‫ رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫امروز زود اومدی.
‫هی!
‫وا!
‫با کله رفت توش.
‫باز تو؟
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫رنگ موهات و قد دامن‌ت ‫اصلاً مناسب نیست!
‫اون دو تا دوباره افتادن به جون هم.
‫غر نزن! هر روز همین بساط رو داری!
‫عجیبه که می‌تونه این‌طور ‫جواب ساکورادایمون-کون رو بده.
‫به تو هیچ ربطی نداره!
‫اتفاقاً خیلی هم به ‫من ربط داره!
‫هر دومون ‫دانش‌آموز این مدرسه‌ایم،
‫و من هم نماینده کلاسم،
‫پس باید مدام بهت تذکر بدم!
‫نماینده کلاس
‫و من هم چند ‫بار باید بگم؟!
‫من هیچ قانونی رو زیر پا نذاشتم!
‫توی دفترچه قوانین فقط نوشته ‫«در چارچوب عرف جامعه»!
‫رنگ کردن موها با رنگ‌های جیغ ‫و پوشیدن دامن کوتاه
‫الان دیگه عادیه، فهمیدی؟!
‫اصرار داری که عادیه،
‫ولی آیا این لباسی که بهش میگی عادی،
‫طوری هست که لباس زیرت ‫معلوم بشه؟
‫اگه این برای تو عادیه،
‫یعنی داری می‌گی دوست داری ‫دیده بشی!
‫چی؟!
‫عمراً اگه باشم!
‫تازه، مگه می‌تونی ‫واقعاً چیزی ببینی؟!
‫نه، متأسفانه باید بهت بگم
‫که تا حالا دو سه باری ‫دیدمشون!
‫راستی یادم افتاد.
‫از اون لباس زیری که پوشیده بودی
‫هم خوشم نیومد. مخصوصاً پسرپسند بود!
‫ن-نگاه نکن، منحرف!
‫و «غرایز جنسی»؟ ‫داری چرت و پرت‌های نامفهوم میگی!
‫اوه، عذر می‌خوام.
‫ساده‌تر بگم، ‫خیلی سکسی بودن.
‫بمیر!
‫هی، وایسا!
‫خشونت قطعاً ‫خلاف قوانین مدرسه‌ست!
‫باید این رو به مدرسه گزارش بدم،
‫باید اسم و ‫کلاس‌ت رو بهم بگی!
‫یه رنگین‌کمون توی نسیم خوش مه ‫تکون خورد.
‫نماینده کلاس دست‌وپاچلفتی
‫ای بابا!
‫اون نماینده کلاس منحرف ‫واقعاً سمجه.
‫ساکورادایمون-کون واقعاً ‫آدم خشک و بی‌انعطافیه.
‫اگه اسم و کلاس‌ت رو می‌دونست،
‫تمام زنگ تفریح رو مثل کنه ‫بهت می‌چسبید.
‫واقعاً نمی‌خوای که ‫اسمت رو بفهمه.
‫مخصوصاً با دلایلی ‫که تو داری، کوهیناتا.
‫بس کن!
‫اگه اون بفهمه، سکته می‌کنم!
‫هی، کوهیناتا!
‫بله؟
‫کلاس جبرانی ریاضی ‫کسانی که تعیین شدن اینجا بمونن!!
‫چه کوفتیه. فقط چند تا کلاس رو ‫پیچونده بودم.
‫تازه، چرا الان تنهام؟
‫ببخشید!
‫ساکورادایمون؟!
‫صبر کن، آروم باش!
‫من که کار اشتباهی نکردم!
‫فقط برای کلاس جبرانی اینجام!
‫اوه، تویی؟
‫کلاس‌های جبرانی باید بین همه ‫کلاس‌ها مشترک باشه،
‫ولی فقط تو اینجایی؟
‫آ-آره، خب؟ مشکلیه؟
‫اصلاً تو برای چی اینجایی؟
‫پیغامی از طرف معلم ریاضی، ‫موراتا-سنسی آوردم.
‫اون مجبور شد بره یه جلسه فوری،
‫پس اگه امروز این برگه رو تحویل بدی، ‫می‌تونی بری خونه.
‫جدی؟
‫چی، همین؟ ‫این‌طوری نترسونم.
‫خب، بیا با تمام توان انجامش بدیم.
‫تو هم کلاس جبرانی داری؟!
‫خیلی خب، من دارم میرم خونه.
