‫ رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫ها؟! پنج سانتی‌متره!
‫نه! معلومه که از اون بلندتره!
‫مثل همیشه که بی‌ادبه!
‫فقط با چشم حدس نزن و غر نزن!
‫اگه خیلی کوتاهه، یه اندازه ‫دقیق بهم بده.
‫پس اجازه بده با دستم ‫یه اندازه سریع بگیرم.
‫داری چیکار می‌کنی، منحرف؟!
‫این ساکورادایمون توگوئه،
‫دست‌پاچلفتی
‫نماینده کلاسِ بیش از حد جدی ‫و دست‌پاچلفتی.
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫مبصر دست‌پاچلفتی و کتابدار
‫هی، پوئه،
‫شنیدم امروز صبح دوباره با ‫ساکورادایمون-کون درگیر شدی؟
‫خیلی حسودیم می‌شه که اینقدر صمیمی هستید.
‫دیگه باید با هم وارد رابطه بشید.
‫چند بار باید بهت بگم؟ ‫بین ما همچین خبری نیست.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫ولی ما هنوز خوشحالیم، باشه؟
‫اینکه داری به یه پسر خاص ‫نزدیک می‌شی.
‫مخصوصاً وقتی قبلاً تبدیل به ‫ترمیناتور می‌شدی،
‫و هر پسری که تو راهنمایی مسخره‌ت ‫می‌کرد رو نابود می‌کردی.
‫من کسی رو نابود نکردم!
‫اون صاف و پوست‌کنده زد تو دهنشون.
‫ای بابا، این دو تا...
‫همه اینا تقصیر توگوئه!
‫اون پسر دست‌پاچلفتی و گیج...
‫من چی؟
‫کجا می‌ری، پوئم-سان؟
‫دارم می‌رم کتابخونه.
‫اوه، برای چرت زدن؟
‫تاساکی-سان بهم گفت ‫زیاد تو کتابخونه چرت می‌زنی.
‫اگه اینقدر بخوابی و شب خوابت نبره ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫به تو ربطی نداره. ‫اصلاً تو اینجا چیکار می‌کنی، توگو؟
‫نماینده کلاس
‫دارم گشت می‌زنم.
‫وظیفه‌مه که نظم مدرسه رو ‫برقرار کنم.
‫جدی؟
‫حالا، ببینم امروز چه کتابی ‫باید بخونم.
‫اولش فقط برای چرت زدن اومدم اینجا،
‫ولی تازگی‌ها به کتاب خوندن ‫علاقه‌مند شدم.
‫اوه! اون یکی به نظر خوب میاد.
‫ببخشید.
‫متاسفم. قفسه کتاب شیطونیه.
‫این همون کتابی بود که دنبالش بودی؟
‫هوم؟ آ-آره، ممنون!
‫نه، نه، خواهش می‌کنم.
‫باعث افتخارمه که کمک کردم،
‫زیبای خفته.
‫ای-این یارو!
‫این رفتارش یعنی...
‫نه، قطعاً همونه!
‫کتابدار ‫تسوکیشیما سی‌ایچی
‫ببین، نگاه کن، می‌دونستم! ‫اونم یکی از اعضای کمیته‌ست!
‫چرا تو این مدرسه هیچ آدم عادی‌ای ‫توی کمیته نیست؟!
‫ببخشید که یهویی اینجوری کردم.
‫من دستیار کتابخونه هستم، تسوکیشیما.
‫انگار این اواخر داری از کتابخونه ‫به درستی استفاده می‌کنی،
‫واسه همین خوشحال شدم.
‫ها؟
‫خب، قبلاً فقط کنار پنجره ‫می‌خوابیدی، مگه نه؟
‫با یه قیافه خیلی آروم.
‫وقتی خوابم حق نداری بهم زل بزنی!
‫این کتابخونه مجموعه خیلی ‫پرباری داره.
‫مطمئنم می‌تونی شاهکارهای زیادی پیدا کنی ‫که هنوز نخوندی.
‫اوه، ولی به نظرت وقتی اینجا کتاب می‌خونم ‫خیلی عجیب به نظر نمی‌رسم؟
‫نگران این هستی؟
‫هرچند... فکر کنم شاید حق با تو باشه.
‫وقتی با جدیت غرق کتاب خوندن می‌شی،
‫مثل یه تابلوی نقاشی زیبا می‌مونی ‫که توی موزه به نمایش گذاشتن!
‫جدی؟!
‫واقعاً؟!
