رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫ها؟
‫اینجا همیشه این‌قدر زرد بوده؟
‫یادم میاد سبزتر بود...
‫دقیق‌تر نگاه کن.
‫دقیق‌تر؟
‫این برنجه، می‌دونی؟
‫این برنجه؟!
‫واقعاً؟
‫آره، دقیقاً همینه
‫آره، دقیقاً همینه!
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، کسی بهم برنج ‫تازه‌ای داد که الان دارم خیسش می‌کنم.
‫بیا وقتی برگشتیم خونه بپزیمش.
‫هورا!
‫پس اون چیز زرد تبدیل به این می‌شه؟
‫خیلی کارها براش انجام می‌شه، ‫ولی همیشه با دقت تهیه می‌شه.
‫خیلی خب. حالا یه کم برنج و آب ‫می‌ریزیم توی دیگ سفالی.
‫بدون پیمانه کردن؟!
‫من به حس و حالم اعتماد دارم، ‫همونی که سال‌هاست دارم تقویتش می‌کنم.
‫چیون!
‫برای دو پیمانه برنج، با حدود ۵۰۰ ‫میلی‌لیتر آب شروع کن،
‫البته می‌تونی مقدارش رو ‫بسته به ذائقه‌ت تغییر بدی.
‫البته، اون حس و حال چندین‌ساله‌ام ‫هم خیلی کمک می‌کنه!
‫ها؟ ولی صبر کن...
‫ما از پلوپز استفاده نمی‌کنیم؟
‫امروز از قابلمه سفالی استفاده می‌کنیم.
‫این برنج خوشمزه باید به روشی ‫متفاوت از همیشه پخته بشه.
‫می‌تونی اون رو ببری روی اجاق؟
‫حتماً!
‫مراقب باش.
‫بعد، یه پارچه خیس روش بذار...
‫این کمک می‌کنه بهتر دم بکشه.
‫به نظرت خیلی خنده‌دار میاد؟
‫شبیه سربند پیچ‌خورده‌ست!
‫بذارش روی حرارت متوسط.
‫به صداش خوب گوش کن.
‫صداش؟
‫قل‌قل
‫جیز
‫قل‌قل
‫صداش فرق می‌کنه!
‫خب، داره می‌جوشه.
‫حرارت رو کم کن و بذار پانزده ‫دقیقه با شعله ملایم بپزه.
‫و حالا، صبر می‌کنیم.
‫بیا بقیه آب‌آلو رو بخوریم.
‫هورا!
‫قل‌قل
‫جیز
‫قل‌قل
‫جیز
‫بعد از پانزده دقیقه، حرارت رو قطع کن ‫و بذار ده دقیقه دیگه بمونه.
‫باشه!
‫راستی سوزومه،
‫اون شعری که نکات پخت برنج رو ‫داره بلدی؟
‫آره! فکر کنم یه ‫جایی توی کتاب خوندمش.
‫شبیه ورد جادوییه، نه؟ اممم...
‫الوهیم، اسایم... الوهیم، اسایم... ‫الوهیم، اسایم... الوهیم، اسایم...
‫صبر کن، داری چی رو احضار می‌کنی؟
‫ها؟
‫برگرد عقب، چیون!
‫این‌طوریه: «اول ‫ملایم، بعد سریع...»
‫«درش رو برندار، حتی ‫اگه بچه گریه کرد.»
‫اوه، پس واقعاً شبیه ورد جادوییه.
‫خب، این روش پخت برنج توی ‫قابلمه آهنیه،
‫پس این بار خیلی کاربرد نداره.
‫مادربزرگ...
‫اول ملایم، بعد سریع وقتی جیز کرد و سر رفت، شعله رو کم کن یه مشت کاه بسوزون درش رو برندار، حتی اگه بچه گریه کرد
‫چیون!
‫می‌گن این شعر ‫مال دوره ادوئه.
‫«اول ملایم» یعنی ‫باید با شعله کم شروع کنی.
‫و «بعد سریع» یعنی بعد از مدتی ‫باید شعله رو زیاد کنی.
‫وقتی حسابی قل‌قل کرد، ‫دوباره شعله رو کم می‌کنی.
