(เท็นชิกิ)
ท่านเจ้าอาวาสไม่รู้ว่า "เท็นชิกิ" แปลว่าอะไร
จริงๆ แค่ถามก็จบเรื่อง แต่ท่านกลับถือทิฐิ
อาคาเนะ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวสายนะ
เหวอ แย่ละ
อาคาเนะ
ไปแล้วค่า
(ม.หกทับสอง)
เดี๋ยวครูจะแจกข้อสอบกลางภาคคืนให้นะ
- คุณอาดาจิ - ค่ะ
- อุจิดะคุง - ครับ
- เอฮาระคุง - ครับ
- คุณโอซากิ - ค่ะ
- โอซะกิคุง - ครับ
ค่อยยังชั่ว คะแนนไม่เลวร้ายอย่างที่คิด
เพราะริสะกับยูกะช่วยติวให้เลย ขอบคุณนะ
ก็สอบปลายภาคคราวก่อน คะแนนเธอต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลยนี่นา
คุณแม่ปรี๊ดแตกเลยใช่มั้ย
อันที่จริง
ตอนนี้มีคนน่ากลัวกว่าม้าโผล่มาแล้วน่ะ
เหรอ
เอาเถอะ เราไปกินขนมฉลองกันมั้ย
ไปๆ
เดี๋ยวสิ อาคาเนะ
ลืมอะไรรึเปล่า
เอ๊ะ
(ห้องอ่านหนังสือ)
(ห้องแนะแนวเรียนต่อ)
คุณโอซากิ
เธอลืมใช่มั้ยว่าวันนี้มีนัดคุยกับครูเรื่องเรียนต่อ
อ่า แหะๆ
เหลือแค่เธอคนเดียวนะที่ยังไม่ได้ส่งแผนเรียนต่อ
เอ๊ะ จริงเหรอคะ
ตั้งใจหน่อยสิ
ค่ะ ขอโทษค่ะ
คะแนนสอบกลางภาคคราวนี้
เธอทำได้ดีเลยนะ ไม่ตกสักวิชา
ใช่มั้ยล่ะคะ คราวนี้หนูตั้งใจอ่านมาก
เหรอ
แปลว่าที่ผ่านมาไม่ตั้งใจสินะ
เอ่อ… หนูขอโทษค่ะ
ดูจากคะแนนของคุณโอซากิ มหาวิทยาลัยที่น่าจะเข้าได้…
เรื่องมหาลัยไม่เป็นไรค่ะ
เอ๊ะ
หนูจะเป็นนักแสดงราคุโกะ
หนูจะไม่หางานหรือเรียนต่ออะไรทั้งนั้น
งั้นเหรอ
เข้าใจแล้ว
งั้นครูจะดูให้ว่ามหาลัยที่เธอพอจะเข้าได้น่ะ
ที่ไหนมีชมรมราคุโกะ
หา
- หนูบอกแล้วไงว่าไม่ต่อมหาลัย - คุณโอซากิ
ครูขอพูดตรงๆ นะ
ถ้าเธอไม่เรียนต่อและไม่หางาน อนาคตเธอจะไม่มั่นคง
แถมนักแสดงราคุโกะยังเป็นอาชีพที่คลุมเครือด้วย
อาจารย์เคยดูราคุโกะมั้ยคะ
ไม่เคย
ถ้างั้น…
(คาเฟ่ราคุโกะ งานแสดง)
พรุ่งนี้มีแสดงค่ะ
- อาจารย์มาดู… - คุณโอซากิ
สิ่งที่เธอควรส่งให้ครูตอนนี้
คือแผนเรียนต่อ ไม่ใช่ใบปลิวงานแสดง
- แต่หนู… - เอ้านี่
ใบปลิวมหาลัยที่มีเงื่อนไขตรงตามที่ครูบอกเมื่อกี้
ลองอ่านดู แล้วส่งแผนเรียนต่อ ให้ครูภายในอาทิตย์นี้นะ
หนูจะเขียนแค่ "เป็นนักแสดงราคุโกะ" นะคะ
ถ้าอย่างนั้น
จนกว่าเธอจะเลือกมหาลัยได้
ครูจะนัดเธอคุยเรื่องเรียนต่อหลังเลิกเรียนทุกวัน
