(การแข่งราคุโกะระดับนักเรียน ถ้วยคาราคุ)
นี่คือปีที่ 20 ของการแข่งราคุโกะ ระดับนักเรียนเพื่อชิงถ้วยคาราคุ
ปีก่อนๆ มีกฎว่าผู้เข้าแข่ง
ต้องอายุ 18 ปีขึ้นไป เรียนปริญญาตรี อนุปริญญา หรือปวส.เท่านั้นใช่มั้ยคะ
ครับ
ผมก็ได้ยินมาแบบนั้น
ผมเป็นคนบอกให้เขา เปิดรับผู้เข้าแข่งระดับม.ปลายเพิ่มเอง
เพราะผมเองก็ไม่ค่อยมีโอกาส
ได้ดูมือสมัครเล่นแสดงราคุโกะเท่าไหร่ โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่
ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากดูนักแสดงราคุโกะ หลายๆ กลุ่ม เลยขอไปอย่างนั้นครับ
อย่างนี้เองสินะคะ
- ผมดูไม่เหมือนที่คุณคิดไว้รึ - เอ๊ะ
หลายๆ คนเคยบอกครับ
ว่านึกว่าผมจะน่ากลัวกว่านี้
เห็นแบบนี้ แต่งานผมคือทำให้คนหัวเราะนะ
เพราะงั้นไม่ต้องเกร็งหรอก ทำตัวสบายๆ เถอะ
ขอโทษค่ะ
ถ้างั้น ทำไมปีนี้ถึงสนใจมาเป็นกรรมการเหรอคะ
ส่วนหนึ่งคือเพราะปีนี้ครบรอบ 20 ปี
แต่ที่สำคัญสุดคือผมอยากให้คนรุ่นใหม่ ได้รู้จักความสนุกของราคุโกะ
คนรุ่นใหม่เดี๋ยวนี้แทบไม่เคยดูราคุโกะกันเลย
ผมว่านี่เป็นปัญหาเร่งด่วนที่ไม่ควรปล่อยไว้
อย่างนี้เอง
อาจารย์มุ่งมั่นที่จะโปรโมตราคุโกะ ให้เป็นที่รู้จักในหมู่คนรุ่นใหม่สินะคะ
แน่นอนครับ
ลองคิดดูสิ
ศิลปะการแสดงที่เรียกคนดูกลุ่มใหม่ไม่ได้ จะมีอนาคตได้ยังไง
ในยุคสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยสิ่งบันเทิง
เราต้องรักษาวัฒนธรรมราคุโกะไม่ให้ดับสูญไป
อะไรที่ทำได้ ผมก็จะทำ
อ้อ ใช่
ผมอยากรู้ด้วยว่าคนรุ่นใหม่ คิดยังไงกับวงการราคุโกะ
พอจะหาเวลาให้ผมได้พูดคุย กับผู้ชนะการแข่งได้มั้ยครับ
เอ๊ะ เอาจริงเหรอคะอาจารย์
แน่สิครับ
ถ้างั้นเอาเป็นว่า ผู้ชนะจะได้สิทธิพิเศษ ในการพูดคุยกับผมด้วย
(สัมภาษณ์อาราคาวะ อิชโช)
ดีเลยค่ะ
งี้เองเรอะ
ยังคุมทุกเรื่องเหมือนเดิมเลยแฮะ
เธออยากลงแข่ง เลยจะมาขออนุญาตอาจารย์สินะ
ใช่ค่ะ
อย่าว่าอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะ
เธอกลับบ้านไปเถอะ ไม่ก็มาช่วยฉันทำความสะอาดสวนก็ได้
ทำไมให้เลือกแค่นั้นล่ะ
ไอ้ถ้วยคาราคุเนี่ย มันงานแข่งมือสมัครเล่นไม่ใช่เหรอ
ลงแข่งก็เหมือนประกาศตัวว่า "ตัวเองไม่ใช่มืออาชีพ"
"ตัวเองเป็นแค่มือสมัครเล่น" นั่นแหละ
