رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
Amirali\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
هیچ جا خونه خود ادم نمیشه
‫این سوشی رو خودم درست کردم.
‫فکر نمی‌کردم یه روزی ‫غذای خونگی ازت بگیرم، آقای اِن!
‫حالا بخور.
‫سوشی با گوشت خام؟
‫حتی گوشت‌ها رو هم ‫به شکل قارچ بریدی.
‫این دقیقاً کار خودته، اِن.
‫می‌تونم فقط گوشت روش رو بخورم؟
‫واقعاً خوشمزه‌ست!
‫خیلی چرب و چیلیه!
‫سس اضافه لطفاً!
‫ما کجاییم؟
‫-سوشی‌ها غیب شدن! ‫-اینجا هیچی نیست!
‫حتماً یکی با جادو کاری کرده که ‫همه چیز جز ما ناپدید بشه.
‫-آقای چوتا، خیلی وقته ندیدمت. ‫-چی؟
‫برگشتم به حالت عادی!
همگی‫آروم باشید . ‫ما الان توی رویا هستیم.
‫آقای اِن!
‫توی رویا؟
‫راستش، اون تاپینگ سوشی ‫یه نوع قارچ جدید از مزرعه‌مه.
‫اسمش «ماشین رویا»ست.
‫گوشت نبود؟ چه افتضاح!
‫اگه تیکه‌تیکه‌ش کنی شبیه گوشت می‌شه. ‫حتی طعمش هم نزدیکه.
‫این قارچ می‌برتت به یه خواب عمیق ‫که می‌تونی هر رویایی بسازی.
‫اگه چند نفر همزمان بخورنش، ‫می‌تونن یه رویای مشترک ببینن.
‫میو.
‫ماه بعد می‌خوام با برند غذاییم ‫پخشش کنم.
‫شماها رو هم به عنوان موش آزمایشگاهی ‫استفاده کردم.
‫رویایی که می‌خوام... یعنی...
‫این فوق‌العاده‌ست! ‫این ماشین رویا عالیه!
‫خیلی بزرگ نشدی؟
‫-نیکایدو، چرا به شکل چوتا دراومدی؟ ‫-چی؟
‫شاید چون داشتم ‫به چوتا فکر می‌کردم.
‫چون تازگی‌ها پیداش نیست، ‫فکر کردم آقای اِن دلش براش تنگ شده.
‫غیرممکنه. برگرد به حالت عادی. ‫چشم‌درد گرفتم.
‫هی، اینجا «هول» هست؟
‫-همون شهر کثیف همیشگی. ‫-بی‌خیال.
‫لعنتی.
‫اون مارمولک عوضی و نیکایدو اونجان.
‫آقای اِن، عقب بایستید!
‫چطور بود رئیس؟ ‫ماشین رویا عالیه!
‫ابیسو، رویای تو...
‫نه، بی‌خیال.
‫همون‌طور که انتظار می‌رفت، انگار ‫به درد بازنده‌هایی مثل فوجیتا می‌خوره.
‫نیکایدو، تو چی آرزو می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫-ازت متنفرم، اِن! ‫-چرا این‌قدر عصبانی هستی؟
‫هی، نیکایدو!
‫شانه‌هام دارن خشک می‌شن.
‫فوجیتا، تو زیردست فوق‌العاده‌ای هستی.
‫تمام ثروتم رو بهت می‌دم.
‫آقای فوجیتا، تحسینتون می‌کنم.
‫این منم؟
‫صبر کن!
‫این خونه...
‫این ماسک...
‫این ماسک منه.
‫ابیسو.
‫مطالعه‌ی جادو چطور پیش می‌ره؟
‫رو تو حساب کردم، ابیسو.
‫مامان... بابا...
‫عالیه! ماشین رویا!
‫هر شب می‌خورمش. ‫سوخت عالی برای روز بعد!
‫میو!
‫مطمئن شو قشنگ تمیزش می‌کنی، ابیسو!
‫چشم، ارباب.
‫رئیس. شام حاضره.
‫جدی؟
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫اون آشغال‌های به‌دردنخور رو دور ریختی؟
‫اون آشغال‌های بی‌ارزش رو دور ریختی؟
‫آره، آقای اِن.