ซวยแล้วเรา จารย์อิวะจะเอางี้จริงดิ
ต้องเอาจริงแหง ราชินีน้ำแข็งไม่เคยพูดเล่นอยู่แล้ว
ถ้าต้องมาคุยหลังเลิกเรียนทุกวัน ก็ไม่มีเวลาฝึกซ้อมน่ะสิ
ไปทำอะไรมาหน้าบูดเชียว
โดนจารย์อิวะกินหัวมาเหรอ
อ้าว จัมโบ้
จัมโบ้ก็โดนเรียกไปคุยเหรอ
ฉันนัดคุยพรุ่งนี้
นี่กำลังจะไปชมรม
เหรอ
เธอน่ะ
ขออนุญาตที่บ้านกับอาจารย์ เรื่องราคุโกะแล้วไม่ใช่เหรอ
ถ้างั้นก็ไม่ต้องสนใจที่จารย์อิวะพูดหรอก
ทำหน้าอะไรของเธอ
จัมโบ้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
ไม่อยากเชื่อว่าเป็นคนเดียว กับที่เคยแกล้งร้องไห้ตอนประถม
บอกแล้วไงว่าอย่าขุดเรื่องนี้
คิดถูกมากที่เริ่มเล่นยูโด
เธอเป็นใคร แม่ฉันเรอะ
ขอบคุณนะ
นายเป็นห่วงเลยมาทักใช่มั้ย
ฉันไม่เป็นไรหรอก
ฉันจะทำให้จารย์อิวะ
ยอมให้ฉันเป็นนักแสดงราคุโกะให้ได้
แต่จะทำไงดีล่ะ…
ระดับจารย์อิวะเชียวนะ
ต้องทำไงถึงจะโน้มน้าวสำเร็จเหรอ
ถ้าปะทะกันซึ่งๆ หน้าต้องโดนเทศนากลับแน่นอน
หาจุดอ่อนแล้วแบล็กเมลสิ
น่ากลัวไปปะ แถมฝ่ายที่จุดอ่อนเยอะ น่าจะเป็นฉันมากกว่า
งั้นเปลี่ยนมาตีสนิทแทนมั้ย
- ดีมะๆ - กับราชินีน้ำแข็งเนี่ยนะ
คงไม่ไหวเนอะ
- นั่นแหละใช่เลย จีเนียสมาก ริสะ - หา
การทำความเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่าย เพื่อตีสนิท ก็คือการรู้ใจคน
ฉันจะเอาสิ่งที่ฝึกมาใช้ และตีซี้กับจารย์อิวะให้ได้
- ไฟติดแล้ว - ไฟติดแล้ว
เข้ามาได้
ขออนุญาตค่ะ
อ้าว อาจารย์กำลังจะกินข้าวเหรอคะ
คุณโอซากิ มีอะไรรึเปล่า
ขอหนูกินด้วยได้มั้ย
โห ข้าวกล่องอลังการสุดๆ
อาจารย์ทำเองเหรอคะ
ใช่
สุดยอด ทำอาหารเก่งเวอร์
ถนัดเมนูไหนเป็นพิเศษมั้ยคะ
พวกของต้มๆ ละมั้ง
โห
กินเสร็จแล้วค่ะ
เร็วแท้
อาจารย์ชอบทำงานอดิเรกอะไรคะ
ไม่ถึงกับเรียกว่างานอดิเรกได้หรอก แต่ครูชอบอ่านหนังสือ
อ้าว หนูก็ชอบ
หนังสือเนี่ยดีเนอะ
อ่านบนมือถือก็ได้อยู่หรอก
- แต่หนูชอบกลิ่นกระดาษกับหมึก - งั้นเหรอ
ช่วงนี้มีเล่มไหนที่อ่านแล้วชอบมั้ย
เอ๊ะ
เวรละ เราอ่านแต่การ์ตูนกับหนังสือราคุโกะ
(รวมงานมิยาซาวะ เคนจิ)
งานของมิยาซาวะ เคนจิค่ะ
หนูว่าสนุกมากเลย
ชอบเรื่องไหนของเคนจิเหรอ
เอ๊ะ ก็…
"รถไฟสายทางช้างเผือก" อะไรงี้
ตอนไหนที่เธอคิดว่าสนุก
