رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫من سوزومه هستم.
‫من خدمتکاری هستم که ‫در یک عمارت در انگلستان کار می‌کنم.
‫اما...
‫به دلایل مختلف، ‫آن عمارت فرو ریخت.
‫وای!
‫تا زمانی که تعمیر شود،
‫یه سال اینجا تو ژاپن ‫می‌مونم!
‫تموم شد!
‫امروز چی بخورم؟
‫آب‌نبات هزار ساله
‫خنک است ولی گرمای مطبوعی دارد.
‫دمای عالی!
‫خانم خدمتکار!
‫بنگ!
‫یک پرنسس ظاهر شد!
‫مگه من بامزه نیستم؟
‫خیلی بامزه!
‫ببخشید!
‫داریم می‌ریم که ‫عکس شیچی-گو-سانش رو بگیریم.
‫منتظر سوزومه بودی چون ‫می‌خواستی بهش نشون بدی، درسته؟
‫درسته!
‫این من رو خیلی خوشحال می‌کنه!
‫منم بهت اجازه می‌دم با من ‫عکس بگیری، خانم خدمتکار.
‫هورا!
‫همونجا عکس بگیریم.
‫باشه!
‫اما اول از همه...
‫معرفی‌ها
‫از آشنایی با شما خوشوقتم.
‫خواهش می‌کنم، افتخار از منه.
‫بیا، بریم!
‫لبخند بزن!
‫باشه، یکی دیگه!
‫اون کیسه دراز چیه؟
‫آب‌نبات مخصوص توشه!
‫آب‌نبات مخصوص؟ چه نوعیه؟
‫چه نوعیه؟
‫بعداً بازش می‌کنیم.
‫نمی‌دونم!
‫می‌فهمم.
‫پدربزرگ و مادربزرگ تقریباً رسیدن.
‫باشه!
‫خب، من امروز سرم شلوغه، ‫پس دفعه بعد بازی می‌کنیم، خانم خدمتکار!
‫قول می‌دی؟
‫خوش بگذرونی، باشه؟
‫خداحافظ!
‫یک آب‌نبات مخصوص...
‫آب‌نبات هزار ساله
‫تا
‫دا
‫توی مغازه دیدمش، ‫پس نتونستم نخرمش.
‫چی این آب‌نبات رو خاص می‌کنه؟
‫توی یه کیسه دیگه‌ست!
‫دراز
‫خیلی درازه!
‫چون!
‫آب‌نبات هزار ساله درازه
‫چون نشونه‌ی آرزوی ‫عمر طولانی و سالمه!
‫لک‌لک‌ها نماد هزار سال و ‫لاک‌پشت‌ها نماد ده سالن،
‫هر دو نماد ‫زندگی طولانی هستن!
‫چنگک و جارو برای ‫جمع کردن خوشبختی هستن!
‫پر از نماد خوش‌شانسیه، ‫برای شیچی-گو-سان عالیه،
‫وقتی آرزو می‌کنیم بچه‌ها ‫شاد و سالم بزرگ بشن!
‫خوردن این یه کم سخته به نظر میاد.
‫منظورم اینه که چطور باید خوردش؟
‫راهنمای چون برای ‫نجات!
‫چون!
‫می‌تونی کاملاً برش بدی ‫یا به تیکه‌های کوچیک‌تر تقسیمش کنی!
‫فهمیدم! پس بیا امتحانش کنیم!
‫اول، بذارش توی یه بشقاب، ‫روش سلفون بکش،
‫و توی مایکروویو گرمش کن ‫در حالی که حواست بهش هست.
‫خیلی درازه که ‫روی بشقاب جا نشد.
‫بعد، با چاقو برش بده.
‫آروم... با دقت...
‫داری تو کار با چاقو ماهر می‌شی!
‫پِلوپ
‫بیا امتحانش کنیم!
‫یه شیرینی ملایم!
‫طعمش جوریه که انگار پر از ‫آرزوهای خوشبختیه.
‫این منو یاد یه چیزی انداخت...
‫آب‌نبات هزار ساله
‫«آب‌نبات هزار ساله».
‫چه اسم عجیبی.
‫هزار سال...
‫اگه هزار سال عمر کنم چی کار کنم؟
‫باحال به نظر میاد! من که مشکلی ندارم.
‫هزار سال دیگه چه غذاهایی ‫پیدا می‌شه؟
‫خدمتکار آینده
‫غذای خوشمزه!
‫غذا... می‌خورم!
‫غذا... دارم میام!
‫هوا داره خیلی سرد می‌شه...
‫خورشید زودتر غروب می‌کنه. ‫حدود ساعت چهار هست.
‫تاریک و کمی دلگیر به نظر میاد.
‫می‌دونم!
