(อุมิ)
ขอบคุณที่มาช่วยอาทิตย์นึงนะจ๊ะ
เธอช่วยพวกเราได้เยอะเลย
พรุ่งนี้พวกเราคงเหงาแน่
มิคุจัง คุณฮิอิรางิ
ขอบคุณที่ช่วยสอนหนูนะคะ
พวกเราต่างหากต้องขอบคุณ
(อาคาเนะจัง)
ค่าจ้างจ้ะ ไม่มากมายอะไรแต่รับไว้นะ
ขอบคุณค่า
ต้องขอบคุณเคียวจังด้วย
อาทิตย์หน้ามีแสดงใช่มั้ย
ใช่ค่ะ
อ้าว ไหนบอกช่วงนั้นมีสอบกลางภาคไง
คุณพระ
ตารางแน่นเลยนะเนี่ย
เธอจะไหวรึเปล่า
คิดว่าหนูเป็นใครกัน
หนูจัดการได้อยู่หมัดทั้งคู่อยู่แล้ว
(หนึ่งอาทิตย์ต่อมา)
วันนี้เราแสดงที่บ้านพักคนชราจริงๆ ด้วย
(บ้านพักคนชราคางายาคิ)
แหมๆ สวัสดีครับ
นักแสดงราคุโกะใช่มั้ย
ผมเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลวันนี้ ชื่อไทนากะครับ
ผมอาราคาวะ เคียวจิครับ
วันนี้รบกวนด้วยนะครับ
หนูชื่ออาคาเนะ ขอรบกวนด้วยเช่นกันค่ะ
เชิญทางนี้เลยครับ รบกวนทีนะ
ไม่เป็นไรเลยครับ พวกผมพร้อมช่วยเสมอ
อุ๊ย น่ารักจัง
คนดูวันนี้คือคนในบ้านพักใช่มั้ยคะ
ถูกต้อง
เขาเรียกเรามาแสดงวันนี้ เป็นกิจกรรมนันทนาการของบ้านพัก
อ๋อ
ชินไว้ซะ
ข้อได้เปรียบของราคุโกะคือเล่นที่ไหนก็ได้ ขอแค่มีเบาะรองนั่ง
เธออาจกังวลเพราะต้องแสดงในที่ไม่คุ้นเคย…
ใครกังวลคะ
ไม่กังวลเหรอ
ฉันคิดว่าโชคดีด้วยซ้ำ
โชคดียังไง
เมื่อกี้ฉันคิดน่ะค่ะ
ว่าผู้ชมวันนี้ใช้ชีวิตกันแบบนี้นี่เอง
ปกติพวกเราจะได้เจอคนดู เฉพาะตอนมาหน้างานใช่มั้ยล่ะคะ
ที่ฉันจะพูดคงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร
แต่นี่ช่วยเตือนฉันว่าพวกเขายอมสละ เวลาใช้ชีวิตเพื่อมาดูพวกเราแสดงเลยนะเนี่ย
เลยรู้สึกว่าโชคดีแล้วค่ะที่มาแสดงที่นี่
ฉันตั้งใจจะแสดงเต็มที่แต่แรกอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้รู้สึกยิ่งกว่าเดิม ว่าต้องทำให้คนดูสนุกให้ได้
งั้นเหรอ
คิดได้ดี แต่อย่ากดดันตัวเองมากไปล่ะ
ค่ะ
ฉันขออนุญาตเจ้าของสถานที่แล้ว
ให้เธอเล่นเปิดเวที
มีเวลาสิบห้านาที
อยากทำอะไรก็ทำ
เธอจะแสดงราคุโกะให้คนดูชอบได้รึเปล่า
ขอดูคำตอบให้เต็มตาหน่อยแล้วกัน
ถ้างั้น…
นั่นสินะ
ผมขอเริ่มเทศกาลราคุโกะประจำเดือนพฤษภาฯ
- เชิญรับชมได้เลยครับ - เราได้…
รับโอกาสเรียนรู้อะไรมากมาย
ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทน
เราจะแสดงคำตอบให้ดูแบบมีสไตล์เอง
คนดูมีเกือบยี่สิบคน
มีแต่คุณตาคุณยาย