คะ เอ่อ…
ตอนที่รถไฟมันปู๊น… เข้าไปในทางช้างเผือกน่ะค่ะ
แล้วเธอตีความความรู้สึก
ที่จีโอวานนีมีต่อคัมปาเนลลายังไง
ความ…
ก็…
ไม่ได้อ่านใช่มั้ย
ค่ะ
หนูขอโทษ
คุณโอซากิชอบราคุโกะใช่มั้ย
เอ๊ะ ใช่ค่ะ ชอบมาก
ราคุโกะน่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ
แน่นอนอยู่แล้วสิคะ
มันคือการสร้างโลกขึ้นมา โดยอาศัยแค่เบาะรองนั่งกับคำพูด
มีตัวละครมากมายโผล่มา
สลับบทบาทกันเหมือนร่ายเวทมนตร์
ต้องอาศัยศาสตร์ขั้นสูงทำให้คนดู หัวเราะ ร้องไห้ และอินไปกับเรื่อง
ตัวละครที่อยู่ในราคุโกะ ก็เป็นคนธรรมดาเหมือนเราๆ
ดังนั้นถึงเราจะอยู่กันคนละยุคสมัย
เราก็มีอารมณ์ร่วมไปด้วยได้
ทุกอย่างที่เราคิดและรู้สึกในชีวิตประจำวัน
เอามาใช้ในราคุโกะได้หมดเลย
จริงๆ ต้องเรียกว่าชีวิตประจำวัน เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกราคุโกะด้วยซ้ำ
- มันทำให้หนู… - เข้าใจละ
สิ่งที่เธอพยายามทำอยู่
ทำเพื่อให้ครูยอมให้เธอ เป็นนักแสดงราคุโกะใช่มั้ย
- เอ๊ะ - ครูขอบอกไว้เลยนะ
พยายามปะเหลาะครูไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
ประหลาดเหรอคะ
อย่างที่ครูบอกเมื่อวาน
เธอต้องส่งแผนเรียนต่อภายในอาทิตย์นี้
ขอให้รักษาเวลาด้วย
เละเป็นโจ๊กเลยสินะ
สมเป็นจารย์อิวะ
ไม่หรอก ฉันทำพลาดเองด้วยส่วนนึง
ดันไปพล่ามเรื่องราคุโกะก่อนได้สนิทกัน
แล้วไงต่อ จะหาแผนอื่นมั้ย
ไม่อะ
ฉันจะเลิกเล่นตุกติกแล้ว
ฉันจะยอมไปคุยกับอาจารย์หลังเลิกเรียนทุกวัน
จนกว่าอาจารย์จะใจอ่อน
เอางั้นเหรอ
อื้ม
โอซะกิคุงได้โควต้านักกีฬายูโดที่มหาลัยใช่มั้ย
ผมจะไปฝึกกับโค้ชไซโต้ที่มหาลัยชูเอครับ
เหรอ
ถ้างั้นก็เอาตามนั้นเลย
โอซะกิคุง
รู้จักกับคุณโอซากิมาตั้งแต่ประถมแล้วใช่มั้ย
ใช่ครับ
เมื่อวานครูเห็นพวกเธอคุยกันหลังนัดครู
คุณโอซากิเขาดูเศร้าๆ มั้ย
ก็นิดหน่อยครับ
แต่อย่างอาคาเนะไม่เป็นไรหรอก
งั้นเหรอ
แต่ครูน่าจะพูดกับเขาแรงไปหน่อย
วันนี้เขาท่าทางแปลกๆ ทั้งวันเลย
คงต้องคุยกันดีๆ ให้เคลียร์อีกรอบ
อาจารย์
ไม่เห็นด้วยที่อาคาเนะ จะเป็นนักแสดงราคุโกะเหรอครับ
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโอซะกิคุงหรอก
ก็ใช่ แต่ผมอยากรู้นี่นา
อาคาเนะไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนซะหน่อย
อ้าว ฝนหยุดแล้วนี่
นั่นสินะ
คุณโอซากิเป็นคนร่าเริง เข้าสังคมเก่ง
แต่ว่า…
มักจะเหม่อในห้องเรียน
แถมชอบบ่นพึมพำอะไรก็ไม่รู้
บางทีก็ยิ้มอยู่คนเดียว
เอาจริงๆ ครูก็เป็นห่วง
ยัยบ้าเอ๊ย
บางทีก็มีนักเรียนแบบนี้
เลือกเส้นทางในอนาคต โดยด่วนตัดสินใจจากความรู้สึก ณ ตอนนั้น
ครูว่าเขาน่าจะเป็นแบบนั้นแหละ
ดังนั้น ต่อให้ต้องบีบบังคับกันบ้าง
ครูก็ต้องพาเขาไปในทางที่ถูกให้ได้
เธออยากเป็นนักแสดงราคุโกะเหรอ
แต่พ่อเธอ…
ฉันเลือกแล้ว
ตัดสินใจแล้วละ
(คาเฟ่ราคุโกะ งานแสดงคู่)
ใบปลิวนั่น อาคาเนะให้มาเหรอครับ
อย่าเรียกว่าให้เลย
เรียกว่ายัดเยียดดีกว่า
อาจารย์
ไปดูกับผมมั้ยครับ
ไม่ละ
ถ้าครูออกไปนอกโรงเรียน
กับนักเรียนชายสองต่อสอง
มันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ความน่าเชื่อถือของครูได้
งั้นเราไปแยกกันก็ได้ครับ
ก่อนจะตัดสินว่าอาคาเนะด่วนตัดสินใจมั้ย
ผมอยากให้อาจารย์ไปดูราคุโกะก่อน
เธอดูเป็นห่วงคุณโอซากิมากเลยนะ
มันไม่ใช่อะไรแบบนั้นหรอกครับ ผมแค่…
รู้จักเขามาตั้งแต่ประถม
เลยพอจะเข้าใจน้ำหนักของการตัดสินใจครั้งนี้
พูดเหมือนต้องการจะสื่ออะไรเลยนะ
ถ้าอยากรู้ก็ไปดูสิครับ
อีกอย่าง
ถ้าอาจารย์ตัดสินอาคาเนะโดยไม่ยอมไปดูแสดง
ผมว่าแบบนั้นต่างหากที่เรียกว่าด่วนตัดสิน
เมื่อก่อน เคยมีนักเรียนเราคนหนึ่ง
ฝันอยากเป็นนักแสดงตลก
มาแล้วๆ
หนาวจัง
(ขอเยี่ยมบ้านหน่อยได้มั้ยคะ ฝันสลาย)
ตอนนั้นเราสนับสนุนความฝันเขา
ผมฝึกที่โรงเรียนสอนตลกได้ครึ่งปีก็ลาออก
ตอนนี้ทำแค่งานพาร์ทไทม์ครับ
ผมคงไม่มีพรสวรรค์น่ะ
เย็นหมดแล้ว
ตอนนั้นเราน่าจะช่วยอะไรเขาได้บ้างนะ
เส้นทางในอนาคตเป็นสิ่งที่นักเรียนต้องเลือกเอง
แต่เราก็น่าจะช่วยอะไรได้มากกว่า แค่สนับสนุนไปมั่วๆ สิ
ต่อให้…
ต่อให้ต้องปะทะกัน เราก็ต้องพูดสิ่งที่เราคิดออกไป
เราต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองในฐานะครู
(คาเฟ่ราคุโกะ)
เราตัดสินใจไว้อย่างนั้น
(งานแสดงฟุตัทสึเมะ)
คาเฟ่อยู่ในตึกแถว
ดูภายนอกไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่
