رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
BRAVO 0-7\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫خب، تعطیلات بهاری از فردا شروع میشه...
‫وقتی فروردین، یا بهتره بگم، ‫برای ترم جدید...
‫برای اینکه شروع خوبی داشته باشید،
‫توصیه می‌کنم مراقب ‫سلامتی‌تون باشید.
‫نباید اول از همه یه فکری ‫به حال سلامتی خودت بکنی؟
‫اوه، این شامل شستن ‫مرتب دست‌ها هم...
‫..یه دستمال‌کاغذی میخوام.
‫نمی‌تونم بگم، نمی‌خوام بگم.
‫چی شده نامی؟ سرما خوردی؟
‫نه، فقط یکم سردمه.
‫کاش بهار زودتر بیاد!
‫می‌تونی نصف نون‌گوشتی منو بخوری.
‫هنوز بهش لب نزدم، ‫پس مشکلی نداره.
‫مطمئنی، آیمی‌چان؟
‫ممنون!
‫می‌دونی آیمی‌چان، ‫تو خیلی مهربونی.
‫ها؟ چی شد یهو؟
‫منظورم اینه که، فقط...
‫اگه نون‌گوشتی من بود...
‫دلم می‌خواست همه‌شو واسه خودم نگه دارم.
‫اوه، ببخشید، آیمی‌چان!
‫راستش رو بخوای، ‫من خودخواه بودم
‫و توجه کیریو-کون رو دزدیدم ‫تا همه حواسش به من باشه!
‫آیمی‌چان؟
‫من... تو... اون... اوه...
‫آره؟
‫پ-پس در واقع، من...
‫تو... کمی قبل با کیریو-کون حرف زدی؟
‫ها؟
‫آه! آره.
‫جدی؟
‫ا-ام، درباره چی؟ ‫چی... درباره چی؟
‫منظورم اینه که جزئیاتش رو نمی‌خوام!
‫فقط یه خلاصه کلی کافیه!
‫خب یه رازه.
‫با من این‌طوری صحبت نکن!
‫خیلی خب، ببخشید!
‫باشه، یه امتحان کوچیک!
‫موضوع صحبت من و کیریو-کون رو،
‫از بین این چهار تا انتخاب کن.
‫ای بابا، باشه. بگو ببینم.
‫یک: سرگرمی‌های کیریو-کون.
‫دو: دوران کودکی کیریو-کون.
‫سه: آرزوهای ‫آینده‌ی کیریو-کون.
‫چهار: کسی که تو فکر کیریو-کونه.
‫پنج...
‫آب و هوا!
‫متاسفانه، ‫گزینه‌ی دلخواه نداریم.
‫چی؟ صبر کن، غیرممکنه!
‫من هیچ‌کدوم از این گزینه‌ها رو دوست ندارم!
‫مجبوری یکی رو انتخاب کنی.
‫نه! نمی‌خوام حتی ‫یکی‌شون رو انتخاب کنم!
‫هیچ‌کدوم رو نمی‌خوام!
‫اگه انتخاب نکنی، ‫پس منم بهت نمی‌گم.
‫یک: سرگرمی‌های کیریو-کون...
‫بیپ!
‫سه: آینده‌ی کیریو-کون...
‫بیپ!
‫دو: دوران کودکی کیریو-کون...
‫بیپ!
‫پ-پس...
‫جواب درست... چهار بود: ‫کسی که تو فکر کیریو-کونه.
‫آی...
‫آیمی‌چان؟
‫آیمی‌چان!
‫حالت خوبه، آیمی‌چان؟!
‫بدنش خشکه! و سرد!
‫لطفاً منو ببخش، آیمی‌چان! ‫شوخی کردم!
‫اون «کسی که تو فکر کیریو-کون بود» ‫مدیر مدرسه بود!
‫چی؟
‫یادت نیست؟
‫مدیر توی مراسم اختتامیه ‫داشت پشت سر هم سرفه می‌کرد!
‫من اینو به ‫کیریو-کون گفتم...
‫پس دیگه دلیلی نداره که نگران باشی، باشه؟
‫ببخشید، آیمی‌چان.
‫ببخشید!
‫وای، اصلا نمیفهممت!
‫پس فقط داشتین مدیر ‫رو مسخره می‌کردین؟
‫آره.
‫اما...
‫خب، ما خیلی حرف نزدیم، فقط...
