‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫ رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK
‫داری تماشا می‌کنی، شونان؟
‫حالا همه‌چیز رو دارم!
‫لیوانش پر از آب‌انگوره.
‫آب‌انگور
‫می‌دونی که اینجا جای تو نیست.
‫چه موقع‌شناسی!
‫نایب‌رئیس! این ویلا فوق‌العاده‌ست!
‫خیلی سروصدا می‌کنی!
‫همسایه‌ها رو اذیت می‌کنی.
‫کمی رعایت کن! رعایت!
‫درسته.
‫بیاید همگی اول از صاحب‌خونه ‫تشکر کنیم.
‫هوم.
‫خب، معلومه که باید بکنیم!
‫ممنون، نایب‌رئیس!
‫هی! چقدر مردونه رفتار می‌کنی، رئیس!
‫خیلی رو مخی!
‫مشکلت چیه؟!
‫سه تا دختر زیبا اینجا دارن ‫از تو تعریف می‌کنن!
‫اینکه چند تا جوجه مثل شما دورم ‫بپلکن خوشحالم نمی‌کنه!
‫و «زیبا»؟ چرت نگو!
‫ها؟!
‫هی!
‫گوش کن!
‫«زیبا» به کسی می‌گن که ‫امروز بعدازظهر دیدم.
‫بیا دیگه، کائورو-کون.
‫کائورو-کون؟
‫بیا دیگه، کائورو-کون.
‫اینم از تشکر من.
‫ها؟
‫آه! تو! با اون ‫هندونه چیکار کردی؟!
‫قبلاً گفتی که چقدر دلمون می‌خواست ‫هندونه رو قاچ کنیم.
‫واسه همین یکیش رو له کردم!
‫موضوع خوردن ‫هندونه له شده نبود.
‫من می‌خواستم قاچش ‫کنم، احمق!
‫عجب آدم سخت‌گیری هستی.
‫خب، اون قضیه ‫دختر زیبا چی بود؟
‫خفه شو.
‫حداقلش اینه که ‫اون کسی مثل تو نیست.
‫ساعت رو نگاه کن! ساعت ۸ شبه!
‫همگی! فردا صبح زود ‫می‌ریم انوشیما!
‫غریبه
‫تازه، معاشرت مختلط ‫بعد از ساعت ۸ ممنوعه!
‫ها؟! همین الان؟!
‫ساکورادایمون-کون، ‫فقط تویی که این رو می‌خوای.
‫شما دخترا خیلی پر سروصدایین!
‫برید بخوابید دیگه!
‫پوئم-سان.
‫توگو، بیداری؟
‫حس کردم یکی داره می‌ره بیرون ‫و بیدار شدم.
‫این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خوابم نبرد.
‫گفتم بیام یه دوری بزنم.
‫می‌فهمم.
‫دلیلت رو درک می‌کنم،
‫ولی خطرناکه که ‫تنهایی شب بیرون باشی.
‫کی می‌دونه چه خطراتی ‫ممکنه در کمین باشه؟
‫پس توگو، تو هم با من بیا.
‫کمی که دور و بر رو گشتم ‫برمی‌گردم.
‫خیلی خب.
‫فکر کنم چاره‌ای ندارم.
‫فقط یه کم.
‫هورا!
‫امروز خیلی خوش گذشت!
‫موافقم.
‫خیلی خنده‌دار بود که تسوکیشیما رو ‫توی شن‌ها دفن کردیم.
‫اما خنده‌دارترین بخشش، ‫تعجب نایب‌رئیس بود.
‫دیدی چطور جلوی اون ‫دست‌پاچه شد؟
‫البته یه کم دلم براش سوخت.
‫ها؟! من که اصلاً دلم براش نمی‌سوزه!
‫تازه، اون یارو مدام داشت ‫مسخره‌مون می‌کرد!
‫من هیچ ترحمی برای مردی که ‫این‌قدر بی‌ملاحظه‌ست ندارم!
‫پوئم-سان، تو از دستش عصبانی هستی!