แต่เข้ามาข้างในแล้วดูดีกว่าที่คิด
คนมาดูเยอะด้วย
อ้าวแหม เพื่อนของอาคาเนะจังเหรอ
ครับ
- โอซะกิคุงก็มา - ดีใจที่ได้เจอนะจ๊ะ
- ยินดีที่ได้รู้จักครับ - เจ๊ครับ
เตรียมพร้อมแล้ว
จ้า
- ดูให้สนุกนะ - ครับ
คุณโอซากิรู้จักกับเจ้าของร้านเหรอ
คุณโอซากิกับโอซะกิคุง เชียร์ให้เรามาดูงานนี้ทั้งคู่
อยากให้เรามาดูอะไรกันนะ
(งานแสดงฟุตัทสึเมะ)
(อาคาเนะ)
คุณโอซากินี่
(อาคาเนะ)
สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออาคาเนะ
ช่วยอยู่รับชมเป็นเพื่อนกันด้วยนะคะ
ได้ไงกัน
ไม่เห็นมีชื่อในใบปลิวเลย
แถมนี่เวทีระดับมืออาชีพไม่ใช่เหรอ
ว่าไป นี่เป็นเรื่องเล่าเมื่อนานมาแล้ว
เจ้าอาวาสของวัดแห่งหนึ่ง
รู้สึกไม่ค่อยสบายเลยไปหาหมอ
พอหาเสร็จกำลังจะกลับ
หมอก็ถามว่า "หลวงพ่อ มีเท็นชิกิรึเปล่า"
แต่หลวงพ่อไม่รู้ว่าเท็นชิกิแปลว่าอะไร
อันที่จริงแค่ถามหมอว่า
"เท็นชิกิคืออะไรโยม" ก็จบเรื่องแล้ว
แต่เจ้าอาวาสกลับทิฐิสูงเกินกว่าจะถาม
เท็นชิกิเรอะ
เอ… เท็นชิกิ
อ้อ
อาตมาไม่มีหรอก
"เท็นชิกิ"
เรื่องราวของเจ้าอาวาสผู้ถือทิฐิ ไม่ยอมรับว่าตัวเองไม่รู้จักเท็นชิกิ
แต่ส่งเณรชื่อชินเน็นมาถามหมอแทนว่าคืออะไร
ป่านนี้คงผสมยาเสร็จแล้วมั้ง
โยมไปหาหมอแล้วเอายามาให้อาตมาที
อ้อ เจอหมอแล้วถามด้วย
ว่า "เท็นชิกิคืออะไร"
แต่อย่าบอกหมอเชียวนะว่าอาตมาฝากถาม
ถามเหมือนมันออกมาจากใจเจ้าเอง
เข้าใจแล้วนะ ไปซะ
ขอรับ ไปก่อนนะขอรับ
สวัสดีขอรับ หมออยู่มั้ย
จ้าๆ อ้าว ชินเน็น
หมอผสมยาเสร็จแล้ว
ฝากบอกหลวงพ่อด้วย ว่าให้เคี่ยวยาสองส่วนใส่หนึ่งถ้วยแล้วดื่ม
ขอรับ ขอบคุณขอรับ
อ้อ หมอ
เท็นชิกิคืออะไรหนอ!
โห ถามเหมือนออกมาจากใจเลยนะเนี่ย
อ้อๆ เท็นชิกิน่ะนะ
มันก็คือผายลมไงล่ะ
เอ๊ะ ไอ้ที่พัดไปพัดมาเหรอขอรับ
ไม่ใช่จ้ะ นั่นมันสายลม
ให้พูดง่ายๆ ก็คือตดนั่นแหละ
ไม่ได้ดูอาคาเนะเล่นราคุโกะมานานแล้ว
เก่งขึ้นจากตอนนั้นมากเลยนะเนี่ย
(ม.สี่ทับสาม)
มาจากตำรายาเก่าที่ชื่อว่าซางหานลุ่น
หมอใช้คำนี้เพราะไม่กล้าถาม หลวงพ่อตรงๆ น่ะว่าท่านตดบ้างรึเปล่า
หมอเข้าใจว่าหลวงพ่อท่านเป็นสัพพัญญู น่าจะพอรู้จักคำนี้
เป็นไง ถ่ายไว้หมดเลยใช่มั้ย
- โคตรแย่ - อ้าว
ดูนี่สิ
ตดเหรอ
หมายถึงไอ้ที่ออกมาจากก้นน่ะนะขอรับ
