ว่าแต่มินาโตะ…
คิดยังไงกับโคยุนเหรอ
ฉันเห็นเธอนานๆ ครั้ง
คิดว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในโรงเรียน
ก็เลยจำหน้าเธอได้
แล้วก็…
อยู่คนเดียวอีกแล้ว
นับแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เห็นเธอก็อดสงสัยไม่ได้
ฉันคิดอยู่ตลอดว่า…
ผู้หญิงคนนี้น่าสงสารจัง
มินาโตะ
มินาโตะเป็นแบบนี้มาตลอดเลยนะ
ชอบคิดว่าคนอื่น "น่าสงสารจัง" หรือไม่ก็ "อยู่ตัวคนเดียว" น่ะ
ทำตัวแบบนั้นมันอวดดีเกินไปนะ
อวดดีเหรอ
นั่นละอวดดี
คิดไปเองว่าคนอื่น "น่าสงสาร" ทั้งที่ไม่รู้จักกัน
รู้มั้ยว่าความสงสารนั้น ทำให้คนอื่นรู้สึกว่างเปล่าแค่ไหน
มินาโตะแค่อยากให้คนอื่นมองมาที่ตัวเอง
แค่อยากเป็นที่พึ่งของคนอื่น
อย่าเข้าหาโคยุนเพราะเหตุผลแบบนั้น
(ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ)
(ตอนที่สี่ ไร้เทียมทาน)
มินาโตะไม่มีสิทธิ์ตัดสิน ว่าคนอื่น "น่าสงสาร" รึเปล่า
อย่ายัดเยียดสิ่งที่ตัวเองคิดว่าควรจะเป็นให้โคยุน
เธอน่าจะพูดถูก
แต่นั่นก็แค่ช่วงแรกๆ
ฮิคาวะน่ะ
ตอนแรกฉันคิดว่า "น่าสงสารที่ต้องอยู่คนเดียว" แต่…
ที่จริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น
ตอนนี้น่ะ…
ฉันสนใจเธอเพราะเหตุผลอื่นแล้วละ
สบายใจได้
ฉันว่าคนอย่างมินาโตะ ไม่น่าใช่หนุ่มในฝันของโคยุนหรอก
ไม่ใช่อย่างนั้น
ต่อให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ช่วยพูดให้มันน่าฟังหน่อย
ยังไงก็เถอะ อย่าเข้าใกล้โคยุน เพราะเหตุผลแปลกๆ แล้วกัน
งั้นคุยกันปกติได้ใช่มั้ย
มิกิเป็นผู้ปกครองของฮิคาวะเหรอ
โอ๋ลูกมากเกินไป เด็กจะเสียคนเอานะจ๊ะ
ฉันแค่ไม่อยากทำร้ายโคยุนอีก
ไม่ใช่ "ไม่อยากให้โคยุนถูกทำร้าย" หรอกเหรอ
จะว่าไปแล้ว ชื่อ "ฮิคาวะ"…
อยู่ชมรมบาสเกตบอลรึเปล่า
(เฮือก)
จริงด้วย
เข้าใจแล้วว่าทำไมมิกิถึงโกรธ
(อกสั่นขวัญแขวน)
นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไม ฉันถึงไม่อยากให้โคยุนกับมินาโตะรู้จักกัน!