‫باشه.
‫خسته نباشی. مراقب خودت باش.
‫می‌دونم که خودم تو ریاضی خیلی خوبم،
‫ولی فکر می‌کردم مسائل این برگه ‫خیلی ساده‌ان.
‫واقعاً خنگی یا چی؟
‫تق و توق
‫چی؟ عصبانیه؟
‫کلافه‌ست؟
‫من همیشه...
‫به سخت‌کوشی معروف بودم،
‫ولی از نظر توانایی درسی ‫خیلی ضعیفم.
‫پس واقعاً خنگه.
‫من توی ریاضیات به طرز فاجعه‌باری ‫بد هستم.
‫ظاهراً توی تفکر ‫منعطف مشکل دارم.
‫آره، به نظر میاد توی فکر کردن ‫خیلی خشک و انعطاف‌ناپذیری.
‫حقته.
‫جوابی ندارم که بدم.
‫من که نماینده کلاسم، باید ‫برای بقیه الگو باشم.
‫واقعاً برام شرم‌آوره.
‫هی! می‌خوای بهت ریاضی یاد بدم؟
‫در عوض...
‫نه، لازم نیست.
‫اگه خودم این مسائل رو حل نکنم، ‫فایده‌ای نداره.
‫واسه همینه که این‌قدر افتضاحی!
‫باید منعطف‌تر باشی!
‫توی کلاس، معلم بهت یاد میده ‫چطور مسائل رو حل کنی، مگه نه؟
‫معلومه. کلاس درسه دیگه.
‫اینم کلاس درسه! ما توی ‫کلاس جبرانی هستیم!
‫کسی گفته اینجا امتحانه؟
‫همش داری پیش‌فرض‌های اشتباه می‌سازی! ‫واسه همینه که این‌قدر خشکی!
‫خب، چی کار می‌کنی؟
‫خواهش می‌کنم بهم یاد بده.
‫خیلی ممنونم.
‫به لطف تو، ‫زودتر تمومش کردم.
‫جدی؟
‫باعث شدی یه چیزی رو بفهمم.
‫کاملاً حق با توئه که پیش‌فرض‌هام ‫باعث شده بود خشک و انعطاف‌ناپذیر بشم.
‫تا الان همیشه فکر می‌کردم ‫تو دانش‌آموز دردسرسازی هستی.
‫ولی در واقع خیلی مهربونی.
‫مجانی این کار رو نکردم.
‫در عوض، می‌خوام رنگ مو و قد دامن ‫من رو نادیده بگیری!
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫چی؟!
‫چرا نه؟! خسیس!
‫همون‌طور که صبح گفتم،
‫نمی‌تونم اجازه بدم لباس‌های سکسی بپوشی
‫با دامنِ اون‌قدر کوتاهی که ‫لباس زیرت معلومه.
‫هنوز داری اون موضوع ‫رو کش می‌دی؟!
‫اگه بخوام کاملاً بی‌طرفانه بگم، ‫تو خیلی جذابی.
‫برای همین می‌خوام که ‫بیشتر مراقب خودت باشی.
‫نمی‌خوام برای دختر مهربون و ‫دوست‌داشتنی‌ای مثل تو خطری پیش بیاد.
‫ها؟!
‫جدی؟
‫به هر حال، به لطف تو یاد گرفتم ‫که منعطف‌تر باشم.
‫تا پنج سانتی‌متر بالای زانو رو ‫اجازه می‌دم.
‫این یه استثنای ویژه‌ست.
‫این که کافی نیست!
‫تازه، بالاخره اسمت رو هم فهمیدم.
‫ها؟
‫روی برگه‌ای که دستت بود نوشته بود.
‫صندوق ورودی
‫کوهیناتا پوئم
‫اوه، کوهیناتا... بیشو؟ هوهومی-سان؟
‫اسمش...
‫چی؟
‫پوئمه. مشکلی داری؟
‫با حروف «هوهومی» نوشته می‌شه ‫ولی «پوئم» خونده می‌شه!
‫مشکلی باهاش داری؟!
‫دبیرستان کومازاوا
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم کی ‫درهای مدرسه رو می‌بنده،
‫ولی تمام این مدت تو بودی، نه؟
‫من کسی‌ام که بازشون هم می‌کنم.
‫کلید رو با خودم می‌برم خونه.
‫ها؟! جدی؟! ‫صبح‌ها هم همین‌طور؟!
