رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫آکواریوم؟
‫ببخشید. یادم رفت دیروز بهت بگم.
‫ولی مثل دفعه قبل از مدرسه ‫جیم نزدیم.
‫بعد از مدرسه رفتیم.
‫«ما» یعنی کی؟
‫اوه، آکی-کون.
‫خب؟ تا کجا پیش رفتید؟
‫بذار ببینم...
‫رفتیم باغ‌وحش نیهوندایرا،
‫یه جشنواره، ‫سینمای مرکز خرید سنوا،
‫و دیروز هم آکواریوم ‫فروشگاه ماتسوزاکایا بودیم.
‫چی شده؟ سرت درد می‌کنه؟
‫فقط برو مدرسه.
‫مجموعه مسائل گام‌به‌گام
‫آزمون‌های ورودی دانشگاه
‫دبیرستان
‫حتماً.
قسمت ۷: جستجوی یک بدل
‫آیکاوا-سان.
‫می‌خوای با هم ناهار بخوریم؟
‫اخیراً دارم با تیم تدارکات ‫سر ناهار درباره پروژه‌مون حرف می‌زنم.
‫وقت ناهار رو خوب استفاده می‌کنم.
‫آیکاوا-سان، ناهارت خیلی خوشمزه به نظر ‫میاد.
‫ممنون. ولی ناهار همه‌تون هم ‫خوشمزه به نظر میاد.
‫مال من فقط گرم‌کرده‌ست.
‫اوه، همبرگر. چه شانسی دارم.
‫کسی انگور منو می‌خواد؟
‫من می‌خورم. عاشق میوه‌ام، خصوصاً واسه دسر.
‫اوه، سانادا، عجب غذای ‫خوبی داری.
‫یه لقمه به من بده.
‫۵۰ میلیون می‌گیرم.
‫چه گرون‌فروش.
‫سانادا-کون خیلی باحاله، مگه نه؟
‫قطعاً هست.
‫اون از اون تیپ‌های «جدیه».
‫ولی در واقع خیلی مهربونه.
‫اون مثل بقیه پسرا نیست.
‫آره. اون قطعاً مثل ‫یوشی نیست.
‫توی جشنواره سِیرِیو ‫زوج‌های جدیدی می‌بینیم؟
‫کی می‌دونه؟
‫خونه ارواح ما اونقدر تاریک هست ‫که بشه توش بوسه دزدید.
‫پس آیکاوا-سان...
‫بوسیدن یه پسر چه حسی داره؟
‫چرا داره از من می‌پرسه؟
‫چی شده؟ صورتت قرمز شده.
‫فکر کنم اینجا خیلی گرمه.
‫آیکاوا-سان، تو عضو باشگاه ادبی نیستی؟
‫ها؟ آره.
‫می‌تونی یه کتاب بهم پیشنهاد بدی؟
‫ساتو-سان داره نجاتم می‌ده؟
‫داستان یا شعری از کتاب‌های ‫ادبیات یادت میاد؟
‫آره، یکیش هست.
‫«ساتو خشمگین شد.»
‫«تصمیم گرفت هر کاری لازمه انجام بده»
‫«تا سرزمین رو از شر اون یوشیِ ‫شرور و بی‌رحم پاک کنه.»
‫اون «بدو، ملوس!» هست.
‫دقیقاً.
‫همین دیروز، اون جعبه‌هایی که برای ‫خونه ارواح استفاده می‌کردیم رو شکست.
‫خیلی بد بود؟
‫آره، ولی سانادا-کون بلافاصله ‫برامون درستشون کرد.
‫واقعاً؟
‫می‌دونی، من کلاً آدم قانون‌گریزی‌ام.
‫اگه توی یه گروه با کسی به مشکل بخوری، ‫اوضاع معمولاً معذب‌کننده می‌شه.
‫واسه همین می‌رم با ‫یه گروه دیگه می‌گردم.
‫بعد از یه مدت طولانی،
‫گروه اول یادشون می‌ره که دعوایی شده ‫و دوباره منو می‌پذیرن.
