رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫باشگاه نمایش دبیرستان سوروگا سیریو
‫داستان بامبوشکن: بازسازی
‫تاریخ و زمان: 31 اکتبر (یکشنبه) ساعت 2:30 بعدازظهر ‫مکان: سالن ورزشی دبیرستان سوروگا سیریو
‫خیلی وقت پیش،
‫مردی بود که از راه بامبوشکنی ‫زندگی می‌کرد.
‫داستان بامبوشکن ‫درباره‌ی مردی است
‫که شاهدخت کاگویا را ‫در ساقه بامبو پیدا می‌کند و بزرگش می‌کند.
‫او خواستگاران زیادی را که ‫می‌خواهند با او ازدواج کنند، رد می‌کند.
‫و در آخر، مجبور می‌شود ‫به خانه‌اش در ماه برگردد.
‫مادربزرگ، یه نگاهی بنداز. این بچه رو ‫توی ساقه بامبو پیدا کردم.
‫وای خدای من، پدربزرگ. ‫این بچه دختر دوست‌داشتنی کیه؟
‫باید اسمش رو بذاریم «شاهدخت کاگویا».
‫شاهدختی که همیشه زیبا می‌درخشد.
‫امیدوارم زندگیش همیشه ‫پر از شادی باشه.
‫فقط در عرض چند ماه کوتاه،
‫قسمت ۹: یک بدل داغدار
‫شاهدخت کاگویا ‫به یک زن جوان زیبا تبدیل شد.
‫موریرین!
‫مادربزرگ. پدربزرگ.
‫واقعاً نامه‌ای از پایتخت امپراتوری ‫به دستم رسیده؟
‫بله. از ما خواسته شده که تو رو تحویل بدیم.
‫اشراف و حتی امپراتور ‫شیفته‌ی زیبایی تو هستند.
‫تو می‌تونی ازدواج رو رد کنی.
‫تو همیشه، همیشه ‫اینجا خونه‌ی ما رو داری.
‫بهترین چیز برای تو، بهترین چیز برای منه، ‫مادربزرگ و پدربزرگ.
‫شاهدخت!
‫لطفاً هدیه‌ی نامزدی من رو قبول کن.
‫آرزوی من اینه که نه ازدواج کنم ‫و نه به پایتخت برم.
‫اما اگه شما رو خوشحال می‌کنه...
‫از محبتتون ممنونم.
‫شاهدخت!
‫شاهدخت کاگویا زندگی آرامی را با ‫پدربزرگ و مادربزرگش گذراند
‫پس از اینکه خواستگارانش را با مهارت رد ‫کرد.
‫نگاه کن، پدربزرگ.
‫شاهدخت کاگویا خودش این رو بزرگ کرده.
‫اوه، ببین چقدر بزرگ شده.
‫همونطور که گفتی بهش آب دادم ‫و چاق و قلمبه شد.
‫خیلی قشنگه، دلم نمیاد بخوریمش.
‫پدربزرگ، تو احمقِ بامزه‌ای.
‫اما با وجود تمام تلاششون، ‫اون نتونست از سرنوشتش فرار کنه.
‫شاهدخت کاگویا.
‫چرا باید ما رو ترک کنی ‫و به ماه برگردی؟
‫چون من اهل شهر روی ماهم.
‫در شب ماه کامل، ‫پیک‌های آسمانی دنبالم میان.
‫نباید بری! شاید اگه متحد بشیم، ‫بتونیم اون‌ها رو فراری بدیم!
‫نمی‌تونید.
‫مردم ماه مثل ‫مردم این دنیا نیستن.
‫نه؟
‫ما مثل هم نیستیم.
‫در گذر زمان برای ما، ‫و در دلیل تولدمون فرق داریم.
‫اما قول می‌دم بعد از اینکه برگشتم ‫شما رو فراموش نکنم.
‫نامه و نقاشی هم می‌فرستم.
‫اوه، آره. این داستان...
‫بچه‌ها، سرحال باشید!
‫پیک‌های ماه ‫نباید شاهدخت رو ببرن!
‫کی با منه؟
‫آره!
‫نرو!
‫شاهدخت کاگویا، واقعاً ما رو ترک می‌کنی؟
‫همینطور خواهد شد.
‫باید برگردم به جایی که به دنیا اومدم.
‫لطفاً منو به یاد داشته باشید، ‫مادربزرگ، پدربزرگ.
‫این داستان فقط داستان ‫بامبوشکن نیست.
‫مادربزرگ، باید یه کاری بکنیم.