ฉันว่า
เหมือนเธอกลืนน้ำลายตัวเองน่ะ
แล้วถ้าชนะ
เธอต้องไปคุยกับอาจารย์อิชโชไม่ใช่เหรอ
ทรมานตัวเองชัดๆ อย่าเลย
แต่นั่นคือเป้าหมายฉันค่ะ
เป้าหมายเธอ
คือคุยกับอาจารย์อิชโชเรอะ
เธอจะคุยอะไร
ฉันอยากรู้เหตุผลว่าทำไมอาจารย์
ไล่ป๊าออกจากสำนัก
เธอ…
- ขอบคุณค่ะ - เอ๊ะ
ฉันรู้ว่าพี่ห้ามเพราะเป็นห่วง
แต่ว่า…
โอกาสแบบนี้จะมีอีกรึเปล่าก็ไม่รู้
เพราะงั้น…
- ขอโทษนะคะ - เฮ้ยเดี๋ยว
เรารู้ดีว่าทำตัวน่าด่า
แต่เราก็ไม่อยากปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป
ยังไงก็ต้องขออาจารย์ให้ได้
ก็ไปแข่งสิ
ได้เหรอคะ
ก็พูดอยู่นี่ไง
สิ่งที่ฉันอยากบอก กุริโกะก็บอกไปหมดแล้ว
เอ๊ะ
ได้ยินด้วยเหรอคะ
เถียงกันลั่นบ้านขนาดนั้น ไม่อยากได้ยินก็ต้องได้ยินล่ะ
แต่ถึงไม่ได้ยิน ฉันก็จะตอบเหมือนเดิมอยู่ดี
เหมือนที่มาซากิจังพูดไว้นั่นแหละ ห้ามไปเธอก็ไม่ฟัง
อาจารย์…
แต่ฉันมีเงื่อนไขอย่างนึง แลกกับการอนุญาตให้ลงแข่งชิงถ้วยคาราคุ
"จุเกมุ"
เธอต้องแข่งให้ชนะ โดยแสดงเรื่องจุเกมุ
จุเกมุ จุเกมุ โกะโคโนะสุริคิเรสุ
จุเกมุ…
ทำไม ไม่มั่นใจเหรอ
เปล่าค่ะ หนูแสดงได้
หนูจะชนะด้วยเรื่องจุเกมุให้ดู
ถ้าตัดสินใจแล้วก็ตั้งใจฝึกให้ดี
ค่ะ
หนูไปก่อนนะคะ
(หัวหน้ากรรมการ อาราคาวะ อิชโช)
ทำอะไรไม่ดูตัวเองมั่งเลย
ให้ตาย
สักแต่จะลุยไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนเดิม
จุดสำคัญของเรื่องจุเกมุ
อยู่ที่เราจะพูดคำเดิมซ้ำๆ ให้คนดูหัวเราะได้ยังไง
พูดอีกอย่าง
เหมือนอาจารย์สั่งให้เราชกมวยชนะ โดยใช้แค่หมัดขวาตรงอย่างเดียวนั่นแหละ
อาจารย์อนุญาตเหรอ
ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะคะ ฉันใจร้อนไปหน่อย
ไม่เป็นไรหรอก
ถ้าอาจารย์โอเคฉันก็โอเคแหละ
แต่ต้องเล่นจุเกมุนี่โหดเอาเรื่อง
เรื่องนี้ดังขนาดคนไม่เคยดูราคุโกะยังรู้จัก
และเพราะทุกคนรู้เรื่องอยู่แล้ว
มันก็เลยไม่ค่อยขำ ขนาดในโรงละครยังไม่ค่อยมีคนเอามาเล่น
เอาตรงๆ นะ นี่ไม่ใช่เรื่อง ที่ควรเอามาแสดงแข่งชิงรางวัลเลย
แต่…
ฉันบอกอาจารย์ไปแล้ว ว่าจะชนะด้วยเรื่องจุเกมุให้ได้
ยังไงก็ต้องเล่น
อ้อเหรอ
ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้
ไปกัน
เอ๊ะ ไปไหนคะ
ไปหาพี่โคงุมะ ขึ้นมาเลย