‫وظیفه نماینده کلاسه که حواسش به ‫تک‌تک بچه‌ها موقع اومدن باشه.
‫من از همه زودتر می‌رسم!
‫و از همه دیرتر هم می‌رم!
‫بهتره این همه انرژی رو ‫صرف درس‌هات کنی.
‫از همه دیرتر! از همه دیرتر! از همه دیرتر!
‫حق با توئه.
‫امروز به خاطر من ‫مجبور شدی تا این وقت شب بمونی.
‫از تو عذر می‌خوام، پوئم-سان.
‫اسم کوچیکم رو صدا نزن!
‫ب-ببخشید.
‫قبول دارم که ‫مشت‌های محکمی داری،
‫ولی هنوزم خطرناکه که بذارم ‫این وقت شب تنها بری خونه.
‫خب پس خودت انجامش بده.
‫من رو تا خونه برسون!
‫ها؟
‫شوخی کردم. فقط شوخی کردم.
‫بسیار خب.
‫نه، نه! شوخی کردم!
‫لازم نیست تا اون حد برام زحمت بکشی!
‫نه، نگرانت هستم.
‫تا خونه همراهیت می‌کنم.
‫قبلاً هم گفتم،
‫ولی دامن تو از اساس محرکه.
‫راستی، اسمت چیه؟
‫فکر می‌کردم می‌دونی.
‫ساکورادایمون هستم.
‫نه، نه، منظورم اسم کوچیکته!
‫انصاف نیست که تو اسم کامل من رو ‫بدونی ولی من اسم تو رو ندونم.
‫اوه، توگوئه.
‫ساکورادایمون توگو.
‫راهنمایی کجا بودی؟ ‫من شیرهاتا بودم.
‫راهنمایی؟
‫راهنمایی ناکاته.
‫تو راهنمایی ناکاته بودی؟
‫خونه‌مون دقیقاً روی مرز بین ‫منطقه شیرهاتا و ناکاتاست!
‫اگه خونه‌مون ۵۰ متر اون‌طرف‌تر بود، ‫منم ناکاته می‌رفتم!
‫جدی؟
‫هی، همیشه همین‌طوری بودی؟
‫چطوری؟
‫خیلی جدی؟ ‫اون‌قدر که احمقانه وظیفه‌شناسی.
‫خب، پدرم مرد سخت‌گیریه،
‫برای همین از بچگی بهم یاد داد ‫که درست زندگی کنم.
‫نتیجه‌اش این شده که هم‌کلاسی‌هام ‫می‌گن بودن با من خسته‌کننده‌ست،
‫یا بهم می‌گن آدم بی‌مزه.
‫بیچاره!
‫پس ازش دلخور نیستی؟ از پدرت؟
‫نه، نه چندان.
‫واقعاً؟
‫من که ازش دلخور می‌شدم.
‫حداقل به خاطر اسمم، تا آخر عمر ‫ازش متنفر می‌شدم!
‫حالا که حرفش شد، پوئم-سان...
‫کوهیناتا-سان، چرا نمی‌خوای ‫اسمت رو صدات کنم؟
‫ها؟! چون خجالت‌آوره، ‫داشتن یه اسم عجیب و غریب و پرطمطراق!
‫وقتی پیر بشم، بیمارستان ‫قراره این‌طوری صدام کنه!
‫کوهیناتا پوئم-سان.
‫اوه، بله!
‫این آزار و اذیت در طول زمانه!
‫ولی اسم قشنگیه.
‫کجاش قشنگه؟!
‫اصلاً بهم نمیاد!
‫پدر و مادرم حتماً یهویی ‫این اسم رو انتخاب کردن.
‫تماس ورودی
‫مامان
‫اه، حرف از گرگ بزن!
‫الو؟
‫آره، ببخشید! دارم میام خونه!
‫چی؟ من هنوز هیچی نخوردم!
‫نه، نه، نذار بخورتش!
‫به لیری بگو!
‫بهش بگو مال منه و نباید بخورتش!
‫آره، من می‌خوامش!
‫من می‌خوامش!
‫اوه، خدای من!
‫می‌خوام روش پنیر بریزم!
‫ای بابا!
‫کلی برای اون همبرگر ‫لحظه‌شماری کرده بودم!
‫بعداً می‌بینمت.
‫چی؟
‫تو دختر بامزه‌ای هستی.
‫اسمت خیلی بهت میاد. خیلی زیاد.