‫آره، ولی اون یه موجود آسمانیه.
‫هیچ‌وقت قرار نبود ‫با ما توی این دنیا زندگی کنه.
‫برای این موری-سنپای،
‫کل این داستان از اول تا آخر ‫درباره‌ی زندگی خودش بوده.
‫با لبخند ازش خداحافظی کنیم.
‫بیا. این جامه‌ی آسمانی رو بگیر.
‫دروغگو!
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستی ‫یه عروسک خیمه‌شب‌بازی باشی...
‫بدون اراده‌ی خودت.
‫می‌دونی مردم تو رو فراموش می‌کنن ‫اگه ما رو ترک کنی.
‫به قلبت گوش کن. ‫کجا می‌گه جات اینجاست؟
‫اون اعلامیه‌ها اتهام نبودن.
‫یه فریاد کمک بودن.
‫اون می‌خواست به همه بگه ‫که سوزومی موری نیست.
‫که اینجا به عنوان یه آدم مستقل اومده.
‫دیگه اینقدر مطیع نباش و ‫بگو چی می‌خوای.
‫با کلمات خودت بگو.
‫التماست می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌تونم؟
‫واقعاً می‌تونم کاری رو بکنم که می‌خوام؟
‫واقعاً اجازه دارم اینجا بمونم ‫با مادر و پدرم؟
‫می‌تونم؟
‫لطفاً بمون.
‫می‌خوام که بمونی.
‫باشه.
‫اوه. من...
‫مادر. پدر.
‫به آسمون نگاه کنید.
‫سپیده داره می‌زنه.
‫همینطوره. به نظر میاد ‫یه روز آفتابی باشه.
‫تصمیم گرفتم که تا ‫آخر عمرم اینجا بمونم،
‫کنار هر دوتون.
‫بعد از اینکه پیرزن تمام قلبش رو ریخت ‫و دخترش رو التماس کرد،
‫شاهدخت کاگویا نظرش رو عوض کرد.
‫شاهدخت کاگویا تصمیم گرفت که خونه‌ی واقعیش ‫پیش پدربزرگ و مادربزرگیه که بزرگش کردن،
‫و نه با مردم ماه که ‫هیچ خاطره‌ای ازشون نداشت.
‫ما همچنین یه رمان کوتاه می‌فروشیم ‫که اون پیوند خانوادگی رو به تصویر می‌کشه.
‫«داستان بامبوشکن: بازسازی»، ‫همونطور که مادربزرگ تعریف کرده.
‫همین الان در اتاق باشگاه ادبیات در ‫ساختمان کمکی برای فروش موجوده. فقط ۲۰۰ ین.
‫خیلی متاسفم.
‫نباید اون خطوط رو بداهه‌پردازی می‌کردم.
m0 0 l 200 0 200 200 0 200
‫ایمنی در برابر آتش‌سوزی
‫وقتش نیست. باید وسایل رو جابجا کنیم. ‫گروه بعدی منتظره.
‫آه، درسته!
‫همونطور که می‌گن، همه‌چی خوبه که به خوبی ‫تموم بشه.
‫آره.
‫انگار یه نمایش بداهه‌پردازی زنده بود. ‫عالی بود.
‫ریچان. ممنونم.
‫داغ ‫پنکیک داغ
‫بوبا ‫سیریو!
‫خب، قضیه اینه.
‫داشتم با مامان سوزومی حرف می‌زدم، ‫و اون اینو به من داد.
‫برای ریو-چان
‫این نامه‌ی سوزومیه به من. ‫اون پیداش کرد توی اتاقش.
‫بابت اینکه زودتر به ‫من ندادش عذرخواهی کرد.
‫ولی خیلی می‌ترسم ‫که تنهایی بخونمش.
‫واسه همین می‌خوام ‫با هم بخونیمش.
‫ها؟ ‫این ایده خوبیه؟
‫شاید توش چیزایی درباره‌ی موچیزوکی-سنپای باشه ‫که تو آتیش‌بازی ازش خواستگاری کرد.
‫صبر کن ببینم.
‫چی؟ ‫اصلا خبر نداشتم.
‫تو بیشتر از من ‫درباره‌ی سوزومی می‌دونی.
‫پس بیا با هم بخونیمش.
‫من، اممم، فکر کنم ‫واقعا باید برگردم به کلوپم.
‫این دستور یه ارشده ‫که رئیس شورای دانش‌آموزیه.
‫مگه تو رئیس «سابق» ‫نیستی؟
‫دیگه حرف اضافه نزن.