ไปหาพี่โคงุมะทำไมเหรอ
ยังจะถามอีกว่าทำไม
พี่โคงุมะน่ะคือห้องสมุดเดินได้
แห่งสำนักชิงุมะเลยนะ
พี่เขาเป็นศิษย์เก่าม.โตเกียว ที่คะแนนอิงกลุ่มเกิน 70 เชียวนะ
ม.โตเกียวเลยเหรอ
แถมเคยอยู่ชมรมราคุโกะด้วย
- อะไรนะ - ชมรมราคุโกะ
เหมาะจะปรึกษาเรื่องจุเกมุเลยใช่มั้ยล่ะ
เวลานี้ เขาน่าจะอยู่ในห้องสมุด
ไปคุยเถอะ เขาต้องยอมช่วยแน่นอน
(ห้องสมุด)
ไม่ ฉันไม่ช่วย
ช่วยเถอะค่ะ
- ขอเถอะพี่ - ไม่เอา
ฉันไม่รู้นะว่าเธอมีเหตุผลอะไร
แต่ลงแข่งระดับมือสมัครเล่น ทั้งที่จะเข้าสำนักอยู่แล้ว
มันดูไม่มีหัวคิด
ไม่น่าทำ
ไม่เมคเซนส์
ก็เลยเข้าไม่ถึงจริงๆ
เอ่อ ไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลยนี่คะ
เวลาพูด พี่เขาชอบขวานผ่าซากแบบนี้แหละ
ฟังอยู่รึเปล่า
ค่ะ ขออภัยด้วยค่ะ
อีกอย่าง คนรับหน้าที่สอนเธอ คือเคียวจิไม่ใช่เหรอ
เขาหายไปไหน ทำไมทิ้งงานแบบนี้
พูดแบบนั้นไม่ดีนะคะ
ถึงไม่ได้พูดต่อหน้าเจ้าตัว ก็ไม่ควรเรียกศิษย์พี่ด้วยชื่อห้วนๆ นะ
ยัยบ้า พี่โคงุมะเป็นศิษย์พี่ของพี่เคียวจิต่างหาก
หา
พี่โคงุมะอาวุโสกว่าทั้งอายุทั้งประสบการณ์เลย
(29 - 11 ปี 28 - 9 ปี)
ขอโทษนะที่ดูไม่น่าเกรงขาม
- ขอโทษด้วยค่ะ - ขอโทษด้วยครับ
ไม่เป็นไร ฉันไม่ติดใจหรอก
ไปหา "พี่" เคียวจิเถอะ
อย่าพูดแบบนั้นสิคะ
ขอร้องละ
ฉันอยากชนะถ้วยคาราคุจริงๆ
นั่นมันปัญหาของ…
ได้โปรดเถอะค่ะ
ก็ได้ ฉันจะช่วย
- อ้าว - อ้าว
อย่ามัวชักช้า เดี๋ยวฉันต้องไปแสดงต่อ
รีบทำให้มันจบๆ
อ้อ
เข้าใจสถานการณ์ละ
งั้นก่อนอื่น ขอดูตอนเธอแสดงจุเกมุหน่อย
เอ๊ะ ที่นี่เลยเหรอคะ
ถ้าไม่เคยดูจะแนะนำยังไงล่ะ
ก็ได้ เดี๋ยวเล่นให้ดูค่ะ
(จุเกมุ)
นี่คุณ สรุปจะเอายังไงเนี่ย
ลูกเราเกิดมาอาทิตย์นึงแล้วนะ
ต้องฉลองครบเจ็ดวันแล้วสิ
เบ๊อะจริง เขาเรียกฉลองเจ็ดคืนจ้ะคุณ
เขาเรียกกันงั้นหรอกเรอะ
"จุเกมุ"
ฮาจิโกโร่ไปปรึกษาหลวงพ่อ ว่าตั้งชื่อลูกชายตัวเองว่าอะไรดี
หลวงพ่อเสนอชื่อความหมายมงคลมาให้หลายชื่อ
เขาเลยเอาชื่อทั้งหมดมารวมเป็นชื่อยาวเหยียด จนก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย
เขาฟาดหัวกระผมจนปูดเลย
ว่าไงนะ
ลูกข้าที่ชื่อจุเกมุจุเกมุโกะโคโนะ สุริคิเรสุไคจาริซุยเกียวโนะ…
จุดสำคัญของเรื่องคือการพูดชื่ออันยาวเหยียดนี้