‫خفه شو.
‫خفه شو!
‫خفه شو، خفه شو، خفه شو!
‫ور نزن! داریم می‌دویم بریم خونه!
‫درسته.
‫وگرنه استیکت سرد می‌شه.
‫لعنتی!
‫نماینده کلاس احمق و دست‌پاچلفتی.
‫بسه دیگه، خجالتم نده!!
‫کوهیناتا
‫ممنون.
‫بابت این موضوع ببخشید.
‫راهت خیلی ‫دور شد، نه؟
‫راستش، نه اون‌قدرها.
‫تازه، وظیفه نماینده کلاس اینه که ‫مراقب تک‌تک دانش‌آموزها باشه.
‫فردا می‌بینمت، ‫کوهیناتا-سان.
‫هی!
‫تو... می‌تونی اسم کوچیکم رو بگی.
‫منم... می‌خوام اسم تو رو بگم.
‫توگو.
‫باشه. فردا می‌بینمت، ‫پوئم-سان.
‫آره، اسم قشنگیه.
‫خفه شو!
‫نمی‌دونم اون پسر کجا زندگی می‌کنه.
‫گفت راهنمایی ناکاته بوده، ولی...
‫من اومدم!
‫خونه‌اش همین‌جاست؟!
‫هی! صبر کن، صبر کن توگو!
‫تو اینجا زندگی ‫می‌کنی؟!
‫آره. منم تعجب کردم.
‫البته بعد از توضیحاتی که دادی، ‫دیگه برام منطقی به نظر می‌رسه.
‫اگه خونه‌ام پنجاه متر اون‌طرف‌تر بود، ‫منم ناکاته‌ای می‌شدم!
‫راست می‌گی! دقیقاً همین‌جا!
‫خونه‌ی ‫کوهیناتا
‫خونه‌ی ‫ساکورادایمون
‫ولی این خیلی عجیبه، نه؟!
‫یعنی ما این‌قدر نزدیک هم زندگی می‌کنیم ‫ولی هیچ‌وقت تو راه مدرسه ندیدیم همو...
‫من از همه زودتر می‌رسم!
‫و از همه دیرتر هم می‌رم!
‫خیلی از قطعات پازل ‫بالاخره سر جاشون قرار گرفتن.
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫دست‌وپاچلفتی و دامن کوتاه!
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫دست‌وپاچلفتی و دامن کوتاه!
‫یه نوشیدنی تو راه برگشت از مدرسه، ‫واقعاً لذت‌بخشه.
‫خیلی وقته که این‌طوری با هم وقت ‫نگذرونده بودیم، مگه نه؟
‫دوستای دختر مدرسه‌ای با دست‌وپاچلفتی درگیر می‌شن
‫کوهیناتا، تو که یه مدته ‫کلاس‌های جبرانی داری.
‫تو دختر بامزه‌ای هستی.
‫کوهیناتا، کجایی؟
‫اوه، هیچی نبود!
‫از اینا بگذریم، کوهیناتا،
‫چند نفر گفتن دیدنت که داری با ‫ساکورادایمون-کون برمی‌گردی خونه،
‫راسته؟
‫هـ-ها؟!
‫مـ-مگه می‌شه من با همچین پسری ‫پیاده برگردم خونه!
‫مگه نه؟
‫ساکورادایمون-کون دشمن خونی ‫کوهیناتاست!
‫دقیقاً!
‫باید همین‌طوری ادامه بدم و گولشون بزنم...
‫شماها اینجا چیکار می‌کنید؟!
‫خوردن و آشامیدن تو راه مدرسه ‫ممنوعه!
‫اصلاً هم نتونست گولشون بزنه.
‫همه‌تون، این یه تخلف آشکار ‫از قوانین مدرسه‌ست!
‫باید اسم و ‫کلاس‌هاتون رو یادداشت کنم!
‫کلاس ۱-۶، تاساکی.
‫منم همین‌طور، آکینا.
‫نباید بذارم قضیه‌ی توگو لو بره!
‫قطعاً مسخره‌ام می‌کنن!
‫بعید می‌دونم این پسر بفهمه، ولی...
‫اون چشمک برای چی بود؟!
‫می‌خوای با اون قیافه‌ی بامزه‌ات ‫از این مخمصه فرار کنی، پوئم-سان؟!
‫اسم کوچیکمو صدا نزن ‫و حواست به سیگنال باشه!
