‫ رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫نماینده کلاس
‫قوانین
‫صبح نماینده کلاس زود شروع می‌شه.
‫الان دارم می‌رم گشت‌زنی.
‫نکنه پوم-سان هنوز خوابه؟
‫خیلی خوب می‌خوابه.
‫همون‌طور که می‌دونید،
‫خونه‌ی ‫کوهیناتا
‫خونه‌ی ‫ساکورادایمون
‫خونه‌ی ساکورادایمون-کون ‫خیلی به خونه‌ی پوئم-چان نزدیکه.
‫پوئم-سان؟
‫چیه؟
‫هوم؟
‫اوه، ببخشید، اشتباه گرفتم.
‫تو دوستِ خواهر بزرگ‌ترمی؟
‫ها؟
‫منظورم اینه که تنها کسی ‫با اسم اینقدر عجیب،
‫باید خواهر بزرگ‌ترم باشه.
‫پو-چان!
‫بیا پایین برای صبحانه!
‫حتی اگه امروز تعطیلی، ‫نمی‌تونی تا ابد بخوابی.
‫یک روز تعطیل با دختر دست‌وپاچلفتی
‫فقط ساعت ۸:۳۰؟
‫پو-چان!
‫صبح بخیر.
‫چرا قبل از خوردن نمی‌ری دست‌وصورتت رو ‫بشوری؟
‫ها؟ خوبم. بعداً انجامش می‌دم.
‫پس دیگه منو سرزنش نکن.
‫مامانت بهت هشدار داد.
‫گیج‌کننده است.
‫پس تو هر روز صبح ‫می‌دوی، لیریک-سان؟
‫عالیه.
‫با اون پاهات دامن بپوشی و نشون بدی ‫مثل آبجیم خجالت‌آوره.
‫این‌طور نیست.
‫پوئم-سان پاهای قشنگی داره.
‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی، توگو؟!
‫اون واقعاً آدم بامزه‌ایه.
‫پوم-سان!
‫صبح بخیر.
‫لیری! تو راهش دادی؟!
‫به من نگاه نکن. داشتیم ‫جلوی در حرف می‌زدیم که مامان...
‫تو باید ساکورادایمون-کون باشی!
‫چیکار می‌کنی؟ بیا تو، بیا تو.
‫با ما صبحانه بخور!
‫مامان! ای بابا!
‫چی شده؟
‫یه لحظه صبر کن، پوئم-سان!
‫لطفاً مادرت رو سرزنش نکن!
‫در اصل تقصیر خودم بود ‫که وارد خونه‌تون شدم
‫اون‌هم اول صبح.
‫حتی اگه باهم صمیمی شدیم، ‫این کارم درست نبود.
‫متأسفم!
‫همین الان رفع زحمت می‌کنم.
‫ها؟ اوه، نه...
‫چطور تونستم این‌قدر بی‌ادب باشم؟!
‫لطفاً فقط یه لحظه بهم وقت بده!
‫وقتی این رو تموم کنم می‌رم!
‫هی، فکر نمی‌کنی این‌طوری ‫تندتند خوردن هم بی‌ادبانه است؟
‫ها؟ داری می‌ری، ساکورادایمون-سان؟
‫خب، می‌دونی، لیریک-چان...
‫لیری! تو دیگه چرا!
‫چی شده؟ بذار بمونه.
‫راستی، چرا اول نمی‌ری لباست رو عوض کنی؟
‫می‌خوای تا ابد با لباس‌خواب بمونی؟
‫ساکورادایمون-سان، می‌تونی ‫با خیال راحت صبحانه‌ت رو بخوری، باشه؟
‫باشه. متأسفم.
‫اون خیلی سخت‌گیره.
‫خب؟
‫فقط می‌خوام فعلاً مطمئن بشم،
‫ولی شما دو تا قرار نیست بیرون برید، درسته؟
‫بیرون... چی؟! ها؟! اصلاً!
