การนั่งมองป๊าแสดงจากหลังประตู
คือสิ่งที่เรารักที่สุด
(ประตูคามินาริมง)
จากนั้น เจ้าของบ้านก็มาหาฉัน
(คาเฟ่ราคุโกะ ชั้น 5)
บอกว่าขอยืมกล่องเครื่องมือหน่อย
ไอ้เราก็เลยคิดว่า
สงสัยแกจะอยากทำงานช่างว่ะ
เลยตอบ "ได้ครับ" แล้วให้ยืมไป
แต่อายุปูนนี้จะเอาแรงจากไหนว้า
สงสัยแก่แล้วเลอะๆ เลือนๆ
แกนั่นแหละแก่แล้วเลอะเลือน
แก… จะว่าไปใครนะ
แข็งเป็นท่อนไม้
เล่นแข็งไปนะ ชินจัง
แข็งเหรอครับ
ใช่ กดดันตัวเองไปรึเปล่า
คงงั้นแหละครับ
(สอบเลื่อนขั้นชินอุจิ)
ฉันเข้าใจนะว่าใกล้สอบแล้ว ลูกสาวก็กำลังโต
จะกดดันมันก็ไม่แปลกหรอก
แต่เธอต้องพยายามเล่นให้ถึงกว่านี้ เอาให้คนดู "โห" ให้ได้
ขอบคุณครับ
ทำไมดูคาดหวังกับเขาจัง
เอาตรงๆ ผมว่ายังไม่ว้าวเท่าไหร่ ยังไม่ค่อยโดนเลย
อืม วันนี้เขาเล่นไม่ค่อยดีด้วยแหละ
แล้วทำไมถึงเชียร์ล่ะ
ฉันเคยเห็นเขาตอนเล่นได้ดีกว่านี้
ฝีมืออย่างเขาไม่ควรมาตกอับ อยู่ในคาเฟ่แบบนี้เลย
โรงเรียนอาคาเนะเหรอ
(โรงเรียนประถมมิทสึเอะ)
ว่าไงนะ
(ห้องแนะแนว)
พูดแบบนั้นออกมาได้ไง
ทำไมเธอ…
- เมื่อกี้หนูบอกแล้วไง - หา
ไม่ต้องอ้างโน่นอ้างนี่
- ทำลูกฉันร้องไห้ขนาดนี้ - คุณโอซะกิ ลดเสียงหน่อยครับ
ไม่สำนึกผิดเลยรึไง
- เด็กสมัยนี้จริงๆ เลย - จะไม่ฟังหนูเลยใช่มั้ย
โอเค
เดี๋ยวหนูจะแสดงให้ดู
แสดงอะไร
เรื่องมันเริ่มตอนคาบห้าซึ่งเป็นคาบภาษาญี่ปุ่น
ครูให้นักเรียนออกมาอ่านเรียงความหน้าชั้น เรื่อง "บุคคลที่ฉันนับถือ"
"บุคคลที่ฉันนับถือ" โอซากิ อาคาเนะ ป.ห้าทับสาม
บุคคลที่ฉันนับถือคือป๊า
ป๊าเป็นนักแสดงราคุโกะที่เล่าเรื่องได้สนุกมาก
นับถือเหรอ เอาจริงดิ
แม่ฉันบอกว่าพ่อเธอเป็นแมงดา
นับถือเข้าไปได้ไง
แมงดา คือไรอะ
ไม่รู้จักคำนี้เหรอ
หมายความว่าพ่อเธอไม่ทำงาน เอาแต่เกาะเมียกินไงล่ะ
หา ว่าไงนะ
สุดยอด
เหตุการณ์เป็นแบบนี้จริงๆ ครับ เป๊ะเลย
แต่ก็ไม่เห็นต้องว่าลูกฉันจนร้องไห้เลย
แอ๊บเป็นฝ่ายโดนกระทำอยู่ได้ ฝั่งโน้นหาเรื่องก่อนชัดๆ
คิดว่าหนูโง่มาก…
พอได้แล้ว
ป๊า มาได้ไง
ขอโทษนะครับ ครูยานางิยะ
อาคาเนะชอบทำให้เดือดร้อนอยู่เรื่อย
ขอโทษคุณแม่ด้วยนะครับที่ลูกสาวผมก่อเรื่อง
ป๊า แต่ไอ้พวกนี้…
"ไอ้" เหรอ
ไม่ว่ามีเหตุอะไร ก็ไม่ควรเรียกคนอื่นด้วยคำหยาบคายนะ
อาคาเนะคงเข้าใจใช่มั้ย
ค่อยยังชั่วหน่อยที่คุณพ่อพูดรู้เรื่อง ลูกคุณเนี่ย…
ครูยานางิยะเล่าให้ผมฟังแล้วครับ
ดูเหมือนคุณแม่กับคุณลูกจะพูดถึงผมเยอะเลย