ก็แหงอยู่แล้ว บ้านพักคนชรานี่นา
เรามีเวลาสิบห้านาที
ด้วยเวลาเท่านี้ เราจะทำให้ทุกคนสนุกได้มากแค่ไหนนะ
ถ้าอยากให้คนอื่นขำไปกับเรา เราก็ต้องเข้าถึงใจคนอื่นให้ได้ก่อน
ใช่มั้ย มิคุจัง
ก่อนอื่น
ต้องให้ทุกคนรู้จักเราก่อน
สวัสดีค่ะ หนูชื่ออาคาเนะ
อายุ 17 ยังเรียนอยู่ม.ปลายค่ะ
- จะเรียนจบฤดูใบไม้ผลิปีหน้า - อุ๊ยแหม
- และไปเป็นศิษย์อาจารย์อาราคาวะ ชิงุมะค่ะ - อายุเท่าหลานฉันเลย
อ้าว อายุเท่าหลานคุณยายเลยเหรอคะ
ขอโทษนะคะ คุณยายอายุเท่าไหร่คะ
88 จ้ะ
88 จริงเหรอคะ ดูไม่ถึงเลยนะเนี่ย
ดูยังไงก็น่าจะแค่ 87
มีหลานใครอยู่ม.ปลายอีกมั้ยคะ
โห เพียบเลย
งั้นวันนี้คิดซะว่าหลานมาแสดงให้ดู
- สนุกๆ นะคะ - อย่างนี้เอง
ใช้วิธีคุยกับคนดู
เพื่อเช็คบรรยากาศในห้องสินะ
อารัมภบท
คือบทสนทนาเบาๆ ทั่วไปก่อนเริ่มเล่าเรื่อง
นักแสดงจะใช้จังหวะนี้ อุ่นเครื่องให้คนดูและสังเกตบรรยากาศ
พอจะเข้าใจบรรยากาศของที่นี่แล้ว
เหลือแค่… คุณคนนั้น
คนเดียวที่ยังดูเบื่อๆ
ถ้างั้น…
วันนี้หนูตั้งใจจะแสดงเรื่อง "ชมเด็ก"
ช่วยอยู่เป็นเพื่อนกันจนจบด้วยนะคะ
"สบตาจังหวะสุดท้าย" เหรอคะ
ใช่จ้ะ
เขาว่ากันว่าดวงตาสื่อความหมายได้มากเท่าคำพูด
เทคนิคนี้แอร์โฮสเตสก็ใช้กัน
ก่อนจะเดินออกไป ให้มองตาอีกฝ่ายแล้วยิ้มหวาน
ช่วยสร้างความประทับใจได้ดีเลยละ
มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
ขนาดนั้นแหละ ลองคิดดูสิ
ถ้ามีคนยิ้มให้เฉพาะเราแค่คนเดียว
เราจะรู้สึกดีใจเหมือนเป็นคนพิเศษใช่มั้ยล่ะ
ซาบุโร่ ตั้งสติหน่อย
เก่งขึ้นผิดหูผิดตาเลย
สิ่งสำคัญในการแสดงราคุโกะ คือการโต้ตอบกับคนดู
ต่อให้ไม่สนทนาด้วยคำพูด ก็สามารถเก็บข้อมูลได้มากมาย
จากสายตา สีหน้า และท่าทีของคนดู
เราต้องเข้าใจความรู้สึกคนดู และตอบสนองความรู้สึกนั้น
เพื่อดึงผู้ชมให้อินไปกับเรื่องราว
และจะทำแบบนั้นได้ ต้องคอยใส่ใจผู้ชมเสมอ
ว่ากันว่าของปลอมดูดีแค่เปลือกนอก
พยายามเลียนแบบคนอื่นไปสุดท้ายมีแต่จะพัง
ท่าทางจะได้เรียนรู้จากร้านอุมิมาเยอะนะ ทีนี้ก็…
พร้อมแล้ว
ได้เวลาแสดงจริงละ
ว่าไง พ่อเฒ่า อยู่มั้ย
อ้าว เอ็งเรอะ ฮัตสึ
เอ้าๆ เข้ามาๆ
แหะๆ ขอบใจจ้ะ
วันนี้มาทำไมล่ะ
ฉันว่าจะมาขอพ่อเฒ่า
ดื่มเหล้าฟรีหน่อย
เหล้าฟรีอะไรของเอ็ง
แหม ไม่ต้องปิดบังกันน่า เมื่อกี้ฉันได้ยินเขาพูดกัน
ว่าบ้านพ่อเฒ่ามีเหล้าฟรี
