رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫یادش بخیر.
‫صدایی از پشت سرش می‌شنوه.
‫و وقتی برمی‌گرده، ‫هیچ‌کس اونجا نیست.
‫صد منظره از آواجیما
‫یه داستان ارواح کلاسیک، نه؟
‫داستان‌های ارواح آواجیما
‫هوریوچی-سان.
‫می‌شه این‌ها رو ببری پیش هایاشی-سنسه؟
‫ببخشید، آخه ما ‫جلسه انجمن داریم.
‫باشه.
‫معلومه از قصد اینکار رو میکنن
‫از من به عنوان پادوی ‫خودشون استفاده می‌کنن.
‫اتاق موسیقی پر از ‫ارواح مردگان هست.
‫یه جسد توی انبار باشگاه آویزونه.
‫توی دستشویی هاناکو-سان زندگی می‌کنه.
‫مدارس گنجینه‌هایی از ‫داستان‌های ارواح هستن.
‫اما چیزی که بیشتر از همه می‌ترسونتم، ‫آدم‌های زنده‌ان.
‫دوستایی که تا دیروز باهاشون صمیمی بودی، ‫ممکنه امروز یهو بر علیهت بشن.
‫اتاق موسیقی
‫ببخشید.
‫ممنونم.
‫باید حمل کردنشون به تنهایی ‫سخت بوده باشه.
‫نه، اصلاً.
‫خب، دیگه مرخص می‌شم...
‫در مقایسه با بدخواهی انسان، ‫یه دسته کاغذ وزنی نداره.
‫نت موسیقی‌ای که دنبالش بودی ‫رو پیدا کردی؟
‫بله.
‫خب، کلید رو پیشت می‌ذارم.
‫یادت باشه موقع رفتن در رو قفل کنی.
‫باشه. ممنونم.
‫توی جشنواره فرهنگی موفق باشی!
‫هی، صدای پیانو می‌شنوم!
‫شب دیروقت توی مدرسه اونم ‫قبل جشنواره خیلی باحاله!
‫ولی ترسناکه.
‫شنیدم توی دستشویی کنار باشگاه ‫یه روح هست.
‫اره میدونم چی میگی نمی‌دونم چرا ‫اونجا همیشه به طرز عجیبی تاریکه.
‫بس کن!
‫برای سال‌بالایی‌ها، جشنواره فرهنگی ‫نتیجه دو سال تلاششونه.
‫ریوکو-چان، تلفن!
‫کینوئه تاکهارا-سانه.
‫دوره راهنمایی باهاش بودی، مگه نه؟
‫شما دارید رومئو و ‫ژولیت بازی می‌کنید؟
‫آره.
‫و این باعث شد یاد قدیم بیفتم.
‫..یادش بخیر.
‫واقعا با هم رومئو و جولیت رو اجرا کردیم.
‫بانو، دستت رو بده.
‫با کمال میل، شاهزاده من.
‫میای تماشا کنی؟
‫میام.
‫نمی‌دونم.
‫شاید نیام.
‫..مامانم میگه.
‫..نه، یعنی مادرم میگه. ‫اوکا-سان و هاها جفت معنی مادر رو در ژاپنی) ‫(میدن منتهی اوکا-سان کمی بچگانه‌تر است
‫اشکالی نداره.
‫اون می‌خواست بازیگر بشه.
‫فقط مامان من این‌طوری نیست.
‫فکر کنم می‌خوان آرزوهای خودشون رو ‫از طریق بچه‌هاشون زندگی کنن.
‫فکر کنم برای بیشتر مردم همین‌طوریه.
‫ولی مادر من یکم متفاوته.
‫به نظر نمی‌رسه خیلی خوشحال باشه.
‫انگار می‌خواد من رو ‫هم با خودش بکشه پایین.
‫جدی؟
‫مادربزرگم و پدرم همیشه پشتم بودن.
‫فکر کنم فقط به خاطر همینه که ‫هنوز دوام آوردم.
‫خیلی از خانواده‌ها این‌طورین.
‫هوم.
‫آرزوی همه برآورده نمی‌شه.
‫از همون اولش هم می‌دونستم.
‫حداقل از نظر منطقی.
‫هوریوچی-سان!
‫ببخشید، اصلاً ولش کن.