พวกเราควรทำตัวเป็นพ่อแม่ที่ดีทั้งคู่ ให้ลูกๆ ไม่ต้องอายดีกว่านะครับ
(โอซากิ อาคาเนะ ป.ห้าทับสาม)
(ห้องแนะแนว)
พวกผมขอตัวก่อนนะครับ
ไปกันอาคาเนะ
ไปเก็บของมา
อื้อ
อร่อยจัง
อาคาเนะก็รีบกินซะ เดี๋ยวละลาย
หนูขอโทษ
หนูเถียงกลับไป เพราะอยากให้เขารู้ว่าป๊าเก่งแค่ไหน
แต่กลับทำให้ป๊าขายหน้าแทนซะงั้น
เด็กบ๊อง
จะมาเป็นห่วงป๊า ยังเร็วไปสิบปีจ้ะ
นักแสดงราคุโกะมีสามลำดับขั้น
เรียงจากต่ำสุดคือเซ็นสะ นักแสดงเปิด ฟุตัทสึเมะ และชินอุจิ
ป๊าอยู่ขั้นฟุตัทสึเมะ ขั้นสองใช่มั้ย
ความจำดีนะเนี่ย
เดี๋ยวจะมีสอบเลื่อนขั้นเป็นชินอุจิเร็วๆ นี้
ถ้าป๊าสอบผ่านจะได้เลื่อนขั้นเป็นชินอุจิ นักแสดงหลัก
และจะได้ค่าตัวเพิ่ม
จะหาเงินได้เยอะเลย
ทีนี้ก็ไม่มีใครมาว่าอะไรป๊าได้แล้ว
ไม่ต้องคิดมากเรื่องป๊าหรอก
ยืดอกภูมิใจเข้าไว้
ป๊าไปซ้อมก่อนนะ อาคาเนะทำการบ้านด้วย
ค่า
ดี
นั่นสินะ
เราต้องได้เป็นชินอุจิ
(เลิกเกาะเมียกิน)
ต้องเป็นให้ได้
ไม่งั้น…
เริ่มจากทบทวนที่เล่นไปวันนี้ก่อนละกัน
เฮ้ย โยตะ
โยทาโร่ โยตะ
รอยอุด้งแกงกะหรี่ตอนเที่ยงแน่เลย
คุณแม่โอซะกิก็ปรี๊ดแตกสุดๆ อะไรของเขา
เฮ้อ อาคาเนะกับโทโอรุไปก่อเรื่องอีกแล้วสิท่า
กลับมาแล้วจ้า
โอ๊ยตาย แกงกะหรี่อีกแล้วเหรอ
อะไรจะชอบแกงกะหรี่กันขนาดนั้น
ช่วยไม่ได้น้า
เดี๋ยวสิ โยตะ แกเข้ามาจากทางนั้นเหรอ
อย่าเข้าทางประตูหน้าสิ
เข้าข้างหลังสิวะ
รออยู่เฉยๆ เลย
- เอาละ - เอาละ
- สวัสดี - เรามองเห็น
สวัสดีครับ
- ขอรบกวนหน่อยครับ - ในห้องมีป๊าอยู่คนเดียว
แต่ในขณะเดียวกัน
ก็เหมือนอยู่กันสามคน
ทุกครั้งที่ป๊าหันหน้า
สีหน้า วิธีพูด และเสียงจะเปลี่ยนตาม
กลายเป็นคนใจดำ คนหัวร้อน คนสบายๆ
คนหลายคนทยอยโผล่หน้ามา
สุดยอด
เหมือนใช้เวทมนตร์เลย
ไม่เอาแล้วโว้ย
ต้องทำยังไงถึงได้แบบนั้นนะ
นี่ แม่กลับมาแล้วนะ
เฮ้อ บ้าราคุโกะทั้งพ่อทั้งลูก
ทำไงได้ล่ะเนอะ
อาทิตย์หน้าแล้ว
(สอบเลื่อนขั้นชินอุจิ)
- กินละนะ - กินละนะ
อร่อย
อื้ม อร่อยจริง ทำออกมาดีนะเนี่ย
หนูนอนก่อนนะ
นี่ ตื่นได้แล้ว โทโอรุ
อย่าเพิ่งนอน
ต้องซ้อมไม่ใช่เหรอ หรือจะนอน
ซ้อมสิ
งั้นก็ซ้อมได้แล้ว นี่ดึกแล้ว
ฉันไปนอนก่อนนะ
ว่าแต่ โทโอรุอ่านเรียงความของอาคาเนะรึยัง
ยังเลย
(บุคคลที่ฉันนับถือ โอซากิ อาคาเนะ)
(แสดงวันนี้)
(ฮอลล์ไซไว)
(สำนักอาราคาวะ)
ลงทะเบียนด้านนี้ครับ
ดูป๊าสิ
รูปใหญ่กว่าที่บ้านเราอีก
ใช่เหรอ ม้าว่าเท่ากันนะ