ฉันคิดว่าโอ้โหใจบุญจังวุ้ย ก็เลยแวะมาจ้ะ
หา
รีบๆ เทเหล้ามาได้แล้ว ไอ้เฒ่าขี้งก
เอ็งจะบ้ารึเปล่า
โลกนี้มันจะไปมีเหล้าฟรีได้ยังไง
ข้ามีแต่ "เหล้าดี" เท่านั้นแหละ
ดี ไม่ใช่ฟรี
ดี ไม่ใช่ฟรีเหรอ
เล่าเรื่องเดียวกันแต่ต่างกันเลย
เหอะน่า ฉันอุตส่าห์มาแล้วทั้งที
"ชมเด็ก"
ฮาจิโกโร่อยากกินเหล้าฟรี
พ่อเฒ่าจึงสอนวิธีพูดประจบคนให้
แต่เพราะไม่ยอมฟังคำสอนให้ดีเลยทำพลาด
เป็นเรื่องเล่าสำหรับเล่นเปิดเวที
อ้อ เข้าใจละ
ถ้าคุยกับคนอายุ 45
ต้องบอกว่า "ดูไม่เหมือน 45 เลย"
"ดูยังไงก็เด็กกว่าหนึ่งร้อย"
หนึ่งรอบเฟ้ย ไม่ใช่หนึ่งร้อย
อะไรคือหนึ่งรอบ
เอ็งนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยวะ
หนึ่งรอบคือสิบสองปี
เด็กกว่าหนึ่งรอบหมายถึง ดูเด็กกว่าอายุจริงสิบสองปีไง
จังหวะเนิบช้า
เหมาะกับคนดูวันนี้พอดีเลย
การเปลี่ยนวิธีเล่าให้เข้ากับคนดู
คือทักษะที่นักแสดงราคุโกะต้องมี
อาศัยประสบการณ์จากคราวก่อนสินะ
วันนี้คงดูได้แบบไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว
ถ้าทุกคนอายุ 45 ก็แล้วไป
แต่ถ้าเจอคนอายุ 50 ต้องทำไงล่ะ
ก็บอกเขาไปว่ายังดู 45-46 อยู่เลย
อ๋อ แล้วถ้าเจอคนอายุ 60 ล่ะ
บอกไปว่า 55-56
เข้าใจละ
แล้วถ้า 70 ล่ะ
65-66 ไง
- 80 ล่ะ - 75-76
90 ล่ะ
85-86
ร้อยปีล่ะ
จังหวะเล่าเรื่องเร็วขึ้น
สปีดเรื่องกำลังเพิ่มขึ้นทีละนิด
เหมือนรถที่ค่อยๆ เปลี่ยนเกียร์เพื่อเร่งความเร็ว
ก็บอกว่าเหมือน 95-96
คนดูไม่รู้ตัวเลยว่าจังหวะเรื่องเปลี่ยนไป
อย่าบอกนะ
ว่าเธอพยายามทำให้คนดูสนุก ไปกับสปีดเล่าเรื่องที่เธอต้องการ
โดยค่อยๆ ทำให้หูคนดูคุ้นชินไปเอง
โห ทำมายองเนสเองเลยเหรอ
งานละเอียดสุดๆ
อะแน่นอน
สิ่งสำคัญสุดคือลูกค้าต้องแฮปปี้
ฉันจะเสิร์ฟเฉพาะอาหารที่ตัวเองมั่นใจเท่านั้น
น่าตกใจจริงๆ
รู้ใจคนเหรอ
อาคาเนะทำได้อยู่แล้ว
แต่เจ้าตัวดูจะกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่นะครับ
อาคาเนะน่ะ
เป็นคนใส่ใจ คิดถึงคนอื่น และพร้อมจะเรียนรู้
ถึงช่วงนี้จะโดนกดดัน เพราะไปเห็นลูกศิษย์ของบางคนเข้า
แต่ไม่ต้องห่วง
สายตาของอาคาเนะจะจับจ้องไปที่คนดูแน่นอน
ค่อยยังชั่ว
คนดูหัวเราะไปกับการแสดงของเรา
ชื่นใจสุดๆ
อีกอย่างในเรื่องชมเด็ก
ตัวเอกไม่ยอมฟังใคร แต่กลับคิดว่า ตัวเองรู้ทุกอย่างจนพลาดในท้ายที่สุด