‫فکر کنم بشه بهش گفت ‫«تاکتیک بزن‌دررو».
‫ولی آیکاوا-سان، تو وقتی تنهایی ‫اصلاً غمگین به نظر نمی‌رسی.
‫اما گاهی اوقات...
‫فقط هر از گاهی، ‫یه جورایی غمگین به نظر می‌رسی.
‫شایدم فقط خیالاتی شدم.
‫بازم دارم زیاده‌روی می‌کنم، ‫انگار که خیلی خوب می‌شناسمت.
‫واسه همینه که بقیه دخترا ‫خیلی ازم خوششون نمیاد.
‫نه بابا!
‫چرا، همینه!
‫فقط واسه اینه که نمی‌دونن ‫چه چیزهایی رو از دست دادن.
‫آیکاوا-سان، الان بهم ابراز علاقه کردی؟
‫قلبم یه لحظه وایساد.
‫آه، دازای اینجاست؟
‫اون رمانی که از روش فیلم ساختن ‫کجاست؟
‫ببخشید ساتو-سان، باید برم.
‫اوه، باشه.
‫و ممنون.
‫یه بن‌بست دیگه؟
‫این پرونده هیچ‌وقت حل نمی‌شه.
‫ری‌چان؟
‫ن-نائو-سنپای؟ ترسوندیم.
‫ببخشید، تقصیر من بود.
‫خب، این «پرونده‌ای» که ‫درباره‌اش حرف می‌زدی چیه؟
‫ت-تو شنیدی با خودم حرف می‌زدم؟ ‫درباره یه پرونده؟
‫کاملاً واضح شنیدم.
‫گند زدم!
‫داری دنبال کسی می‌گردی که ‫اون اعلامیه‌ها رو پخش کرده؟
‫ها؟
‫خب، بذار ببینم، بذار فکر کنم...
‫ری‌چان؟
‫آره، داشتم دنبالش می‌گشتم.
‫اون اعلامیه‌ها خیلی ترسوندنم.
‫شاید دارن درباره تو و ‫آکی-سنپای حرف می‌زنن.
‫ری‌چان.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌گم، منم می‌تونم کمک کنم ‫مجرم رو پیدا کنیم؟
‫چی؟
‫ولی آکی-سنپای عصبانی می‌شه.
‫به آکی-کون ‫نمی‌گیم تا نگران نشه.
‫این راز بین خودمون می‌مونه، ری‌چان.
‫اگه بفهمه چی؟
‫بعد از اینکه سرمون داد زد، ‫توی راهرو کنارت می‌ایستم.
‫و سطل‌های آب هم دستمون می‌گیریم؟
‫دقیقاً. یکی توی هر دست.
‫اصلاً می‌تونیم مجرم رو پیدا کنیم؟
‫دو هفته از اون ماجرا گذشته.
‫گشتن کورکورانه فایده‌ای نداره. ‫ولی نگران نباش.
‫بسپارش به من، نائو-سنپای.
‫حتماً مجرم رو برات پیدا می‌کنم...
‫وگرنه اسمم ری‌چان نیست!
‫فقط می‌خواستی این دیالوگ رو بگی، نه؟
‫تصور کن یه مدیر ‫باغ‌وحش خیالی...
‫که داره یه باغ‌وحش خیالی رو...
‫متأسفانه، پیدا کردن مجرم ‫سخت‌تر از حرف زدن بود.
‫به‌طرز خصمانه‌ای ادای سکسکه کردنش رو ‫درمیاره.
‫دو هفته تا جشنواره سِیرِیو!
‫من و ری‌چان کله‌مون رو گرم ‫پروژه‌های جشنواره سِیرِیو کردیم.
‫ای بابا، فکر می‌کردم بازرس‌ها ‫تا الان باید رسیده باشن.
‫باید بیان و چک کنن که خونه‌ی ‫وحشت امنه، مگه نه؟
‫آره.