ทำไมรู้จักกับโยตะได้ แต่กับฉันไม่ได้ล่ะ
เพราะมินาโตะเป็นคนช่างสังเกตไง
หมายความว่าโยตะซื่อบื้อสินะ
เข้าใจผิดแล้ว…
หยาบคายจังเลย
ไม่ใช่อย่างนั้น…
สุดยอด
ต่างกันลิบลับเลย
มือนายอย่างกับมือนักซูโม่
เปรียบเทียบยังไงของเธอกัน
ดีจังเลย…
อะไรดีเหรอ
ตอนอยู่ชมรมบาสเกตบอล ฉันอยากจับลูกให้ได้แบบนี้
แต่ทำไม่เคยได้เลย
มือแบบโคยุนเนี่ย…
เอ๊ะ ชมรมบาสเกตบอลเหรอ
โคยุนเคยอยู่ชมรมบาสเกตบอลเหรอ ทำไมไม่บอกกันล่ะ
ฉันไม่เคยได้เล่นแบบโยตะหรอก
ออกจากชมรมกลางคันน่ะ
ที่เมื่อกี้บอกว่ารู้สึกว่างเปล่า เวลาได้รับความสงสารจากคนอื่น
นั่นคือความรู้สึกของมิกิ ตอนที่ฉันเข้าไปคุยด้วยเป็นครั้งแรกเหรอ
(เฮือก)
(อกสั่นขวัญแขวน)
เรื่องนั้น…
ขอโทษนะ
จริงๆ แล้วฉันอาจจะสงสารเธอก็ได้
(การันตีเกรดสูงสุด สถาบันกวดวิชา ส.)
ฉันเข้าหาเธอเพราะเห็นว่า เธอดูเบื่อๆ แล้วก็อยู่คนเดียว
แต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว
ฉันไม่เคยมองมิกิแบบนั้นอีกเลย
ตอนได้เป็นเพื่อนกับมิกิ แล้วมีโยตะเพิ่มมาอีกคน ฉันสนุกมากเลยนะ
จนไม่ทันสังเกตว่ามิกิทรมานแบบนั้น
ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีนะ
มินาโตะ…
ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้ ถึงเนื้อถึงตัวเกินไปแล้ว
ฉันเองก็สนุกเหมือนกันแหละ
นายช่วยฉันไว้เยอะเลย
ฮือ
เพราะงั้นจากนี้ไปขอฝากตัวด้วยนะ
อือ ด้วยความยินดี
เสื้อจะสกปรกเอา…
ไม่ต้องห่วง เสื้อไม่ได้สะอาดขนาดนั้นหรอก
(ถู ถู)
เอ๊ะ
อย่างนี้นี่เอง
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันต้องการมาตลอด
คือการได้เป็นเพื่อนกับเขาแบบเท่าเทียมกัน
ฉันนี่มันเด็กน้อยจริงๆ เลย
มิกิ
โอ๊ย รอด้วยสิ
สองคนนั้นไปซื้อเครื่องดื่มจริงๆ ใช่มั้ย
(ทรุด)
ไปนานจังเลย
อาจจะกำลังปลูกต้นโกโก้เองก็ได้มั้ง
(โกโก้)
ปลูกเองเลยเหรอ
ขอโทษที่ให้รอ
(ซุปถั่วแดงเข้มข้นคูณสอง)
ดูสิ ของใหม่แน่ะ มันเขียนว่า "ซุปถั่วแดงเข้มข้นคูณสอง"
ดื่มด้วยกันเนี่ยแหละ