มีอะไรเหมือนเราช่วงนี้หลายอย่างเลย
คงเพราะงั้นมั้งเราเลยอินกับเรื่องนี้มาก
จะว่าไป เมื่อก่อนอาจารย์เคยบอกไว้
ฟังนะ อาคาเนะ
ราคุโกะคือศิลปะการแสดง ที่ชาวเมืองสมัยก่อนคิดค้นขึ้น
ตัวละครในเรื่อง
เลยมักเป็นช่างไม้ คนขายปลา เจ้าของบ้านเช่า
คนธรรมดาทั่วไปเหมือนอย่างเรา
สักวันหนึ่ง
เธอก็จะเข้าใจความรู้สึก ของตัวละครในเรื่องเอง
หนูจะเข้าใจความรู้สึกของคนสมัยก่อนได้เหรอ
ได้สิ
แม้แนวคิดและการใช้ชีวิตจะเปลี่ยนไป
แต่ความเป็นมนุษย์ ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น
เพราะงั้นนะ อาคาเนะ
จงหาประสบการณ์ให้เยอะเข้าไว้
จงกลัดกลุ้มกับเรื่องต่างๆ
เจ็บปวดให้มากเข้าไว้
แล้วสักวันหนึ่ง ประสบการณ์พวกนั้น จะเป็นประโยชน์กับเธอแน่นอน
ตอนนั้นเราไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไหร่
แต่ตอนนี้เราเข้าใจแล้ว
ประสบการณ์ตอนนั้นพาเรามาสู่จุดนี้
ไม่มีอะไรสูญเปล่าทั้งนั้น
ทุกอย่างเอามาใช้ในราคุโกะได้
อายุเท่าไหร่เหรอ
เพิ่งเกิดน่ะ ขวบเดียวเอง
ขวบนึงเรอะ โห ดูเด็กกว่าขวบนึงอีก
พูดอะไรของเอ็ง ดูเด็กกว่าขวบนึงคืออายุเท่าไหร่ฮึ
ดูยังไงก็แค่ครึ่งขวบ
สุดยอด
ราคุโกะเนี่ย
สนุกจัง
เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะ
ทำเอาฉันอึ้งไปเลย
ฝึกให้ได้แบบนี้เรื่อยๆ ล่ะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณอะไร
จะอะไรล่ะคะ ทุกอย่างนั่นแหละ
ฉันเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมา ตัวเองโลกแคบขนาดไหน
เพราะคุณเคียวจิ
ฉันเลยชอบราคุโกะมากขึ้นอีกนิดนึงแล้วค่ะ
งั้นเหรอ
ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ถ้ามันช่วยเธอได้ก็โอเค
ฉันได้ฟัง
คำตอบของเธอแล้ว
ต่อไปตาฉันแสดงให้ดูบ้าง
ขอแสดงฝีมือของศิษย์พี่ให้เห็นหน่อยนะ
ตอนงานแสดงคราวที่แล้ว
เรามัวแต่วุ่นอยู่กับงานจิปาถะในห้องพัก จนไม่ได้ดูแสดงเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่เราจะได้ดูคุณเคียวจิแสดง
ผมชื่ออาราคาวะ เคียวจิครับ
ท่านั่งอย่างเป๊ะ
แค่นั่งให้สง่าก็ดูดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ
เขาว่ากันอย่างนั้น
ว่ากันว่าชาวเอโดะไม่ยึดติดกับเงินทอง
- ไม่เคยคิดเรื่องเก็บเงิน - อาคาเนะตอบคำถามของเราแล้ว
- หาได้เท่าไหร่ใช้หมดวันนั้น - ถ้างั้น…