ซึ่งต้องอาศัย
เทคนิคการพูด
นักแสดงต้องพูดชื่อที่ยาวเหยียดนี้ โดยออกเสียงชัดทุกถ้อยทุกคำ
เร็ว ไม่สะดุด และมีจังหวะจะโคน
ฟาดหัวเอ็งเรอะ
บ้าน่า ไอ้เจ้าจุเกมุจุเกมุโกะโคโนะซุริคิเรสุ
ไคจาริซุยเกียวโนะซุยเกียวมัทสึ อุงเกียวมัทสึฟุไรมัทสึ
คูเนรุโทโคโระนิสุมุโทโคโระ ยาบุระโคจิโนะบุระโคจิไปโปะไปโปะ
แต่ถ้าพูดได้ขนาดนี้ละก็…
ปงโปโกะนะโนะปงโปโกะปิโนะ โชคิวเมโนะโชสุเกะน่ะเรอะ
ไหน คินจัง ขอดูหัวเอ็งหน่อย
เอ๊า ไม่เห็นจะปูดตรงไหนเลย
ก็กว่าจะพูดชื่อจบ
หัวก็หายปูดแล้วฮะ
อื้ม เยี่ยมเลย
แสดงกลางสวนได้จนจบทั้งเรื่อง จิตใจแข็งแกร่งมาก
อ้าว ก็พี่บอกให้แสดงนี่คะ
ฉันหมายถึงขอดูคลิปตอนเธอฝึกต่างหาก
อยู่ๆ เธอก็แสดงเฉยเลย ตกใจหมด
แล้วก็ไม่ห้ามกันเลย อายเขามั้ยเนี่ย
เป็นไงครับ
- ผมว่าถ้าแข่งระดับนักเรียน… - ยังไม่พอ
จุเกมุคือราคุโกะขั้นพื้นฐาน
นักแสดงราคุโกะมือใหม่ทุกคนต้องเคยฝึกเรื่องนี้
และคนดูส่วนใหญ่ที่มาดูแข่งถ้วยคาราคุ ก็คือคนที่เคยเล่นราคุโกะ
ที่ชมรมในโรงเรียนหรือมหาลัย เช่นเดียวกับผู้เข้าแข่ง
แปลว่า…
คนดูเกือบทุกคนแสดงเรื่องจุเกมุได้
ทุกคนเคยดูนักแสดงดังๆ เล่นเรื่องจุเกมุจนชินหู
จะทำให้คนดูประเภทนี้หัวเราะได้ ไม่ใช่ง่ายๆ
และอีกอย่าง
ถ้วยคาราคุมีแข่งสองรอบ รอบคัดเลือกและรอบชิง
(รอบเอกสาร)
กรรมการระดับมืออาชีพจะตัดสินเฉพาะรอบชิง
แต่คนดูเป็นกลุ่มเดิมทั้งสองรอบ
(รอบชิง 8 คน รอบคัดเลือก 30 คน)
ดังนั้น นักแสดงคนอื่นๆ จะเปลี่ยนเรื่องที่แสดงในแต่ละรอบแน่นอน
แต่อาจารย์บอกให้เธอชนะด้วยเรื่องจุเกมุ แปลว่าเขาอยากให้เล่นเรื่องเดิมทั้งสองรอบ
ค่ะ
แค่เล่นเรื่องจุเกมุก็เสียเปรียบแล้ว
ยังต้องแสดงสองรอบ ทั้งรอบคัดเลือกและรอบชิงอีก
พอแสดงรอบสอง คนดูก็ไม่ขำเท่าเดิมแล้ว
และมันจะส่งผลต่อการตัดสิน
จริงๆ ถ้าอยากชนะถ้วยคาราคุ
เธอควรเล่นเรื่องที่แสดงยากๆ หรือเรื่องที่เติมมุกเข้าไปได้เยอะๆ
จุเกมุไม่เหมาะเลย
แต่อาจารย์สั่งมา แปลว่าต้องมีเหตุผลที่เลือกเรื่องนี้แน่นอน
แต่มันก็ยากไปอยู่ดีใช่มั้ยคะ
เอาไงดี หรือควรเน้นออกเสียงให้ชัดขึ้น
เธอรู้จักตอนจบดั้งเดิมของจุเกมุมั้ย
ไม่ใช่แบบเมื่อกี้เหรอคะ
เปล่า ในตอนจบแบบดั้งเดิม
จุเกมุตาย
พอจุเกมุโตขึ้น เขากับเพื่อนตกลงไปในแม่น้ำ