ก็ไม่เคยได้ยินว่าออกมาจากปากนะ
ไอ้เหลืองๆ น่ะเหรอ
ถึงกับมีสีคงไม่กระมัง
ดูสิ ชินเน็นเดี๋ยวมองบน เดี๋ยวมองล่าง
แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า
จะไม่เป็นไรได้ไง คนดูต้องอาศัยทิศทางที่ชินเน็นมอง
จินตนาการส่วนสูงของหมอ และระยะห่างจากตัวหมอ
แบบนี้ใช้ไม่ได้
พอมีคนช่วยดูแล้วเป็นอีกเรื่องเลยแฮะ
ขออีกครั้งนะ ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ
เคๆ
ถ้าเราเป็นอาคาเนะ เราคงเกลียดราคุโกะไปแล้ว
เหตุวุ่นวายที่พ่อของอาคาเนะโดนไล่ออกจากสำนัก
ออกข่าวใหญ่ด้วย
ปู่นั่นโดนวิพากษ์วิจารณ์จนยับ
(อาราคาวะ อิชโชแสดงเดี่ยว)
แต่ในขณะเดียวกัน ผู้คนก็สนใจอยากดู การแสดงของอาราคาวะ อิชโชมากขึ้นเช่นกัน
สุดท้าย ความถูกต้องก็พ่ายให้ความประทับใจ
เสียงวิจารณ์เปลี่ยนเป็นเสียงปกป้องและชื่นชม
มีบางคนยกย่องเหตุการณ์ไล่ออกจากสำนัก ให้เป็นตำนานด้วยซ้ำ
เราเห็นแล้วยังหัวร้อน
แต่อาคาเนะก็ยังเลือกจะเป็นนักแสดงราคุโกะ
นี่ไม่ใช่การด่วนตัดสินใจแน่นอน
จริงสิ
โกหกก็ได้นี่นา เอาแบบนี้ละกัน
หลวงพ่อ กระผมกลับมาแล้ว
โอ้ ชินเน็น ขอบใจมาก
ได้ถามหมอมั้ยว่าเท็นชิกิคืออะไร
ขอรับ กระผมถามมาแล้ว
เท็นชิกิหมายถึงจอกเหล้าขอรับ
จอกเหล้าเรอะ
เอ…
อ้อ
ถ้าเขียนคันจิที่แปลว่าปาก คู่กับตัว "เท็น" จะกลายเป็นคำว่าดื่ม
ส่วน "ชิ" ก็ออกเสียงคล้าย "ชุ" คือเหล้า
"กิ" แปลว่าภาชนะ
เอามาเรียงกันแปลว่าภาชนะสำหรับดื่มเหล้า จอกเหล้านั่นเอง
ลืมได้ไงเนี่ยชินเน็น อาตมาน่าจะเคยสอนโยมไปแล้วนะ
เราเข้าใจดี
เราต้องยืนอยู่หน้าชั้นเรียนทุกวัน
เลยเข้าใจว่าการพูดต่อหน้าคนมันกดดันแค่ไหน
การถ่ายทอดสิ่งต่างๆ ให้คนอื่นมันยากแค่ไหน
ตอนนี้อาตมาดีขึ้นแล้ว
จริงหรือขอรับ น่ายินดีจริงๆ
มีแต่ตัวไม่มีอุปกรณ์ ใช้แค่คำพูดอย่างเดียว
อาตมาชอบเท็นชิกิมากเลยละ
หลวงพ่อชอบ… เท็นชิกิหรือขอรับ
การทำให้คนดูหัวเราะ
ไม่ใช่ทักษะที่จะฝึกกันได้ในข้ามคืน
อาตมาอยากจะแสดงเท็นชิกิที่สืบทอดกันมา ในวัดเราให้โยมได้ยลโฉม
แหมๆ อย่าทำขนาดนั้นเลยขอรับหลวงพ่อ
เราตัดสินไปเอง
ว่าการอยากเป็นนักแสดงราคุโกะ เป็นแค่ความคิดชั่ววูบ
ว่าคุณโอซากิเป็นแค่เด็กช่างเพ้อฝัน