‫درسته! ما با هم قرار نمی‌ذاریم.
‫ها؟
‫اولاً، روابط عاشقانه توی قوانین ‫مدرسه ما ممنوعه.
‫ها؟! واقعاً؟!
‫خیلی خب، پس رابطه‌شون در این حده.
‫ساکورادایمون-سان، اصلاً به ‫قرار گذاشتن علاقه داری؟
‫هی! لیری!
‫چرا داری همچین چیزای ‫شخصی‌ای می‌پرسی؟!
‫اصلاً.
‫چرا هول شدی؟ ‫فقط داریم گپ می‌زنیم.
‫نمی‌تونم بگم به عشق ‫علاقه ندارم.
‫هرچند وظیفه اصلی دانش‌آموز درس خوندنه.
‫آقا، این حرفیه که فقط ‫آدم‌های باهوش می‌تونن بزنن.
‫پس یعنی بی‌علاقه ‫نیستی؟
‫خوش به حالت، آبجی بزرگه.
‫امروز چت شده؟!
‫خب، تیپ مورد نظرت چیه؟
‫تیپ مورد نظرم؟
‫بی‌خیال، لیریک!
‫تیپ... تیپ مورد نظرم، هوم؟
‫قبلاً بهش فکر نکرده بودم.
‫چه جور زنی رو می‌پسندم؟
‫هوم.
‫سخت‌کوش، مؤدب، صادق... هوم؟
‫نه، این‌ها قطعاً ویژگی‌هایی هستن ‫که برای خودم می‌خوام،
‫ولی انتظار داشتن اینا از ‫یه دختر هم درست نیست.
‫تو واقعاً بیش از حد مبادی آدابی، نه؟
‫صبر کن، قضاوت کردن زن‌ها بر اساس ‫سلیقه خودم هم اشتباه به نظر می‌رسه...
‫تو بامزه‌ای.
‫پس نظرت درباره خواهر بزرگم چیه؟
‫نه سخت‌کوشه ‫و نه مؤدب،
‫ولی گاهی به‌طرز عجیبی دوست‌داشتنیه.
‫هی!
‫هی! صبر کن!
‫این رو می‌دونم.
‫پوئم-سان یه زن بامزه، مهربون ‫و در کل فوق‌العاده‌ست.
‫تو هم صبر کن!
‫آخ!
‫ها؟ اون چی بود؟
‫پس شما دو تا باید دیگه با هم برین بیرون.
‫چطور هنوز با هم قرار ‫نمی‌ذارین؟ ترسناکه.
‫لیری!
‫داری زیاده‌روی می‌کنی! ‫عصبانی می‌شم‌ها!
‫ها؟ اصلاً نمی‌فهمم.
‫فقط داشتم یه هل ‫کوچیک بهت می‌دادم، آبجی.
‫هی شما دو تا، ‫نباید با هم دعوا کنین.
‫اشکالی نداره، ساکورادایمون-کون!
‫این دوتا راستش ‫خواهر و برادر خیلی صمیمی‌ان!
‫خب، اینم میان‌وعده. بخورین!
‫امروز پنکیک‌های پری‌چور داریم، ‫غذای مورد علاقه پو-چان و لیری-چان!
‫مامان!
‫چند بار باید بگم؟!
‫من دیگه اهل این چیزها نیستم!
‫این واقعاً عالی درست شده، خانم!
‫ممنونم، ساکورادایمون-کون!
‫آه، یادش بخیر!
‫اون روزی که سه تایی با هم ‫رفتیم فیلم پری‌چور رو ببینیم.
‫پری‌چور: تپش قلب، عشق و پاشش گیلاسی!
‫کارتون تمومه.
‫پری‌چورهای احمق.
‫اینجا قراره قبرستون شما باشه!
‫آبجی، چیکار کنیم؟! پری‌چورها ‫دارن شکست می‌خورن!
‫نباید تسلیم بشی، لیری! نگاه کن!