‫خب، می‌دونم همه‌مون در برابر رئیس ‫کوچیکیم، ولی بازم...
‫این‌طور نیست.
‫هر سه تاتون خانم‌های جذابی هستین.
‫می‌دونستم اینو می‌گی!
‫جدی گفتم.
‫تازه یادم افتاد.
‫چی شده؟
‫خب، وقتی با بقیه رفته بودیم ‫برای خرید مایو،
‫همه‌شون شروع کردن به یه شرط‌بندی احمقانه.
‫قمار کار بدیه!
‫بحث رو عوض نکن! ‫بیشتر شبیه بازی بود تا قمار!
‫چه جور بازی‌ای؟
‫بازیِ «توگو چطور از ‫مایوم تعریف می‌کنه؟»
‫خب، چیز مهمی نیست...
‫ولی تازه فهمیدم تو هیچ‌وقت ‫واقعاً چیزی نگفتی.
‫این از تو بعیده.
‫راست می‌گی.
‫حق با توئه.
‫وقتی اولین بار دیدمش، ‫احساسات مختلفی داشتم،
‫و مطمئن نبودم بتونم با دایره لغات ‫محدودم، اون‌ها رو بیان کنم.
‫واسه همین کلمات رو گم کرده بودم.
‫متأسفم.
‫احمق!
‫پوئم-سان، امروز، تو...
‫چطور بگم؟
‫اوه؟ چی شده؟
‫اوه، خب...
‫واقعاً فکر نمی‌کنم بتونم با ‫کلماتم بیانش کنم.
‫یعنی چی؟
‫یادش بخیر،
‫یه بار دیگه هم موقع قدم زدن ‫با هم گپ زده بودیم.
‫آره. منظورت وقتیه که داشتم ‫تا خونه همراهیت می‌کردم؟
‫اون موقع اصلاً نمی‌دونستم باید ‫راجع به چی حرف بزنیم، ولی...
‫از اون موقع خیلی به هم نزدیک شدیم.
‫خب، آره.
‫می‌دونی، من تا حالا با هیچ پسری ‫جایی نرفته بودم که وقت بگذرونم.
‫ها؟! عجیبه.
‫به نظر میاد با همه، چه دختر چه پسر، ‫خوب کنار میای.
‫نه، اصلاً این‌طور نیست.
‫وقتی بچه بودم، تمام پسرهای بی‌شعوری ‫که می‌شناختم، اسمم رو مسخره می‌کردن.
‫ولی تو...
‫تو دختر بامزه‌ای هستی.
‫اسمت خیلی بهت میاد. خیلی زیاد.
‫تو هیچ‌وقت اسمم رو مسخره نکردی، ‫مگه نه؟
‫فکر کنم واسه همینه که راحت‌تر ‫تونستم باهات کنار بیام.
‫من خیلی کم با زنا سر و کار داشتم
‫به جز مادرم و ‫خواهر کوچیکم، ولی...
‫آره، یه جورایی این حس رو ازت گرفته بودم.
‫من همیشه همین‌طوری بودم،
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، احتمالا مردم ‫از بودن کنارم خوششون نمی‌اومد.
‫هرچند اون‌قدر خنگ بودم که ‫هیچ‌وقت متوجهش نشدم.
‫با این حال، به نظر میاد همه از ‫بودن با من لذت می‌برین.
‫من رو برای چای دعوت کردید،
‫برای درس خوندن دعوتم کردید،
‫و حتی من رو به این سفر طولانی ‫با خودتون بردید.
‫همگی شما واقعاً برام ارزشمندید.
‫ازتون ممنونم.
‫از ته قلبم.
‫هوم، می‌فهمم.
‫چی شده؟
‫هی، این پل...
‫اگه همین‌طور ادامه بدیم، ‫ما رو تا انوشیما می‌بره.
‫درسته.
‫به نظر میاد مسیر مستقیمیه.
‫اصلاً متوجه نشدم که ‫این‌قدر دور شدیم.