‫من می‌رم اتاق شورای دانش‌آموزی.
‫می‌ری؟ ممنون.
‫شورای دانش‌آموزی
‫این نمره دیگه چیه؟
‫باید برگه پاسخ‌نامه رو ‫اینجا قایم می‌کردم.
‫نکنه درس خوندن رو ول کردی ‫که بری مهمونی و این‌جور چیزا؟
‫خودت می‌دونی که هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم.
‫ولی این واقعاً عجیبه!
‫چطور تو، از بین همه، ‫امتحان رو این‌قدر بد دادی؟
‫اوه، خفه شو! خدای من.
‫کی اهمیت می‌ده که توی یه امتحان ‫مزخرف پنج بگیرم یا ده؟
‫معنیش این نیست که ‫حق داری برام سخنرانی کنی.
‫تو که توی عمرت حتی یه بار هم ‫پنج یا ده نگرفتی!
‫تو توی خواب هم بهتر از این عمل می‌کنی!
‫فقط خفه شو دیگه!
‫تو خودت باید اینو بگی، درست بعد از اینکه ‫نقش شاهدخت کاگویا رو انداختی گردن من.
‫خب، برای یه بار هم که شده بگو «نه»!
‫بگو نمی‌خوای با من بازی کنی!
‫حرف تو دهن من نذار!
‫تو منو نمی‌شناسی!
‫آیکاوا؟
‫سِنپای، می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫حالا چی شده؟
‫لحنی که باهاش با اون حرف زدی ‫دل هر کسی رو می‌شکست.
‫موری-سِنپای نزدیک بود گریه‌اش بگیره.
‫واقعاً؟ خب تقصیر خودش هم هست.
‫آیکاوا، می‌تونی یه راز رو نگه داری؟
‫بعضی وقتا می‌تونم، بعضی وقتا نه.
‫خب، لااقل رُک و راستی.
‫ولی می‌دونم که می‌تونم ‫به کسی مثل تو اعتماد کنم.
‫توی تعطیلات تابستون،
‫من و موری رفتیم جشنواره ‫آتش‌بازی رودخانه آبه.
‫اونجا ازش درخواست کردم. هنوز ‫منتظر جوابشم.
‫موری واقعاً باهوشه.
‫اون جزو سه نفر برتر کلاسه.
‫اون داشته درس می‌خونده تا بره ‫به دانشگاه رویاییش توی توکیو.
‫شاید برای همینه که ‫منو معطل نگه داشته.
‫ولی با وجود همه اینا، ‫اون واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫توی کل تعطیلات تابستون حتی ‫یه بار هم بهم پیام نداد.
‫بعد وقتی مدرسه دوباره شروع شد، ‫طوری باهام حرف زد که انگار هیچی نشده.
‫توی تمام این مدت، حس می‌کنم ‫هر روز دارم شکنجه می‌شم.
‫باید خیلی دردناک باشه.
‫می‌خوام کار بیشتری قبول کنم، ‫با اینکه همین الان هم سرم شلوغه.
‫این‌طوری، دیگه مجبور نیستم ‫به چیز دیگه‌ای فکر کنم.
‫موچیزوکی-سِنپای، ‫از راه بینی نفس بکش.
‫ها؟ چرا الان؟
‫فقط انجامش بده.
‫دم بگیر.
‫و بازدم کن.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫تمرینات تنفس شکمی. تو این تکنیک رو ‫برای نمایش بهمون یاد دادی.
‫پس داشتم فکر می‌کردم که...
‫تو با سانادا رابطه داری؟
‫نه، فهمیدم.
‫نمی‌خوای که جلوی کسی که هنوز ‫منتظره، پز بدی، مگه نه؟
‫من ازت محافظت نمی‌کردم.
‫تو اون‌طوری که فکر می‌کردم نیستی.
‫سال‌سومی‌ها می‌گن یا خیلی مغروری ‫یا یه دختر یخیِ بی‌احساسی.
‫این‌طوری به نظر می‌رسی.