‫آقای اِن...
‫آقای اِن! همگی!
‫منم، فوجیتا! صبر کن...
‫صبر کن برام!
‫نیکایدو!
‫سشوار؟
‫بس کن!
‫قارچ‌ها به خشکی حساسن، می‌دونی که!
‫این...
‫این همون صحنه‌ایه که ‫توی اعماق قلبم ازش می‌ترسم.
‫یه کابوس واقعی.
‫پس ماشین رویا ‫این‌جور اثراتی هم داره.
‫میو.
‫نه...
‫دارم چروک می‌شم.
‫پس ماشین رویا یه قارچه ‫که می‌ذاره خودت رو به شکل‌های مختلف ببینی.
‫خب، موش‌های آزمایشگاهی من. ‫فکر می‌کنید این واقعاً فروش می‌ره؟
‫خب، کی می‌دونه؟
‫مامان... بابا...
‫آغاز
‫آخ...
‫حالا که فکرش رو می‌کنم،
‫اون عوضی دوکوگا ‫می‌تونست بکشتم، ولی نکشت.
‫بالاخره فهمیدم ‫کی منو کشته و دلیلش چی بوده.
‫چشم‌صلیبی‌ها.
‫اصلاً چرا عضو ‫یه همچین سازمانی شدم؟
‫از وقتی بچه بودم، ‫نمی‌تونستم دود جادو تولید کنم.
‫ولی معلوم شد که ‫خیلی‌ها مثل من هستن.
‫آدم‌هایی که می‌تونن دود تولید کنن، ‫ولی فقط یه ذره.
‫و آدم‌هایی با جادوی بی‌مصرف.
‫یه عالمه آدم این‌طوری.
‫اونا چشم‌صلیبی بودن.
‫این عوضیِ اشرافیِ لعنتی.
‫داره خودش رو با غذاهای گرون‌قیمت ‫توی یه رستوران لوکس خفه می‌کنه.
‫-هی، ریسو، یه کمکی بکن. ‫-باشه.
‫-یک، دو، سه! ‫-یک، دو، سه!
‫خیلی خب. برو که رفتیم.
‫ریسو، می‌دونی ‫اونا رو کجا می‌برن؟
‫می‌دونم. تنه‌ها رو می‌برن ‫به مرکز تحقیقاتی در بریث.
‫و سرها رو می‌برن پیش رئیس، مگه نه؟
‫رئیس از بدن‌های ‫اون جادوگرهای اشرافی استفاده می‌کنه
‫تا تبدیل به قوی‌ترین جادوگر بشه.
‫و اون داره سعی می‌کنه ما رو، ‫یعنی مردم خودش رو نجات بده.
‫نگاه کن. این پودر سیاه.
‫به‌عنوان پاداشِ کار گرفتمش.
‫حالا، نگاه کن.
‫پودر سیاه امید ما بود.
‫ولی حتی اون پودر سیاه هم ‫روی من اثر نکرد.
‫ریسو، پول‌هات رو خرج چی می‌کنی؟
‫راستش، دارم به این فکر می‌کنم ‫که برم مدرسه.
‫مدرسه؟ جدی می‌گی؟
‫جدی بودم.
‫اگه تو مدرسه درس بخونم، ‫شاید حتی بتونم دود تولید کنم.
‫اجازه بدید یه دانش‌آموز جدید رو معرفی کنم.
‫-این ریسو هست که از امروز به کلاس اومده. ‫-از آشنایی باهات خوشبختم.
‫اون علامت‌ها روی چشماش.
‫-آره، اون یه چشم‌صلیبی‌ئه. ‫-چه نقشه‌ای داره؟
‫خب، درس رو شروع می‌کنم.
‫تونستم!
‫بچه پررو، چه مرگته؟
‫انرژی نداری!
‫فکر نمی‌کنم این کارها ‫واقعاً کمکم کنه جادو یاد بگیرم.
‫شاید فقط پولم رو دور ریختم.
‫کی بهت گفت بشینی؟
‫احمقِ لعنتی!
‫مرتیکه، فقط چون معلمه...
‫انرژی! انرژ...
‫آیکاوا.
‫به نظر عصبی میای، معلم.