‫باشه. الان می‌خونمش.
‫«ریو-چان عزیزم،»
‫«حالت چطوره؟ من خوبم.»
‫«وای، انگار که ‫غریبه‌ایم، نه؟»
‫به ریو-چان
‫«خیلی وقته گذشته. ‫منم، سوزومی.»
‫«دلیلی که تصمیم گرفتم ‫این نامه رو برات بنویسم»
‫«اینکه موچیزوکی-کون تو جشنواره‌ی آتیش‌بازی ‫رودخونه‌ی آبه ازم خواستگاری کرد.»
‫«قبلا هم سعی کردم برات نامه بنویسم، ‫ولی آخرش همشون رو دور انداختم.»
‫«همه‌ی چیزایی که تو اون نامه‌ها بود به نظرم ‫خیلی ساختگی می‌اومد.»
‫«ولی الان فکر می‌کنم می‌تونم چیزی رو که واقعا ‫می‌خوام بهت بگم بنویسم.»
‫«شُن موچیزوکی رو یادت میاد؟»
‫«اون بچه متظاهرکه همیشه بی‌ادب بود.»
‫«اون تو نمایش مهدکودک ‫نقش شاهزاده رو بازی کرد.»
‫«ولی اون موقع به من ‫قول داد»
‫«که یه روز من نقش شاهدخت رو براش ‫بازی می‌کنم.»
‫«کپی کوچولوی من.»
‫«می‌خوام ازت تشکر کنم ‫که به فریاد کمکم جواب دادی و اومدی پیشم.»
‫«ممنون که به جای من رفتی مدرسه وقتی داشتم ‫گریه می‌کردم.»
‫«نقش نامادری شیطانی رو تو نمایش مدرسه.»
‫«حتی اگه آخرش دنبال تو افتادم،»
‫«و باعث شد پدر و مادرم ‫ما رو از هم جدا کنن.»
‫«ولی...»
‫«ولی پشت سر مامانم به مادربزرگ و پدربزرگم ‫تو فوجینومیا زنگ می‌زدم.»
‫«و اونا می‌گفتن چقدر ‫خوشحالن که تو رو دارن.»
‫«پس فکر می‌کنم ‫تصمیم درستی گرفتم.»
‫«کاش می‌تونستن ‫نقاشی‌هات رو به من نشون بدن.»
‫«هم مادربزرگ و هم پدربزرگ گفتن که تو ‫هنرمند بزرگی هستی.»
‫همینجا بس کنیم؟
‫آره، فکر کنم همین کافیه.
‫نوشته که آنقدر خجالت کشیده بود ‫که نتونسته جواب موچیزوکی-کون رو بده.
‫و قصد داشته نامه‌ای بهش بده.
‫چرا؟
‫آره. واقعا دست و ‫پا چلفتیه.
‫حتی لیز خورد و سرش ‫ضربه خورد چون نمی‌تونست با گتا راه بره.
‫پس فکر کنم عاشق شدم؟
‫عاشق کی؟
‫سوزومی.
‫۱۳ سال تا قبل از اون حادثه، ‫همیشه دلم می‌خواست ببینمش.
‫دلم براش تنگ شده بود، ‫ازش متنفر بودم، عاشقش بودم و دلم شکسته بود.
‫این همون عشقی نیست که ‫تو مانگا و سریال‌ها می‌بینی؟
‫تمام چیزی که تمام این مدت ‫بهش فکر می‌کردم سوزومی بود.
‫همه فکر می‌کنن کسی که ‫تو کماست فقط می‌تونه نفس بکشه.
‫ولی سوزومی اینجوری نیست.
‫گاهی وقتا لبخند می‌زنه.
‫یه لبخند خیلی شکننده ‫و بی‌دفاع، مثل لبخند یه بچه.
‫و همزمان، خیلی خالیه.
‫وقتی براش موسیقی پخش می‌کنم، لبخند می‌زنه.
‫وقتی دستش رو می‌گیرم، ‫دستم رو فشار می‌ده.
‫ولی می‌دونم که واقعاً خودش نیست. ‫این کارها رو آگاهانه انجام نمی‌ده.
‫فقط واکنش بدنش به محرکه.
‫هیچ کاری که می‌کنم واقعاً به سوزومی ‫نمی‌رسه.
‫حتماً خیلی دلتنگش می‌شی.
‫آره. واقعاً دلم برای سوزومی تنگ شده.
‫به هر حال، حرف‌های ‫خیلی بدی بهت زدم.