‫و-ولی خودت اجازه دادی ‫که اسمتو صدا کنم.
‫هر چیزی وقت و جای خودشو داره!
‫تازه، چی شد که دیگه ‫دروازه‌های مدرسه رو نمی‌بندی؟
‫این هفته شیفت‌بندی‌مون عوض شده.
‫واسه همین کاری نداشتم، ‫دارم تو شهر گشت می‌زنم.
‫شما دو تا کِی با هم دوست شدید؟
‫آره، پوئم.
‫پوئم؟
‫ما تو دبستان به این دختره ‫می‌گفتیم پوئم.
‫بعضی وقتا هم پوئم-پوئم!
‫پوئم-پوئم؟!
‫ولی وقتی بزرگ‌تر شد و فهمید...
‫من از این اسم متنفرم!
‫از امروز به بعد، ‫هر دوتون باید فامیلی‌ام رو صدا کنید!
‫ها؟
‫چرا؟!
‫اسم قشنگیه که!
‫آه، دیگه بسه این بحث!
‫هی، ساکورادایمون-کون، ‫تو واقعاً می‌فهمی چی به چیه، نه؟
‫بیا اینجا پیش ما بشین.
‫بفرما، یه کم قهوه امتحان کن.
‫اوه، ممنون از لطفتون.
‫ای وای! می‌خواستید منو ‫شریک جرمِ خرید خوراکی کنید!
‫چرا گذاشتی کار به اینجا بکشه؟
‫ای بابا، این دو تا چی کار می‌کنن؟
‫ایول، این یارو خیلی باحاله!
‫بخورش! بخورش و آزاد شو!
‫چی؟! دو به یک نامردیه!
‫پوئم، تا فرصت هست بده بخوره!
‫قهوه‌ت رو بگیر! زود باش!
‫ها؟
‫این برخلاف اصول منه!
‫ها؟!
‫قهوه‌ی... نصفه‌خورده‌م!
‫بس کنید!
‫می‌خواید به زور بریزید تو دهنش؟!
‫زود باش، زود باش!
‫الان وقتشه!
‫داغه!
‫من هنوز در حال گشتم، پس می‌رم.
‫دفعه بعد، اینو به مدرسه ‫گزارش می‌دم!
‫حتماً!
‫خداحافظ.
‫از دستمون عصبانی شد.
‫متأسفم.
‫خیلی خنده‌دار بود!
‫چرا عذرخواهی می‌کنی؟
‫به‌طور غیرمنتظره‌ای باحال بود!
‫آره! از چیزی که فکر می‌کردم ‫راحت‌تر می‌شد باهاش حرف زد.
‫آدم نباید از روی ظاهر قضاوت کنه، نه؟
‫گوش کن! یه لحظه اینجا صبر کن.
‫الان برمی‌گردم!
‫هی!
‫چی شده، پوئم-سان؟
‫اوه، ببخشید. ببین...
‫بابت اون موقع واقعاً حس بدی دارم.
‫مطمئن نبودم متوجه شده باشی.
‫هم؟
‫خب، حالا که بالاخره ‫شروع کردیم با هم حرف زدن...
‫نمی‌خواستم ‫سوءتفاهم برات پیش بیاد.
‫اون دو تا شاید این‌طوری باشن، ولی خب...
‫آدمای واقعاً خوبی هستن، می‌دونی؟
‫پس، خب...
‫می‌دونم.
‫اوه؟
‫بالاخره اونا دوستای تو هستن.
‫با این حال، قانون قانونه.
‫پس بهشون هشدار می‌دم که ‫بعد مدرسه بیرون غذا نخورن.
‫دفعه دوم، باید تعهدنامه بنویسن.
‫آ-آره.
‫درسته. ممنون، تو...
‫هی، یه سوال!
‫اگه اول بریم خونه و بعدش ‫بریم چای بخوریم، مشکلی نداره؟
‫مگه بچه مدرسه‌ای هستی؟
‫آره! اون مشکلی نداره!
‫جدی؟!
‫عجب آدم منعطفیه!
‫پس بیا یه وقت با هم چای بخوریم!
‫البته بعد از اینکه رفتیم خونه!
‫حتماً، مشکلی نیست!
‫هی، شما دو تا چی...
‫نگران نباش، قرار نیست ‫محبوب جدیدت رو ازت بگیریم.
‫چی؟!
‫بین ما همچین خبری نیست!