‫می‌خوای یه کم از ناهارم رو باهات شریک بشم؟
‫امروز روز خودخوانیه! گفتم خودخوانی!
‫ممنونم، آیکاوا.
‫نه، چیزی نیست.
‫فقط برام ناهار بخر، حسابمون صاف می‌شه.
‫اینم از اون حرف‌های همیشگیته، آیکاوا.
‫خب، ریسو. از مدرسه خوشت میاد؟
‫بد نیست، فکر کنم. ‫پر از آدم‌های بی‌خیاله.
‫فقط با درس خوندن که نمی‌تونی ‫جادو یاد بگیری.
‫می‌دونی ریسو؟
‫سازمان اخیراً این ساختمون ‫آپارتمانی رو خریده.
‫نمی‌دونم قراره کی اینجا زندگی کنه.
‫کی می‌دونه؟ شاید یکی از مدیرها؟
‫خب...
‫همون‌طور که می‌بینید، جادوهای کمیاب
‫شامل اون‌هایی می‌شه که ‫ترمیم، زندگی، زمان و غیره رو کنترل می‌کنن.
‫واسه همین...
‫هی. من تازگی‌ها ‫مارویاما و تاچیبانا رو ندیدم.
‫مدرسه نیومدن؟
‫حالا که گفتی...
‫شنیدم شیمامورا از ‫کلاس ۳ هم غیبش زده.
‫ببخشید که دیر کردیم.
‫هی! چه بلایی سرتون اومده؟ ‫اون قیافه‌ها!
‫فقط زمین خوردیم، همین.
‫همچنین، در موارد خیلی نادر،
‫جادوگرها می‌تونن ‫قدرت نفرین داشته باشن.
‫اگه کسی با چنین قدرتی وجود داشت، ‫چشم‌صلیبی‌ها ولش نمی‌کردن.
‫اونجایی. ریسو!
‫معلم صدات می‌کنه.
‫چی؟ من؟
‫ببخشید.
‫اومدی، دانش‌آموز جدید.
‫خب، بیا تو.
‫طبق مدارک، ‫تو اصلاً نمی‌تونی دود تولید کنی.
‫این درسته، ریسو؟
‫-بله. ‫-می‌فهمم.
‫حتی اگه هر روز هم بیای، ‫معلوم نیست کی فارغ‌التحصیل بشی.
‫آسون نخواهد بود.
‫و حالا، موضوع اینه.
‫باید این دستبند جادویی رو ‫به عنوان وسیله آموزشی بخری.
‫۵۰ هزار نیک بپرداز.
‫اگه اینو دستت کنی، ‫خیلی زود می‌تونی دود تولید کنی.
‫ای بابا. داری جنس تقلبی می‌فروشی، ‫اونم با اینکه معلمی؟
‫حروم‌زاده! چطور جرئت می‌کنی ‫جلوی معلمت دربیای؟
‫آخ!
‫بدون که تهدیدات روی من اثر نداره.
‫عوضی. نمی‌بخشمت. گمشو برو!
‫شنیدمش. کاملاً شنیدمش.
‫آیکاوا، بچه پررو!
‫می‌دونستم دلیل اینکه همه زخمی شدن ‫و گم شدن، تو بودی.
‫آیکاوا، تو همیشه مایه دردسر بودی.
‫غیب شو!
‫حالا باهاش چیکار کنیم؟
‫اگه به هوش بیاد، ممکنه اخراج بشیم.
‫-مشکلی نیست. ‫-چی؟
‫یه نقشه دارم.
‫-باشه، رو تو حساب می‌کنم. ‫-آره، بعداً می‌بینمت.
‫اون کامیون کجا می‌ره؟
‫لازم نیست بدونی.
‫ولی هی، واقعاً نجاتم دادی.
‫اون عوضی فامیل مدیر مدرسه بود.
‫اگه اون‌طور علنی مخالفت نمی‌کردی، ‫شاید نمی‌تونستم کاری کنم.
‫ممنون.
‫فقط زود از کوره در می‌رم.
‫من آیکاوا هستم. از آشنایی‌ت خوشبختم.
‫اسم من ریسو هست.
‫آیکاوا، کدوم گوری رفتی؟
‫پس بیدار شدی، ریسو.