‫هی، کیریو-کون.
‫مدیر واقعاً باید ‫بره خونه، مگه نه؟
‫آره... باید بره.
‫خیلی خشک بود...
‫مکالمه‌مون همون‌جا تموم شد.
‫عه. ا-این که...
‫برای این که اون به تو علاقه‌ای نداره.
‫گررر!
‫ولی با این حال...
‫انگار این اواخر خیلی ‫بدخلق شده.
‫میدونم، منم دیدم.
‫بهش پیام بدم؟
‫داری شجاع میشی، آیمی‌چان!
‫خب، می‌دونی دیگه!
‫یعنی... این اواخر، انگار... ‫خیلی به هم نزدیک‌تر شدیم؟
‫پس این کار، مثل... ‫آب خوردن برام می‌مونه!
‫اممم...
‫«سلام کیریو-کون! فقط می‌خواستم بپرسم، ‫رنگ مورد علاقه‌ت چیه؟»
‫اوه... ببخشید نامی، میشه اینو ‫بخونی و...
‫چی شده؟
‫ن-نه، چیزی نیست.
‫داری چی رو ازم قایم می‌کنی؟!
‫صبر کن ببینم، ‫نکنه به کیریو-کون پیام دادی؟!
‫گوشیتو بده!
‫صبر کن...
‫موموسه-کون
‫سومیتانی-سان،
‫هنوز مدرسه‌ای؟
‫یه چیزی هست که می‌خوام بپرسم ‫میشه امروز همو ببینیم؟
‫م-موموسه می‌خواد ‫یه چیزی ازت بپرسه...
‫فکر می‌کنی...
...پنـــ
پنج: هوا دو نفره‌ست؟
‫آره، بعید می‌دونم.
‫می‌خوای باهاش بری بیرون؟
‫حتما شوخیت گرفته، آیمی‌چان!
‫نامیِ عزیز و مهربون.
‫دیگه نگران کیریو-کون نباش ‫و بسپارش به من.
‫این‌قدر از این حرفا نزن!
‫تازه، از کجا معلوم که ‫می‌خواد احساسش بهم رو اعتراف کنه!
‫معلومه که ‫اعتراف می‌کنه، واضحه!
‫خودت گفتی، یادت نیست؟
‫که موموسه احتمالاً ‫یه حسایی بهت داره.
‫آره، ولی...
‫یعنی به جایی رسیده
‫که دیگه نمی‌تونی ‫ازش فرار کنی.
‫اوه...
‫ببخشید که حرفتون رو قطع کردم...
‫ام، پایان ترم مبارک!
‫خب، بهتره که...
‫بهتره برم به ‫کلاس‌های جبرانی ریاضیم برسم!
‫آیمی‌چان، صبر کن!
‫ترم بعد می‌بینمتون بچه ها!
‫اوه...
‫پس فعلا!
‫اون گفت ''پس فعلاً''؟
‫ای بابا. ‫انگار بالاخره داره اتفاق می‌افته.
‫نامی میگه «چی؟» و ‫دلش نمیاد ردش کنه.
‫آه، ولی وقتی با هم برن تو رابطه،
‫کیریو-کون مثل چسب ‫بهم می‌چسبه!
‫مگه نه؟
‫هی، آیمی‌چان! متوجه شدی؟
‫روی آستین کیریو-کون.
‫چقدر بامزه بود که ‫تکه‌های خشک شده برنج بهش چسبیده بود؟
‫با یکم آب‌جوش، ‫می‌تونستیم بخوریمشون!
‫میمون؟!
‫اه، این دیگه چه کوفتیه؟!
‫دور شو! باید چیکار کنم؟!
‫صبر کن، من قبلاً تو رو دیدم...
‫بس کن، مامو-چان!
‫غذای روی زمین رو نخور!
‫هـ-هی، چقدر احتمال داره که ‫اون خوابی که دیدی...
‫تو دیگه چته؟!
‫میمونی یا ‫استاد فرار؟!
‫و اون پیرزن نباید ‫مراقب تو باشه؟!
‫آخ آخ آخ! بـ-باشه، معذرت می‌خوام!
‫خیلی خب، باشه!
‫تو بردی. ‫بریم صاحب‌ت رو پیدا کنیم، باشه؟
‫این حیوونه یه چیزیش هست!
‫تمومش کن! ‫انقدر لوس‌بازی در نیار.
‫بامزه‌ست.