โอ้โฮ จอกนี่งามมากเลย
แหม แค่เท็นชิกิกระจอกๆ เอง
ถ้าอาจารย์ตัดสินอาคาเนะโดยไม่ยอมไปดูแสดง
ผมว่าแบบนั้นต่างหากที่เรียกว่าด่วนตัดสิน
เธอพูดถูกจริงด้วย
ชินเน็น
โยมโกหกอาตมาได้ไง ไม่รู้จักละอายบ้างเรอะ
ไม่นะขอรับ
ไม่เลยสักกะป้าด
เราเองก็ยังต้องเรียนรู้สินะ
(แนะแนวเรียนต่อ)
อย่างนี้นี่เอง
(แผนเรียนต่อ)
เขียนตามที่เคยบอกไว้เลยสินะ
ค่ะ หนูยอมมาคุยกับอาจารย์กี่ชั่วโมงก็ได้
เธอไม่กังวลบ้างเหรอ
กังวลอะไรคะ
ถ้าไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย
งานที่เธอหาได้จะตัวเลือกแคบลงมาก
เส้นทางที่เธอเลือกเพื่อไล่ตามความฝัน
อาจทำให้เธอลำบากในอนาคตนะ
เธอโอเคเหรอ
พูดได้เต็มปากมั้ยว่าไม่กังวล
ค่ะ
ไม่เลยสักกะป้าด
ไม่น่าถามเลยสินะ
ครูจะยอมรับแผนของเธอ
- อย่าลืมไปขอบคุณโอซะกิคุงด้วยล่ะ - เอ๊ะ
งานแสดงราคุโกะเมื่อวาน ช่วยเปิดโลกทัศน์ครูเยอะเลย
ใช่จริงๆ ด้วย หนูก็ว่าเมื่อวานเห็นอาจารย์…
ใบปลิวงานแข่งราคุโกะระดับนักเรียน
โรงเรียนเราได้มาเหมือนกัน
ไปแข่งเป็นผลงานเก็บไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนะ
ลองดูมั้ย
(ถ้วยคาราคุครั้งที่ 20)
เห็นว่าหัวหน้ากรรมการปีนี้
คือ
อาราคาวะ อิชโชด้วยนะ
เรื่องเล่าสั้นๆ ของอาคาเนะ
ต้องสนใจความสูงของระดับสายตาด้วยเหรอ ราคุโกะเนี่ยยากจัง
ไม่ขนาดนั้นหรอก ถ้าจำกฎได้ก็เล่นง่ายกว่าที่คิดนะ
- กฎอะไร - อย่างเช่น
เวลานักแสดงราคุโกะพูด จะหันไปทางซ้ายบ้าง ขวาบ้างใช่มั้ย
กฎนี้เรียกว่า "คามิชิโมะโวะคิรุ"
ฝ่ายแขกที่มาเยือนจะอยู่ฝั่งซ้าย และหันไปด้านขวาเวลาพูด
ส่วนฝ่ายที่อยู่ในบ้านหรือฝ่ายต้อนรับ จะอยู่ฝั่งขวาและหันไปด้านซ้ายเวลาพูด
กฎเป็นแบบนั้น
โห ไม่เคยรู้เลย
ถ้าดูเวทีคาบุกิจะเข้าใจง่ายขึ้น
ถ้ามองจากที่นั่งคนดู ทางเดินนักแสดงจะอยู่ทางซ้าย
ส่วนเวทีอยู่ทางขวา
ฝ่ายแขกจะเข้ามาจากด้านซ้ายเสมอ ส่วนฝ่ายต้อนรับจะอยู่ทางขวา
อย่างนี้เอง
แค่ทิศทางหันหน้ากับสายตา ก็บอกอะไรได้หลายอย่างเลยสินะ
ถูกต้อง
บอกว่านักแสดงอยู่ในบ้านหรือนอกบ้าน
คนที่คุยด้วยสูงหรือเตี้ย
แล้วก็…
แหงนสุดคอเลย
แบบนี้คือตอนไหนเหรอ
- ตอนลืมบท - อย่าลืมเซ่
คำบรรยายโดย อาภากร รุจีรไพบูลย์