‫یه نوشیدنی داغ خوشمزه می‌گیرم ‫و با خیال راحت برمی‌گردم خونه.
‫اوه؟
‫سوپ ذرت؟
‫گرسنگی و دلت رو سیر کن
‫آروم و آهسته پخته شده
‫با تکه‌های ذرت تازه
‫با خامه هوکایدو ‫درست شده
‫ذرت خامه‌ای
‫داغ
‫صبر کن، سوپ ذرت؟ واقعاً؟
‫می‌شه از ماشین فروش خودکار سوپ گرفت؟!
‫بسته به مکان، بعضی دستگاه‌ها ‫حتی اودن و رامن هم می‌فروشن!
‫خیلی گرمه!
‫دستام از اون چیزی که فکر می‌کردم سردتر ‫بود.
‫دلم می‌خواد همین‌طوری نگهش دارم، ‫ولی سوپ سرد می‌شه.
‫تَـــــق
‫واقعاً بوی سوپ ذرت می‌ده.
‫بیا امتحانش کنیم!
‫خامه‌ای و شیرینه ‫با طعم قوی ذرت!
‫خیلی هم صاف نیست. بافتش ‫دقیقاً مناسبه.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫نکات لذت بردن از ذرت ‫- قبل از باز کردن خوب تکان بده ‫- قوطی رو کج کن و بچرخونش
‫«قبل از باز کردن خوب تکان بده.»
‫نه! من این کار رو نکردم.
‫قبل از باز کردن خوب تکان بده
‫هنوز دیر نشده!
‫اشکالی نداره.
‫چند تا تکه ذرت گرفتم!
‫عالیه!
‫ترد و شیرین... خیلی خوشمزه‌ست!
‫چون-چون-چون-چون!
‫نوشیدنی داغ از حدود دهه ۱۹۷۰ ‫تو ماشین‌های فروش خودکار اومد!
‫سوپ کنسروی حدود سال ۱۹۸۰ ‫خیلی محبوب شد.
‫کاری
‫خوراک
‫انواع مختلفی داره، ‫پس از امتحان کردن همه‌شون لذت ببر!
‫آسمون...
‫رنگ‌ها آروم ‫از آبی به صورتی تغییر می‌کنن، مثل رنگین‌کمان.
‫و دیوارهای سفید خونه‌ها ‫تو نور نارنجی می‌درخشن.
‫من یه خدمتکار غول‌پیکرم!
‫چه صدای بلندی
‫من یه بلبل هستم
‫چه صدای بلندی.
‫من یه بلبل هستم.
‫هنوز باید تمرین کنم تا تمام ‫تکه‌های ذرت رو بگیرم، اما الان گرم شدم.
‫خیلی خوشمزه بود!
‫سلام!
‫الان...
‫دارم از کوه بالا می‌رم!
‫دیروز
‫آخرین وضعیت برگ‌های پاییزی
‫بهترین مکان‌ها برای دیدن آن‌ها در ژاپن
‫اینجا بهترین جاها برای دیدن ‫برگ‌های پاییزی تو این آخر هفته‌ست.
‫با شروع فصل، کوه‌های ‫سراسر شرق و غرب ژاپن
‫کوه‌ها...
‫به اوج ‫رنگ‌های پاییزی خودشون رسیدن.
‫اگه می‌خوای بری، به یه چیز دیگه ‫برای پوشیدن نیاز داری.
‫گزارش از کیوتو، ‫برگ‌ها نارنجی می‌درخشن،
‫مغازه کفش‌فروشی هنوز بازه؟
‫و رنگ‌ها خیلی زنده هستن.
‫اگه فردا می‌ری، ‫قبل از رفتن اینجا توقف کن.
‫من هنوز چیزی نگفتم!
‫ذهن‌خوانن؟!
‫داری می‌ری کوه؟
‫خوش به حالت! می‌خوای ‫وسایل کمپینگم رو قرض بگیری؟
‫کاملاً مجهز!
‫خیلی ممنونم، آنزو-سان!
‫خلاصه، اینطوری شد که من رسیدم اینجا... ‫کوه‌ها!
‫من همه جور ‫وسیله‌ای از آنزو-سان قرض گرفتم.
‫امیدوارم جایی باشه که بتونم ‫برای همه سوغاتی بخرم.
‫هنوز زوده، اما مردم ‫همین الان دارن پایین میان.
‫تا قله رفتن؟
‫سلام.
‫سـ-سلام.
‫وای، چقدر مودب.
‫اونا رو می‌شناسم؟
‫سلام.
‫سـ-سلام!
‫فهمیدم...
‫توی کوهستان، آدم‌ها ‫به همدیگه سلام می‌کنن.
‫فهمیدم!
‫سلام!
‫بله، سلام.
‫سلام.
‫من اینجا تنهایی اومدم...