ท่าทางสบายดีกันนะ
(อาราคาวะ ชิงุมะ)
อาจารย์ชิงุมะ
ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาซากิจัง
(สนามสอบเลื่อนขั้น)
ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ ขอบคุณที่คอยช่วยดูแลสามีฉันนะคะ
ไม่เป็นไรๆ แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย
เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย
- อาจารย์ ป๊าอยู่ไหน - เดี๋ยวเถอะ
(ห้องพัก 2)
คือว่านะ
ตอนนี้ปล่อยเขาอยู่คนเดียวก่อนดีกว่า
สอบเลื่อนขั้นชินอุจิ สำนักอาราคาวะ
อาจารย์กับผู้ชมจะเป็นกรรมการ ฟังนักแสดงเล่าเรื่อง
จากนั้นนำผลตัดสินมารวมกัน
ผู้ที่ฝีมือการแสดงเป็นที่ยอมรับเท่านั้น ที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นชินอุจิ
หัวหน้ากรรมการปีนี้คือศิษย์พี่ของอาจารย์เรา
สวัสดีครับ
หนึ่งในนักแสดงราคุโกะที่เลื่องชื่อที่สุดแห่งยุค
อาราคาวะ อิชโช
(อาราคาวะ อิชโช)
แล้วยังไงล่ะ
เราทุ่มเทเพื่อวันนี้มาตั้งเท่าไหร่
แค่เชื่อในฝีมือตัวเอง เหมือนอย่างที่เคยทำก็พอ
แต่ว่า
ถ้าพลาดขึ้นมาล่ะ
ไม่!
จะบ้าเรอะ มาท้อตอนนี้จะได้อะไร
ต้องลุยเท่านั้น
ไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้ว
(สอบเลื่อนขั้นชินอุจิ สำนักอาราคาวะ)
ถ้างั้น เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ
ขอเริ่มการสอบเลื่อนขั้นชินอุจิ สำนักอาราคาวะ ณ บัดนี้
เชิญผู้แสดงคนแรกครับ
(อาราคาวะ ชินตะ)
สวัสดีครับ ผมรับหน้าที่เปิดเวทีคนแรก
ชื่ออาราคาวะ ชินตะครับ
ต่างจากเวทีทั่วไปเลย
บรรยากาศหนักอึ้งแถมเย็นเยียบ
ที่แย่ที่สุด
คือสายตาผู้ชมที่จ้องจะตีค่าเรา
วันนี้อากาศดี น่ารื่นรมย์ แม้จะเป็นหน้าฝน
ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์เดินทางมารับชมการสอบ
สุดแสนกระอักกระอ่วนของผมนะครับ
- แหม - ไม่ฮาเหรอ
- ผมขอสารภาพว่า - หรือเราคิดมากไป
หนึ่งคะแนนของทุกท่านเปลี่ยนชีวิตผมได้เลย
ไอ้บ้า หยุดฟุ้งซ่านได้แล้ว
บางทีผมก็คิดนะว่าไอ้เรานี่ยังกะนักการเมือง
อยากจะลองหาเสียงดูบ้าง…
โฟกัสกับอารัมภบทซะ
แต่ไอ้ผมก็เป็นแค่นักแสดงราคุโกะ
- ทำได้แค่พูดพล่ามไปเรื่อย - ไม่ดีละ จังหวะเร็วไป
อ้าว แต่นักการเมืองก็เหมือนกันนี่นา
คนขำน้อยกว่าที่คิดแฮะ
- หรือเราหวังมากไป - โปรดลงคะแนน
- ทำไงดี เวรละ - ให้กระผม อาราคาวะ ชินตะด้วยนะคร้าบ
- ขืนเป็นแบบนี้… - แล้วก็…
ฮัดชิ่ว!