‫ببخشید که سنپای بدی بودم.
‫اشکالی نداره.
‫راستش، به یه ‫شرط می‌بخشم‌ات.
‫اون چیه؟
‫می‌تونی اسمت رو بگی؟ ‫می‌خوام از زبون خودت بشنوم.
‫من در واقع نائو آیکاوا هستم.
‫کسی که نقش پدربزرگ رو ‫بازی می‌کرد، آکی سانادا بود.
‫من ریو هستم.
‫اسم سوزومی...
‫«وقتی می‌نویسیش، کانجی‌های ‫«خنک» و «آرام» رو داره.»
‫«کانجی «خنک» رو «ریو» هم تلفظ می‌کنن.»
‫پدر و مادرم این اسم رو بهم دادن. ‫اسم خودِ خودم.
‫پس ریو-سنپای صدا می‌کنیم.
‫نائو-چان، ممنون که منو پیدا کردی.
‫خوشحالم که همدیگه رو دیدیم.
‫برمی‌گردم فوجینومیا. خونه‌ی واقعی‌ام.
‫با پدر و مادر ‫سوزومی صحبت می‌کنم.
‫بعد با صبر منتظر می‌مونم تا ‫سوزومی خوب بشه و بیدار شه.
‫ولی یه روز، می‌آی پدر و ‫مادر واقعی من رو ببینی؟
‫حتماً.
‫ولی فوجینومیا چی داره؟
‫سوال خوبیه.
‫خب، تفریحگاه مزرعه ‫ماکایینو رو داره.
‫می‌تونم تو رو ببرم اونجا.
‫مزرعه دنیای مردگان؟
‫ماکای = دنیای مردگان
‫«ماکایینو»، نه «ماکای».
‫اوه. باشه. قول می‌دم بیام دیدنت.
‫بهت قول می‌دم. منتظرت می‌مونم.
‫حتماً.
‫پس باید دو نسخه رو ‫در دو دقیقه بفروشیم.
‫فقط همین‌ها باقی موندن.
‫ولی فروش این تعداد باید ‫برای نجات باشگاه کافی باشه، نه؟
‫باید توی حاشیه خطا باشه.
‫درسته.
‫می‌رم که استدلال رو اماده کنم—
‫یه نسخه ۲۰۰ ین بود، درسته؟
‫منم یکی می‌خوام.
‫سنپای!
‫از همگی برای حضور در ‫هفدهمین جشنواره سالانه سیریو تشکر می‌کنم.
‫انجامش دادیم!
‫تلاشتون رو تحسین می‌کنم، باشگاه ادبی.
‫منحل می‌شیم؟
‫من با کادر آموزشی صحبت می‌کنم.
‫دیگه نمی‌تونن بگن کلوپتون ‫هیچ دستاوردی نداشته.
‫رئیس سابق شورای دانش‌آموزی ‫بقیه‌ش رو درست می‌کنه.
‫ولی اول باید بریم سالن ورزشی.
‫هنوز جلسه بعد از جشنواره رو داریم.
‫درسته.
‫موری.
‫می‌تونیم صحبت کنیم؟
‫موچیزوکی-کون، ببخشید. دیرمون شده.
‫نه، گوش کن.
‫قول دادم دوباره ازت بپرسم ‫اگه نمایشنامه‌مون موفق شد.
‫چی؟
‫همونطور که اون شب بهت گفتم، ‫دوستت دارم.
‫ولی من... می‌خوام بدونم تو چی حس می‌کنی—
‫ببخشید.
‫من عاشق کس دیگه‌ای‌ام.
‫نمی‌تونم باهات قرار بذارم.
‫هنوز امیدی هست.
‫ناامید نشو. شاید سوزومی ‫نظرش فرق کنه.
‫چی؟ چی؟
‫هممم؟ سوزومی؟
‫فقط صبر کن ‫تا جلسه بعد از جشنواره تموم بشه.
‫خیلی چیزا هست که باید با هم حرف بزنیم.
‫اوه، اصلاً نمی‌فهمم چی گفت.
‫دوباره از اتاق ما برای کمدی رمانتیکشون ‫استفاده کردن.
‫موچیزوکی-سنپای.
‫خیلی با نمایشنامه حال کردم.
‫آره، منم همینطور.
‫من سومین نفرم.
‫آره، منم حال کردم. ممنون، بچه‌ها.
‫کنجکاوم کلاس ما تمیزکاریش تموم شده باشه.
‫کسی اینجا نیست.