‫بچه‌های خوب!
‫باید با فرستادن کمی از انرژی نورتون ‫به پری‌چورها کمک کنید!
‫حالا، همگی!
‫عصاهای پری‌چورتون رو بگیرید!
‫زود باشید، بریم!
‫زود باش، لیری!
‫عصاهاتون رو تکون بدید!
‫اون نور جادویی که موقع ورود بهمون ‫دادن رو دارید، مگه نه؟
‫همگی، قدرتتون رو به ما قرض بدید!
‫تکونش بدید تا ازشون حمایت کنید!
‫ممنونم!
‫و-وایی چه بامزه!
‫با قدرت نور، اون تبهکارهای ‫شرور رو دور کنید!
‫دخترهای من خیلی نازن!
‫اونجا!
‫شما می‌تونید! پری‌چور!
‫با قدرت نور، اون تبهکارهای ‫شرور رو دور کنید!
‫تبهکارهای شرور
‫ای بابا، مامان! برو یه جای دیگه!
‫ها؟ چه بی‌مزه. منم می‌خوام حرف بزنم!
‫تبهکار شرور
‫شما می‌تونید، پری‌چور
‫مبصر دست‌وپاچلفتی
‫چه اشکالی داره، ‫پوئم-سان، لیریک-سان!
‫بفرمایید خانم! ‫لطفاً اینجا پیش ما بشینید.
‫همون‌طور که گفتم!
‫خیلی مهربونی، ساکورادایمون-کون!
‫مامان، ای بابا!
‫اوه خدای من، متوجه نشدم ‫که این‌قدر طولانی موندم.
‫ممنون بابت پذیرایی.
‫آره، راست می‌گی.
‫کی فکرش رو می‌کرد که کل روز تعطیلم رو ‫با تو توی خونه بگذرونم؟
‫بازم بیا، ساکورادایمون-کون!
‫برو دیگه! برو!
‫از دوران دبستان تا حالا خونه‌ی ‫هیچ دوستی نرفته بودم.
‫ممنون که باعث شدی ‫خیلی بهم خوش بگذره.
‫اوه، خب، ام...
‫ببخشید که خیلی شلوغ بود.
‫خوشحالم که بابا خونه نبود.
‫اون پیرمرد از همه ‫رو مخ‌تره.
‫خوش گذشت و خیلی پرشور بود.
‫تازه، خب، لیری اون حرف‌ها رو زد...
‫اوه، آره.
‫منم یه خواهر کوچیک‌تر ‫هم‌سن لیریک-سان دارم.
‫دخترهای هم‌سن اونا عاشق ‫حرف زدن درباره این چیزها هستن.
‫جدی نگرفتمش.
‫ها؟
‫اوه! درسته! همینه!
‫خب، دیگه رفع زحمت کنم.
‫اوه، آره!
‫موقع برگشتن مراقب باش! ‫با اینکه نزدیکه!
‫می‌تونستی یه ذره ‫جدی‌ترش بگیری.
‫احمق.
‫بله؟!
‫چیزی گفتی؟
‫هیچی نیست!
‫برو خونه، برو خونه!
‫فردا می‌بینمت!
‫آره. بعداً می‌بینمت.
‫آبجی.
‫اون یکی قراره ‫سخت باشه، می‌دونی؟
‫اون کلاً یه جورایی عجیبه.
‫قوانین
‫دوستیابی خلاف قوانین مدرسه‌ست، مگه نه؟
‫شاید فقط تا دیپلم ‫سرگرمت کنه و بره.
‫به نظر میاد از اون آدم‌هایی باشه که ‫تجسمِ زنده قوانین هستن.
‫پسری که با پیراهنی که روش نوشته ‫«قوانین» راه می‌ره
‫لیری.
‫امروز کلی از اذیت کردنم لذت بردی،
‫پس آماده‌ی ‫عواقبش هستی، مگه نه؟!
‫صبر کن. آروم باش.