‫فکر می‌کنی می‌شه شب‌ها ‫وارد انوشیما شد؟
‫کی می‌دونه؟
‫اولین باره که میام اینجا، ‫واسه همین نمی‌دونم.
‫می‌دونی، معبد انوشیما یه مکان ‫مشهور برای روابطه.
‫جدی؟ نمی‌دونستم.
‫خیلی دوست دارم فردا با همه بیام.
‫می‌خوای همین الان بریم؟
‫فقط من و تو؟
‫ها؟
‫مـ... منظورت همین الان بود؟
‫ولی، ام...
‫شوخی کردم، شوخی! فقط یه شوخی بود!
‫تازه، اصلاً نمی‌دونیم که ‫می‌شه وارد شد یا نه،
‫و فردا که با همه بریم ‫خیلی خوش می‌گذره!
‫خب! بیا برگردیم، توگو!
‫فردا صبح زود باید بیدار شیم!
‫اوه، درسته!
‫سینه‌ام... درد می‌کنه؟
‫این چه حسیه؟
‫نکنه من...
‫اشتباهی کردم؟
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫m 0 0 l 231 0 l 231 216 l 0 216
‫دست و پا چلفتی مبصر ‫دامن کوتاه و دختری با
‫حالا که فکرش رو می‌کنم،
‫بیش از حد هیجان‌زده بودم.
‫نگاه کن! اون رو ببین!
‫کوه فوجی فوق‌العاده‌ست!
‫پس وقتی هوا خوبه می‌شه ‫کوه فوجی رو دید!
‫هوا برای انوشیما عالیه!
‫هر جا ‫بخوای می‌برمت.
‫من هر سال میام اینجا، ‫انگار حیاط پشتی خونمونه!
‫ترجیح می‌دادم با اون زن ‫می‌اومدم اینجا.
‫اوه، اول کجا بریم؟
‫کجا خوبه؟
‫سینه‌ام هنوز درد می‌کنه.
‫مطمئنم این مجازاتِ ‫زیادی هیجان‌زده شدنه.
‫اول از همه!
‫وقتی پوم-سان...
‫سعی کرد بعد از خاموشی ‫بره پیاده‌روی...
‫باید بلافاصله ‫برش می‌گردوندی...
‫ساکورادایمون توگو!
‫اون داشت یه جلسه شورای یک‌نفره برگزار ‫می‌کرد.
‫و بعد...
‫می‌خوای همین الان بریم؟
‫فقط من و تو؟
‫آخرش رد کردم...
‫مـ... منظورت همین الان بود؟
‫..دعوت پوم-سان..
‫مطمئنم که به عنوان نماینده کلاس ‫تصمیم درستی گرفتم.
‫نماینده کلاس
‫اما...
‫شوخی کردم، شوخی! فقط یه شوخی بود!
‫بعد از دیدن پوم-سان که سعی داشت ‫با لبخند همه‌چیز رو درست کنه،
‫خنجر
‫توی سینه‌ام تیر کشید و شروع به درد کرد.
‫نمی‌دونستم.
‫چطور متوجه احساسات ‫پوم-سان نشدم؟
‫باورم نمی‌شه پوم-سان
‫این‌قدر عاشق زیارتگاه‌ها باشه!
‫اگه این‌طوری بهش فکر کنی، ‫همه‌چیز منطقی به نظر می‌رسه!
‫پوم-سان می‌خواست هرچه زودتر به زیارتگاه ‫بره!
‫هرچه زودتر!
‫جلسه شورای اون به یه ‫نتیجه تکان‌دهنده رسید.
‫ام، پوم-سان؟
‫خیلی متاسفم!
‫دیشب، ام...
‫دیگه کشش ‫نده. خجالت‌آوره!
‫واقعاً برام مهم نیست،
‫پس اون قیافه عجیب رو به خودت نگیر!
‫بـ-باشه.
‫خوشحالم!
‫پوم-سان مثل همیشه رفتار می‌کنه.
‫هی.
‫کم‌خوابی داری.
‫تلوتلو می‌خوری. بیا اینجا.