‫بعد یه مشت کاه می‌سوزونی ‫تا دوباره شعله زیاد بشه.
‫در آخر هم بذار یه مدت بمونه.
‫و حتماً حواست باشه که درش رو ‫به هیچ وجه برنداری!
‫چیون!
‫خیلی خب، حالا درش رو باز کنیم.
‫وای! کاملاً سفیده!
‫قشنگه، مگه نه؟
‫خیلی خب، حالا همش بزن!
‫آروم هم بزن که له نشن.
‫اوه؟ انگار چند تا تیکه ‫سفت هم توش هست...
‫آه، متوجه شدی.
‫بذار بهت نشون بدم.
‫بفرما.
‫چی؟ من باید تستش کنم؟!
‫اولین لقمه همیشه حق آشپزه!
‫بیا امتحانش کنیم!
‫بین شیرینی و نرمی برنج، ‫یه تردیِ خوش‌عطر و بو هست!
‫اون ته‌دیگه.
‫همون قسمت سفتی که حس کردی.
‫این بهترین پاداش برای ‫پختن برنج توی دیگ سفالیه.
‫دونه‌دونه‌اش کاملاً مشخصه، ‫طعم و عطرش هم عالیه!
‫خیلی خوب از آب دراومد.
‫برگشتم.
‫هی، بوی برنج تازه میاد.
‫ولی یه سوالی دارم...
‫غذای اصلی چیه؟
‫کلاً یادم رفت.
‫ولی چرا؟
‫این برنج سفید به تنهایی ‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫یعنی تابستون...
‫واقعاً تموم شده؟
‫خیلی خب! بیاید شروع کنیم!
‫اول از همه، ممنون که ‫همه‌تون اومدید.
‫دقیقاً قراره چی شروع بشه؟
‫بچه‌ها! متوجه شدید که پیاده‌روی‌ها ‫اخیراً چقدر لذت‌بخش‌تر شده؟
‫باید ببینیم چی پیش میاد.
‫هـ-هوا خنک‌تر شده، مگه نه؟
‫دیگه گرم نیست، پس می‌تونم بدون ‫توجه به ساعت برم بیرون.
‫دقیقاً!
‫صدای حشرات پاییزی رو هم ‫شب‌ها می‌شنوید، نه؟
‫دیدن تغییر تدریجی محصولات ‫توی مغازه‌ها هم جالبه.
‫ها؟ نمی‌دونم اون قیافه یعنی چی...
‫داری سعی می‌کنی چی بگی؟
‫پاییزه و حس خیلی خوبی داره...
‫ولی الان بین هیجانم برای پاییز
‫و ناراحتیم از تموم شدن تابستون گیر کردم.
‫انگار مثل ساندویچ ‫بینشون گیر کردم!
‫پاییز
‫تابستون
‫سخت به نظر میاد.
‫می‌خواستم یه چیزی درست کنم ‫که حس و حال تابستون رو بده.
‫تا این احساسات رو جمع‌بندی کنم...
‫یه چیز خوشمزه، که مهم نیست ‫چی توش می‌ریزی!
‫درسته!
‫می‌خوام یه «کاریِ خداحافظی با تابستون» ‫درست کنم!
‫کاریِ خداحافظی با تابستون؟
‫انتظار یه چیز خاص داشتم، ‫ولی این که همون کاریِ معمولیه.
‫مواد اولیه‌اش خاصه!
‫من که خریدها رو انجام دادم!
‫خب...
‫فکر نمی‌کنی سه نفر توی این آشپزخونه ‫کمی زیاد باشن؟
‫راست می‌گی...
‫خب، من کمک می‌کنم.
‫چون بهت اعتماد ندارم...
‫تو برو اونجا و استراحت کن!
‫جدی؟
‫جدی...
‫اینجا هیچی نیست
‫اینجا هیچی نیست.
‫ببخشید که منتظر موندید!
‫اینم از کاریِ خداحافظی با تابستون!
‫چون!
‫گوجه، بامیه، ذرت، بادمجان، کدو سبز، ‫اِدامامه
‫کاری در اصل از هنده،
‫اما کاریِ ژاپنی در واقع همون ‫کاریِ سبک بریتانیاییه
‫که از هند به بریتانیا رفته،
‫و بعد در دوره میجی به ژاپن رسیده!