ของบังคับน่ะ
อย่างกับเมนูในร้านราเม็งเลย ท่าทางจะช่วยให้หัวโล่งได้
ใช่มั้ยล่ะ
ถ้าไอ้นี่ได้ผลละก็ ฉันว่าพวกเราสอบผ่านแน่
เกิดอะไรขึ้นกับมิกิรึเปล่า
ฉันควรถามรึเปล่านะ
มิกิ…
ตอนไปซื้อเครื่องดื่ม มีเรื่องอะไรกับอามามิยะรึเปล่า
เอ่อ…
คุยนั่นคุยนี่
เราคุยกันถึงตอนที่โคยุนซื้อเครื่องดื่มแกงกะหรี่น่ะ
ทำไมกัน
มินาโตะบอกว่าเขาทำให้ซื้อผิดโดยไม่ตั้งใจ วันนี้เลยตั้งใจจะเลี้ยงเครื่องดื่มน่ะ
(เขาไม่เคยพูด)
เอ๊ะ ไม่เห็นต้องกังวลเรื่องนั้นเลย
เห็นมั้ย เขาไม่เคยพูดอะไรเลย เพราะเขารู้ว่าโคยุนคงรู้สึกไม่ดี
- ลาก่อนจ้ะ - ไว้เจอกัน
เดี๋ยวนะ รู้สึกเหมือน กำลังจะลืมเรื่องที่ติวไปวันนี้เลย
เดี๋ยวก่อน… สมุด… ต้องทวนแล้ว…
เดี๋ยว อย่าเพิ่งออกจากหัวไป
ถึงอย่างนั้น เท่าที่พูดมา ไม่มีเรื่องไหนที่ควรทำให้เสียน้ำตาได้เลย
ช่วงเวลาติวสอบหมดลงแล้ว
(สอบปลายภาคเรียนที่สอง)
(ช่วงที่หนึ่ง สื่อสารภาษาอังกฤษ ช่วงที่สอง สังคมศึกษา)
วันแรกของการสอบ
เริ่มได้
เหมือนเดิมเป๊ะเลย
ขอบคุณนะ โจทย์ข้อสอบเก่า
โจทย์นี้เหมือนที่เจอตอนโยตะติวเลย
(ช่วงที่หนึ่ง สื่อสารภาษาอังกฤษ หนึ่ง)
(ช่วงที่สอง สังคมศึกษา)
(ช่วงที่สาม พื้นฐานเคมี)
เริ่มได้สวย เย่
(สอบปลายภาคเรียนที่สอง วันที่สอง)
ฉันทำได้ คราวนี้ฉันทำได้
เอาละ หมดเวลา
มีแจ้งเตือน
(ไนน์ ไม่ได้อ่าน: เก้าข้อความ)
เยอะเหมือนกันนะ…
โคยุน หาข้าวเที่ยงกินก่อนกลับบ้านกันเถอะ
อุ๊ย นี่มันแชตกลุ่ม โยตะมาด้วยมั้ย
เผลอทำเหมือนโยตะเป็นตัวแถมซะแล้ว
มาเถอะ เอ๋ง…
(555)
- ไปสิ - โคยุน มาเถอะ
เจอโคยุนแล้ว
ดูเหมือนพวกเราจะเจอกันก่อน
คิดว่ามิกิยังอยู่บนห้องเรียนรึเปล่า
มีอะไรเหรอ มิกิ
นี่ มินาโตะ เห็นโยตะมั้ย
ลงไปข้างล่างแล้ว
เอ๊ะ จริงเหรอ
- มีธุระอะไรเหรอ - ก็ไม่เชิง…
ฉันกับโคยุนกำลังจะไปกินมื้อเที่ยงกับโยตะ
- นี่มันอะไรกัน มิกิ - ว้าย เย็นเจี๊ยบ!
ตั้งใจจะกันฉันออกจากกลุ่มเหรอ
ไม่ใช่สักหน่อย
(ร้านอาหารและคาเฟ่ บูโอโน่ โบโน่!!)