‫اینجا یه لجن‌زاره.
‫از رویاها، امیدها، ناامیدی‌ها، ‫حسادت، کینه و خشم...
‫فکر کنم فهمیدم داستان‌های ارواح ‫اینجا از کجا آب می‌خوره.
‫با این حال، زنده‌ها بیشتر از ‫مرده‌ها می‌ترسوننم.
‫یه جور مسابقه شجاعت؟
‫آره. می‌دونی که امروز قراره توی ‫اتاق لباس‌ها بمونیم؟
‫سی دقیقه وقت استراحت داریم.
‫و وقتی هم که داریم...
‫کی قهوه می‌خواد؟
‫من!
‫منم می‌خوام!
‫اون چی بود؟
‫ظاهراً دارن ‫مسابقه شجاعت می‌دن.
‫چقدر احمقانه.
‫بیخیال
‫اون دخترا چند روزه دارن روی ‫لباس‌هامون کار می‌کنن.
‫باید یه جوری خستگیشون در بره.
‫خیلی صبوری، مگه نه سنپای؟
‫تقریبا.
‫چون می‌دونم بعد از ‫مدرسه قراره چیکار کنم.
‫فکر کنم دیگه اون‌قدرها مضطرب نیستم.
‫ببین، ام...
‫واقعاً می‌خوای کنار بکشی؟
‫این قیافه ناراحت و به خودت نگیر.
‫آخه بالاخره تونستی پیشرفت کنی.
‫حیف نیست؟
‫بهتر شدم چون ‫تصمیم گرفتم ول کنم.
‫انتخاب یه مسیر یکسان، لزوماً به معنی ‫طی کردنش به یه شکل نیست.
‫ساختمون تو فصل جشنواره فرهنگی ‫خیلی زنده‌ست. دوستش دارم.
‫هیس! آروم‌تر!
‫ای بابا.
‫چی شده؟
‫دانشجوهای پیش‌دانشگاهی داشتن ‫مسابقه شجاعت می‌دادن.
‫باورم نمی‌شه.
‫هوم. مسابقه ‫شجاعت وسط زمستون؟
‫راستی، هر مدرسه‌ای یه جور افسانه ‫محلی واسه خودش داره.
‫مدرسه ما هم چیزی داره که بدونید؟
‫معلومه که داره.
‫اینجا پر از رویاها و ‫امیدهای بربادرفته‌ست.
‫آدم‌های زیادی رو دیدم که ازش گذشتن. ‫خودم هم همین‌طور.
‫این‌طوری نگید.
‫این مدرسه پر از روحه.
‫کینو-چان، چی شده؟
‫هیچی نیست.
‫صدایی شنیدم، واسه همین برگشتم...
‫ولی کسی اونجا نبود.
‫بس کن دیگه!
‫داستان ارواحِ چندان خلاقانه‌ای نبود.
‫دنیایی که داری واردش می‌شی ‫اصلاً آسون نیست.
‫مجبورت نمی‌کنم که انجامش بدی.
‫می‌دونم.
‫هیچ‌وقت فکر نکردم آسون باشه.
‫شاید حتی با گریه برگردم خونه.
‫ولی برنمی‌گردم. بهونه هم نمی‌آرم.
‫بهتره که برای خودت ‫بهونه داشته باشی.
‫نه، بس کن! داری منصرفم میکنی.
‫چرا این‌طوری باهام حرف می‌زنی؟
‫تو واقعاً درست مثل مادربزرگتی.
‫آروم و قرار نداری.
‫طوری رفتار می‌کنی که انگار داری ‫به خودت فشار میاری،
‫ولی فقط داری اطرافیانت رو ‫عذاب می‌دی.
‫ها؟
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫ولش کن.
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫می‌دونستی اوشیاگه-سان؟ اونا اینجان.
‫ها؟ نه. چی اینجاست؟
‫منظورت حشره‌هاست، درسته؟
‫خواهش می‌کنم بگو همینطوره!
‫واقعاً این چیزیه که می‌خوای؟ ‫فکر می‌کردم از حشره‌ها متنفری.
‫از ارواح بهترن.
‫دست خودت و رو کردی.
‫چرا همه عاشق داستان‌های ارواحن؟
‫اصلاً وقتش رو هم نداریم.