‫اوه، فهمیدم!
‫همه‌اش سبزیجات تابستونیه!
‫پس داریم قبل از تموم شدن فصل، ‫همه رو می‌خوریم.
‫ممنون!
تاتاپ توتوپ
‫تپش قلب، تپش قلب، تپش قلب، ‫تپش قلب، تپش قلب.
‫خب، بیاید بخوریم!
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫خیالم راحت شد!
‫هیچی بهتر از کاری‌ای نیست ‫که برات درست کردن!
‫رنگ سبزیجاتش خیلی قشنگه!
‫می‌بینم که تفتشون دادی ‫و ریختی روی کاری.
‫اوه، راستی! من قبلاً از خونه ‫آبجو آوردم.
‫ها؟
‫و کمی آب...
‫اینم آب شما.
‫صبر کن، وایسا!
‫بیاید با هم بخوریم!
‫اون‌قدر طبیعی رفتار کردی که ‫منم باهات همراه شدم!
‫نمی‌دونم چرا رفتم تو نقش خدمتکار.
‫منم همین‌طور.
‫خیلی جدی بود!
‫اینکه می‌شه طعم‌های مختلف رو ‫توی یه غذا چشید، خیلی لذت‌بخشه.
‫ترشیِ گوجه‌فرنگی خیلی دلپذیره.
‫تندیِ ملایم کاری باعث می‌شه ‫سبزیجات شیرین‌تر به نظر بیان.
‫واقعاً عالیه.
‫طعم تابستون رو حس می‌کنم!
‫داری واقعاً ازش لذت می‌بری.
‫خب، پاییز هم کلی چیز خوب داره.
‫بیاید ازش لذت ببریم.
‫آره!
‫خداحافظ تابستون!
‫اوه؟ این آبجو محصول ‫فصلیِ پاییزه؟
‫آره!
‫تا حالا ندیده بودمش!
‫قرار بود این جشن خداحافظی با تابستون باشه، ‫ولی پاییز یواشکی وارد شد.
‫خب، این‌طوری بهش فکر کن. داریم با تابستون ‫خداحافظی می‌کنیم و به پاییز سلام می‌گیم.
‫خیلی خوشمزه بود!
‫مورد بعدی توی لیست کارهای مادربزرگ...
‫فقط باید یه سر برم داروخونه و...
‫سیب‌زمینی شیرینِ تنوری!
‫صدای آواز خوندن ‫از این طرف میاد.
‫سیب‌زمینی شیرینِ تنوری!
‫سیب‌زمینی شیرینِ تنوری
‫تازه هستن!
‫سیب‌زمینی شیرین؟
‫شیرین
‫سیب‌زمینی
‫سیب‌زمینی شیرینِ تنوری
‫مـ... من خیلی کنجکاوم امتحانشون کنم!
‫داغ و تازه‌ان!
‫ولی باید به کارهام برسم...
‫مادربزرگ همیشه می‌گه غذا که فرار نمی‌کنه! ‫راست هم می‌گه!
‫غیب شد!
‫اوه نه... همین یه دقیقه پیش اینجا بود.
‫پس گاهی اوقات غذا ‫فرار می‌کنه!
‫پس چاره‌ای ندارم.
‫جیلینگ
‫وقتشه از گوشِ خدمتکاری استفاده کنم!
‫اجازه بده توضیح بدم!
‫گوشِ خدمتکاری مهارتیه
‫مخصوص خدمتکارهای کارکشته که هیچ‌وقت ‫دستورات اربابشون رو از دست نمی‌دن.
‫اون طرفی رفت!
‫ببخشید!
‫آهای!
‫من یکی می‌خوام...
‫لطفاً یکی به من بدید!
‫نـ... نفست بند اومده! حالت خوبه؟
‫آره! داشتم همه‌جا ‫دنبالت می‌گشتم.
‫سطح مهارت گوش خدمتکاری متفاوته
‫چیون!
‫وقتی اون طرف ایستگاه بودم ‫دیدم که داری نگاه می‌کنی.
‫معذرت می‌خوام که مجبورت کردم دنبالم بگردی.
‫امروز فروش خوبی نداشتن، ‫واسه همین تصمیم گرفتم جام رو عوض کنم.