ในเวทีนี้
เงินพรุ่งนี้ก็ให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้
- เราจะแสดงอะไรให้เธอดูดีล่ะ - เดี๋ยวก็หาทางได้เอง
เป็นพวกใช้ชีวิตแบบปล่อยใจไร้กังวล
เวรกรรมจริงๆ
ดันไปเก็บของพรรค์นี้มาซะได้
ไอ้กระเป๋าตังค์เนี่ย
ข้างในมีเงินสามเรียว กระดาษจากทางการกับตราประทับ
กระดาษเขียนว่านี่คือกระเป๋าของคิจิโกโร่ ช่างไม้ในย่านช่างแถวคันดะ
เรื่องนี้…
"สามฝ่ายเสียหนึ่งเรียว"
คินทาโร่เก็บกระเป๋าตังค์ได้
เขาอาศัยข้อมูลในกระดาษ และตราประทับในกระเป๋า
ตามไปคืนให้เจ้าของชื่อคิจิโกโร่
แต่ชาวเอโดะมีคติว่าจะไม่เก็บเงินข้ามคืน
ทั้งสองคนจึงถกเถียงกัน
เพราะไม่มีใครอยากเก็บเงินสามเรียวไว้
อ้อ ที่นี่ไงๆ
นี่ไงล่ะ
ป้ายเขียนว่าคิจิ
หวังว่ามันจะอยู่บ้านนะ
ถ้าไม่อยู่ข้าก็ไม่รู้จะทำไงกับไอ้กระเป๋านี่แล้ว
อะไรเนี่ย ประตูกระดาษเพิ่งติดใหม่ๆ เลยนี่หว่า
ไหนขอทดสอบหน่อยซิ
เอ อยู่ไหนน้อ
อ้อ เจอแล้วๆๆ
ไอ้เจ้าเนี่ยเหรอคิจิ
ทุกคำพูด ทุกท่าทาง ล้วนประณีต
เป็นราคุโกะที่ตั้งใจแสดง ได้ออกมาเป๊ะเหมือนจับวาง
เฮ้ย เอ็งเป็นคนเอโดะไม่ใช่เรอะ ทำไมแดกปลามันย่องเชียว
ไอ้นี่ท่าจะเพี้ยนว่ะ
เอ็งใช่มะ ช่างไม้ชื่อคิจิโกโร่
เออสิ
ข้าเองคิจิโกโร่ เป็นช่างไม้ เอ็งล่ะเป็นใคร
ข้าชื่อคินทาโร่ เป็นช่างปูน
คินทาโร่เรอะ
- ชื่อคินทาโร่แต่ตัวไม่เห็นแดงเลย - งี้เอง
พี่เคียวจิไม่ได้แค่จริงจังธรรมดา
แต่จริงจังเกินจนฮา
ข้าอุตส่าห์เอากระเป๋าตังค์มาคืนให้เชียวนะ
เอ้าเอาไปซะ
ทำอะไรไม่เข้าเรื่อง ไอ้บ้านี่ สมองหมาปัญญาควายเอ๊ย
ข้าไม่ได้ลืมกระเป๋าตังค์
แต่ตั้งใจเอาไปทิ้งเฟ้ย
เอ็งจะเก็บได้ที่ยานางิฮาระ หรือที่ไหนข้าไม่สนทั้งนั้น
ไม่สนรึ แต่ในกระเป๋ามีชื่อเอ็งเขียนอยู่นะ
ช่างตื๊อจริงโว้ย ข้าไม่เอาตังค์ในกระเป๋า
เอ็งเอาไปซะ
อุตส่าห์เอาตังค์มาคืนให้แต่ตอบแทนกันงี้เรอะ
จะมากไปแล้วนะโว้ย
อยากเอาใช่มั้ย มาวัดกันมา
บทสนทนาก็ตลกด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว
ยิ่งตั้งใจเล่นซะจริงจังขนาดนี้ยิ่งตลกเข้าไปใหญ่
ปัดโธ่เอ๊ย
ไอ้ข้างบ้านมันทะเลาะกันอีกแล้ว
เถ้าแก่ ช่วยหน่อย
เถ้าแก่
เคียวจิ
นายไม่ต้องพยายามทำให้คนดูขำหรอก
นายไม่ได้เป็นคนหัวไวกับมุกพอจะให้คนอื่นขำได้
เล่นแบบจริงจังไปเลย
แต่เล่นแบบจริงจังก็ยิ่งไม่ขำสิครับ