‫اگه از این نویسنده خوشت میاد، ‫این یکی رو بهت پیشنهاد می‌کنم.
‫اگه دوست داشتی، خوشحال می‌شم ‫نظرت رو بدونم.
‫تسوکیشیما-کون، ما دوباره اومدیم!
‫بگو امروز چه کتابی پیشنهاد می‌کنی!
‫خب خب، خانم‌های جوان.
‫توی کتابخونه باید ساکت باشیم.
‫شاید ادای آدم‌های خاص رو دربیاره، ‫ولی واقعاً کارش رو بلده.
‫فکر کنم یه نگاهی بهش بندازم.
‫وقتی خوندش، ‫واقعاً جالب بود.
‫تسوکیشیما سی‌ایچی، درسته؟
‫می‌شناسمش.
‫آدم عجیبی بود،
‫ولی شاید دوباره ازش ‫یه پیشنهاد کتاب بخوام.
‫پوئم-سان، فکر کردم داری می‌ری ‫کتابخونه که چرت بزنی.
‫اتفاقاً این اواخر دارم کتاب می‌خونم!
‫جدی؟
‫خوشحالم که یه رو دیگه ازت ‫کشف کردم که قبلاً نمی‌دونستم!
‫اه، ای بابا! خفه شو.
‫می‌دونم!
‫می‌خوای تسوکیشیما رو ببینی؟
‫اون هم‌کلاسی منه.
‫مگه نه؟
‫ها؟!
‫این دیگه خیلی عجیبه!
‫نه!
‫این اصلاً اون نیست!
‫شاید شبیهش باشه، ولی خودش نیست!
‫ها؟ نه، خودشه.
‫تسوکیشیما، ببخشید که ‫وسط کتاب خوندنت مزاحمت شدم.
‫یه لحظه وقت داری؟
‫ها؟!
‫اصلاً اون نیست!
‫تسوکیشیما، ایشون پوئم-سان هستن.
‫ها؟!
‫گفت که از کتابی که اون روز بهش ‫پیشنهاد دادی خیلی خوشش اومده.
‫اوه، ام، ممنون بابت دیروز.
‫خواهش می‌کنم.
‫اصلاً اون نیست
‫اصلاً اون نیست!
‫ها؟ ولی اون...
‫این دیگه چیه؟
‫غرغر ‫غرغر
‫یهو وسط مطالعه‌ام مزاحم می‌شید، ‫بعد شروع می‌کنید به شوخی و خنده؟
‫من تسوکیشیما هستم، همین و بس.
‫پس اگه متوجه شدید، ‫لطفاً برید پی کارتون.
‫که این‌طور!
‫مزاحم می‌شید. مزاحم می‌شید.
‫غرغر غرغر
‫آروم باش، پوم-سان!
‫بالاخره فهمیدم چرا ‫نمی‌دونستی اون کیه.
‫خدای من، چقدر ترسناک!
‫مشکل زن‌های هیستریک ‫همینه دیگه.
‫غرغر ‫غرغر
‫هیستریک!
‫ها؟
‫این بین همه بچه‌های کلاس ‫یه چیز عادیه،
‫ولی اون در واقع...
‫هی، زیبای خفته!
‫خیلی خوشحالم که کتابی که بهت ‫پیشنهاد دادم رو خوندی!
‫تسوکیشیما یه نمونه کلاسیکه: ‫تو خونه شیر، بیرون موش!
‫شیر در خانه؟
‫شیر در خانه
‫شیر در کتابخانه
‫شیر در خانه.
‫بابت ترسوندنت متاسفم، ‫زیبای خفته.
‫ولی حقیقت داره.
‫من در واقع خیلی درون‌گراتر از ‫چیزیم که به نظر می‌رسم.
‫اما وقتی توی این فضا هستم که ‫دور و برم پر از کتاب‌های محبوبمه،
‫پس می‌خوای بگی ‫این نسخه خودِ واقعیته؟
‫می‌تونم خودِ واقعیم باشم!
‫ببین، نمی‌گم خیلی مهمه، ولی ‫میشه دیگه بهم نگی زیبای خفته؟!
‫ها؟ از این اسم خوشت نمیاد؟
‫چرا باید خوشم بیاد؟! خجالت‌آوره، تمومش کن!
‫باشه، باشه. ‫حیف شد، ولی می‌فهمم.
‫فکر کردم از اسم واقعیت ‫خجالت‌آورتر نیست،
‫ولی درک می‌کنم.