‫آره.
‫دیشب غرق فکر بودم،
‫واسه همین نتونستم زیاد بخوابم.
‫بابت نگرانی‌ات متاسفم، ایزوبوچی.
‫فقط قبل از اینکه از حال بری استراحت کن. ‫بجنب.
‫سینه‌ام هنوز یه کم درد می‌کنه.
‫شاید همون‌طور که ایزوبوچی می‌گه، ‫حال بدم بی‌تاثیر نیست.
‫باید امروز حواسم رو جمع کنم!
‫اینجا در زیارتگاه انوشیما،
‫سه خواهر الهه رو پرستش می‌کنن.
‫استعداد هنری، ثروت، ‫سلامتی، ایجاد پیوند...
‫می‌گن برکات خیلی ‫متفاوتی داره.
‫زیارتگاه انوشیما
‫همه‌چیز داره!
‫می‌گن برای قطع کردن پیوندهای بد ‫هم خیلی معروفه،
‫ولی نباید زیاد بهش امید داشت.
‫آخه بیش از ده ساله که نتونسته ‫پیوند من و این زن رو قطع کنه.
‫نگاش کن، چقدر خجالت کشیده.
‫الان می‌گیرمش!
‫ولی راستش... ‫اون همه پله خیلی زیاده.
‫واقعاً باید همین‌طور بریم بالا؟
‫نه، یه پله‌برقی پولی هم هست که ‫حدود پنج‌دقیقه‌ای می‌رسونه به قله.
‫می‌بینی؟ از اونجا سوار می‌شی.
‫هی، هی، هی، هی!
‫اینکه خودت تصمیم بگیری ‫سخت‌ترین راه رو انتخاب کنی
‫تو هنوز جوونی!
‫نباید این‌قدر زود به ‫امکانات مدرن تکیه کنی!
‫نمونه بارز روحیه برده‌وار ‫شرکتی ژاپنی‌هاست!
‫ازش متنفرم!
‫دعا برای سلامتی
‫هاپ!
‫وای! عجب!
‫پر از لوح‌های دعای صورتیه!
‫اون درختِ پیوندهاست.
‫به خاطر دو درختِ جینکو که ‫ریشه‌هاشون به هم گره خورده،
‫اینجا یه مکانِ مقدس برای پیوند دادنه ‫و مردم لوح‌های دعا رو بهش آویزون می‌کنن
‫تا روابطِ خوبشون شکوفا بشه.
‫پیوند دادن؟
‫می‌دونی، معبدِ انوشیما یه مکانِ مقدسِ ‫مشهور برای روابطه.
‫اون | اون ‫کوهارو | یوتا
‫فهمیدم.
‫اسمِ خودت و اسمِ کسی که ‫بهش علاقه داری رو می‌نویسی
‫لوح‌های دعای پیوند
‫داخلِ قلبِ روی لوحِ دعا.
‫اوه!
‫دارن ازت می‌خوان که از ‫یه مانعِ خیلی بزرگ بگذری.
‫الان وقتِ گفتنِ این حرفاست؟!
‫واو! دمت گرم، آکینا!
‫چقدر جسوری که این کار رو ‫در حالی که اون اینجاست انجام می‌دی!
‫و بعد!
‫این رو برمی‌دارم و...
‫اون | اون ‫موتوکو آکینا | بوچی
‫اون | اون ‫من | سیل ‫دمش ♥
‫..یواشکی بینِ بقیه لوح‌های. ‫دعا قایمش می‌کنم.
‫تلاشت رو کردی.
‫همین کافیه، آکینا.
‫تو هم داری یکی می‌نویسی، کائورو-کون؟
‫ها؟!
‫بدون اجازه نگاه نکن!
‫تو دیگه ناامیدی، کائورو-کون!
‫نگران نباش. هر وقت دلم بخواد ‫می‌ذارم دوباره ببینیش!
‫چ-چه چرت و پرت‌هایی داری می‌گی؟!
‫بیا دیگه بریم!