‫بابت اینکه وقتت رو گرفتم ‫متاسفم، سومه‌تانی-سان.
‫راستش رو بخوای...
‫عشق در نگاه اول بود.
‫وقتی اولین بار تو رو تو ‫مراسم بازگشایی مدرسه دیدم...
‫اون موقع هنوز موهات بلند بود.
‫یادمه با خودم گفتم ‫چقدر زیباست، و یهو...
‫تـاپ...
‫اِ، بوم. بنگ؟
‫انگار یه چیزی بهم خورد، یهو «تـوپ!»
‫توی صدا در آوردن ریده.
‫پس وقتی سال سوم ‫توی یه کلاس افتادیم،
‫خیلی هیجان‌زده بودم.
‫و بعد...
‫وقتی توی اردوی مدرسه ‫با هم وقت گذروندیم...
‫فهمیدم که از درون هم ‫زیبایی...
‫همه اینا رو گفتم که...
‫با من سر یه قرار میای؟
‫متاسفم.
‫من... به کس دیگه‌ای علاقه دارم.
‫البته که...
‫علاقه به اون‌ها...؟
‫پس تو... دوستشون داری؟
‫آره. دوستشون دارم.
‫آیمی-چان، تو خیلی مهربونی.
‫چون اگه من بودم...
‫می‌خواستم فقط برای خودم نگهش دارم.
‫برای منم تقریباً ‫عشق در نگاه اول بود.
‫من و تو توی یه قایقیم.
‫ولی خب، در مورد من...
‫فکر کنم اون مدل «دوست داشتنی» ‫که تو ازش حرف می‌زنی
‫کمی با مال من فرق داره.
‫ها؟
‫نمی‌خوای بهشون بگی ‫چه حسی داری، سومه‌تانی-سان؟
‫فکر نکنم بتونم.
‫چون من... یه ترسو‌ام. ‫یه بزدلِ تمام‌عیار.
‫تمام توانم رو می‌ذارم فقط ‫که آروم از دور تماشاشون کنم.
‫اما، حتی با این حال...
‫نه. همین برام کافیه.
‫فهمیدم. حتماً خیلی دوستشون داری.
‫اون‌ها خیلی خوش‌شانسن!
‫چـ-چرا؟!
‫چون کسی مثل تو رو دارن ‫که این‌قدر بهشون اهمیت می‌ده!
‫دیوونه‌وار بهشون حسودی می‌کنم!
‫اون کیه؟!
‫کسیه که من می‌شناسم؟!
‫صبر کن، نکنه...
‫بهت نمی‌گم.
‫نمی‌تونم به تو...
‫یا هیچ‌کس دیگه‌ای بگم.
‫خدای من، مامو-چان!
‫کجا فرار کردی؟ ‫مامان رو تا حد مرگ نگران کردی!
‫چی؟! اون غریبه ترسناک ‫تو رو دزدیده بود؟!
‫خانم کوچولو!
‫داشتی مامو-چانِ عزیزم رو ‫می‌دزدیدی؟!
‫تـ-تو کاملاً اشتباه متوجه شدی!
‫بهش بگو، میمون! خودت ‫همه کارها رو تنهایی...
‫..تـ-تنهایی انجام دادی....
‫وقتی اون روز اشکات رو دیدم
‫به این فکر کردم که لیسشون بزنم
‫باز داری «آهنگِ لیسِ عشق» رو ‫می‌خونی؟
‫خب، خیلی آهنگِ ماندگاریه! ‫شاید من یه نابغه‌ام.
‫اِ، آهنگسازش من بودم.
‫اوه. فکر کنم.
‫«فکر کنم» نداریم!
‫ما با هم نوشتیمش!
‫اوه آره، یادم رفت! ببخشید!
‫تو شعرش رو گفتی!
‫ا-الو؟
‫چرا یهو ساکت شدی؟
‫نوجوان‌های عجیب و غریب!
‫مامو-چان، بیا بریم خونه!
‫آیمی-چان، یه امتحان سریع از ‫مکالمه‌ام با کیریو-کون!
‫ازشون خوشم میاد.
‫آیمی-چان؟
‫آیمی-چان!
‫زودباش دیگه!
‫می‌خوام برم خونه!
‫چی؟
‫امکان نداره.
‫هنوز یه سنگِ صافِ دیگه ‫پیدا نکردم.
‫بسه دیگه، کلافه‌ام کردی!