‫ولی جالبه — صرف اینکه ‫یه جا هستیم، حس نزدیکی می‌ده.
‫انگار یه جور ارتباط ‫بینمون برقراره.
‫چون!
‫توی کوهستان، سلام کردن ‫یه هدفی فراتر از ادب داره.
‫این یه راهه برای اینکه ‫به همدیگه نشون بدیم همدیگه رو دیدیم.
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫این می‌تونه خیلی مهم باشه.
‫ولی خودت رو اذیت نکن!
‫وقت استراحته.
‫انگار همه دارن خیلی ‫سریع کوه‌نوردی می‌کنن.
‫واقعاً می‌تونم تا قله ‫برم؟
‫از نظر بدنی به اندازه کافی آماده نیستم؟
‫آهان، مادربزرگ امروز صبح ‫یه چیزی بهم داد.
‫نمی‌دونم چیه. ‫یه وزنی داره.
‫تا وقتی به قله نرسیدی ‫نمی‌تونی بازش کنی.
‫چون اینو گفت، صبر می‌کنم!
‫خب، وقتشه دوباره راه بیفتم!
‫هنوز زوده، پس از پیاده‌روی ‫آروم و با سرعت خودم لذت می‌برم.
‫پشمک
‫یه مغازه هست!
‫پدربزرگ گفت تله‌کابین هم هست!
‫چقدر زیباست.
‫اگه درست یادم باشه... ‫دو تعظیم، دو دست‌زدن، یه تعظیم.
‫آرزوی من اینه که...
‫امیدوارم بتونم با همه ‫غذاهای خوشمزه زیادی بخورم.
‫سلام!
‫سلام.
‫انگار تازه همه چیز باز شده.
‫اون کوه فوجی هست؟
‫کوه‌ها اونقدر واضح معلومن که ‫انگار نقاشیشون کشیدن... عجیب و زیباست!
‫درخت‌های کوهی که من ‫ازش بالا رفتم هم زیبا بودن...
‫ولی این حس آزادی فوق‌العاده‌ایه!
‫حس خیلی خوبی داره!
‫خیلی خب، مادربزرگ، به من افتخار کن! رسیدم.
‫حالا، این چی می‌تونه باشه؟
‫یه بنتوئه!
‫تِق
‫بخوریم!
‫خاویار ماهی کاد!
کوکوی برنج
‫سوسیس
‫تامَگویَکی
‫و سوسیس! خوشمزه و بامزه به نظر می‌رسه!
‫کاراگه
‫تامَگویَکی و کاراگه هم هست!
‫همه چیز خیلی خوشمزه‌ست!
‫سوپ میسو با گوشت خوک ‫روی قله فوق‌العاده‌ست!
‫گوشت خوک ‫سوپ میسو
‫سیب‌زمینی شیرین توی دهن آب می‌شه،
‫و تربچه طعم‌دار شده!
‫ممنونم، مادربزرگ!
‫هوا، منظره... همه چیز عالیه.
‫خیلی ممنونم بابت این غذا.
‫اونقدر سیرم که نمی‌خوام تکون بخورم.
‫فکر کردم با تله‌کابین برمی‌گردم.
‫ولی نه! اشتباهی سوار بالابر شدم.
‫ترسناکه ولی باحاله!
‫یادت نره برای همه ‫سوغاتی بگیری!
‫چیون!
‫سلام، کوموتسو-سان.
‫سوزومه-سان!
‫داری می‌ری بیرون؟
‫آره. تو تازه برگشتی؟
‫آره!
‫ببین، اون چیزی که می‌خواستی امروز رسید!
‫چه چیزی؟
‫سوزومه-سان، مراقب اون چیز باش.
‫مراقب باشم؟ منظورت چیه؟
‫اوه، کوموتسو-سان!
‫وقتی برگشتی دوست داری ‫بیای خونه من؟
‫نـ نه... بهتره نیام.
‫امروز نه!
‫تو سر ‫کوموتسو-سان چه خبره؟
‫می‌دونم!
‫یه چیزی دارم که دقیقاً به کارت میاد.
‫می‌رم یه چیزی از خونه ‫بیارم. زود برمی‌گردم.
‫چی می‌تونه باشه؟ چیون!
‫مواظب خودت باش!
‫خیلی ممنونم!
‫شما هم مواظب خودتون باشید!
‫گفت مراقبش باشم...
‫ولی چرا باید اینو بگه؟
‫چه چیز فوق‌العاده‌ایه!
‫کوتاتسو
‫من خریدمش
‫من خریدمش.
‫ترکیب پتو و میز...
‫این بهترین اختراع دنیاست!
‫چه اختراع شگفت‌انگیزی.
‫چیون!
‫میگن کوتاتسو از نوآوری دوران ‫موروماتچی سرچشمه گرفته.