‫این... این واقعاً مسخره‌ست.
‫پس این همون جاییه که ‫پوئم-سان می‌خواست بیاد.
‫اگه برای پیوند دادنِ روابطه،
‫یعنی کسی هست که پوئم-سان ‫بخواد بهش نزدیک‌تر بشه.
‫اسم کی رو نوشتی، پو-چان؟
‫خفه شو!
‫من همین الانش هم به پوم-سان نزدیکم.
‫به عنوان دوستش، باید کمک کنم ‫به این آدم نزدیک‌تر بشه!
‫خنجر
‫بازم؟
‫نه، نه!
‫پوم-سان!
‫هوم؟
‫چی نوشتی؟
‫ها؟ چرا باید به تو بگم؟
‫احمق!
‫اوه نه، فقط فکر کردم شاید بتونم...
‫خنجر
‫..کمکت کنم..
‫بازم.
‫این درد توی سینه‌ام.
‫اینجا.
‫گفتن اشکالی نداره ‫فقط اسم خودت رو بنویسی.
‫برای دعا کردن جهت ‫روابط خوب در آینده.
‫فهمیدم.
‫چرا اینطوریه؟
‫یه جورایی خیالم راحت شد،
‫اون ‫کوهیناتا ‫پوم
‫ولی یه جورایی هم ناامید شدم.
‫چی شده؟ انقدر برات مهم بود ‫که اسم کی رو نوشتم؟!
‫آره. مهم بود.
‫پو! ساکورادایمون-کون!
‫داریم می‌ریم!
‫اوه! زود باش. دارن صدامون می‌کنن!
‫توگو، جا می‌مونی!
‫اوه، پوم-سان!
‫حتماً دارم یه ‫اشتباهی می‌کنم.
‫اگه اشتباه نمی‌کردم،
‫پوئم-سان اون ‫لبخند غمگین رو نداشت.
‫با این حال، اصلاً نمی‌دونم ‫باید چیکار کنم.
‫سنسِی، تسوکیشیما-کون دیگه بریده!
‫کی رو داری «سنسِی» صدا می‌کنی؟
‫در این صورت، بیا یه جا برای استراحت پیدا ‫کنیم.
‫من همیشه همین‌طوریم.
‫فقط...
‫احساسات آدم‌ها رو نمی‌فهمم.
‫شنیدم یه جایی رو پیدا کردی که ‫وسایل یوکای کواچ می‌فروشه؟
‫هی، بیا با هم بریم، توگو-کون!
‫من نمیام.
‫توی قوانین مدرسه اومده که اجازه نداریم ‫توی راه برگشت به خونه جایی توقف کنیم.
‫اگه واقعاً می‌خوای بری،
‫باید اول بریم خونه ‫و بعد راه بیفتیم بریم اونجا.
‫ولی اونا کالاهای نسخه محدودن!
‫اگه زود نرسیم، ‫ممکنه تموم بشن!
‫بی‌خیالش شو.
‫خودمون تنهایی می‌ریم.
‫ولی...
‫به عنوان مراقب کلاس، مجبورم ‫این رو به معلم گزارش بدم.
‫هر کاری می‌خوای بکن!
‫ما داریم می‌ریم یه چیز ‫خیلی باارزش‌تر بگیریم!
‫اوه، بیدار شدی؟
‫کجاییم؟
‫تسوکیشیما گفت که دیگه بریده،
‫کایکاتِی
‫واسه همین همه‌مون اومدیم توی این رستوران.
‫بعد از اینکه ناهارت رو خوردی، ‫یهو از حال رفتی و خوابت برد.
‫ایزوبوچی گفت چون با وجود کم‌خوابی ‫به راهت ادامه دادی این‌طور شدی.
‫گفت این رو بخور و کمی استراحت کن.
‫آره، منم کم‌خوابی دارم.
‫داشتم فکر می‌کردم ‫که امروز حالم زیاد خوب نیست.
‫تو هم؟
‫بقیه رفتن جلو ‫به سمت غارهای ایوایا.