‫نماینده کلاس دست‌وپاچلفتی و مسئول بهداشت
‫شما سه تا!
‫دویدن توی راهرو خلاف قوانینه!
‫ببخشید، ساکورادایمون-کون!
‫الان توی بوفه ‫مدرسه تموم می‌شن!
‫نکنه داریم ساکورادایمون-کون رو ‫دست‌کم می‌گیریم؟!
‫وایسا!
‫اووه، دنبالمون دوید!
‫چه حرکت دست‌وپاچلفتیِ کلاسیکی!
‫حداقل جلوی پات رو نگاه کن!
‫داری می‌خوری به...
‫تق!
‫آکینا!
‫آکینا؟!
‫یه...
‫یه جذابِ روپوش‌سفید!
‫معلوم هست داری چیکار می‌کنی ‫توی پله‌ها، احمق؟!
‫خطرناکه، بچه پررو! هی!
‫جایی‌ت که آسیب ندیده، دیده؟!
‫راستش رو بگو! هی!
‫نـ-نه، ندیده!
‫هی، تو!
‫ممنون که نجاتش دادی، ‫ولی مراقب لحن حرف زدنت باش!
‫ها؟!
‫من فقط دارم وظیفه‌ام رو ‫توی کمیته انجام می‌دم!
‫فهمیدی، بچه؟
‫کمیته؟
‫ایزوبوچی!
‫ساکورادایمون!
‫ایزوبوچی، تو آکینا-سان رو نجات دادی؟
‫ممنون.
‫این یارو دوستته؟
‫اون ایزوبوچی یوئه.
‫خب، گاهی اوقات توی کمیته ‫همدیگه رو می‌بینیم.
‫اون مسئول بهداشته.
‫مسئول بهداشت
‫مسئول بهداشت؟!
‫با این قیافه و رفتار؟
‫چیه، ها؟!
‫منم روپوش سفید پوشیدم،
‫کمیته بهداشت (و وقار)
‫پس هرکی ببینه می‌فهمه که ‫مسئول بهداشتم، آره!
‫کمیته بهداشت (و وقار)
‫نه، قیافه‌ت بیشتر شبیه گنگستراست!
‫اصلاً مسئول بهداشت که ‫روپوش سفید نمی‌پوشه!
‫الان وقت این حرفای چرت نیست!
‫ساکورادایمون، ‫یه شکایت ازت دارم!
‫تذکر دادن به دانش‌آموزا برای ‫دویدن توی راهرو
‫وظیفه نماینده ‫کلاسه، مگه نه، هان؟!
‫کاملاً درستی می‌گی.
‫هیچ جوابی برای این ندارم.
‫اما قبل از اینکه حرف بزنی، ایزوبوچی،
‫خودت داری یه نکته مهم رو ‫نادیده می‌گیری.
‫چی؟!
‫درست قبل از اینکه آکینا-سان بیفته، ‫مچ پاش پیچ خورد.
‫مگه وظیفه مسئول بهداشت نیست که ‫زودتر از همه
‫به دانش‌آموز آسیب‌دیده رسیدگی کنه؟
‫تو دیگه کی هستی! بهت گفتم ‫راستش رو بهم بگو!
‫بیا بریم!
‫ببخشید!
‫پات!
‫مچ پات پیچ خورده، نه؟!
‫آ-آره!
‫خیلی خب! محکم بگیر!
‫آ-آره!
‫دارم می‌برمت ‫به اتاق بهداری!
‫هی، جای دیگه‌ای که ‫آسیب ندیدی، نه؟!
‫م-من خوبم!
‫خوبه! حرکت کن، حرکت کن!
‫می‌دونی، اون حس و حالش ‫خیلی شبیه توئه.
‫مورد اورژانسی داریم! زود باش!
‫آره.
‫زود باش، زود باش، زود باش!
‫اون خیلی نسبت به کارش پرشوره.
‫روز بعد خبرهای بیشتری رسید.
‫اون ایزوبوچی-کون؟ ظاهراً واقعاً ‫یه خلافکار سابق بوده.
‫شنیدم تو راهنمایی کلی ‫دردسر درست کرده.
‫یه خلافکار «سابق»؟
‫اون هنوزم کاملاً یه خلافکاره.
‫نه، ظاهراً خیلی آروم‌تر از ‫قبلاهاش شده.
‫شاید زبونش تند باشه، ‫ولی خیلی هوای بقیه رو داره.
‫هی!
