ว่าเขาตั้งใจสอนโน่นสอนนี่ให้จริงๆ
เพราะงั้นประสบการณ์ที่ได้จากที่นี่ ต้องมีประโยชน์แน่นอน
ยินดีต้อนรับค่า ได้จองไว้มั้ยคะ
- ไม่ได้จองครับ - มาครั้งแรกเหรอคะ
เชิญโต๊ะนี้เลยค่ะ
อิซากายะ งานบริการ และการรู้ใจคน
เรามองออกแล้ว
เขาต้องการให้เราฝึกทักษะรู้ใจคนที่นี่ เพื่อเอาไปใช้ตอนแสดงราคุโกะแน่ๆ
เดี๋ยวจะตั้งใจฝึกจนเชี่ยวเลย
ยินดีต้อนรับค่า
ส่งอาคาเนะไปทำงานที่อิซากายะอุมิเหรอ
ครับ อาทิตย์นี้ผมออกงานต่างจังหวัดเยอะ พาไปด้วยไม่ได้อยู่แล้ว เลยถือโอกาสนี้เลย
เหรอ ร้านของมิคุจังสินะ
ต้องสนุกแน่นอน
ยินดีต้อนรับค่า
สนใจเมนูแนะนำมั้ยคะ
เราใช้ปลาซาวาระจากจังหวัดฟุคุอิเลยนะคะ
อ่า ไม่เป็นไรครับ
- ถ้างั้นลองเมนูนี้ - อาคาเนะจัง
ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะ แต่ฉันว่าเธอพยายามมากไปหน่อย
เอ๊ะ
พูดเสียงเบาลงด้วยนิดนึงก็ดีนะ
แต่เขาบอกว่าพนักงานร้านอิซากายะ ต้องเอเนอร์จี้ล้นๆ ไม่ใช่เหรอคะ
หนูอ่านมาในเน็ต
นั่นก็สำคัญ ถูกแล้ว
แต่ว่า
ก่อนจะพยายามทำอะไร ลองสังเกตอีกฝ่ายให้ดีก่อนนะ
เถ้าแก่เขาว่างั้น
ไม่รู้หมายความว่าไง
พยายามแล้วมันไม่ดีตรงไหน
นั่นสิเนอะ
คุณฮิอิรางิ ฉันกลุ้มจริงนะคะ
พยายามก็ไม่ใช่ไม่ดีหรอก
แต่สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่เราพยายามแค่ไหน
อยู่ที่ทำยังไงให้ลูกค้าอยากกลับมามากกว่า
เราไม่ได้ต้องแข่งกับใครสักหน่อย
ลองทำตามที่เถ้าแก่บอกดูก่อนสิ
ขอโทษที่ให้รอนานค่ะ
(เนื้อย่างไม้ ข้าวเกรียบกุ้ง)
ได้ค่ะ
ฉันไม่ได้อยากจะบ่นนะแต่ว่า…
เหนื่อยสุดๆ
เราทำตามในเน็ตบอกแล้ว แต่ไม่เวิร์กสักอย่าง
ดีแต่เพิ่มงานให้คุณฮิอิรางิ
เดี๋ยวนะ เรากำลังทำพลาดแบบเดิมอยู่นี่
เอาแต่ทำในสิ่งที่ตัวเองรู้มา
โดยไม่ได้สนใจคนตรงหน้าเลย
สนใจแต่ตัวเอง
โง่จัง ไม่รู้จักเรียนรู้อะไรเลย
อ้าว พักอยู่เหรอ
เป็นไง เริ่มชินกับงานรึยัง
แต่แหม เพิ่งมาวันแรกจะชินได้ไงเนอะ
- เคียวจังก็เล่นซะโหดเลย - เคียวจังเหรอคะ
เคียวจิคุงไง เขาเป็นลูกค้าประจำร้านนี้
อ้าวเหรอ
แต่เขาดื่มไม่เป็น
มาทีไรก็สั่งแต่น้ำส้ม
น่ารักใช่มั้ยเล่า
- เถ้าแก่คะ - หืม
หนูต้องทำยังไงถึงจะรู้ใจคน ใส่ใจคนอื่นเป็นคะ
ถ้าทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ หนูจะอดเป็นเซ็นสะ
เพราะงั้นหนูต้องทำให้ได้ค่ะ
วิธีใส่ใจคนอื่นเหรอ
ฉันต่างหากที่ได้เรียนเรื่องพวกนี้ จากนักแสดงราคุโกะ
จากนักแสดงราคุโกะเหรอคะ
ฉันชอบราคุโกะมานานแล้ว ไปดูแสดงบ่อยเลยละ
จนวันนึงฉันบังเอิญไปเจออาจารย์ชิงุมะเล่น
เหมือนเขาอ่านใจคนได้เลยละ
จัดช็อตเรียกเสียงฮาหรือเรียกน้ำตาให้ ตรงจังหวะที่ฉันอยากเห็นพอดีเป๊ะ
ดูแล้วฟินสุดๆ
ฉันคิดว่าอยากทำแบบเขาได้บ้าง เลยลองทำอะไรหลายๆ อย่าง
โห
มีคนใส่ใจ ใครๆ ก็ต้องดีใจอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ
ถ้าอยากให้คนอื่นขำไปกับเรา เราก็ต้องเข้าถึงใจคนอื่นให้ได้ก่อน
ยังเด็กอยู่ ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก ลองทำหลายๆ อย่างดูเลย
ถึงพลาดไปบ้างก็ไม่เป็นไร
การเอาเรื่องพลาดมาเล่าเป็นเรื่องขำขัน คือจุดขายของราคุโกะอยู่แล้วนี่
อ้าวตายจริง ดันไปสอนเรื่องราคุโกะ ให้นักแสดงราคุโกะซะนี่
ขอโทษนะจ๊ะที่พูดเหมือนรู้เยอะ
ไม่เป็นไรเลยค่ะ มันโดนใจหนูมาก
เถ้าแก่ ช่วยหน่อยได้มั้ยคะ
เอ่อ สั่ง…
ออเดอร์… ใช่มั้ยหว่า
เขาไม่พูดอังกฤษใช่มั้ย
ทำไงดีล่ะเนี่ย
จริงด้วย ใช้แอปแปลภาษาดีกว่า
ซอร์รี่
ฮัลโหล
คิดถึงใจอีกฝ่าย
เขากำลังคิดอะไรอยู่
เขาต้องการจะบอกอะไรเรา
เมนู…
เขาคงอ่านญี่ปุ่นไม่ออก รูปก็ไม่มีด้วย
ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเลย
ถ้าอย่างนั้น…
คืออันนี้ค่ะ ดูนี่นะ
เบียร์
ใช่ เยสๆ น่าจะเยสนะ
อันต่อไป…
เอามือถือมาแล้ว
ไม่เป็นไรแล้วละ
สมเป็นนักแสดงราคุโกะเลยเนอะ
ยากิโทริ
เชิญค่ะ
ทานให้อร่อยนะคะ
"อาริอะโต้"
เอ๊ะ
ยินดีค่ะ
อะไรกันเนี่ย
แฮปปี้สุดๆ ไปเลย
อาคาเนะจัง เป๊ะเวอร์ ทำท่าดื่มซะเห็นแล้วหิวเบียร์เลย
เมื่อกี้คือราคุโกะเหรอ แสดงเก่งมากอะ
ขอแบบนี้อีกนะจ๊ะ
ได้ค่ะ
(อาคาเนะ รุกะ ฮิอิรางิ ซาโตรุ โชมะ คาสุ ซากิ ยูโตะ)
หวัดดีครับ
อุ๊ยตาย เคียวจัง
- เพิ่งกลับมาครับ - ยินดีต้อนรับกลับจ้า
ขอบคุณนะครับที่ช่วยดูแล ศิษย์น้องผมตั้งหนึ่งอาทิตย์
นี่ของฝากครับ
ขอบคุณนะ เรื่องอาคาเนะจัง ไม่เป็นไรเลย ช่วยฉันเยอะด้วยซ้ำ
ขอเหมือนเดิมนะครับ
เชิญรับน้ำส้มค่ะ
รู้ใจนะเนี่ย
มิคุจังสอนมาดีไงล่ะ
หาคำตอบเจอรึยัง
แสดงให้ดูเลยน่าจะเร็วกว่า
เอางั้นก็ได้
สุดสัปดาห์หน้าฉันมีแสดงในเมือง
เธอมาด้วยนะ
ขอดูผลการฝึกหน่อย
ได้ค่ะ
- อาคาเนะคุยหน่อย - อาคาเนะคุยหน่อย
ได้เป็นศิษย์ตัวจริงแล้ว ตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดเลยค่ะ
แหงละ
ไม่มีโรงเรียนหรือสถาบันราคุโกะ
ถ้าใครอยากเป็นนักแสดง
ก็มีแต่จะต้องเป็นศิษย์ของครูขั้นชินอุจิ
เป็นก้าวแรกของทุกคนละนะ
แต่ก็นะ อาจารย์จะรับง่ายๆ มั้ย
นั่นก็แล้วแต่คน
อ๋อ อย่างนี้เอง
ใช่แล้ว
อาจารย์บางคนก็รับศิษย์ไว
บางคนให้ฝึกฝนเป็นเดือนๆ เลยนะ
ถึงจะยอมรับ
เป็นเรื่องปกติ
สำหรับฉันตั้งหกปีแน่ะ หกปีเชียว
สำหรับเธอ ก็ฝึกฝนก่อนมาเป็นศิษย์แล้วนี่
เลยเป็นกรณีพิเศษ
กรณีพิเศษเหรอคะ
บางคนน่ะต้องไปเริ่มจากยืนรอทักอาจารย์
ตรงทางเข้าหลังเวทีของโยเสะ
บางคนบุกบ้านอาจารย์เลยก็มี
ใครๆ ก็ดิ้นรนถึงจะได้เข้าสำนัก
แล้วอาจารย์ล่ะคะ ลำบากมั้ยกว่าจะได้
- ต้องคุกเข่าอ้อนวอนกลางถนนเลยละ - อะไรเนี่ย
เอาเถอะ ไว้จะเล่าให้ฟังเมื่อถึงเวลา
อย่าพูดให้อยากรู้แล้วหนีไปสิคะ เล่ามาเถอะนะ!
อาจารย์!
คำบรรยายโดย อาภากร รุจีรไพบูลย์