‫گفتن می‌تونیم اینجا منتظرشون بمونیم، ‫یا سعی کنیم بهشون برسیم،
‫یا برگردیم پایین.
‫فکر کنم پیاده‌روی دیشبمون ‫باعث این وضعیت شده.
‫می‌دونم کمی دیره، ‫ولی ببخش که تو رو هم دنبال خودم کشوندم.
‫اشکالی نداره.
‫یه خواب دیدم.
‫آره؟
‫مربوط به دوران ‫دبستانم بود.
‫توی راه برگشت از مدرسه، هم‌کلاسی‌هام ‫داشتن درباره توقف توی راه حرف می‌زدن.
‫ازم خواستن باهاشون برم، ‫ولی ردشون کردم.
‫بهشون گفتم که این کار خلاف قوانینه.
‫توی خوابم، یادم اومد که دوستم ‫چقدر غمگین به نظر می‌رسید.
‫و وقتی اون صحنه رو دیدم، ‫یه گرفتگی دردناک توی سینه‌ام حس کردم.
‫هنوزم فکر نمی‌کنم اون روز ‫تصمیم اشتباهی گرفته باشم.
‫فقط...
‫فقط اینکه من...
‫من واقعاً...
‫اوه؟! چی شد؟!
‫دلم می‌خواست باهاش برم.
‫واقعاً دلم می‌خواست باهاش برم!
‫پوئم-سان، ‫وقت داری؟
‫پس دوباره داریم میایم اینجا؟
‫راستی، در مورد اون دوستی که ‫از دوران دبستان گفتم...
‫به حرفم گوش کن.
‫بعد از اون، من و دوستم ‫از هم دور شدیم.
‫اما اگه بعداً بهش گفته بودم ‫که واقعاً چه حسی داشتم...
‫اگه بهش گفته بودم که منم ‫واقعاً دلم می‌خواست با هم بریم...
‫شاید همه‌چیز جور دیگه‌ای ‫رقم می‌خورد.
‫پوئم-سان!
‫چ-چی شده؟
‫این همون جاییه که دیشب ‫می‌خواستی بیای، درسته؟
‫بهت گفتم دیگه اون موضوع رو پیش نکش.
‫نمی‌خوام از هم دور بشیم.
‫برای همین حس می‌کنم باید بهت بگم.
‫منم می‌خواستم با تو بیام اینجا.
‫ببخشید که دیروز نتونستم ‫جواب درستی بهت بدم.
‫هوم؟ واقعاً؟
‫فهمیدن احساسات ‫بقیه خیلی سخته،
‫اما شناختن احساسات واقعی خود آدم ‫از اون هم سخت‌تره.
‫حس می‌کنم اگه همون لحظه به زبونشون ‫نیاری، از ذهنت می‌پرن.
‫البته تو که خیلی سریع ‫احساساتت رو به زبون میاری.
‫می‌دونم. منم مثل بقیه ‫یه لوح دعا می‌خرم.
‫حتماً. چرا که نه؟
‫پوئم-سان.
‫ها؟ چی؟
‫چرا از این فرصت استفاده نکنیم ‫و اسم هر دومون رو روش ننویسیم؟
‫عمراً!
‫نمی‌خوای انجامش بدی؟
‫نه، منظورم این نبود!
‫آ-آخه این خیلی عجیبه، مگه نه؟!
‫چون... ما که با هم قرار نمی‌ذاریم!
‫مگه این‌طوریه؟
‫نمی‌دونم! مگه ‫این‌طوری نیست؟!
‫امم، نمی‌دونم الان وقت مناسبی برای ‫گفتن این حرف هست یا نه،
‫ولی حس می‌کنم اگه الان نگم، ‫فرصتش رو از دست می‌دم.
‫چی شده؟
‫انگار که...
‫دوستت دارم.
‫ها؟
‫اون پسر دست‌وپاچلفتی یه‌دفعه ‫یه نگاه جدی توی چشماش اومد.
‫ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
‫Yuki\h:مترجم
‫ANIMEX.CLICK