เสียงเมื่อกี้
อาคาเนะเลียนแบบฉันเหรอ
ใช่
มองจากสายตาคนเล่นไม่เป็นแบบฉัน ฉันว่าทำได้ดีเลยละ
อาจมีแววมากกว่าโทโอรุก็ได้นะ
แย่แล้วสิ
ถ้าไม่โอเคก็รีบๆ สอบให้ได้ชินอุจิสักทีสิ
อย่าพูดเหมือนมันง่ายได้มั้ย
ฉันก็จะพูดอยู่ดี ทำเพื่ออาคาเนะหน่อย
เพื่ออาคาเนะเหรอ
งงอะไร
อาคาเนะเขารักพ่อจะตาย
ลูกเขาอยากอวดพ่อให้เพื่อนๆ ฟังอยู่แล้ว
จะบ่นกระปอดกระแปดกับฉันก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก
แต่อยู่ต่อหน้าอาคาเนะ ต้องทำตัวเป็นพ่อเท่ๆ นะ
เรื่องมีอยู่ว่าอากาศข้างนอกหนาวไม่ใช่น้อย
- แต่หนาวก็ใช่ว่าจะแย่นะครับ - อะไรเนี่ย
เวลาหนาวๆ ซดสาเกร้อนสักกรึ๊บนี่อย่างฟิน
ดื่มๆ ไปเดี๋ยวก็ขออีกแก้ว ขออีกแก้ว
รู้ตัวอีกทีก็กระดกเพลินจนเหมือนอยู่ในห้วงฝัน
- สุดท้ายก็เมาพับหลับไป - บรรยากาศดูเปลี่ยนไป
ใครๆ ก็คงเคยเป็นกันใช่มั้ยล่ะครับ
นี่คุณ
ตื่นสิคุณ ตื่นๆ
อะไรเล่า
ปลุกให้มันนุ่มนวลหน่อยสิ มีอะไร
ยังจะถามอีกว่ามีอะไร
จบช่วงอารัมภบท เริ่มเล่าเรื่องแล้วสินะ
เออตื่นก็ได้
(อาราคาวะ ชินตะ)
(ชายหาดชิบะ)
คัตสึโกโร่เป็นชาวประมงฝีมือดี แต่ติดเหล้าจนมีหนี้สินล้นพ้นตัว
วันหนึ่งเขาเก็บกระเป๋าสตางค์ได้ที่หาดชิบะ
จึงกลับตัวกลับใจตั้งใจทำมาหากิน
เป็นเรื่องเล่าซึ้งกินใจอันแสนอบอุ่น
ดูแลบ้านดีๆ นะ
จ้ะ เดินทางดีๆ นะคุณ
ภรรยาส่งสามีออกไปทำงานอีกครั้ง หลังไม่ได้ออกไปนาน
ในที่สุดเจ้าหล่อนก็จะได้พักหายใจหายคอเสียที
เปลือกตาก็เริ่มจะหนักขึ้นเรื่อยๆ
ขณะที่สติเริ่มจะหลุดลอยไป…
เมียจ๋า ฉันเอง เปิดประตูหน่อย
จ้ะๆ รอหน่อยนะ
มาแล้วจ้ะ
มีอะไรเหรอคุณ
ยังไม่ต้องถาม ปิดประตูเร็วเข้า
บอกให้รีบปิดไง
(สอบเลื่อนขั้นชินอุจิ อาราคาวะ ชินตะ)
(เรื่อง ชายหาดชิบะ)
เขาตัดฉากที่คัตสึโกโร่ เจอกระเป๋าสตางค์ที่หาดออกไป
ซึ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก
ตราบใดที่โครงเรื่องหลักยังคงเดิม
จะเปลี่ยนตัวละครหรือตอนจบยังไงก็ได้
ถือเป็นการสร้างสรรค์ดัดแปลงแบบหนึ่ง
แต่ว่า
ฉากที่คัตสึโกโร่เดินผ่านหาดชิบะ ระหว่างทางไปหาปลา
จะบรรยายถึงทิวทัศน์อันสวยงามของหาด
และนั่นคือไฮไลท์สำคัญของเรื่อง "ชายหาดชิบะ"