จ้อง…
ฉันจนปัญญาแล้ว มีจุดต่างอีกห้าจุดจริงๆ เหรอ
- จำนวนลูกองุ่นรึเปล่า - ดูแล้ว
เจอแล้ว
ตรงนี้อีกที่
เดี๋ยวสิ มินาโตะ เร็วเกินไปแล้ว
เราต้องหาให้ครบเร็วๆ ไม่อย่างนั้นโดเรียไม่มาเสิร์ฟนะ
มีวิธีแบบนั้นด้วยเหรอ
ก็ดูสนิทสนมกันดี
ดีแล้วละ
คงคิดมากไปเอง
(ใจลอย)
ฮิคาวะเคยมาที่นี่รึเปล่า
ไม่เคย นี่ครั้งแรกเลย
ฉันไม่ค่อยแวะที่ไหนหลังเลิกเรียน
ทำไมมองด้วยสายตาสังเวชแบบนั้น
(หือ)
ไม่ใช่อย่างนั้น
- อิ่มแล้วค่ะ - อิ่มแล้วครับ
ถึงจะราคาถูก แต่อร่อยเกินคาด
ว่าแต่ฮิคาวะไม่ได้อยู่ชมรมไหนเลยใช่มั้ย
ทำงานพิเศษรึเปล่า
อือ แต่ได้กะไม่เยอะเท่าไหร่
ทำงานพิเศษที่ไหนเหรอ
(ลูกค้าประจำ)
ร้านอาหารแถวบ้าน
ร้านสบายๆ ที่มีแต่คนแก่แถวนั้นมากินน่ะ
แล้ววันหยุดทำอะไรบ้าง
พอเลย มินาโตะ…
ทำอะไรบ้างนะ
อ่านหนังสือบ้าง…
อะไรน่ะ ดูน่าเบื่อชะมัด
ดูหนังบ้าง…
สนุกตรงไหนเหรอ
เตรียมบทเรียนล่วงหน้า…
พวกบ้าเรียน
ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ
น่าจะใช้เวลาไปกับการนั่งเหม่อไปวันๆ
จริงเหรอ น่าเสียดายจัง
(จ้อง)
โคยุนยุ่งอยู่กับการเล่นสนุกกับฉันต่างหาก!
อย่างนั้นเหรอ
- จ่ายแยกกันรึเปล่าครับ - ค่ะ
นี่ มินาโตะ คิดจะทำอะไรน่ะ
อย่าเร่งเร้าแบบนั้นได้มั้ย ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่รึไง
ก็ใช่ แต่…
ถ้าพวกเราเอาแต่คุยสนุก ฮิคาวะคงเบื่อแย่
(เอี๊ยด เอี๊ยด)
- จริงด้วย - เนอะ
โดนถามเยอะๆ ก็เหนื่อยอยู่นะ
อิ่มจังเลย
ทั้งผู้คนและสภาพแวดล้อม ล้วนต่างไปจากตอนนั้น
แต่ฉันก็ยังเล่าเรื่องตัวเองไม่เก่งเท่าไหร่
ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเล่า
ฉันแค่กลัวว่าคนอื่นจะเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
ฉันไม่อยากโดนปฏิเสธ
ฉันไม่อยากเกลียดตัวเองมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
เพราะอย่างนั้นฉันถึงถอยห่าง เวลาที่คนอื่นพยายามเข้าใกล้
เธอนี่พิลึกคน
แล้ว "ปกติ" มันเป็นยังไง
(จบแล้ว! สอบปลายภาคเรียนที่สอง วันที่สาม)
- แด่การทุ่มเต็มที่กับการสอบ - เย่
(งานเลี้ยงหลังสอบ ของปีหนึ่ง ห้องห้า)
เอาสักอันมั้ย รสสตรอว์เบอร์รี่น่ะ
ขอบคุณ
วันนี้อาซูมิก็เปล่งประกายเช่นเคย
(ตุ้บ)
รู้สึกไม่ดีเลย…
พยายามทนฝืนได้ตลอดการสอบแล้วแท้ๆ
แต่ท้องปั่นป่วนไปหมด
(ห้องพักครูพยาบาล)