‫من فقط وقتی با اعضای باشگاه ‫ادبیاتم این‌طوری‌ام.
‫اوه، جدی؟
‫راست می‌گم.
‫خب، به هر حال، وقتی پای نمایش ‫وسط باشه، خیلی جدی‌ام.
‫بیا آخر هفته‌ی بعد سنگ تموم بذاریم.
‫حتماً.
‫اوه، سلام سانادا.
‫سلام.
‫ممنون، آیکاوا.
‫بازرس‌ها اومدن، ‫تا الان که مشکلی نبوده.
‫واقعاً؟ خیالم راحت شد.
‫شما دو تا در مورد چی حرف می‌زدین؟
‫اوه، رازه.
‫هیچی نیست که بتونی به من بگی؟
‫این رو می‌تونم بهت بگم.
‫اون توی روابط عاشقانه‌اش ‫به مشکل خورده.
‫و تو هم به حرفاش گوش دادی؟
‫آره.
‫بهش چند تا نصیحت مفید کردم، ‫اونم ازم تشکر کرد.
‫پس منم می‌خوام کمکم کنی.
‫اتفاقی افتاده؟
‫آره.
‫اینکه می‌بینم دوست‌دخترم با یه پسر ‫دیگه حرف می‌زنه، خیلی اذیتم می‌کنه.
‫جدیه، نه؟
‫آره.
‫اما...
‫دوست‌دختر تو هم به همین بیماری ‫دچاره، پس خیالت راحت باشه.
‫خیالم راحت شد.
‫رمان فرعی رو تموم کردم!
‫داستان بامبو‌شکن: ‫نسخه‌ی بازسازی‌شده
‫خسته نباشی، ریچان!
‫و اینکه، خوراکی‌های بیشتری هم ‫از طرف آکای-سنسی داریم.
‫اینا توشون آجیل دارن.
‫ریچان این بامبو‌شکن رو ‫از دید مادربزرگ نوشته.
‫نشون می‌ده که اون زوج پیر چقدر ‫پرنسس کاگویا رو دوست دارن.
‫اون دختر واقعیشون نیست، ‫ولی مثل دختر خودشون دوستش دارن.
‫نمایش، مادربزرگِ ضعیف رو نشون می‌ده ‫که دورانشون با کاگویا رو تعریف می‌کنه
‫با دیالوگ‌ها و صحنه‌هایی که ‫توی متن اصلی نبود.
‫خب، نظرت چیه؟
‫عالیه.
‫فوق‌العاده‌ست، ریچان.
‫حالا مادربزرگ و پدربزرگ رو ‫بیشتر از قبل دوست دارم.
‫آره، منم ازش لذت بردم.
‫همه‌تون خیلی مهربونید.
‫موری-سنپای؟
‫ببخشید، نمی‌خواستم اشکم دربیاد.
‫نمی‌دونم چرا، ‫ولی واقعاً روم تأثیر گذاشت.
‫فکر کنم این داستان رو ‫بیشتر از بامبو‌شکن اصلی دوست دارم.
‫وای! نمی‌تونم این همه تعریف رو تحمل کنم.
‫فکر کنم نقاشی پوستر هم تقریباً تمومه، ‫پس منتظر بمونید.
‫حتماً.
‫یک هفته تا جشنواره‌ی سِیرِیو!
‫امروز تمرین نداریم، مگه نه؟
‫قضیه این نیست.
‫در مورد پرونده‌ای که داریم روش ‫کار می‌کنیم، خبر جدیدی دارم.
‫فهمیدم اون تراکت‌ها از کدوم طبقه ‫پرت شدن پایین.
‫جدی؟
‫فکر کنم از ‫پشت‌بوم انداختنشون.
‫با توجه به ارتفاع، منطقیه.
‫ولی فکر می‌کردم در پشت‌بوم ‫همیشه قفله.
‫آره، ولی اول اکتبر مخزن آب ‫بازرسی شد،
‫پس اون روز یه بازرس اون بالا بوده.