‫بفرما، ‫بزرگ‌ترینش رو بهت می‌دم!
‫خیلی ممنونم!
‫مواظب باش، داغه.
‫وای، خیلی گرمه... آخ! داغه! خیلی داغه!
‫خیلی سنگینه!
‫راحت باز می‌شه؟
‫چه عطر شیرینی داره!
‫بذار امتحانش کنم!
‫شیرینیِ غلیظ و عسل‌مانندش پر حجمه!
‫نمی‌دونستم سیب‌زمینی شیرین ‫می‌تونه این‌قدر شیرین بشه!
‫چیون!
‫سیب‌زمینی شیرینِ تنوری از قدیم ‫به عنوان یه میان‌وعده محبوب بوده
‫چون از دوره ادو ارزون، خوشمزه ‫و سیرکننده بوده!
‫پخت روی ‫اجاق
‫اون زمان،
‫اون‌ها رو با روش‌هایی مثل پخت روی ‫اجاق یا توی کوزه می‌فروختن.
‫من یکی می‌خوام!
‫سبک آشنای فروشنده‌های سیار ‫از حدود دهه ۱۹۵۰ شروع شد.
‫اولش اون‌ها رو با گاری‌های ‫دستی می‌فروختن!
‫راستی، تنوری کردن ‫با سنگ این‌طوریه!
‫گرمای مادون‌قرمز که از ‫سنگ‌های داغ ساطع می‌شه
‫سیب‌زمینی رو آروم از ‫داخل می‌پزه.
‫چون به تدریج گرم می‌شه و ‫رطوبتش رو حفظ می‌کنه،
‫نشاسته‌اش به قند تبدیل می‌شه
‫و یه سیب‌زمینی شیرین و ‫نرم به دست میاد!
‫چیون!
‫اصلاً داشتی به حرفام گوش می‌دادی؟
‫قورت دادن
‫قورت دادن.
‫فکر کنم اون تنها مشتری اینجا بود.
‫کمی دیگه دوباره جام رو عوض می‌کنم.
‫ببخشید...
‫هی! من سه تا می‌خوام! سه تا می‌خورم!
‫یه سیب‌زمینی شیرینِ تنوری می‌خوام، لطفاً.
‫سه تا می‌خوام، لطفاً.
‫و-واقعاً؟
‫می‌شه به من و مادرم هم بدید؟
‫خ-خ-خیلی ممنونم.
‫ما شش تا می‌خوایم! شش تا برمی‌داریم!
‫بفرمایید.
‫ممنونم.
‫نوش جان.
‫یهو چی شد؟
‫آه!
‫سیب‌زمینی شیرین کبابی
‫آقا!
‫خیلی خوشمزه بود.
‫خیلی ممنو—
‫ببخشید خانم!
‫کار پاره‌وقت می‌خوای؟
‫فقط کافیه غذا بخوری.
‫کاغذها دارن از درخت رشد می‌کنن...
‫کاغذ که این‌طوری درست نمی‌شه، می‌شه؟
‫اینا انگورن! چه زیبا!
‫کاغذها مثل لباس دورشون پیچیده شده. ‫خیلی بامزه‌ست!
‫کمکی از دستم برمیاد، عزیزم؟
‫اینجا خونه‌ی شماست؟!
‫م-م-م-خیلی معذرت می‌خوام!
‫تا حالا درخت انگور ندیده بودم...
‫خودتون کاشتیدشون؟
‫درسته. خودم بزرگ‌شون کردم.
‫وقتی این خونه رو ساختیم، ‫شوهرم اونا رو کاشت.
‫هر سال انگور می‌دن.
‫وای! چه عالی.
‫نمی‌دونستم می‌شه تو خونه ‫انگور پرورش داد.
‫خیلی شگفت‌انگیزه!
‫اگه دوست داری، می‌تونی چند تا ببری.
‫این انگورها خوشحال می‌شن که ‫کسی که بهشون می‌گه زیبا، بخورتشون.
‫پس شنیدید...
‫برگشتم!
‫بفرما.
‫این که بیشتر از چند تاست!
‫خیلی ذوق‌زده‌ام.
‫بسیار خب!
‫وقت خوردنه!