‫من این کار رو به خاطر خودت کردم!
‫خفه شو!
‫بهونه نیار، لیری!
‫هی! صبر کن!
‫نَدُو!
‫هی! لیری!
‫منظورش از اینکه ‫«جدی‌تر بگیر» چی بود؟
‫کاملاً شنیدمش
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫دست‌وپاچلفتی و دامن‌کوتاه!
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫دست‌وپاچلفتی و دامن‌کوتاه!
‫خیلی خوبه!
‫اگه توگو دوباره من رو توی همچین ‫جایی ببینه...
‫«خوردن خوراکی در ‫مسیر مدرسه ممنوعه!»
‫«بار اول فقط یه اخطاره!»
‫«بار دوم، باید ‫یه انشا بنویسی!»
‫احتمالاً این رو می‌گه.
‫این کجاش ایراد داره؟ خدایا.
‫دست‌وپاچلفتی توی خیابون به زور وارد نبرد می‌شه
‫هوم، بهترین چیزی که می‌تونم برای تشکر ‫از خانواده پوئم-سان بگیرم چیه؟
‫چندراهی برق
‫همه چیز رو به اون‌ها بسپار!
‫این به نظر چیزی میاد که کل خانواده ‫بتونن ازش استفاده کنن!
‫بسیار خب. همین رو می‌گیرم!
‫نه، ما نیازی بهش نداریم!
‫پوم-سان؟!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫منم باید همین رو از تو بپرسم!
‫تشکر؟ برای اینکه اون روز ‫دعوتت کردیم خونه‌مون؟
‫آره.
‫شما من رو به صبحونه دعوت کردید ‫و پنکیک‌هاتون رو هم باهام شریک شدید.
‫برای همین حس کردم باید یه کاری ‫در عوضش انجام بدم...
‫ما اصلاً نیازی بهش نداریم! ‫مخصوصاً به یه چندراهی برق!
‫مامان خودش اون کار رو انجام داد!
‫اگه هدیه بیاری، مامان جوگیر می‌شه ‫و کلی شیرینی یا یه همچین چیزی می‌پزه!
‫اگه اون بخواد با تشکرِ بیشتر ‫جواب تشکرم رو بده...
‫اون‌وقت منم مجبور می‌شم دوباره ازش تشکر ‫کنم!
‫برای همینه که می‌گم لازم نیست!
‫برای همچین چیزهایی، همین که ‫به فکر بودی کافیه!
‫می‌فهمم.
‫پس اجازه بده یه بار دیگه بیام ‫تا قدردانیم رو نشون بدم.
‫ب-باشه.
‫امروز چطوره؟
‫خیلی یهویی شد!
‫درسته. متأسفم.
‫الان دیگه خیلی دیره.
‫نه، فقط این نیست.
‫تازه، تو موقع گشت‌زنی ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫تو کلی حرف زدی که نمی‌شه ‫توی مسیر خونه خوراکی خرید،
‫حالا خودت داری خرید می‌کنی؟
‫این خودش نقض قوانین نیست؟
‫نه، من اول رفتم خونه.
‫پس دیگه توی مسیر خونه نیستم.
‫این دیگه چه منطق مسخره‌ایه؟!
‫مسیر خونه از مدرسه ‫تا وقتی برسی خونه ادامه داره.
‫طوری حرف نزن انگار اردو رفتی!
‫تازه اگه رسیدی خونه، ‫چرا هنوز بازوبند دستته؟!
‫ها؟ مطمئنم روزهای تعطیل هم ‫می‌بستمش.
‫درسته. می‌بستی!
‫ولی چرا؟!
‫خب معلومه، چون مبصر کلاسم!
‫این که جواب نشد!
‫مهم‌تر اینکه هنوز جواب سوالم رو ‫ندادی.
‫اینجا چیکار می‌کنی، پوئم-سان؟
‫خب...
‫اون موفق می‌شه گولش بزنه.