‫با این حال، فکر می‌کنم کلمات قدرت دارن.
‫پس بهتره مراقب باشی ‫چی رو به زبون میاری.
‫خودت شروعش کردی!
‫اگه سوالی داری، باید بپرسی.
‫اما...
‫راسته که سعی کردی ‫خودکشی کنی؟
‫بعد از این‌همه تردید، ‫چه سوال بی‌پرده‌ای!
‫بلد نیستم چطور این‌جور چیزها رو ‫مودبانه‌تر بپرسم.
‫«چیزی تو ذهنته؟»
‫یا «چیزی ناراحتت کرده؟»
‫باید با ملایمت بیشتری ‫سراغ اصل مطلب بری.
‫فکر نمی‌کنی بی‌ملاحظگیه که یهو ‫بپرسی خودکشی کردم یا نه؟
‫ببخشید.
‫شوخی کردم.
‫نمی‌دونم...
‫که می‌خواستم بمیرم یا نه.
‫فقط یهو دلم خواست.
‫ولی لو دادمش،
‫و اوشیما-سان هم رفت و جوری ‫تعریف کرد که انگار خیلی مهمه.
‫چه وحشتناک.
‫اون خیلی آدم بدیه.
‫ولی اشکالی نداره. من از اونم بدترم.
‫امی اوکابه-سان رو یادت میاد؟ همونی ‫همونی که ترک تحصیل کرد.
‫من تو گروه ایبوکی-سان بودم.
‫اون الان خیلی تنهاست.
‫آره.
‫من خیلی آدم پستی‌ام، مگه نه؟
‫می‌دونستم اوکابه-سان رو اذیت می‌کنن.
‫خودم توش دخالت نکردم، ‫ولی چیزی هم نگفتم.
‫منم دست‌کمی از اونا ندارم.
‫قرار نبود این‌طوری بشه.
‫و با این حرف، اون مدرسه رو ول کرد.
‫«قرار نبود این‌طوری بشه.»
‫مطمئنم خیلی از دانش‌آموزهای دیگه هم ‫همین حس رو داشتن.
‫خیلی تعجب کردم. اصلا فکر ‫نمی‌کردم این موقع بهم زنگ بزنی.
‫خب، من معلم اصلی دخترت هستم.
‫شنیدم مادر خوبی براش بودی.
‫من اصلاً مادر خوبی نیستم.
‫ولی اون داره پا جای پای تو می‌ذاره!
‫اینم حقیقت نداره.
‫من یکی از کسایی‌ام که جا زد.
‫حس می‌کنم این مجازاتمه.
‫و می‌دونم که حتی فکر کردن به این ‫موضوع هم از سر غرورمه.
‫از آواجیما فرار کردم، ‫ولی نمی‌تونم از دستش در برم.
‫دخترم موفق می‌شه.
‫ولی نمی‌تونم واقعاً براش خوشحال باشم.
‫من خیلی آدم بدی‌ام، مگه نه؟
‫اینجا واقعاً یه لجن‌زاره؟
‫بیاین از اول شروع کنیم!
‫نیم‌ساعتی می‌رم بیرون.
‫باشه.
‫نکنه اونم داره مجازات می‌شه؟
‫خداحافظ سنسه!
‫فردا می‌بینمتون.
‫از همه‌تون ممنونم.
‫ممنونم.
‫..یادش بخیر.
‫حداقلش اینه که اینجا جایی نیست ‫که بخوایم با دلتنگی ازش یاد کنیم.
‫شنیدی؟ اوکابه-سان ترک تحصیل کرد.
‫فکر می‌کنی...
‫آره.
‫چطور می‌خواد با کلاس روبرو بشه؟
‫مگه نه؟
‫صبح بخیر.
‫حتی یه صبح بخیر هم بهش نگفتم.
‫انگار که اصلاً وجود خارجی نداره، ‫نادیده‌اش گرفتم.
‫انگار حقش بود.
‫اصلاً عوض نشده!
‫همینه! دقیقاً همینه!
‫این آواجیماست!
‫می‌دونید، نوه‌ام اونجا درس می‌خونه؟
‫مامان...
‫اوه، چه عالی.
‫امروز جشنواره ‫فرهنگی دارن!
‫و این یکی هم دخترمه!