ใช่ ถ้าเล่นจริงจังเฉยๆ น่าเบื่อแน่นอน
แต่ว่า
ถ้าเล่นจริงจังจนเกินเหตุก็ตลกได้เหมือนกัน
ถ้าทำให้ดีมันจะเป็นจุดขายได้ ตั้งใจเล่นซะ
นั่นแหละอาวุธของนาย
สุดท้าย เรื่องเงินสามเรียวที่เป็นต้นเหตุ ให้คิจิโกโร่กับคินทาโร่ตีกัน
ก็ไปถึงขั้นต้องให้ยกกระบัตรแห่งเอโดะตอนใต้ โอโอกะ เอจิเซ็น เป็นผู้ตัดสิน
คิจิโกโร่ ได้ความว่าคินทาโร่ เอากระเป๋าสตางค์มาคืนให้เจ้า
แต่กลับไปทุบตีเขา
เป็นความจริงหรือไม่
ใช่แล้วขอรับท่าน
แต่ข้ามีคติว่าจะไม่รับตังค์ที่ทำหายไปแล้วคืน
ข้าเลยบอกเขาไปว่าจะยกให้
อย่างนั้นรึ
คินทาโร่ แล้วทำไมถึงไม่รับเงินสามเรียวไว้
ท่านล้อข้าเล่นรึขอรับ
หน้าที่ท่านคือสั่งสอนให้คน คืนของที่เก็บได้ให้เจ้าของไม่ใช่รึไง
ข้าไม่โลภพอจะฮุบเงินสามเรียวไว้เองหรอก
อย่างนั้นรึ
สรุปคือทั้งคู่ยืนกรานจะไม่รับเงินสินะ
ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์ราคุโกะและศิษย์ เป็นความสัมพันธ์ที่น่าอัศจรรย์
อาจารย์ไม่ได้ประโยชน์อะไร จากการรับลูกศิษย์เลย
ซ้ำยังต้องสอนมารยาท สอนราคุโกะ
และอื่นๆ อีกไม่รู้เท่าไหร่ มีแต่ให้ฝ่ายเดียว
แต่ถึงอย่างนั้น…
เอาละ
เอจิเซ็นผู้นี้ได้ฟังความเห็นของทั้งสองแล้ว
เราจะเป็นผู้เก็บเงินสามเรียว ที่ก่อให้เกิดเรื่องพิพาทนี้ไว้เอง
และเราจะให้รางวัลทั้งคิจิโกโร่และคินทาโร่
ตอบแทนที่แสดงให้เราได้เห็น จิตใจอันบริสุทธิ์ของชาวเอโดะ
แต่ถึงอย่างนั้น…
อาจารย์ก็ยังดูแลพวกเราเหมือนเป็นลูกตัวเอง
โดยไม่สนใจว่าจะต้องได้อะไรกลับคืน
บุญคุณนี้ตอบแทนเท่าไหร่ก็ไม่พอ
เอาละ ลองเล่นต่อจากเมื่อกี้ซิ
ครับ
ถ้าคิจิโกโร่รับกระเป๋าตังค์คืน เขาจะมีเงินสามเรียว
และถ้าคินทาโร่เก็บกระเป๋าตังค์ไว้ เขาจะมีเงินสามเรียวเช่นกัน
เอจิเซ็นผู้นี้จะเพิ่มหนึ่งเรียวให้สามเรียวที่รับมา
และแบ่งให้ทั้งคู่คนละสองเรียว
ดังนั้นในฐานะศิษย์พี่ เราก็จะสอนศิษย์น้องแบบไม่กั๊กเหมือนกัน
เช่นเดียวกับที่อาจารย์สอนเรามา
และเราเองก็ต้องเก่งให้มาก พอจะสอนคนอื่นได้ด้วย
คำพูดจะมีพลังหรือไม่ขึ้นอยู่กับคนพูด
ดังนั้นในฐานะมนุษย์
ในฐานะนักแสดงราคุโกะ
ฉันจะเดินนำหน้าและแสดงให้เธอได้เห็นเอง
แผ่นหลังของศิษย์พี่ที่ทำให้เธออยากเดินตามรอย
เราขอตัดสิน
ให้ทั้งสามคนเสียคนละหนึ่งเรียว
สุดยอด
นี่เหรอราคุโกะของคุณเคียวจิ
(อุมิ)