‫هی، هی، هی! اون روی تاریکت ‫یهو داره میاد بیرون!
‫تسوکیشیما، منظورت از ‫«زیبای خفته» چیه؟
‫به اون گیر نده!
‫این فقط یه لقبیه که ‫من بهش دادم.
‫آخه همیشه میومد کتابخونه ‫که چرت بزنه.
‫هرچند این لقب برای اون ‫شاید زیادی بامزه باشه.
‫«زیبای خفته» برازنده دختری که ‫مثل خرس می‌خوابه نیست،
‫خروپف خروپف
‫با دهن باز و خروپف‌های ‫وحشتناک.
‫بس کن!
‫دروغ می‌گی! من خروپف نمی‌کنم!
‫فکر کنم!
‫درسته تسوکیشیما! ‫حرفت رو پس بگیر!
‫حتی اگه با دهن باز ‫خروپف هم می‌کرد،
‫دهن باز
‫خروپف
‫باز هم پوم-سان هست!
‫معلومه که هنوز هم ‫مثل یه پرنسس بامزه‌ست!
‫پرنسس
‫تو هم دیگه باید خفه شی!
‫واقعاً هیچ آدم حسابی‌ای توی ‫کمیته این مدرسه پیدا نمیشه!
‫هرچند پوم-چان بیشتر از چیزی که ‫نشون می‌داد خوشحال بود.
‫می‌دونم. یه کتاب عالی برات ‫پیدا می‌کنم، ساکورادایمون.
‫ممنون می‌شم.
‫راستی ساکورادایمون،
‫دیدم که وقتت رو توی زنگ ناهار ‫با گشت‌زنی تلف می‌کردی.
‫دوستی نداری؟
‫هی، هی، هی! ‫نیمه‌ی تاریکت، نیمه‌ی تاریکت!
‫پرسه زدن بی‌دلیل توی مدرسه ‫اتلاف وقت نیست؟
‫بِل بِل بِل
‫اگه کتاب می‌خوندی، ‫وقتت رو بهتر صرف می‌کردی.
‫هرچند تضمینی نیست که کتاب خوندن ‫باعث بشه آدم‌حسابی بشی.
‫حالا هم که بدجوری دلش رو شکستی، ‫دیگه بسه!
‫اوه؟
‫داری از دوست‌پسرت دفاع می‌کنی؟
‫چه تحسین‌برانگیز.
‫اون! دوست‌پسرم! نیست!
‫دوربین ۱
‫دوربین 2
‫دوربین 3
‫خارج از کتابخانه
‫جیر جیر جیر
‫هی، هی، هی!
‫قهرمان‌های خشن دیگه ‫مربوط به گذشته‌ان!
‫باید خودت رو با زمانه وفق بدی،
‫می‌خوای دوباره انجامش بدم؟
‫وگرنه خواننده‌ها ولت می‌کنن.
‫سروکله زدن با آدم‌های دیوونه‌ی ‫کمیته واقعاً خسته‌کننده‌ست.
‫هی! منظورم تو هم بودی، توگو!
‫متأسفم.
‫ها؟ چی؟
‫واقعاً حرف‌های تسوکیشیما ‫ناراحتت کرده؟
‫نه...
‫فقط فهمیدم که اگه درست فکر کنم، ‫هیچ دوستی ندارم.
‫پس اون بخشش بود؟
‫نه، مهم نیست.
‫مدرسه قراره جایی برای ‫یادگیری باشه،
‫اگه دوست نداشته باشم هم ‫مشکلی پیش نمیاد.
‫نمی‌دونستم به این ‫چیزها اهمیت می‌دی.
‫می‌دونی...
‫خب، با وجود هر چی که می‌گم،
‫ما دوستیم، فهمیدی؟!
‫فهمیدی؟!
‫ج-جدی می‌گی، پوم-چان؟!
‫بیم!
‫بیم
‫چقدر چندش!
‫خیلی ممنونم، پوم-چان!
‫تو واقعاً زن فوق‌العاده‌ای هستی.
‫آره.
‫اما حقیقت این بود که...
‫اون امیدوار بود یه روزی بشه ‫همون آدم خاصِ ساکورادایمون-کون.
‫شوخی کردم!
‫دیالوگ‌های خودت رو اضافه نکن!
‫اوه، مچمون رو گرفتی؟
‫نتونستیم جلوی خودمون رو بگیریم، ‫جو بین شما خیلی خوب بود.
‫ساکورادایمون-کون، ‫ما هم دوستت هستیم، معلومه!