‫بازرسی هم تو وقت ‫ناهار انجام شد.
‫یعنی یه نفر دیگه تو وقت ناهار ‫رفته پشت‌بوم،
‫و تا بعد از مدرسه صبر کرده تا ‫تراکت‌ها رو پخش کنه؟
‫اولش منم همین فکر رو کردم، ‫ولی ردش کردم.
‫اگه کسی بدون کلید یواشکی ‫رفته باشه اونجا،
‫بعد از پخش تراکت‌ها، اون بالا ‫گیر می‌افتاد.
‫آره، نکته‌ی خوبیه.
‫حدس می‌زنم معلمی که همراه بازرس ‫بوده،
‫یادش رفته در رو قفل کنه.
‫مجرم ما هم در رو باز دیده،
‫و به سرش زده که تراکت‌ها رو ‫از اون بالا پخش کنه.
‫یا شاید هم خودِ اون معلم بوده که ‫کاغذها رو پخش کرده.
‫اونم احتمال داره.
‫خب، کدوم معلم ‫همراه بازرس بوده؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫ولی یه نقشه‌ی جدید دارم.
‫بگو ببینم.
‫در پشت‌بوم رو زیر نظر می‌گیریم.
‫می‌گن مجرم‌ها همیشه به صحنه‌ی جرم ‫برمی‌گردن.
‫بجنب! هی، هی! بیارش!
‫بزن بریم!
‫می‌دونی...
‫این کار از هر نظر اشتباهه، ‫ولی یه جورایی هیجان‌انگیزه.
‫دقیقاً حرف دلم رو زدی.
‫نگاه کن چطور می‌ره!
‫جدی؟
‫پلیس! تکون نخورید!
‫چی شده؟
‫لعنتی!
‫فرار کنید!
‫نائو-سنپای، دنبالشون کن!
‫چی؟
‫یوشی-کون؟
‫آیکاوا-سان؟
‫اینجا چیکار می‌کردید؟
‫ها؟ چه می‌دونم. خبر ندارم.
‫یوشی-کون، پیچوندی که بیای ‫بیسبال بازی کنی، نه؟
‫ای بابا، لو رفتیم!
‫لطفاً لو نده، باشه؟
‫باید یه چیزی ازتون بپرسیم.
‫شماها جمعه اول اکتبر اینجا داشتید ‫جیم می‌زدید، درسته؟
‫ها؟ یه روز خاص؟ من یادم نیست ‫دیشب چی شام خوردم.
‫فردای روز امتحان‌های میان‌ترم بود.
‫کلاس ما تصمیم گرفت ‫خونه‌ی ارواح درست کنه،
‫بعدش یه عالمه تراکت پخش شد.
‫آهان، اون روز رو می‌گی؟ ‫باشه، آره، یادم اومد.
‫اون روز کسی از اینجا رد شد؟
‫کسی رو دیدم؟ فکر نکنم...
‫راستش، چرا، دیدم.
‫می‌دونی کی بود؟
‫معلومه که می‌دونم.
‫اون...
‫سنپای بود.
‫آیکاوا-سان.
‫پوستر رو تازه تموم کردم. ‫بابت تأخیر متأسفم.
‫داشتم فکر می‌کردم چه صحنه‌ای رو ‫نقاشی کنم، برای همین طول کشید.
‫اما «بامبو کاتر» قراره داستانی ‫درباره خانواده باشه،
‫برای همین این رو انتخاب کردم.
‫فوق‌العاده شده.
‫ممنون. اولین باره که برای ‫کسی دیگه نقاشی می‌کنم.
‫کارت عالی بود.
‫ریچان ازش خوشش میاد. بقیه هم همین‌طور.
‫خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫تو همونی هستی که اون ‫اعلامیه‌ها رو پخش کرد، مگه نه؟
‫واو!
‫از کجا فهمیدی؟
‫ما یه شاهد داشتیم.
‫معلمی که با بازرس همراه بود، ‫اومد به اتاق شورای دانش‌آموزی.