‫به نظر میاد تموم نکردن.
‫نائو.
‫درسته. تازه شروع کردن.
‫خودمون تمیز کنیم؟
‫اهم، آکی-کون؟
‫چیه؟
‫تو، اممم، سعی کردی منو ببوسی و نشد؟
‫نشده که نیست.
‫همونجایی که می‌خواستم بوسیدمت.
‫می‌خواستی منو رو دماغ ببوسی؟
‫اهم، از نظر فنی، آره.
‫و تو آکواریوم هم ‫سعی کردی منو ببوسی؟
‫ولم کن.
‫و ببخشید.
‫پس، می‌تونی دوباره امتحان کنی؟
‫می‌خوام واقعاً انجامش بدم، آکی-کون.
‫جدی می‌گی؟
‫آره.
‫پس شماها اینجا بودین.
‫بیاین. جلسه بعد از جشنواره داره شروع ‫می‌شه.
‫به لطف تلاش‌های همگی شما، یک جشنواره ‫سیریوی دیگر با موفقیت به پایان رسید.
‫با توجه به این رویداد، ما در ‫شورای دانش‌آموزی رسماً کنار می‌کشیم.
‫شاید مثل خانواده شوهر فضول بودیم ‫برای شورای دانش‌آموزی جدید.
‫ولی این آخر هفته ‫واقعاً لذت‌بخش بود.
‫از صمیم قلب ازتون تشکر می‌کنم.
‫و تکرار می‌کنم، این جشنواره نمی‌تونست ‫بدون همگی شما موفق باشه.
‫برای سال‌های آینده، ‫از کادر آموزشی می‌خوام،
‫کمیته‌ی برگزاری، ‫جامعه‌ی محلی ما،
‫و همه‌ی دانش‌آموزان حاضر—
‫هی، آکی-کون.
‫اگه قلبِ اصل از کار بیفته، ‫اون تقلبی...
‫رئیس موریرین؟
‫چی شده؟
‫موریرین کجاست؟
‫گیج و منگ برگشتم خونه.
‫فقط یادمه از سُونائو خواستم ‫همون لحظه پاکم کنه.
‫می‌خواستم همه‌ش یه خواب باشه.
‫همین الان از والدینش خبر رسید.
‫دانش‌آموز سال بالایی، سوزومی موری، ‫یکشنبه‌ی گذشته فوت کرد.
‫اواخر جولای ضربه‌ی مغزی ‫شد،
‫و اون جراحت باعث شد کاملاً ‫بی‌واکنش و بدون هوشیاری بمونه.
‫خیلی برای بهبودی تلاش کرد،
‫ولی لحظات آخرش رو آروم ‫تو خونه با والدینش کنارش گذروند.
‫سِنسِی.
‫فکر کنم رئیس موریرین ‫یکشنبه تو سالن ورزشی بود.
‫مراسم ختم و خاکسپاری ‫فقط خانوادگیه.
‫مدرسه فردا از زنگ ششم ‫یه مراسم یادبود برگزار می‌کنه.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
Yuki\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫چطور کسی می‌تونه اینو باور کنه؟
‫همه سوزومی موری رو دیدن ‫که یکشنبه میکروفون دستش بود.
‫همه دیدن که نقش شاهدخت کاگویا رو بازی کرد.
‫نائو.
‫تا خونه همراهیت می‌کنم.
‫این مثل اون دفعه نیست.
‫آره، فکر کنم.
‫کاش امروز بارون می‌اومد.
‫حتی یه طوفان خارج از فصل هم ‫قبول می‌کردم.
‫واقعاً؟
‫نائو؟
‫این ساحل سنگی همه جامو می‌سوزونه.
‫آکی-کون، منو تنها نمی‌ذاری، نه؟
‫کاش می‌تونستم قول بدم.
‫نائو.
‫بکن. مشکلی نیست.
‫با چی؟
‫لازم نیست منتظر ‫بارون یا طوفان باشی.
‫هر وقت خواستی می‌تونی گریه کنی.
‫ریو-سِنپای!
‫تازه داشتیم همدیگه رو ‫می‌شناختیم!
‫من حتی یه قول هم دادم!
‫به تو.
‫خوش برگشتی.
‫من برگشتم.
‫چی شده؟
‫یکی از دانش‌آموزای سال بالایی فوت کرده.
‫صمیمی بودین؟
‫هی، نائو.
‫فردا می‌رم مدرسه.
هر روز خدا، حتی حین امتحانات .یا روزهایی که حال خوبی ندارم