‫خانواده‌ت پر از آدم‌های ‫خوش‌مشرب و مهربونن.
‫حالا می‌فهمم چطور اینقدر ‫خوش‌قلب و صادق بار اومدی.
‫خفه شو.
‫پنکیک‌ها هم عالی بودن.
‫چه پری‌کیور بی‌نقصی!
‫خفه شو!
‫یه کلمه دیگه بگی می‌زنم تو دهنت!
‫ها؟
‫به هر حال، همگی خیلی ‫مهمون‌نواز بودید.
‫دوست دارم دفعه بعد پدرت رو ببینم.
‫بابام...
‫بابام خیلی رو مخه، ‫واقعاً بهتره نبینیش.
‫اوه؟ رو مخه؟
‫اول از همه، احتمالاً فقط به خاطر ‫مرد بودن، می‌زنه تو دهنت.
‫آره.
‫قبل اینکه حرفت رو بشنوه، ‫یه مشت حواله‌ت می‌کنه.
‫اصلاً به حرف کسی گوش نمی‌ده.
‫تازه...
‫ها؟!
‫اسم من کوهیناتا رایمه.
‫۳۷ سالمه.
‫کار امروزم تموم شده،
‫واسه همین دارم با عجله می‌رم ‫پیش خانواده عزیزم.
‫باورت بشه یا نه،
‫جوونی‌های من خیلی دردسرساز بودم.
‫اما حالا، تموم وجودم پیش خانوادمه.
‫همه منو یه پدر فداکار می‌شناسن.
‫اولین بچه‌م رو ۲۱ سالگی داشتم،
‫و اون الان یه دختر ۱۶ ساله ‫دبیرستانیه.
‫دختر کوچیکم هم داره می‌ره ‫سال سوم راهنمایی.
‫مامان، امروز روزِ ظرف غذای منه.
‫آره، باشه. یه لحظه صبر کن!
‫لباس ورزشی‌ام کجاست؟
‫دیگه مثل بقیه دخترهای هم‌سن‌شون، ‫خیلی با من حرف نمی‌زنن.
‫ها؟
‫بابا، تو هم می‌خوای بیای خرید؟
‫لازم نیست بیای.
‫برو استراحت کن. خسته نیستی؟
‫بودنت اونجا فایده‌ای نداره.
‫ما می‌تونیم با مامان بریم،
‫پس نیازی نیست بیای.
‫اما اون چند باری که حرف می‌زنن،
‫می‌تونم قدردانی‌شون رو ‫توی حرف‌هاشون حس کنم.
‫عجیبه که چطور دخترهای به این خوبی ‫از من به وجود اومدن.
‫نباید این رو بگم، ولی زندگی من ‫همیشه مثل ساعت کار کرده.
‫حتی ذره‌ای نارضایتی ندارم، ‫نه در شغلم و نه در زندگی خانوادگی‌ام.
‫اگرچه...
‫فقط یک استثنا وجود داره.
‫اون چیه؟
‫موسیقی‌شون خیلی بلنده.
‫هی، دارن یه سایفر راه می‌اندازن.
‫سایفر؟
‫وقتی چند نفر دور هم جمع می‌شن ‫تا رپ فری‌استایل بخونن.
‫فقط یک استثنا وجود داره ‫که قلبم رو به تپش می‌اندازه.
‫وقتی جوون بودم، ‫قبل از اینکه همسرم رو ببینم،
‫این تنها چیزی بود که ‫بهش اشتیاق داشتم.
‫اوه...
‫تو احمقی! و زشت!
‫پست‌ترینِ پست‌ها.
‫به ظاهر کسی حمله کردن یعنی ‫دیگه هیچی برای گفتن نداری.
‫من می‌خواستم...
‫نه، نه!
‫من بیش از ۱۷ ساله که ‫از خیابون‌ها بازنشسته شدم.
‫با ملحق شدن به این جوون‌ها ‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫خانواده عزیزم ‫بی‌صبرانه منتظر برگشتنم هستن.