‫ازم خواست در رو قفل کنم، ‫چون می‌خواست بره دستشویی.
‫همون موقع بود که تصمیم گرفتم...
‫که صد تا اعلامیه توی اتاق ‫کامپیوتر چاپ کنه،
‫و بعد از مدرسه پخش‌شون کنه.
‫بلافاصله بعدش کلید رو به ‫دفتر معلما برگردوندم،
‫برای همین فکر نمی‌کردم کسی بفهمه.
‫اما ممنون که خودت رو لو دادی، ‫آیکاوا سونائو.
‫یا باید بگم همزادِ ‫کوچولوی آیکاوا-سان؟
‫از من چی می‌خوای؟
‫لازم نیست نگران باشی.
‫نمی‌فرستمت به آزمایشگاهی که ‫تکه‌تکه‌ت کنن.
‫اما بدون هیچ آزمایشی، ‫دقیقاً می‌دونم چی هستی.
‫می‌دونم که تو هم مثل یه آدم عادی هستی.
‫می‌دونم...
‫چون منم مثل تو یه همزادم.
‫یعنی تو هم یه کپی هستی؟
‫«کپی»؟
‫سونائو...
‫نسخه اصلیم قبلاً همین‌طوری صدام می‌کرد.
‫«کپی» و «اصلی»؟
‫حالا فهمیدم.
‫خودتون این اصطلاحات رو ساختید.
‫س-سنپای؟
‫حالا که بالاخره همدیگه رو شناختیم، ‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫راهی هست که بشه نسخه اصلی‌ای رو که ‫به شدت زخمی شده درمان کرد؟
‫یا راهی هست که بشه اون جراحت رو ‫به یه کپی منتقل کرد؟
‫بهم بگو، کپی.
‫اگه به جای نسخه اصلی بمیری، ‫اون نجات پیدا می‌کنه؟
‫خب، من...
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که...
‫اگه یه کپی بمیره، ‫ما می‌تونیم دوباره متولد بشیم.
‫یعنی چی؟
‫اگه کپی بمیره، نسخه اصلی ‫هنوز می‌تونه ما رو به زندگی برگردونه.
‫تا وقتی که نسخه اصلی آسیبی نبینه.
‫اما برعکسش چی؟
‫یعنی اگه نسخه اصلی بمیره، کار ما هم تمومه؟
‫اما می‌تونیم خودمون رو ‫فدای نسخه‌های اصلی کنیم؟
‫مثلاً اگه آیکاوا سونائو در حال مرگ باشه، ‫می‌تونی به جاش بمیری تا نجاتش بدی—
‫ولش کن.
‫آکی-کون.
‫چطور؟
‫منم یه کپی‌ام.
‫اگه سوالی داری، ‫جوابت رو می‌دم.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫صبر کن، هیروناکا-سان هم مثل ماست؟
‫باشگاه ادبیات ‫پاتوق کپی‌هاست؟
‫نه، اون این‌طور نیست. ری-چان یه آدم عادیه، ‫خب...
‫به هر حال، ما هم چیز زیادی ‫درباره خودمون نمی‌دونیم.
‫ما هم به اندازه تو بی‌خبریم.
‫خیلی خب.
‫اگه تو این‌طور می‌گی.
‫بسیار خب. فکر کنم کارمون اینجا تمومه.
‫نائو.
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید.
‫کار احمقانه‌ای بود. ‫هیروناکا همه چیز رو بهم گفت.
‫چرا خودت رو به خطر انداختی؟
‫بهت گفته بودم دنبالش نرو.
‫متاسفم. اما...
‫می‌خواستم خودم باهاش حرف بزنم.
‫اگه ما تنها کپی‌های این مدرسه نباشیم چی؟
‫آره. فقط روز اول اونجا هستم.
‫تو چی؟
‫باشه.
‫آره، حق با توئه.
‫اما...
‫باشگاه ادبیات داره سنگ تموم می‌ذاره.
.خدا کنه، روز جشنواره آفتابی باشه