‫اونم فارغ‌التحصیل آواجیماست!
‫عجب، حتماً استعدادتون رو به ارث برده.
‫دقیقاً!
‫مامان، لطفاً تمومش کن.
‫من فارغ‌التحصیل نشدم.
‫من جا زدم.
‫فرار کردم.
‫سومی‌یوشی-سان!
‫نه، الان دیگه ایفوکوبه-سان صدات می‌کنن.
‫با دیدنت اینجا، انگار پرت شدم ‫به همون روزهای قدیم!
‫با مادرم اومدم.
‫توی محوطه می‌دوئه و ‫همش از خاطرات قدیم می‌گه.
‫جیغ
‫لطفاً گریه نکن.
‫متأسفم...
‫فقط خیلی خوشحالم.
‫خیلی خوشحالم.
‫می‌دونم حس خوبی ‫به این مکان نداری.
‫منم حسرت‌های خودمو دارم.
‫کاش می‌شد با هم فارغ‌التحصیل می‌شدیم.
‫برای همین امروز خیلی خوشحالم...
‫واقعاً اجازه دارم این‌قدر ‫دلم برای اینجا تنگ بشه؟
‫دو خاندان، با منزلت برابر، در ورونای زیبا، ‫جایی که داستان ما رخ می‌دهد.
‫از کینه‌ای دیرین به شورشی نو می‌رسند،
‫جایی که خون هم‌وطنان، ‫دستان هم‌وطنان را آلوده می‌کند.
‫دو ساعت تماشای نمایش ما، ‫که اگر با گوش جان بشنوید،
‫آنچه در اینجا ناگفته ماند، ‫تلاش ما جبرانش خواهد کرد.
‫بگو دخترم ژولیت،
‫نظرت درباره ازدواج چیست؟
‫هنوز به ازدواج ‫فکر نکرده‌ام.
‫این واقعاً دیالوگ ژولیته؟
‫فکر کنم منم همین‌طور.
‫ژولیت هم هنوز چیزی نمی‌دونه، نه؟
‫اون موقع حتی چهارده سالش هم نبود.
‫«شبِ عیدِ لاماس، ‫چهارده ساله خواهد شد.»
‫وای، یعنی انقدر زود کل دیالوگ‌هات ‫رو حفظ کردی؟
‫بیا یه اجرای عالی داشته باشیم.
‫آره.
‫بی‌صبرانه منتظرشم، ‫شاهزاده تاکه‌هارا.
‫من هم همین‌طور، شاهدخت ری‌اوکو!
‫اون دختری که نقش رومئو ‫رو بازی می‌کنه عالیه!
‫آیا تو رومئو و از خاندان مونتاگیو نیستی؟
‫باید اسمش رو یادمون بمونه.
‫هیچ‌کدام، ای قدیسه‌ی زیبا، ‫اگر تو از هر دو بیزاری.
‫خیلی عالی بود! خیلی عالی!
‫یه شمشیر کم داریم!
‫یکی بره چک کنه!
‫جعبه کمک‌های اولیه کجاست؟
‫ببین، دستام هنوز دارن می‌لرزن!
‫روی صحنه خیلی زیبا بودی.
‫کینوه-چان!
‫مادربزرگ!
‫فوق‌العاده بود!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم!
‫می‌خواستم اولین نفری باشی که می‌بینه.
‫من باید این و بگم!
‫ببین چقدر بزرگ شدی!
‫منم می‌خوام برم آواجیمـا!
‫ببخشید مادربزرگ.
‫باید دوستم رو ببینم.
‫سردت نیست؟
‫شاید هنوز هیجان‌زده‌ام. ‫اصلاً احساس سرما نمی‌کنم.
‫این اصلاً خوب نیست.
‫سرما می‌خوری.
‫اوه، ممنون.
‫موهات رو کوتاه کردی.
‫آره.
‫می‌خوای بازیگر بشی؟
‫آره.
‫امیدوارم بتونم بازیگر بشم.
‫و می‌خوام این کار رو به ‫صورت جدی ادامه بدم.
‫تو چی؟
‫هنوز فکر می‌کنم داری ‫استعدادت رو هدر می‌دی.
‫آواجیمـا همه‌چیز نیست.