‫منم همین‌طور، منم همین‌طور!
‫خیلی ممنونم!
‫از مهربونی همه‌تون واقعاً تحت تأثیر قرار ‫گرفتم.
‫اون یهو سه تا دوست پیدا کرد.
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫دست‌وپاچلفتی و دامن‌کوتاه!
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫دست‌وپاچلفتی و دامن‌کوتاه!
‫گرسنمه. بریم کافه‌تریا.
‫باشه.
‫ها؟ پو کجاست؟
‫بلافاصله بعد کلاس غیبش زد.
‫اون دختر گاهی وقت ناهار ‫کلاً غیبش می‌زنه.
‫اینجاست.
‫غیب شد.
‫نیست!
‫ظرف ناهارم...
‫روزی که با دست‌وپاچلفتی ناهار خورد
‫غیب شده!
‫ها؟! نکنه خونه جا گذاشتمش؟!
‫نه، مامان همین امروز صبح گفت...
‫پو-چان، مامان امروز برات ناهار درست کرده!
‫دارم می‌ذارمش توی کیفت، باشه؟
‫امکان نداره بعد از اون فراموشش کرده باشم.
‫یعنی...
‫چی شده، پوم-سان؟
‫توگو؟! کِی اومدی...
‫عجیبه که تنها می‌بینمت.
‫آره، گاهی وقتا، ‫فقط دلم می‌خواد تنها باشم.
‫ولی به نظر می‌رسه ‫بیشتر از این حرفا درگیری.
‫گرسنمه!
‫مگه نه؟
‫ها؟!
‫این خیلی بده!
‫اوه نه، خوبم. مشکلی نیست.
‫از بوفه یه چیزی ‫می‌گیرم می‌خورم.
‫این که نشد راه حل!
‫مادرت اون رو با عشق ‫برات درست کرده!
‫بیا همین الان بریم پیداش کنیم!
‫هی! جدی می‌گم، خوبم!
‫توی کلاس نیست؟
‫حتی یادم نمیاد ‫از کیفم درش آورده باشم.
‫از این وضعیت خوشم نمیاد.
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫اصلاً دلم نمی‌خواد به دانش‌آموزای ‫مدرسه شک کنم که کار بدی کردن...
‫باید احتمال دزدی رو ‫هم در نظر بگیریم!
‫نه، اصلاً!
‫کی میاد ناهار یکی دیگه رو ‫بدزده؟!
‫معلومه! منم می‌خوام باور کنم ‫که هیچ‌کس این کارو نمی‌کنه!
‫برای همین باید حتماً ‫ظرف ناهارت رو پیدا کنیم!
‫گفتم که خوبم! ای بابا!
‫اول، بیا مرور کنیم ‫امروز چیکار کردی.
‫از اینجا شروع کردی، درسته؟
‫صبحش رو هم یادمه.
‫صبح بخیر، پوم-سان!
‫بهت گفتم اسم کوچیکم رو ‫با صدای بلند داد نزن!
‫می‌شه این سلام و احوال‌پرسی صبح رو ‫نادیده بگیریم؟
‫خودم شاهدش بودم،
‫و توی اون شلوغی، ‫غیرممکنه کسی دزدیده باشه.
‫پس اولین جایی که بعدش ‫رفتی...
‫اتاق بهداری بود؟
‫دم در لیز خوردم، ‫واسه همین رفتم چسب زخم بگیرم.
‫راست می‌گه، ایزوبوچی؟
‫آره.
‫اون دختر قطعاً ‫امروز صبح اینجا بود.
‫خوب یادمه.
‫نماینده بهداشت (و وقار)
‫چی؟!
‫«یه چسب زخم بده»؟!
‫دختر، تو دانش‌آموز دبیرستانی هستی ‫و یه چسب زخم همراهت نداری؟!
‫چه فرض عجیبی.
‫فقط یکی بهم بده.
‫بیا. زود باش یکی رو انتخاب کن.
‫پاندا یا خرس؟
‫چه بامزه!
‫آره. اینم بگیر.
‫چی؟!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟!
‫ها؟
‫ولی مامان... پدر و مادرم می‌گن باید ‫تمیزش کنم وگرنه عفونت می‌کنه!
‫مال کدوم قرنی هستی؟!
‫اطلاعاتت خیلی قدیمیه!
‫هی! بس کن!
‫فقط بگیرش زیر آب!
‫روش آب نریز!
‫گفتم بس کن!
‫دیگه هیچ‌وقت به اون زن ‫چسب‌زخم نمی‌دم.