‫نباید اینجا پرسه بزنم.
‫هی! مشکلت چیه؟!
‫فکر کردید دارید چیکار می‌کنید ‫توی این مکان عمومی
‫که جلوی ‫ایستگاهه؟!
‫به عنوان نماینده کلاس، ‫نمی‌تونم از این بگذرم!
‫چی؟! اون دیگه کیه؟!
‫از لباسش معلومه که هیچ ربطی ‫به اون گروه نداره!
‫داره می‌پره وسطشون؟!
‫توی اون سایفر؟!
‫من همه‌تون رو می‌شناسم.
‫همه‌تون دانش‌آموز ‫مدرسه ما هستید، مگه نه؟!
‫اون ساکورادایمون، نماینده کلاسه.
‫آره، همونی که هر روز صبح ‫دم در مدرسه به همه گیر می‌ده!
‫جرئت کردی همین‌طوری بیای اینجا؟!
‫هی، بگیریدش!
‫وقتشه این نماینده کلاسِ ‫مغرور رو تحقیر کنیم!
‫هی، یو!
‫اصلاً برای چی اومدی اینجا؟!
‫تو که همیشه مطیع قوانینی.
‫خبرچین‌های کلاس مثل تو، بزنید به چاک.
‫دیگه از پاچه‌خواری‌هات ‫خسته شدیم.
‫تو فقط سگِ دست‌آموزِ اون مردی،
‫پس مطمئن باش اینجا ‫دوستی پیدا نمی‌کنی.
‫ما لات‌های گردن‌کلفتیم
‫مثل یه گله کفتار هار
‫پس دمت رو بذار رو کولت و برو! ‫گمشو! می‌بینمت!
‫واضحه که اون اصلاً ‫رپ‌بتل بلد نیست،
‫و اونا می‌خوان ‫جلوی همه نابودش کنن!
‫چه بزدلانه!
‫کفتار؟
‫فهمیدم.
‫پس داری ما رو با حیوونا ‫مقایسه می‌کنی.
‫نکته درباره کفتارها اینه که ‫اون‌ها شب‌زی هستن.
‫ولی ما هنوز دانش‌آموزیم، ‫پس این رو آویزه گوشت کن.
‫زود بخواب و زود بیدار شو. ‫نگران نکن پدر و مادرت رو.
‫ساعت بیولوژیکت رو ‫خیلی سریع تنظیم کن!
‫داد و فریاد توی ایستگاه؟ ‫این حس رو اصلاً نمی‌فهمم.
‫این کار فقط باعث می‌شه ‫اعتبار مدرسه‌مون بیاد پایین.
‫ضررش به نمره‌هاتون ‫مثل یه معادله واضحه!
‫حالا راه بیفتید و برگردید ‫به همون جایی که هستید.
‫با یه جواب کوبنده زدش؟!
‫اون چی بود دیگه؟!
‫اتفاقی بود؟!
‫ولی قافیه‌هاش خیلی خشک بود!
‫جمله‌هاش هم خشک بود!
‫یعنی تو این کار تجربه داره؟!
‫نه، ولی...
‫آره رفیق!
‫دبیرستانی‌ها باید خونه باشن ‫و مشق‌هاشون رو بنویسن!
‫اگه نمره‌هاتون بیفته ‫خودتون به دردسر می‌افتید!
‫در مقایسه با شماها، ‫اون مبصر کلاس خیلی باهوشه!
‫دست‌پاچلفتی
‫ما هیچ‌وقت برامون مهم نبود ‫که اعتبار مدرسه‌مون چی می‌شه!
‫از سبک زندگی‌مون ایراد می‌گیری؟ ‫برامون اهمیتی نداره.
‫می‌تونن با اون قوانین احمقانه‌شون ‫برن به جهنم!
‫می‌گی نمره‌هامون می‌افته، ‫ولی این حرفت قانع‌کننده نیست!