เล่าเรื่องชายหาดชิบะ แต่ดันตัดฉากหาดชิบะออกไป
- ก็เหมือนกินขนมปังไม่มีไส้ - หัวเสียใหญ่เลยแฮะ
แหงละ พี่แกไม่ชอบวิธีเล่าเรื่องแบบนี้
แต่เข้าใจความรู้สึกของคนแสดงนะ
จริงอยู่ว่าเขาตัดฉากที่ควรเป็นไฮไลท์ออกไป
ฟังกันก่อนสิคุณ
แต่เขาเลือกไม่บรรยายวิวทิวทัศน์…
ฉันปลุกคุณแล้วนะ
แล้วคุณก็งอแงว่าจะไม่ออกไปทำงาน
หาดชิบะก็ไม่ยอมไป
เพื่อโฟกัสกับตัวละครแทน
เมื่อเช้าฉันบอกให้เธอ…
ฉันปลุกคุณแล้วแต่คุณไม่ไปเอง
การแสดงคือจุดแข็งของชินตะ
เขาจงใจตัดฉากไฮไลท์ของเรื่องทิ้ง
แล้วโฟกัสกับการสวมบทบาทตัวละครที่ตัวเองถนัด
ดึงคนดูให้อินไปกับเรื่องราว
กล้าหาญมากที่กล้าเล่นแบบนี้บนเวทีสำคัญแบบนี้
ว่าแต่ ต้นแบบบทเมียเนี่ย…
ม้านี่นา
เอ๊ะ
ป๊า…
เล่นเป็นม้าล่ะ
อาคาเนะ มาซากิ ดูอยู่รึเปล่า
เราเข้ามาเป็นศิษย์อาจารย์ชิงุมะ
และทุ่มเทฝึกฝนราคุโกะมา 13 ปีแล้ว
(ชิงุมะ)
แต่ความทุ่มเทกลับผลิดอกออกผลน้อยจนน่ากลัว
เงินที่หาได้ก็น้อยนิด
แต่มาซากิไม่เคยบอก ให้เราเลิกแสดงราคุโกะเลย
อาคาเนะก็เหมือนกัน
"บุคคลที่ฉันนับถือ"
โอซากิ อาคาเนะ ป.ห้าทับสาม
บุคคลที่ฉันนับถือที่สุดในโลกคือป๊าของฉัน
ป๊าเป็นนักแสดงราคุโกะที่เล่าเรื่องได้สนุกมาก
ป๊าทำให้ฉันหัวเราะได้ทุกวัน
ความฝันของป๊าคือเป็นชินอุจิ
ความฝันของฉันก็คืออยากเห็นป๊าเป็นชินอุจิเช่นกัน
ฉันรักป๊าที่สุดเลย
แม้เราจะเป็นแบบนี้
อาคาเนะก็ยังรักเรา
เราอยากตอบแทนความรู้สึกนี้
ในฐานะพ่อ ในฐานะนักแสดงราคุโกะ
สิ่งที่เราสั่งสมมาตลอด
ทั้งทักษะ ประสบการณ์ชีวิต
เราจะทุ่มทุกอย่าง
วันนี้เราต้องเป็นชินอุจิให้ได้
พอดีกว่า ไม่อยากให้เป็นแค่ฝันกลางวันอีกแล้ว
สุดยอด
ป๊าเท่สุดๆ
(ฮอลล์ไซไว)
ขออภัยที่ให้รอกันนานนะครับ
ผลคะแนนออกมาแล้ว
ผ่านใช่มั้ย ต้องผ่านสิ ต้องผ่าน
ม้า หนวกหู
ผู้ที่จะมาประกาศผลคือ…
อาจารย์อาราคาวะ อิชโชครับ
(ผลสอบเลื่อนขั้น)
เปิดไมค์แล้วใช่มั้ย
สวัสดีครับทุกท่าน ขอบพระคุณจากใจ ที่ครั้งนี้มาร่วมรับชม
การสอบเลื่อนขั้นชินอุจิ สำนักอาราคาวะ
ผมเองก็ไม่ได้ดูนักแสดงรุ่นใหม่ เล่นมานานมากแล้ว
ทำเอาผมตกใจจริงๆ
เอาเป็นว่าผมจะไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วละกัน