‫تو هم خیلی لجبازی.
‫قبل از اینکه پوم-سان بیاد، ‫دانش‌آموزی اینجا نبود، درسته؟
‫آره، اول صبح بود.
‫به نظر میاد اینجا هم سرنخی پیدا نمی‌کنیم.
‫بریم جای بعدی، پوم-سان.
‫ای بابا، الان خیلی گرسنمه.
‫میز امانت
‫آره، درسته.
‫اون صبح زود اومد اینجا ‫که کتابش رو پس بده.
‫دانش‌آموز دیگه‌ای هم اینجا بود؟
‫بودن.
‫صندوق بازگشت
‫چند نفر دیگه هم مثل اون اومدن ‫که کتاب‌هاشون رو پس بدن.
‫البته وقتی داشتم کتاب رو پس می‌دادم، ‫کسی بهم نزدیک نشد.
‫منم همین رو یادمه.
‫فهمیدم. هوم...
‫اول از همه، ساکورادایمون،
‫این فکر مسخره‌ت که یکی ناهارش رو ‫دزدیده از همون اول احمقانه نبود؟
‫منم از همون اول همین رو گفتم.
‫نه، ما نمی‌دونیم.
‫شاید یه مزاحم (استاکر) ‫در کار بوده باشه.
‫هوم؟
‫ببخشید.
‫انگار اصلاً کسی رو داره!
‫جیر جیر جیر
‫توی کتابخونه هم سرنخی نبود.
‫بعدش کجا بریم؟
‫بعدی...
‫بی‌خیال. اون یکی بی‌ربطه.
‫از کجا مطمئنی بی‌ربطه؟
‫باید بررسی‌ش کنیم تا مطمئن شیم.
‫کجاست؟
‫بی‌خیال.
‫بی‌خیال نیست!
‫بعدش کجا رفتی؟
‫دستشویی!
‫مجبورم نکن بگم!
‫اون...
‫دستشویی؟!
‫درسته که مدرسه ما همیشه ‫دستشویی‌هاش تمیزه،
‫ولی با این حال، من خجالت می‌کشم ‫کیسه غذا ببرم توی دستشویی!
‫انقدر داد نزن «دستشویی»!
‫درسته که اگه ببریش توی کابین، ‫یه جای کاملاً بسته‌ست.
‫دزدیدنش غیرممکنه.
‫ولی بعدش تمام ‫مدت توی کلاس بودم،
‫واسه همین جای دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه.
‫این راهرو...
‫این مسیر برای رفتن به کلاس، ‫یه کم طولانی نیست؟
‫من این مسیر رو دوست دارم.
‫ببین، گل‌های ادریسی ‫شکوفه دادن و قشنگن، مگه نه؟
‫تو گل ادریسی دوست داری؟
‫خوشحالم که یه جنبه غافلگیرکننده ‫دیگه ازت شناختم، پوم-سان.
‫دیگه بسه!
‫اه، دیگه بسه!
‫دارم میرم پیش ‫دخترا توی کافه‌تریا!
‫تو هم میای؟
‫تو هم حتماً ‫چیزی نخوردی، نه؟
‫آره.
‫ببخشید که هیچ کمکی ازم برنیومد.
‫اوه، پو اینجاست!
‫ساکورادایمون-کون هم باهاته؟
‫بیا پیش ما بشین.
‫کجا بودی، پو؟
‫خب، یه چیزی رو گم کردم.
‫واسه همین داشتم مسیرهایی که ‫از صبح رفتم رو دوباره چک می‌کردم.
‫ها؟ حالت خوبه؟
‫چی گم کردی؟
‫پس یعنی رفتی بهداری ‫و کتابخونه هم سر زدی؟
‫حتماً خسته شدی.
‫تاساکی-سان، تو از کجا اینا رو می‌دونی؟
‫ها؟ چی رو؟
‫از کجا می‌دونی که ما تازه ‫از بهداری و کتابخونه برگشتیم؟!
‫ها؟ چون کل صبح رو با پو بودم.
‫پوئم-سان.
‫چیزی که می‌خوام بگم ‫شاید خیلی براتون شوک باشه.
‫ببخشید؟
‫با این حال، باید بگم!
‫به خاطر اخلاقیات این مدرسه!
‫و از همه مهم‌تر،
‫به خاطر خودت!
‫کسی که ناهار پوئم-سان رو دزدید...
‫تو بودی،
‫مگه نه، تاساکی-سان؟!