เพื่อนเรียกคนมาช่วยตัวเองทัน
แต่จุเกมุชื่อยาวไป
เรียกคนมาช่วยไม่ทัน เลยจมน้ำตาย
ลูกต้องมาตายด้วยชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้เป็นมงคล
เป็นเรื่องราวเสียดสีที่ต้องการสื่อว่า "มากไปก็แย่ไม่ต่างกับน้อยไป"
เพิ่งรู้เลย
ศึกษามาไม่พอน่ะสิ
เธอไม่สนใจเนื้อเรื่องเลยเหรอ
ไม่อยากรู้เรื่องราวให้ลึกซึ้งขึ้นเหรอ
มันก็…
ตอนดูราคุโกะเธอเมื่อกี้ ฉันคิดนะ
ชื่อที่เธอพูดออกมา มันเป็นแค่เสียง
ไม่ใช่คำที่มีความหมาย
ฉันแนะนำได้แค่นี้แหละ
ที่เหลือเอากลับไปคิดเอง
อย่างที่เขาว่ากัน การเรียนรู้น่ะไม่มีที่สิ้นสุด
เอ่อ…
อะไร
ขอโทษที่ถามแบบนี้ทั้งที่พี่อุตส่าห์ช่วยนะคะ
ตอนแรกพี่ดูไม่อยากช่วยเลย
ทำไมอยู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะคะ
(ร้านหนังสือโอตะ)
โคงุมะตั้งใจศึกษาโน่นนี่ตลอดเลยนะ
ก็ไม่มีอะไรหรอก
ฉันแค่เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นน่ะ
ไปก่อนละ ที่เหลือจะทำอะไรก็ทำ
ขอโทษที่รบกวนนะครับพี่ ขอบคุณมากครับ
เดี๋ยวค่ะ
ขอโทษนะคะ ขออีกเรื่องนึงได้มั้ย
(สตูดิโอทรี)
ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าเธอจะขอมาดูพี่แสดง
ก็มันคาใจนี่
ตอนพี่โคงุมะบอกว่า "ไม่ใช่คำที่มีความหมาย"
ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าแปลว่าอะไร
เลยอยากมาดูเพื่อหาคำตอบเหรอ
เธอนี่คิดอะไรง่ายๆ ดีเนอะ
ผิดรึไงคะ
ไม่หรอก ถูกเผงเลยต่างหาก
นักแสดงราคุโกะที่ตั้งใจศึกษา เรื่องแต่ละเรื่องอย่างลึกซึ้ง
ฉันรู้จักแค่พี่โคงุมะนี่แหละ
มาดูเขาแสดงซะ เธอจะได้เรียนรู้ อีกอย่างพี่โคงุมะน่ะ…
เวลาอยู่บนเวทีเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย
(อาราคาวะ โคงุมะ)
ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมรับชมในวันนี้นะครับ
นั่นพี่โคงุมะเหรอ
คนละเรื่องกับเมื่อกี้เลย
ในวงการราคุโกะมีคำกล่าวว่า "เซ็นสะหาใช่คนไม่"
ผมว่ามันเป็นคำกล่าวที่ออกจะตกยุคไปหน่อย
แต่มันก็บ่งบอกให้เรารู้ว่าการฝึกฝน เพื่อเป็นนักแสดงราคุโกะนั้นโหดหินเพียงใด
ยิ่งสมัยก่อน ยิ่งโหดหินกว่าสมัยนี้อีก
สมัยเอโดะ มีนักแสดงราคุโกะ ชื่อซันโชเทย์ คาราคุ
เอ๊ะ
เขาเป็นที่รู้จักในฐานะ นักแสดงราคุโกะมืออาชีพคนแรก