มาประกาศผลกันเลยดีกว่า
นักแสดงทุกคนที่เล่นวันนี้
จะโดนไล่ออกจากสำนักครับ
อาจารย์ครับ ล้อเล่นกันแบบนี้…
นักแสดงของเราทำสำนักเสียชื่อ ทำให้ทุกท่านต้องทนดูการแสดงอันน่าอนาถ
ผมต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง
ตามนั้นแหละครับ ผมขอกล่าวแค่นี้
อาจารย์ เดี๋ยวก่อน
เกิดอะไรขึ้นม้า ไล่ออกคือยังไงเหรอ
ตอบหนูหน่อยม้า
ม้า
โทโอรุ
(ฮอลล์ไซไว)
นี่มันอะไรกันครับ
ไล่ชินตะออกได้ไง เขาเป็นลูกศิษย์ผมนะ
ไม่นานหลังจากนั้น ผู้เข้าสอบทุกคน ก็ถูกไล่ออกอย่างเป็นทางการ
มาไล่ลูกศิษย์คนอื่นออกตามอำเภอใจได้ไง
ก็ลูกศิษย์แกมันไม่ได้เรื่อง
ไม่มีการแจ้งเหตุผลที่ไล่ออก
นั่นน่ะ ไม่ใช่ "ชายหาดชิบะ" หรอก
นี่เรื่องจริงเหรอ
ชินตะ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะพี่
เขาแค่เล่นมุกกันใช่มั้ยครับ พี่บอกมาสิว่าแค่มุก
วันนั้น
นักแสดงราคุโกะ "อาราคาวะ ชินตะ" ได้ตายจากไป
วันนั้น
นักแสดงราคุโกะ "อาราคาวะ ชินตะ" ได้ตายจากไป
แต่ว่า
เรื่องราวยังไม่จบแค่นี้
(แสดงเดี่ยวโดยอาราคาวะ อิชโช)
(อาราคาวะ อิชโช)
ต้องบอกว่า…
นับจากวันนั้นต่างหาก
ที่เรื่องราวของฉันเพิ่งเริ่มต้นขึ้น
เรื่องเล่าสั้นๆ ของอาคาเนะ
ป๊า หนูมีคำถาม
หืม ถามอะไร
ทำไมราคุโกะถึงเรียกว่าราคุโกะ
ราคุโกะมีมุกปิดเรื่อง ที่เรียกว่า "ซาเกะ" หรือ "โอจิ"
สมัยก่อนเลยเรียกกันว่า "โอโทชิบานาชิ"
ต่อมาจึงย่อและเปลี่ยนวิธีอ่านคันจิ กลายมาเป็น "ราคุโกะ"
อ๋อ งั้นอีกคำถามค่ะ
นั่งพูดตั้งนาน เหน็บกินขาบ้างมั้ย
ถ้าแค่นั่งนิ่งๆ ก็คงเหน็บกินแหละ
แต่ราคุโกะต้องพูดไปขยับตัวไป
เลยไม่เหน็บกินขาถึงขั้นลุกไม่ขึ้น
อย่างนี้เอง ถามต่อค่ะ
ว่ามาครับ คุณอาคาเนะ
ทำไมต้องถอดเสื้อคลุมตอนกำลังแสดงด้วย
ถ้าจะถอดอยู่แล้ว ทำไมไม่ใส่เลยตั้งแต่แรก
ตอนออกมาเจอคนดูครั้งแรก ต้องแต่งตัวให้ดูดีก่อนสิ
พอจะเริ่มเล่าเรื่องแล้วถึงค่อยถอด
แต่ก็ไม่ได้มีกฎนะว่าต้องถอดตอนไหน
จริงเหรอ อาคาเนะอยากลองทำดูบ้างจัง
ใส่มาหลายๆ ชั้น แล้วระหว่างแสดงก็ค่อยๆ ถอดทีละชั้น
เอ่อ ตอนแสดงเสร็จน่าจะเก็บลำบากนะ
คำบรรยายโดย อาภากร รุจีรไพบูลย์