. دوکوگا، می‌خواستم ببینمت.
‫یه چیزی هست که می‌خوام ازت بپرسم.
‫بهتر نبود این عوضی رو می‌کشتیم، ‫نه دوکوگا؟
‫احتمالاً اومده بوده چیزی بدزده.
‫ولی اینجا چیز باارزشی نیست.
‫اشتباه نکن، ساجی. این‌طور نیست که ‫دوکوگا نخواسته باشه منو بکشه.
‫اون نتونست منو بکشه.
‫مگه نه؟
‫آقای دوکوگا.
‫بزن بریم!
‫بالاخره به شهر زاگان رسیدیم.
‫الان دیگه شبه!
‫کایمان؟
‫هی، کایمان!
‫این جاده رو یادمه.
‫خاطرات دور سرم می‌چرخن
‫«مدرسه آموزش جادوی زاگان»
‫سرم!
‫-کایمان! ‫-داداش بزرگ!
‫کایمان! چی شده؟ یهو...
‫اینجا مدرسه‌ست؟
‫یه مدرسه متروکه است.
‫داداش بزرگ، چرا اومدی همچین جایی؟
‫اینجا کار دارم.
‫-شما دو تا همین‌جا منتظرم بمونید. ‫-داداش بزرگ؟
‫کایمان. نکنه خاطراتش باشن؟
‫حس می‌کنم حسِ این ‫کفِ زمین رو یادمه.
‫سرم! داره می‌ترکه!
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫صبر کن!
‫اون دیگه چی بود؟
‫من اینجا دانش‌آموز بودم؟
‫یا معلم؟ یا سرایدار؟
‫نه، نمی‌شه. یعنی من...
‫یه جورایی...
‫یه جادوگرم.
‫ناکاتاکاشیوابارا
‫اینجا اتاق معلماست.
‫ریسو
‫ریسو.
‫من آیکاوا هستم. از دیدنت خوشبختم.
‫اسم من...
‫-کایمان! پس اینجا بودی. ‫-چه غلطی...
‫-داداش بزرگ! ‫-کایمان!
‫اتاق بهداری
‫کایمان، چه اتفاقی افتاده؟
‫فلس‌های صورتت رو خشن کندن. ‫کی این کار رو باهات کرده؟
‫نکنه خودت این کار رو کردی؟
‫-پیداش کردم! ‫-چیه؟
‫ماسک‌های بانداژی.
‫این‌طوری می‌ذاریش روی سرت.
‫بعد دکمه دارو رو فشار می‌دی ‫و پین سیاه رو می‌کشی بیرون.
‫در آخر، پین‌های قرمز رو بکش.
‫اینا؟
‫بفرما، تموم شد! ‫با این می‌تونی حرف بزنی و غذا بخوری.
جالبه.
‫داداش بزرگ بیچاره...
‫حتماً یهو از صورت عجیبش ‫متنفر شده.
‫-ناتسوکی. ‫-بله؟
‫می‌تونی بری برای کایمان ‫یه چیزی بخری بخوره؟
‫باشه، ولی منو اینجا تنها نذار، باشه؟
‫کایمان. تو...
‫اون علامت‌های ضربدر چشمت پاک شدن.
‫یه چیزی یادت اومده، مگه نه؟
‫کایمان، نکنه
‫تو هم یه جادوگری؟
‫من قبلاً می‌اومدم این مدرسه.
‫و اینجا با ریسو بودم.
‫اما...
‫کایمان!
‫من اصلاً کی‌ام؟
‫یه حس خیلی وحشتناک ‫توی وجودم دارم.
‫نیکایدو، ممکنه حتی به تو هم آسیب بزنم.
‫اگه یه روز همچین اتفاقی بیفته، من...
‫کایمان...
‫همه چی درست می‌شه.
‫بازگشت به خانه
‫-برگشتیم! ‫-خونه‌ایم.
‫حشره کوچولو، توی دست پامی!
‫ممنون، شین و نوی.
‫به جای تشکر، ‫از اون یارو مومیایی که دیدی بگو.
‫باشه. می‌رم لباس عوض کنم، شما برید ‫توی کوتاتسو منتظرم بمونید.
‫کوتاتسو؟
‫شین، این وسیله جالبیه.