‫بغل کردن عروس‌وارش انقدر معروفه که ‫یه صف از مشتری‌های دائم داره.
‫هی!
‫باهاش مثل وسایل شهربازی رفتار می‌کنن؟!
‫نمی‌فهمم.
‫واقعاً انقدر خوبه که ‫اون عروس‌وار بغلت کنه؟
‫خب، آره، حس خوبیه.
‫تیپش یکم عجیبه، ‫ولی خیلی جذابه.
‫ببین، اونجا یه طرفدارش رو ببین.
‫هوف... هوف...
‫آکینا...
‫«اون عالی می‌شه! ‫خیلی دوست دارم انجامش بدم!»
‫ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫«می‌خوام این کارو کنم! می‌خوام اون کارو ‫کنم!»
‫آره، می‌فهمم! ‫خیلی خوب می‌فهمم!
‫هوم، بغل کردن عروس‌وار، هان؟
‫با اینکه همه‌تون...
‫حالت خوبه، پوئم-سان؟!
‫توگو!
‫صبر کن، تو توی ذهن من چیکار می‌کنی؟!
‫ام، دکتر،
‫همیشه آزاردهنده‌ست. واقعاً آزاردهنده.
‫حالم خیلی خوب نیست.
‫مثلاً همین وقت ناهار امروز.
‫امروز خیلی هوا گرمه.
‫«مرغ سوخاری بگیرم؟ ‫یا گیوزا؟»
‫می‌تونی بری بهداری.
‫حتی از انتخاب ناهارت هم ‫می‌شه شخصیتت رو فهمید.
‫امروز واقعاً هوا گرمه.
‫همه تصمیم‌های بزرگ زندگی، اساساً ‫از همین انتخاب‌های ناهار شروع می‌شن.
‫سخنرانی مدیر هم که تمومی نداره.
‫ممکنه یکی غش کنه.
‫خیلی گرمه!
‫اوه، حالم داره بد می‌شه.
‫ها؟ منم همین‌طور...
‫دست‌پاچه نشید، همگی!
‫من، نماینده بهداشت، ‫این چسب‌های تب‌بر رو پخش می‌کنم!
‫اگه حالتون خوب نیست، ‫صادق باشید و دستتون رو بلند کنید!
‫ساکورادایمون!
‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی، هان؟!
‫اشتباه برداشت نکن، ایزوبوچی.
‫فقط اومدم لطفت رو جبران کنم.
‫دیروز، تو کمکم کردی ‫که با شکست‌هام کنار بیام،
‫پس بذار امروز من بهت کمک کنم.
‫با پخش کردن چسب‌های تب‌بر!
‫اِه! منو با خودت پایین نکش، ‫ساکورادایمون!
‫بیا، اینم یه چسب تب‌بر!
‫اگه حالتون بده، دستتون رو بلند کنید!
‫احمقن.
‫دوباره دارن با هم حماقت می‌کنن.
‫اوه نه...
‫اون‌قدر احمقانه‌ست که دارم از حال می‌رم...
‫پو؟!
‫ایزوبوچی-کون! ساکورادایمون-کون!
‫به دردسر افتادیم! پوئه!
‫پوئم-سان؟!
‫ایزوبوچی! دیگه چسب تب‌بر ندارم!
‫یه چسب تب‌بر به پوئم-سان برسون!
‫چِش!
‫منم تموم کردم!
‫تازه کلی هم عمده خریده بودم!
‫گرمای امروز وحشتناکه.
‫چاره دیگه‌ای نیست.
‫به سمت اتاق بهداری!
‫مستقیم به اونجا!
‫من می‌برمش!
‫ایزوبوچی! بسپارش به من!
‫وظیفه نماینده بهداشته که ‫مریض‌ها رو حمل کنه!
‫برو عقب، ساکورادایمون!
‫اوه نه... اون‌قدر احمقن که حتی ‫موقع بیهوشی هم حسشون می‌کنم!
‫کدومشون می‌خواد منو ببره؟!
‫کدومشون؟!
‫اون نماینده کلاس دست‌وپا چلفتی؟!
‫یا اون نماینده بهداشتِ ‫بزه‌کارِ سابق؟!
‫هیچ‌کدومشون رو نمی‌خوام!
‫پو!
‫شانست رو از دست دادی، مگه نه؟
‫بی‌خیال بابا.
‫اون زن قطعاً یه بزه‌کاره!
‫نه، دختر خوبیه.