‫واقعاً در جایگاهی هستی که این رو بگی؟
‫منظورم اینه که...
‫واقعاً همین فکر رو می‌کردم.
‫داشتم فکر می‌کردم چرا ‫فقط من اینجام.
‫تمام این مدت.
‫قرار بود تو و من ‫با هم این مسیر رو طی کنیم.
‫چطور شد که از هم جدا شدیم؟
‫با این حال، این فقط از روی خودخواهی بود.
‫فکر کنم دلم برات می‌سوخت.
‫من با حمایت خانواده‌ام اینجام.
‫و این چیزی بود که تو نداشتی.
‫حتماً به خودم می‌گفتم ‫که فقط احساس تنهایی می‌کنم.
‫متأسفم.
‫به عنوان کسی که توی ناز و نعمت ‫بزرگ شده آدم خوبی هستی.
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫احساسات من خیلی پلیدتر از این حرف‌هاست.
‫واقعاً؟
‫واقعاً.
‫اگه از من بپرسی، تو ‫خیلی آدم بهتری نسبت به منی.
‫دنیایی که من براش تلاش می‌کنم پر از ‫انواع موجودات پست و کثیفه.
‫البته فکر کنم این دنیا هم ‫خیلی با اون فرق نداره.
‫فکر کنم اگه کنار یه روح پاک ‫مثل تو می‌موندم، خسته می‌شدم.
‫با این حال، خوشحالم که اومدم.
‫تمام این مدت آماده ‫بودم که این رو بگم.
‫تا وقتی اینجا بودم، ‫می‌خواستم اون حس رو داشته باشم.
‫نمی‌خواستم از این زشت‌تر بشم.
‫کینوه-سان.
‫بله؟
‫می‌خواستم شبیه تو بشم.
‫من؟
‫آره.
‫نمی‌خواستم مثل تو باشم. ‫می‌خواستم خودِ تو باشم.
‫خب، این یه کم...
‫خوشحالم که امروز اومدم.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫قبلاً فقط تظاهر می‌کردم ‫که اون حس رو دارم.
‫واقعاً؟
‫اما این بار جدی می‌گم.
‫بالاخره باری که رو دوشم بود رو برداشتم.
‫شایدم نه.
‫شاید به این سادگی‌ها نباشه.
‫ولی حقیقت اینه که حالم یکم بهتره.
‫همیشه خودم بودم که خودم رو عذاب می‌دادم.
‫تهِ این گنداب، یه آینه است.
‫بی‌صبرانه منتظرم این بار رو زمین بذارم.
‫در جستجوی آرامش، ‫به رنج بیشتری می‌رسیم.
‫ایبوکی-سان؟
‫من...
‫منم، سومیویشی.
‫تـ-تاکه هارا-سنپای!
‫تاباتا-سان.
‫خواهش می‌کنم بذارید دستتون رو بگیرم!
‫چت شده؟
‫سال دیگه نوبت توئه که جای من باشی.
‫ولی، ولی، ولی...
‫واقعاً خیلی قشنگ بود!
‫ممنونم.
‫راستش رو بخواید، یکم نگران بودم...
‫که نکنه احساساتم غلبه کنه ‫و بزنم زیر گریه.
‫اما وقتی رفتم روی صحنه، ‫اون فکر از سرم پرید.
‫دنیا این‌جوریه دیگه.
‫اون صدایی شنید که می‌گفت یادش بخیر.
‫و وقتی برگشت، ‫کسی اونجا نبود.
‫در مورد امی اوکابه-سان شنیدم.
‫اینجایی تا سعی کنی ‫عذاب وجدانت رو جبران کنی؟
‫نمیدونم.
‫متاسفم که همه‌چیز رو انداختم گردن تو.
‫مقصر اصلی منم.
‫اما این عذرخواهی‌ها دیگه فایده‌ای نداره.
‫کسی که باید ازش عذرخواهی کنیم، ‫دیگه اینجا نیست.
‫هوریوچی-سان!
‫ببخشید، می‌شه اینو پس بگیرید؟
‫دیگه بسه.
‫این کار خیلی بچگانه‌ست.
‫قرار نیست به خاطر صدای یه روح، ‫برگردم و نگاه کنم.
.شبیه اون داستان‌های ترسناک تخیلی نیست