‫با ساختن یه قاب چوبی روی ‫بخاری خمره‌ای (ایروری)
‫و پوشوندنش با پتو درست می‌شد!
‫ولی خب... فکر ‫کنم زود گرم نمی‌شه.
‫وصلش کردم، ولی هنوز گرم نشده.
‫کنجکاوم ببینم کوموتسو-سان چی بهم داده.
‫میکان!
‫اوه، چه میان‌وعده عالی‌ای!
‫مادربزرگ گفت بهتره اون ‫قسمت‌های سفید و نخ‌مانند رو جدا نکنم.
‫به اون قسمت‌های ‫نخ‌مانند میکان «آلبِدو» می‌گن.
‫حاوی فلاونوئید هستن،
‫که کمک می‌کنه بدن ویتامین C ‫میوه رو بهتر جذب کنه.
‫بخوریمش!
‫خوشمزه‌ست! شیرینیش یه ‫طعم ترش تازه داره.
‫عاشق اینم که خوردن میکان چقدر راحته.
‫نه نیاز به شستن داره نه بریدن.
‫ها؟
‫داره خیلی گرم می‌شه!
‫هم‌رنگ میکانه.
‫آره واقعاً!
‫باید مانگایی رو که چند روز پیش ‫از کوموتسو-سان قرض گرفتم بخونم.
‫یه چای هم دم می‌کنم!
‫اگه دسته‌ی تکیه‌گاه داشت ‫تجربه‌ش خیلی بهتر می‌شد...
‫یه بالش باید کارمو راه بندازه.
‫باید قوری رو هم بیارم اینجا.
‫و جلدای بعدی مانگا...
‫تو کُتاتسو گم شدم.
‫این همون چیزیه که کوموتسو-سان ‫می‌خواست بهم درباره‌ش هشدار بده!
‫مراقب باش وگرنه ‫دیگه نمی‌تونی بیای بیرون.
‫باید بیام بیرون...
‫ولی... نمی‌خوام!
‫کُتاتسو عالیه!
‫یخ زدم!
‫وقت خوردنه.
‫نان پفکی پر از گوشت و پیاز ‫لذیذ و شیرینه...
‫جوانه‌های بامبو جویدنی‌ان ‫و قارچ شیتاکه طعم عمیقی می‌ده.
‫سرما برام مهم نیست،
‫ولی چون تجربه‌ی خوردنو ‫بهتر می‌کنه، می‌ارزه.
‫چیک چیک
‫اون چیه؟ ‫اون چیه؟
‫به آدما عادت کرده.
‫چیزی بهت نمی‌دم.
مبهوت
‫این از کجا اومد؟
‫همون دم صندوق تو فروشگاه ‫می‌فروشنشون.
‫خیلی ممنونم!
‫دقیقاً مثل یه سگه.
‫بخوریمش!
‫خیلی پر سر و صدا.
‫آروم‌تر بخور.
‫این باعث شد مکث کنه.
‫و دوباره شروع کرد!
‫هوف ‫هوف
‫قُلُپ ‫قُلُپ
‫انگار شتاب گرفته...
‫نکنه می‌ترسه ‫باد سردش کنه؟
‫منظورم اینه که وقتی می‌خوره ‫واقعاً خوشمزه به نظر میاد...
‫یکی دیگه می‌گیرم.
‫میرم دوباره فروشگاه. ‫چیزی برای نوشیدن می‌خوای؟
‫من دارم، پس خوبم! ‫ممنون که پرسیدی.
‫باشه.
‫راستی، تو شرق ژاپن بهشون ‫می‌گن «نان گوشتی» (نیکو مان)،
‫ولی تو غرب ژاپن ‫بهشون می‌گن «نان خوک» (پُرک مان)!
‫چون تو غرب ژاپن، مردم ‫وقتی می‌گن «گوشت»، منظورشون گاو هست،
‫گوشت!
‫واسه همین این تمایز وجود داره!
‫چون!
‫فراتر رفته
‫خیلی خوشمزه بود...
‫کلشو خوردم.
‫می‌دونم.
‫یه جورایی، حتی بدون حرف زدن...
‫اینکه با خوردن یه چیز یکسان ‫حس کنیم تجربه‌مون مشترکه، باحاله.
‫نمی‌خوام اینو بگم...
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫ولی من الان دارم پیتزا مان می‌خورم، ‫پس این یکی نیست.
‫واقعاً؟
‫انواع مختلفی از نان بخارپز هست، ‫پس از امتحان کردن همه‌شون لذت ببر!
‫چون!
‫خیلی خوشمزه بود
‫زمستان از راه رسید!
‫منتظر برف ‫سفید و تمیزم.
کاش بتونیم کریسمس رو کنار .همدیگه بگذرونیم