‫اشکالی نداره. ‫خودم تنهایی دنبالش می‌گردم.
‫می‌دونی...
‫فکر نمی‌کنی آیمی-چان همیشه ‫همین‌طوریه؟
‫اوه، این یکی خوبه.
‫بی‌خیالش، بیا ولش کنیم.
‫تونستم!
‫میوشی-سان...
‫بابت کلاس موسیقی متاسفم.
‫در مورد گروه‌بندی؟
‫می‌دونی، فقط اتفاقی ما چهار نفر ‫کنار هم نشسته بودیم...
‫اشکالی نداره. ‫به هر حال یه هم‌گروهی پیدا کردم.
‫خب، فردا می‌بینمت! بای‌بای!
‫بین تو و اون دخترهای دیگه ‫اتفاقی افتاده؟
‫ها؟ منظورتون چیه؟
‫ببین میوشی-سان...
‫فکر نمی‌کنی خیلی وقت‌ها ‫تنهایی؟
‫آره.
‫خب، ام... با دوست‌هات که ‫دعوات نشده، شده؟
‫اگه مشکلی داری، ‫می‌تونی با من حرف بزنی، باشه؟
‫ولی من مشکلی ندارم...
‫میوشی-سان؟
‫میوشی-سان!
‫هـ-هان؟
‫می‌خوای با هم بریم خونه؟
‫چی؟
‫اوه... حتما.
‫اِ-ام، خب...
‫هی، اون ابره رو دیدید؟ ‫شبیه یه تپه عنه-
‫چی؟
‫بی‌خیال!
‫میوشی-سان، ‫بیا با هم بریم خونه.
‫میوشی-سان، ‫بیا با هم بریم خونه...
‫هـ-هی، خب... یه حقیقت جالب!
‫دلیل اینکه آدم‌ها ‫خطِ باسن دارن در واقع-
‫گوش کن میوشی-سان!
‫دیگه نمی‌خوایم با تو ‫برگردیم خونه!
‫چی؟
‫ببین، حقیقت اینه که ‫معلم بهمون گفت این کار رو بکنیم.
‫گفت سعی کنیم تو رو هم قاطی کنیم ‫چون همیشه تنهایی...
‫و... من نماینده کلاسم، ‫و نزدیک تو زندگی می‌کنم، واسه همین...
‫ولی متأسفم، فقط اینکه ‫حس و حال تو به ما نمی‌خوره...
‫پس...
‫از این به بعد، ‫تنهایی برگرد خونه!
‫چی شده، آیمی؟
‫بابابزرگ؟
‫بلندتر حرف بزن!
‫بابابزرگ، داشتم فکر می‌کردم...
‫واقعاً تنها بودن ‫چیز بدیه؟
‫نداشتن دوست چیز بدیه؟
‫هممم...
‫اوه، متأسفم!
‫بابابزرگ، همه دوستات مردن؟
‫حرف دهنتو بفهم بچهه!
‫هنوز چند تایی برام موندن!
‫دوست، هان؟
‫به نظر من، ارزش نداره خودت رو ‫مجبور کنی که دوست پیدا کنی.
‫آره، میبینی؟ منم همین فکر رو می‌کنم!
‫دوست رو نمیشه «پیدا کرد».
‫دوست کسیه که...
‫یهو سرت رو بلند می‌کنی ‫و می‌بینی کنارته.
‫واسه همینه که ‫وقتی کسی رو این‌طوری پیدا کردی،
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
BRAVO 0-7\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫باید حتماً قدرش رو بدونی.
‫نمی‌دونم... چطور باید این کار رو بکنم.
‫چون من...
‫تا حالا هیچ دوستی نداشتم...
‫نامی...
‫مگه ما قرار نیست دوست باشیم؟
‫نه.
‫ما رقیبیم.
‫این غلطه...
‫غلطه، غلطه،
‫غلطه!
‫حقیقت نداره!
‫غلطه، ولی در عین حال حقیقته!
‫حقیقته، ولی حقیقت نیست!
‫حقیقت نداره! حقیقت نداره، ولی...
‫حقیقت نداره، ولی حقیقته، ‫ولی نیست!
‫حقیقت نداره، حقیقت نداره، ‫حقیقت نداره، حقیقت نداره!
‫هوم، فکر کنم امشب ‫یه مستند جنایی ببینم!
‫حقیقت نداره!