‫چیون!
‫کیسه انداختن دور خوشه‌های انگور ‫ازشون در برابر بارون، باد و بیماری محافظت می‌کنه.
‫خب، بیاید امتحان کنیم!
‫خیلی شیرینن!
‫وقتی این‌قدر آبدارن، حس می‌کنم ‫بدنم هم کاملاً هیدراته می‌شه!
‫اون برای تک‌تک خوشه‌ها ‫اون لباس‌های کوچیک رو دوخته.
‫انگورها حتماً به خاطر مراقبت‌های ‫دلسوزانه‌اش این‌قدر خوب شدن.
‫خیلی خوشمزه بود.
‫راستش، یه دور دیگه هم می‌خوام!
‫دستم نمی‌رسه...
‫گربه کجاست؟
‫من کجام؟!
‫گربه رو گم کردم...
‫و خودم هم گم شدم...
‫منچی کاتسو
‫بذار امتحانش کنم!
‫خیلی ترد و آبداره!
‫طعم چربی‌اش فوق‌العاده‌ست!
‫چیون!
‫ریشه‌ی نام «منچی کاتسو»
‫می‌گن اسم «منچی کاتسو» از ‫شنیدن اشتباه «گوشت چرخ‌کرده» اومده.
‫گوشت چرخ‌کرده
‫راستی، «منچی» تو گویش کانسای ‫به معنی «چشم‌غره رفتن» هست،
‫اما هیچ ربطی به ‫منچی کاتسو نداره!
‫چیون!
‫گاهی اوقات عوض کردن مسیر ‫خیلی لذت‌بخشه.
‫عالی بود.
‫ببخشید... ایستگاه از کدوم طرفه؟
‫بالاخره رسیدم خونه... هان؟!
‫هی، تو از کجا پیدات شد؟
‫آدما عاشق نوازش کردن منن.
‫دستم خیلی کوتاهه...
‫دختر عجیب.
‫اگه دستت یکم بلندتر بود، ‫می‌تونستی خز زمستونی نرمم رو حس کنی.
‫چه حیف.
‫خیلی خب، باشه.
‫دنبال من بیا.
‫بذار ببرمت توی قلمرو فوق‌العاده‌ام. ‫فقط برای تو، دختر عجیب.
‫این مسیر پر از درخته.
‫پریدن توی توده‌های برگ‌های ‫پاییزی خیلی کیف می‌ده.
‫گاهی اوقات توشون حشره هم پیدا می‌شه.
‫این مسیر صبح‌ها و عصرها ‫پر از آدم‌های کوچولوئه.
‫وقتی فاصله‌ام رو باهاشون حفظ می‌کنم ‫و دیوونه‌شون می‌کنم، خیلی خنده‌داره.
‫اینجا جاییه که می‌تونی ‫کلی سرِ آدمیزاد ببینی.
‫اون چیز سفید ‫روی سرت، گوشاته؟
‫و اینجا...
‫اینجا جاییه که آدما ‫معمولاً گمم می‌کنن.
‫گربه کجاست؟
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫من کجام؟!
‫من کجام؟
‫جدی می‌گم، این کار خیلی بهم حال می‌ده.
‫فکر کنم دیگه وقتشه برم دنبالش.
‫هی، دختر عجیب.
‫چی؟! داره یه چیزی می‌خوره!
‫مال من کو؟
‫برای من چیزی نگرفتی؟
‫عالی بود.
‫بی‌خیال. برمی‌گردم ‫به جای خواب خودم.
‫هی، برگشتی!
‫بیا اینجا ببینم!
‫برگشتی که منو ببینی، آره؟
‫یا نه؟
‫بس کن! غذا می‌خوام!
‫غذا، هان؟
‫خیلی خب، دختر عجیب رو می‌بخشم ‫که بدون اجازه‌ام چیزی خورده.
‫بالاخره رسیدم خونه... هان؟!
‫هی، تو از کجا پیدات شد؟
‫هی، دختر عجیب.
‫دفعه بعد، هر چی داری می‌خوری ‫به من هم بده.
‫برگ‌های پاییزی ‫واقعاً نفس‌گیرن.
‫این فصل چقدر چیز خوب داره!
!خیلی دختر شکمویی هستم