‫توی خونه فقط منتظرِ ‫یه سخنرانیِ رو مخ هستم.
‫این لحظه‌ها با رفقام ‫تنها چیزیه که واقعیه.
‫بهتره مشق رو ول کنم ‫تا بتونم مهارت‌هام رو تقویت کنم.
‫یه آدم خشک و قانونی ‫هیچ‌وقت این رو نمی‌فهمه.
‫در ظاهر، ‫جواب خوبی به نظر می‌رسید،
‫ولی اگه از من بپرسی، یه رژه از ‫حرف‌های کلیشه‌ای بود که قبلاً شنیدم.
‫هرچند که هنوز هم حمایت زیادی ‫از طرف خلافکارهای اینجا می‌گیره.
‫درسته! یه شاگرد ممتاز ‫هیچ‌وقت ما رو درک نمی‌کنه!
‫مدرسه بره به جهنم!
‫حالا چطور می‌خواد جواب بده؟!
‫این نتیجه مسابقه رو تعیین می‌کنه!
‫هشت بیتِ آخر!
‫می‌گی ذره‌ای برات مهم نیست
‫که نمره‌هات چی می‌شه،
‫ولی الان داری اینجا ‫کلی هوش و ذکاوت نشون می‌دی!
‫ها؟!
‫تپش...
‫ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫از اون خرد و هوشی استفاده کن ‫که پدر و مادرت بهت دادن،
‫اون‌وقت می‌تونی نمره‌های امتحانت رو ‫کاملاً تغییر بدی!
‫خیلی دوست دارم از اون ‫بیان بی‌پرده‌ات یه چیزی یاد بگیرم.
‫تپش، تپش...
‫این شاگرد ممتاز ‫از من کمک می‌خواد؟!
‫نمی‌دونم «رفقام» دقیقاً ‫چه معنی‌ای می‌ده،
‫ولی حسودیم می‌شه که با این همه ‫نوجوانِ دیگه دوست هستی.
‫پس چرا کارها رو درست و حسابی انجام نمی‌دی؟
‫یه باشگاه بزن و رونقش بده!
‫تپش ‫تپش...
‫یه باشگاه؟!
‫اصلاً بهش فکر هم نکرده بودم.
‫با این حال...
‫طردشده‌هایی مثل ما توی باشگاه؟ یه باشگاه ‫رپ؟
‫هر کاری بتونم انجام می‌دم ‫تا کمکت کنم.
‫برای دانش‌آموزامون سخت تلاش کن.
‫این قانون اصلی ‫برای نماینده‌های کلاسه!
‫من هم از طرف تو با مدرسه ‫صحبت می‌کنم.
‫دمت گرم، نماینده کلاس!
‫آره. ممنونم...
‫شماها بهترینید!
‫ساکورادایمون!
‫ببخشید.
‫هی، تو.
‫بله؟
‫به جای اینکه فقط دیس بدی، ‫احترام هم گذاشتی.
‫خیلی باحال بود.
‫چه رپ‌بتل فوق‌العاده‌ای بود!
‫رپ؟ اوه، حتماً، ممنون.
‫خیلی دوست دارم ازت درخواست مسابقه کنم.
‫می‌شه یه روزی...
‫هی! توگو، احمق!
‫داری اینجا وقتت رو تلف می‌کنی؟!
‫یهو غیبت زد!
‫تو دبیرستانیا! برای گم شدن ‫خیلی بزرگی، دست‌وپاچلفتی!
‫نـ-نه، پوئم-سان، ببین...
‫پـ-پو-چان؟
‫اوه؟! پـ-پدر؟!
‫رابطه‌ت با ‫دختر من چیه؟!
‫وای!
‫ما فقط دوستیم!
‫پـ-پدر، بس کن!
‫اون هم‌مدرسه‌ای منه!
‫این مشت آهنین رو بخور که آسفالت رو ‫مثل تار عنکبوت ترک می‌ندازه!
‫!حرفمو گوش کن