ผ่านไปด้วยดีใช่มั้ย ยินดีด้วยนะ
ใช่ค่ะ
พี่เคียวจิก็แสดงได้สุดมาก
หนูเอาเทคนิคที่เรียนรู้จากร้าน
- ไปใช้ตอนอารัมภบทด้วยนะ - จริงสิ
ฉันไม่ได้อะไรเรื่องนี้หรอก
แต่บางคนก็ไม่ชอบ ให้คนแสดงเปิดเล่นอารัมภบทนะ
ระวังเรื่องนี้ด้วย
ค่ะ
แล้วก็ เรียกฉันว่าพี่เคียวจิเถอะ
พี่เหรอคะ
ใช่
การฝากตัวเป็นศิษย์ ก็เหมือนมาเป็นลูกของอาจารย์
อาจารย์คือพ่อ และศิษย์ทุกคนคือลูก
เธอคงไม่เรียกพี่ชายว่าคุณใช่มั้ย
นักแสดงราคุโกะจะเรียกรุ่นพี่ที่สนิทกันว่าพี่
เข้าใจมั้ย อาคาเนะ
สิ่งที่เธอต้องมองไม่ใช่ข้างในตัวเธอ
ฉันได้ฟัง
คำตอบของเธอแล้ว
ครั้งแรกเลยที่เขาเรียกชื่อเรา
ค่ะ
ขอบคุณที่แนะนำนะคะ พี่เคียวจิ
อืม แบบนั้นแหละ
หนุ่มสาวนี่ดีจังเลยน้า
อ้อ ว่าแต่สอบกลางภาคเป็นไงมั่ง
เหวอ ลืมเลย
"เหวอ ลืมเลย"
ลืมอะไรเหรอ
เอ่อคือ…
ก็ว่าๆ อยู่ว่าจะเริ่มอ่านแหละค่ะ
เด็กโง่
บอกแล้วใช่มั้ยหน้าที่หลัก ของนักเรียนคือเรียนหนังสือ
ช่วงสอบกลางภาคห้ามตามฉันออกงาน ไปอ่านหนังสือสอบซะ
ตั้งแต่พรุ่งนี้ต้องเอาสมุดโน้ตมาให้ฉันดูทุกวันด้วย
ห้ามเกรงใจ
- เรามาถึง… - ฉันจะติวให้เอง
- จุดนี้ได้ยังไง - เพราะฉันเป็นศิษย์พี่
- ฟังอยู่รึเปล่า อาคาเนะ - หนุ่มสาวก็งี้แหละน้า
เรื่องเล่าสั้นๆ ของอาคาเนะ
พี่เคียวจิ
พอเรียกพี่แล้ว รู้สึกใกล้ชิดขึ้นเยอะเลย
อืม เรียกแบบนี้จะได้รู้สึกเหมือนเรา เป็นครอบครัวร่วมสำนักเดียวกันมากขึ้น
- ค่ะ - แต่ว่า
นักแสดงราคุโกะก็เรียกรุ่นพี่สำนักอื่น ว่าพี่ได้เหมือนกันนะ
ในภาษาญี่ปุ่น แถบคันไซจะเรียกว่า "นี่ซัง" ส่วนแถบคันโตจะเรียก "อะนิซัง"
และจะเรียกแบบนี้ได้ถึงขั้นฟุตัทสึเมะเท่านั้น
ถ้ารุ่นพี่ได้เลื่อนขั้นเป็นชินอุจิแล้ว
ถ้าไม่เรียก "อาจารย์" อาจจะเสียมารยาทได้ ต้องระวังให้ดีล่ะ
- จะจำไว้ค่ะ - อีกเรื่อง
เวลาเรียกอาจารย์คนอื่น เราต้องเรียกอาจารย์แล้วตามด้วยชื่อ
แต่ถ้าเรียกอาจารย์ตัวเอง ต้องเรียกอาจารย์เฉยๆ ไม่ก็อาจารย์ของฉัน
ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ก็เหมือน ความสัมพันธ์พ่อลูกนั่นแหละ เข้าใจนะ
อ๋อ เหมือนเวลาเรียกป๊าตัวเองว่าป๊าเฉยๆ
แต่ถ้าเป็นป๊าของเพื่อน ก็ต้องเรียกป๊าของคนนั้นคนนี้ใช่มั้ย
เด็กโง่
เวลาเรียกพ่อคนอื่น ต้องเรียก "คุณพ่อ" ให้สุภาพสิ ไม่ใช่ป๊า
ระ รับทราบค่ะ
คำบรรยายโดย อาภากร รุจีรไพบูลย์