โนริโกะ…
ช่วยด้วย…
มานั่งเล่นที่นี่อีกแล้วเหรอ
บอกไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่านี่ไม่ใช่ที่ให้ความอบอุ่นน่ะ
เปล่า… วันนี้หนูป่วยจริง…
ตายจริง
ปวดท้อง
โธ่ เครียดเหรอ
หรือกินอะไรแปลกๆ เข้าไปล่ะ
วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย
ที่จริงดื่มกาแฟไปสามแก้ว
คงเป็นเพราะอย่างนั้นแหละ
นอนอยู่ที่นี่ไปก่อนจนกว่าจะดีขึ้นแล้วกัน
ใส่ชุดนักเรียนนอนบนเตียงแบบนี้รู้สึกไม่ดีเลย
ยังจะเรื่องมากอีก
นี่ มีเพื่อนจากโรงเรียนเก่าอยู่ที่นี่รึเปล่า
มีสิ บ้าเรียนสุดๆ ไปเลย
(โรงเรียนมัธยมปลายเมเตน)
ต้องหัวดีถึงจะเข้าที่นี่ได้
อิการาชิล่ะ มีมั้ย เพื่อนจากโรงเรียนเก่าน่ะ
ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่มีใครมาที่แบบนี้…
มีขนมเหลือเต็มเลย
ซื้อมาเยอะไปรึเปล่านะ
ใช่แน่ๆ
อ๊ะ นักเรียนจากนิชิโค
อิการาชิ
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
เอ๊ะ
ขอโทษที
ไปกันก่อนเลย ฉันเจอเพื่อนเก่าสมัยมัธยมต้นน่ะ
ได้สิ
บ๊าย บาย
มาทำอะไร
อาซูมิ เธอ…
เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
ทำอะไรมา ยัยกอริลลา
เงียบไปเลย
นี่ๆ
มาที่นี่ทำไม
ชมรม กิจกรรมชมรม
การฝึกซ้อมร่วมน่ะ
จะว่าไป ไม่ยักรู้ว่าเธอเรียนที่เมเตน
คงมีแค่เธอที่เดินทางไปกลับไกลขนาดนี้ทุกวัน
ทำไมกัน
เขาไม่รู้เหรอว่าโคยุนก็เรียนที่เมเตน
เฮ้ย อิการาชิ ทำอะไรอยู่
- ขอโทษที - ไว้เจอกัน
นั่นใครน่ะ น่ารักสุดๆ
นี่นายตาบอดเหรอ
เอ๊ะ
โคยุน… ขอละ ช่วยกลับบ้านไปแล้วทีเถิด…
มืดจัง
กี่โมงแล้ว
เพราะม่านปิดอยู่นี่เอง
ขอบคุณนะ โนริโกะ
ข้างนอกยังสว่างอยู่ ฉันคงไม่ได้หลับไปนานมาก
อิการาชิ
ใช่แล้ว วันนี้สินะ
คราวนี้เขาจะมาโรงเรียนเรา แต่ต่อให้เจอกันก็คงจำไม่ได้
เมื่อไหร่
ช่วงกิจกรรมชมรม ตอนบ่ายของการสอบวันสุดท้าย
ทั้งที่รู้อยู่แล้วแท้ๆ…
จะว่าไปแล้ว…
เมื่อกี้เจอกับอาซูมิด้วย
รู้จักรึเปล่า อยู่ห้องเดียวกันมั้ย
มิกิเหรอ เราอยู่กันคนละห้อง แต่ก็สนิทกัน
ยัยนั่นสร้างปัญหาที่นี่ด้วยรึเปล่า ทำหน้าต่างแตกบ้างมั้ย
ไม่มีปัญหาอะไรเลย
เมื่อกี้เจอกับอาซูมิด้วย
พวกเขาคุยกันเรื่องมิกิ
ทำไมกัน
ไม่มีประโยชน์ ไม่ได้ยินเลย
ฮิคาวะ ทำอะไรอยู่
อาการดีขึ้นรึยัง
ดีขึ้นแล้ว
กลับบ้านไหวมั้ย
ไหว
ฉันต้องไปให้เร็ว เขาจะได้ไม่ทันสังเกต
ฉันฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่พวกเขากำลังพูดเรื่องมิกิกัน
พวกเขาคงไม่คุยเรื่องฉันหรอกใช่มั้ย
อามามิยะคงไม่เอ่ยชื่อฉันหรอก… ใช่มั้ย
รู้จักคนที่ชื่ออิการาชิมั้ย
ทำงานพิเศษที่ไหนเหรอ
แล้ววันหยุดทำอะไรบ้าง
(สนใจเรื่องชาวบ้าน)
เขาพูดแน่ๆ
ไม่ชอบเลย
ฉันไม่อยากให้คนอื่นสนใจฉัน
ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน
ว่าแต่อิการาชิ
จำคนที่ชื่อฮิคาวะได้มั้ย
อรุณสวัสดิ์
อ้าว ฮิคาวะ
อรุณสวัสดิ์
(กรุ่น กรุ่น)
ทำไมเขาถึงดูกรุ่นๆ นะ
อามามิยะ… วิ่งมาที่นี่เหรอ
เราเพิ่งซ้อมรอบเช้าเสร็จเมื่อกี้น่ะ
พออากาศเย็นก็มีไอน้ำแบบนี้แหละ
ซ้อมรอบเช้า…
ชวนให้นึกถึงความหลัง…
จะว่าไปแล้ว เมื่อวานอิการาชิมาที่นี่ด้วย
แต่ฮิคาวะไม่ได้สนใจเขาใช่มั้ย
ดูท่าทางไม่ค่อยสนิทกับเขาเท่าไหร่ใช่มั้ย
เอ๊ะ ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน
อิการาชิเป็นคนดังสมัยเรียนมัธยมต้นรึเปล่า
อือ… คิดว่าคงอย่างนั้น…
เขามักเป็นจุดสนใจ
รายล้อมด้วยผู้คนตลอด
จริงเหรอ ว่าแล้วเชียว
เขาเป็นคนประเภทที่ไม่เกรงใจ ชอบรุกล้ำเข้าไปในหัวใจคนอื่น
ขอโทษที
หยุดคุยเรื่องสมัยมัธยมต้นกันดีกว่า
มีความทรงจำใหม่ๆ ให้สร้างเยอะแยะ ในโรงเรียนมัธยมปลาย
มีเรื่องราวอีกมากมาย สนุกกับมันให้เต็มกันดีกว่าเนอะ
ฉันไม่เคยพูดกับอามามิยะ ถึงเรื่องสมัยมัธยมต้นเลย
ทำไมจู่ๆ เขาก็เอ่ยถึง
เขาได้ยินเรื่องอะไรจากอิการาชิรึเปล่า
เขาได้ยินอะไรมา
นี่ โคยูกิเดตกับอิการาชิอยู่เหรอ
พวกเธอสองคนไปถึงขั้นไหนกันแล้วเหรอ
(ชมรมบาสเกตบอลหญิง)
ยัยนั่นเลือกเอาหน้าแต่กับผู้ชายใช่มั้ย
รับคนแบบยัยนั่นไม่ไหว
- ได้ยินรึเปล่า - เรื่องอิการาชิ…
- ที่บ้านยัยนั่นน่ะ… - ล้อเล่นรึเปล่า จริงเหรอ
- เรื่องจริงสินะ - ไม่มีทาง
ทำไมผู้คนถึงชอบนินทากันขนาดนี้
ทำไมถึงปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้
นี่ โคยูกิ
ยุ่งเรื่องคนอื่นมันสนุกมากนักรึไง
เล่าความจริงให้ฟังได้แล้ว
พวกนายไม่สนหรอกว่าจริงหรือไม่จริง
ขอแค่เป็นเรื่องสนุกก็พอ
พอกันที…
เลิกรุกล้ำชีวิตฉันได้แล้ว…
ทำไม
(กรุ่น กรุ่น)
อากาศเย็นสบายดีจัง
โคยุน…
ทำไมนายถึงได้ชอบสอดรู้เรื่องของคนอื่น
ฉันไม่เข้าใจเลย…
น่ารังเกียจ
คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์