‫به پام دست نزن.
‫-ببخشید معطل شدی. ‫-به من دست نزن!
‫موش آزمایشگاهی: آی کولمن
‫پروفسور. این مهم‌ترین...
‫آره. نقطه شروع ‫تحقیقاتم روی جادوگرها.
‫این همون پرونده‌ایه که همه چیز رو توش جمع کردم.
‫یعنی می‌گی این همون یارو مومیاییه؟
‫صورتش اصلاً قابل تشخیص نیست.
‫اون داشت توی تحقیقاتم کمکم می‌کرد.
‫یا بهتره بگم، من به درخواست اون ‫تحقیقات رو شروع کردم.
‫یارو توی این پرونده یه آدم بود؟
‫آره. مطمئنم.
‫اون یارو مومیایی ‫و مرد توی این پرونده...
‫اگه اونا یه نفر باشن،
‫پس رئیس چشم‌صلیبی‌ها ‫یه آدم از هول هست.
‫چی؟!
‫اون چشم‌صلیبی‌ها که نمی‌تونن جادو کنن.
‫ممکنه، نه؟
‫آقای کاسوکابه، اون کجا زندگی می‌کنه؟
‫اگه درست یادم باشه، با پدربزرگش ‫زندگی می‌کرد، فقط دوتایی.
‫کولمن
‫شاید کسی خونه نیست؟
‫-نوی. ‫-چشم!
‫آقای کولمن؟
‫انگار قبل ما کسی اینجا بوده.
‫بی‌خیال. بیا دنبال عکس‌های ‫نوه‌اش بگردیم.
‫لعنتی! کی این کارو کرده؟
‫شین! باید این سر بریده رو با جادوی ‫کیکوراگه زنده کنیم؟
‫مثل کاری که با ریسو کردیم.
‫آخ!
‫-اون سر بریده... ‫-حرف زد؟
‫به کی می‌گی ‫سر بریده، احمق!
‫من یه قربانیِ تمام‌عیارِ جادو هستم، ‫می‌فهمی!
‫این گردن رو نگاه کن!
‫می‌تونستن پاهامو بلندتر درست کنن!
‫جادوگرهای احمق!
‫فکر کردم مردی.
‫داشتم یه چرت می‌زدم.
‫شماها دیگه کی هستید؟
‫ما دوست‌های نوه‌ات هستیم...
‫چی گفتی؟
‫صداتو نمی‌شنوم. گوشم سنگینه.
‫فهمیدم.
‫شماها اومدید که به مزار ‫نوه‌ام سر بزنید.
‫مزارش؟
‫از پارسال که این‌طوری شدم، ‫نتونستم برم سر مزارش.
ارائه‌ای از رسانه انیمکس
Amirali\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫اومدن شماها خیلی بهم کمک کرد.
‫دیگه ۱۳ سال گذشته.
‫اون بچه به دست جادوگرها کشته شد.
‫حالا، برید و با نوه‌ام حرف بزنید.
‫خیلی خب، بیا از خاک درش بیاریم.
‫حتماً!
‫چی؟! چی گفتی؟!
‫هی! بس کنید دیگه، شماها!
‫لعنتی‌های نفرین‌شده. دست نگه دارید!
‫تمومش کنید! هی! صدامو نمی‌شنوید؟
‫سیزده سال پیش، توی مراسم تدفینش ‫بودم
‫و دیدم که بقایای بدنش رو دفن ‫کردن.
‫اگه واقعاً توی این قبر باشه...
‫اینم از این. تابوت.
‫خیلی خب، دارم بازش می‌کنم!
‫بهش لگد نزن!
‫-این... ‫-چی؟
‫خالیه. هیچی توش نیست.
‫پایان
‫چیزهایی که در قسمت ۳ یاد ‫گرفتیم.
‫ریسو و آیکاوا دوست‌های قدیمی ‫هستن.
‫خاطرات کایمان دارن برمی‌گردن.
‫کاسوکا‌به رئیس چشم‌صلیبی‌ها رو ‫می‌شناسه.
‫چیزهایی که تو قسمت ۴ می‌فهمیم ‫هنوز توی هاله‌ای از ابهامه.
‫این دورو‌هیدوروئه!