สมัยนั้น คาราคุถือว่าดังมาก
ที่มาของชื่อ "ถ้วยคาราคุ" ไงล่ะ เธอไม่รู้เหรอ
อันนั้นรู้ค่ะ แต่เขาเกริ่น เพื่อจะเล่าเรื่องอะไรเนี่ย
นี่น่ะ
คือเรื่อง "จิ้งจอกแห่งอิมาโดะ"
(จิ้งจอกแห่งอิมาโดะ)
จิ้งจอกแห่งอิมาโดะ
เรื่องที่เล่าผ่านสายตาของเรียวสุเกะ ศิษย์ขั้นเซ็นสะของซันโชเทย์ คาราคุ
เกี่ยวกับราคุโกะและชีวิตสมัยเอโดะ
และเรื่องวุ่นวายที่เกิดจากการฝึกอันโหดหิน
(ซันโชเทย์ คาราคุ)
อ๋อ
ตั้งใจดูให้ดีล่ะ
สมัยก่อน เซ็นสะจะไม่ได้รับค่าจ้าง
แถมนักแสดงยังต้องทุ่มทุกสิ่งให้การฝึกปรือ
ทำให้ไม่สามารถรับงานเสริมข้างนอกได้
รายได้ของเซ็นสะจึงมาจากการเดินขายสลาก ให้คนดูในงานแสดงราคุโกะเท่านั้น
รางวัลสลากจะเป็นขนมชื่อคินกะโท ซึ่งทำจากน้ำและน้ำตาลเพียงสองอย่าง
หลังจากแนะนำเธอเมื่อกี้ พี่โคงุมะก็เลือกเล่นเรื่องนี้
พี่เขาคงอยากบอกอะไรเธอสักอย่างแหละ
หลายคนต้องแอบรับงานเสริม
เรียวสุเกะก็เป็นหนึ่งในนั้น
ย่านที่เรียวสุเกะพักอยู่ ปัจจุบันคือเขตไทโต
เรื่องนี้แปลกดี
ปกติราคุโกะจะดำเนินเรื่อง ผ่านบทสนทนาของตัวละคร
แต่เรื่องนี้เล่าโดยบรรยายไปเรื่อยๆ
งานเสริมของเขาคือระบายสีตุ๊กตาจิ้งจอก
งานนี้คุณนายบ้านฝั่งตรงข้ามแนะนำมาให้
คุณนายคนนี้เป็นสาวไฮโซ อดีตนางโลมย่านเซ็นจู
สมัยก่อน ย่านเซ็นจู เคยเป็นลานประหารชื่อคทสึคัปปาระ
เทียบกับราคุโกะเรื่องอื่นแล้ว จึงมีฉากสนทนาฮาๆ น้อยกว่า
แต่ก็ฟังเพลินดีไปอีกแบบ
พอการแสดงจบ เซ็นสะจะมารวมตัวกัน
นับเหรียญที่ได้จากการขายสลาก ดังกรุ๊งกริ๊งๆ
ยากูซ่าที่บังเอิญผ่านมาได้ยินก็เข้าใจผิดไปว่า
"ฮั่นแน่ เจ้าพวกลูกศิษย์ ของคาราคุแอบเล่นไฮโลกันอยู่ละสิ"
ช่วงนั้น ชาวเอโดะนิยมใช้ลูกเต๋าเล่นพนันกัน
ยิ่งฟังก็ยิ่งได้ความรู้ใหม่ๆ
ขยายโลกที่อยู่ในราคุโกะให้ยิ่งแผ่กว้าง
คล้ายไฮโล เรียกว่าเกม "จิ้งจอก"
ความเพลิดเพลินจากการเรียนรู้
ราคุโกะให้ความเพลิดเพลิน แบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย
ลูกเต๋าที่ใช้เล่นส่วนใหญ่ทำมาจากระดูกกวาง
ชาวเอโดะเรียกลูกเต๋าแบบนี้ว่าคทสึโนะไซ
สุดยอด
ต้องจำประวัติศาสตร์แบบนี้คงยากมากเลย
แถมต้องหาข้อมูลเยอะด้วย
ไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอกนะ
เอ๊ะ
ไม่ว่าพี่โคงุมะแสดงเรื่องอะไร
เขาจะหาข้อมูลอย่างละเอียดยิบ ทั้งภูมิหลังประวัติศาสตร์ ความเป็นอยู่ผู้คน
และสถานที่ที่เป็นเวทีของเรื่อง
ทำไมต้องทำขนาดนั้น
ส่วนนึงคงเพราะนิสัยน่ะ พี่เขาเป็นพวกขี้กังวล
เขาเคยเล่าว่าถ้าไม่หาข้อมูลเตรียมตัวให้เป๊ะ จะไม่มั่นใจเวลาแสดง
แต่เหตุผลที่สำคัญสุดคือ…
พอหาข้อมูล เราจะเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น
และเราอาจแสดงได้สนุกขึ้นกว่าเดิมก็ได้
ฉันต้องถามมากกว่า ว่าทำไมคนอื่นไม่หาข้อมูลกัน
หาข้อมูลอย่างพากเพียร และเอาความรู้มาใช้ในการแสดง
นี่แหละคือราคุโกะของห้องสมุดเดินได้ อาราคาวะ โคงุมะ
อ้าว เอ็งใช่มั้ยเรียวสุเกะ
ข้ารู้นะว่าพวกเอ็งแอบเล่นจิ้งจอกกัน
เก็บไว้ที่ไหนล่ะ
อยู่ในตู้ตรงนั้นขอรับ
อยู่ในตู้เรอะ
อะไรวะเนี่ย
ตุ๊กตาจิ้งจอกไงขอรับ
ไม่ใช่โว้ย ข้าหมายถึงไฮโล
อ๋อ ถ้าตามหาอันนั้น
คุณนายบ้านฝั่งตรงข้ามก็ "ไฮโซ" นะขอรับ
โคงุมะ
ลองเปิดหน้าม้าดูสิ
เอ๊ะ
ไม่ค่อยมีใครเล่นเรื่อง จิ้งจอกแห่งอิมาโดะเท่าไหร่นะ
เพิ่งเห็นคนแสดงเป็นครั้งแรกนี่แหละ
ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่แสดงเป็นตัวอย่าง
อาคาเนะจะเข้าใจสิ่งที่เราจะสื่อมั้ยนะ
มีหลายอย่างที่เรียนรู้แล้วเอามาใช้ในราคุโกะได้
แต่เจ้าตัวต้องอยากเรียนรู้เองก่อน
เอาละ จะออกมาเป็นยังไงนะ
เธอจะลงแข่งชิงถ้วยคาราคุใช่มั้ย
เดี๋ยวครูจัดการเอกสารสมัครให้
อาจารย์ทำเพื่อหนูเหรอ
เปล่าค่ะ
ครูทำเพราะโรงเรียนต้องเก็บข้อมูล ว่ามีใครลงสมัครบ้าง
ว่าแล้วเชียว
อ้อ หนูขอถามอีกเรื่อง
มีหนังสือเกี่ยวกับสมัยเอโดะแนะนำมั้ยคะ
หนังสือเหรอ จะเอาไปทำอะไรคะ
หนูยังไม่รู้หรอกว่าจะเอาอะไร ไปใช้ทำอะไรได้บ้าง
แต่หนูต้องมีความรู้ก่อนถึงจะพัฒนาตัวเองได้
หนูคิดอย่างนั้น
ครูไม่เข้าใจเท่าไหร่หรอกนะ ว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร
ขอโทษค่ะ
แต่ครูก็อ่านหนังสือมาหลายเล่ม ถ้าจะให้แนะนำละก็…
แค่เล่มเดียวก็ได้ค่ะ
มีเยอะเกินจนไม่รู้จะเลือกเล่มไหนดี
หนังสือแนวประวัติศาสตร์ดีมั้ย
แต่นิยายของยามาโมโตะ ชูโกโร่ก็ไม่ควรพลาด
- สารานุกรมกับหนังสืออาหารก็น่าสน - เอ่อ หนูขอเล่มเดียวก็พอค่ะ
คิดไปก็ไม่ได้ข้อสรุป เราไปห้องสมุดกันดีกว่า