‫ها؟
‫ناهار؟
‫اوه نه، هیچی نیست.
‫اگه تمام مدت با پوئم-سان بودی،
‫خیلی راحت می‌تونستی ناهارش رو ‫بدون اینکه کسی بفهمه بدزدی!
‫اوه!
‫انگار دستم رو خوندی، ‫ساکورادایمون-کون!
‫ادامه بده!
‫این کار رو نکن.
‫هنوز هم دیر نشده! ناهاری که ‫دزدیدی رو پس بده!
‫چه آدم ساده‌لوحی!
‫فکر کردی ناهارش هنوز باقی مونده؟!
‫ت-تو نمی‌تونی این کار رو کرده باشی!
‫چه کار بی‌رحمانه‌ای!
‫با این وضع، پوئم-سان...
‫خیلی زود گرسنه‌اش می‌شه!
‫پو، تو با خودت ناهار آورده بودی؟
‫واسه همینه که گاهی اوقات ‫موقع ناهار غیبت می‌زنه؟
‫اوه، خ-خب، آره.
‫می‌تونستی با ما ‫بخوریش. پس چرا؟
‫از کوهیناتا پوئم-سان از کلاس ۱-۶ ‫خواهش می‌کنم به دفتر بیاد.
‫آ-آره...
‫مادرتون اینجاست.
‫اوه؟
‫آه، پو-چان!
‫اینجا! این طرف!
‫خیلی متاسفم!
‫مامان حواسش نبود و یادش رفت ‫بذارتش توی کیفت!
‫باشه.
‫فکر کردم ممکنه گرسنه بمونی، ‫واسه همین با عجله آوردمش!
‫باشه مامان. اشکالی نداره.
‫سلام خانم!
‫سلام.
‫اوه خدای من، تاساکی-چان و آکینا-چان.
‫شما دو تا که تازگی‌ها اصلاً نیومدید ‫پیش ما، دلم براتون تنگ شده بود.
‫مامان، بسه.
‫اوه خدای من، این دیگه کیه؟
‫از آشنایی باهات خوشبختم.
‫من ساکورادایمون توگو هستم—
‫اوه!
‫خیلی چیزها درباره‌ات ‫از پو-چان شنیدم!
‫اون بهم گفت که یه پسر مبصر ‫خیلی جالب توی کلاسشون هست.
‫مگه نه؟
‫مامان، بسه!
‫هی، چه جور ‫ناهاری براش درست کردی؟
‫عزیزم، می‌خوای ببینی؟
‫خیلی به ناهار امروز افتخار می‌کنم!
‫مامان! بسه!
‫پرش کردم از چیزهایی که پو-چان دوست داره!
‫پو چان ♥
‫ا-این پری‌کیوره؟
‫یه جورایی حدس می‌زدم ‫یه چیز بامزه باشه، ولی...
‫اینم مال الان نیست، ‫مال ۱۰ بار پیشه، درسته؟
‫واقعاً عاشق «چور چری» بودی، نه؟
‫مامان! بسه!
‫خیلی وقته مامان پو رو ندیده بودیم، ‫ولی ازش خوشم میاد.
‫ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫خیلی بامزه‌ست.
‫بجنب پو. خیلی خوشمزه‌ست! بخورش!
‫پوئم-سان، ‫خجالت کشیدن نداره.
‫منم با خواهر کوچیکم ‫«سول کچینگ! پری‌کیور» می‌دیدم!
‫از دوست داشتن یکی از شاهکارهای ‫این سری خجالت نکش!
‫ساکورادایمون-کون، اشتباه می‌کنی.
‫مشکل این نیست.
‫فقط بحث پری‌کیور نیست.
‫همیشه برام ناهار با طرح شخصیت‌های ‫انیمه و مانگای مورد علاقه‌م درست می‌کنه.
‫فکر می‌کنه ازشون لذت می‌برم.
‫مامانم خیلی سرش شلوغه، ‫واسه همین هر روز این کار رو نمی‌کنه،
‫ولی هر بار یه شخصیت متفاوته.
‫چطور بهش بگم چون خجالت‌آوره ‫دیگه این کار رو نکنه؟
‫واقعاً دردسره.
‫ای بابا.
‫ساکورادایمون-کون، یه لحظه بیا.
‫تو واقعاً آدم فوق‌العاده‌ای‌ها، ‫پوئم-سان! خیلی مهربونی!
‫اون ناهارهای بامزه هم خیلی بهت میاد!
‫ای بابا! تو دخالت نکن!