- เอ๊ะ - รออะไรอยู่คะ ไปได้แล้ว
(ถ้วยคาราคุ)
โห คนสมัครเยอะกว่าปีที่แล้ว สามเท่าเลยเหรอครับ
แถมยังมีสื่อเจ้าโน้นเจ้านี้ มาขอสัมภาษณ์เต็มไปหมด
ถ้วยคาราคุปีนี้สุดยอดเลยนะครับ
ผมก็ไม่นึกเลยว่าจะฮอตฮิตขนาดนี้ ทำเอายุ่งวุ่นวายทุกวันเลย
ยุ่งก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ
เอาให้พีคกว่านี้ยิ่งดี
ถ้าเป็นไปได้ มีนักแสดงราคุโกะหน้าใหม่ ดาวรุ่งพุ่งแรงโผล่มาด้วยยิ่งดี
(คาชิโอะ คิมิฮิสะ นักข่าว)
หวังเยอะจังนะครับ
ผมจะหวังจนกว่าจะได้นั่นแหละ
ตอนนี้การแสดงมันไซกับตลกสั้นกำลังฮิต
ผมคิดว่าราคุโกะน่าจะสร้างกระแสได้ไม่แพ้กัน
และผู้ที่จะปลุกกระแสได้ก็คือคนรุ่นใหม่ที่มีฝีมือ
พูดแบบนี้อีกแล้ว
เพราะงี้แหละ ผมเลยตื่นเต้น กับถ้วยคาราคุปีนี้มาก
มีทั้งอาราคาวะ อิชโช สุดยอดนักแสดงราคุโกะแห่งยุค
และกรรมการยอดฝีมือมากมาย
พิธีกรคืออาราคาวะ ไคเซ ฟุตัทสึเมะหน้าใหม่มาแรง
ไหนจะเหล่าเพชรรอเจียระไน จำนวนมากกว่าปีก่อนสามเท่า
รวมดาวขนาดนี้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในงานก็แปลกแล้ว
จุเกมุจุเกมุโกะโคโนะซุริคิเรสุ
ไคจาริซุยเกียวโนะซุยเกียวมัทสึ
อุงเกียวมัทสึฟุไรมัทสึ
ผมกล้าฟันธงเลย
การแข่งถ้วยคาราคุปีนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
เรื่องเล่าสั้นๆ ของอาคาเนะ
รู้มั้ยว่าราคุโกะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และเกิดขึ้นได้ยังไง
ไม่รู้ค่ะ
สมัยมุโรมาจิ จนถึงสมัยเอโดะตอนต้น
มีอาชีพ "โอโตงิชู" เป็นผู้เล่าเรื่อง ให้เจ้าผู้ครองแคว้นฟัง
หนึ่งในนั้นคือเจ้าอาวาสวัดเซกังจิในเกียวโต
ชื่ออันราคุอัน ซาคุเด็น รู้จักมั้ย
ไม่รู้ค่ะ
ซาคุเด็นเอาเรื่องเล่าสนุกๆ ของโอโตงิชู มารวมไว้เป็นหนังสือ
ว่ากันว่านั่นแหละคือต้นกำเนิดของราคุโกะ
รู้มั้ยว่าใครคือนักแสดงราคุโกะคนแรก
ไม่รู้ค่ะ
สมัยเอโดะตอนกลาง มีนักเล่าเรื่องตลกในเกียวโต
ชื่อสึยุโนะโกโรเบ ถือเป็นบิดาแห่งราคุโกะในแถบคันไซ
ในช่วงเดียวกัน เอโดะก็มีชิคาโนะ บุซาเอม่อน
ส่วนโอซาก้าก็มีโยเนซาวะ ฮิโกฮาจิที่ขึ้นชื่อ
มีอะไรรึเปล่า
วันนี้ฉันพูดแต่ "ไม่รู้" อย่างเดียวเลย
แล้วมันเป็นปัญหายังไง
ไม่รู้ค่ะ
คำบรรยายโดย อาภากร รุจีรไพบูลย์