‎(ปีสอง ห้องสอง)
‎อุ๊ย… อุ๊ย…
‎หักมุมสุดๆ
‎(จดจ่อ ‎ตึกตัก ตึกตัก)
‎จะเอาเทคนิคเล่าเรื่องแบบนี้ ‎ไปทำเป็นหนังยังไงกันนะ
‎อาทิตย์นี้บนทีวี ‎จะมีฉายหนังอีกเรื่องของนักเขียนคนนี้ด้วย
‎ฉันดูหนังเรื่องนั้นตอนมัธยมต้น
‎กับอิการาชิ
‎สนุกจังเลย
‎คือฉันตามไม่ทันตั้งแต่กลางเรื่องแล้ว
‎เดี๋ยวนะ… ถึงฉันจะสนุกกับหนังเรื่องนั้น
‎แต่คนอื่นรู้สึกยังไงกัน
‎ทำยังไงดี
‎อยากให้อามามิยะอ่านต้นฉบับจัง
‎เอาแต่ใจ
‎(แอบส่อง)
‎อามามิยะ
‎ตกใจหมดเลย มีอะไรเหรอ
‎คือว่า…
‎เรื่องหนังที่เราคุยกันเมื่อเช้านี้…
‎คือฉันมีหนังสือต้นฉบับอยู่…
‎สนใจจะลองอ่านดูมั้ย
‎(พึมพำ พึมพำ ‎งึมงำ งึมงำ)
‎คือถ้าจะดูหนัง ‎อ่านหนังสือจะช่วยให้เข้าใจเนื้อเรื่อง
‎แต่มันหนาเอาการอยู่ ฉันไม่บังคับนาย…
‎อ่านสิ ฉันอยากลองอ่านดู
‎โอ๊ย…
‎ดีใจสุดๆ เลย
‎เอ๊ะ
‎โล่งอกไปที
‎(โล่ง ‎ดีใจที่หนังสือได้รับความสนใจ)
‎(ฟูฟ่อง ‎ดีใจที่อีกฝ่ายจำเรื่องที่คุยกันได้)
‎ขอบคุณนะ
‎ตอนแรกฉันไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้
‎จะว่ายังไงดี…
‎(ฮิๆ)
‎ก็น่ารักดี
‎ขำอะไร
‎(ยืด - หด)
‎ฉันตื่นเต้นจนลืมตัวและแนะนำให้เขาลองอ่าน ‎หวังว่าจะไม่ใช่การยัดเยียดนะ
‎อ่านสิ ฉันอยากลองอ่านดู
‎โอ๊ย ดีใจสุดๆ เลย
‎อรุณสวัสดิ์
‎อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‎จะออกไปทำงานแล้วเหรอ
‎อือ ต้องเตรียมประชุมวันนี้
‎งั้นเหรอ
‎เงินอยู่ข้างๆ ไวท์บอร์ดน่ะ
‎ขอบคุณ
‎ช่วยล็อกประตูให้ทีนะ
‎ไปก่อนนะ
‎เดินทางดีๆ
‎แม่รีบออกไปทำงานตลอด
‎(ค่าข้าว)
‎ตั้งแต่หย่า แม่ก็กลับบ้านช้าขึ้นทุกทีๆ
‎เวลาที่ฉันอยู่บ้าน ฉันก็มักจะอยู่คนเดียว
‎บางทีฉันก็สงสัย
‎ว่าครอบครัวยังต้องการฉันมั้ย
‎ไม่เอาน่า
‎กรณีของบ้านฉัน มันไม่มีทางเลือกอื่น
‎อือ
‎สำหรับฉันแล้ว นี่คือเรื่องปกติ
‎(ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ)
‎(ตอนที่ 12 ‎ฟ้าร้อง)
‎เอ๊ะ อย่างงั้นเหรอคะ
‎แล้วเลือกงานพิเศษยังไงเหรอคะ
‎แทบไม่มีงานดีๆ ‎ประกาศในหนังสือพิมพ์แจกฟรีเลย
‎คือว่า…
‎- นี่ขนาดลงทะเบียนในแอปแล้ว… ‎- เข้ากับคนง่ายเหลือเชื่อ
‎ยังไงกัน ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้
‎(บีบ บีบ)
‎หยุดเลย เสียมารยาท ทำตัวแบบนั้นอีกแล้วนะ
‎(จ้อง…)
‎(ยิ้ม)
‎หน้าตางดงามซะไม่มี…
‎โคยุนไปสนิทกับเด็กปีหนึ่งตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
‎ผิดคาดนะ
‎เนอะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‎ผิดคาด…
‎(เล่นซ้ำ - ยิ้ม)
‎แถมยังเป็นสาวสวยสุดๆ อีก
‎คนอะไร
‎เล่นไม้นี้สินะ
‎เอาละ หมดเวลาพักแล้ว
‎ปีหนึ่งช่วยมาตรงนี้หน่อย
‎- ครับ ‎- ค่ะ
‎ปีสามเรียกแล้ว ไปก่อนนะคะ
‎ได้สิ
‎(โบกมือ)
‎(แปะ แปะ แปะ ‎ตุบ ตุบ - ผ่าง)
‎เอ่อ…
‎พอเลย ฮายาโตะ…
‎(เกร็ง)
‎ตกใจละสิ
‎(แก้แค้นเมื่อวันก่อน ‎ตกใจสุดขีด)
‎อือ…
‎ฉันดันคลาดกับมิกิกับสึคิโกะซะได้
‎อ้อ แค่มานั่งเฉยๆ
‎- มินาโตะ ‎- แอ๊ก!
‎"แอ๊ก" อะไร
‎ที่จะแข่งกันวันอาทิตย์
‎จอยมีไม่พอ มินาโตะเอามาจากบ้านได้มั้ย
‎- ฮะ ได้สิ ‎- เกมเหรอ
‎- มากันกี่คนล่ะ ‎- น่าจะสามคน
‎ถ้ามีพวงมาลัยนะ คงจะสุดยอดไปเลย
‎ฮายาโตะก็ซื้อสิ
‎เอ๊ะ ฉันเป็นคนจ่ายเหรอ
‎(แปะ)
‎(เดจาวู)
‎โธ่ ก็เห็นๆ อยู่ว่าฉันเป็นส่วนเกินไม่ใช่รึไง
‎เปล่า ขอโทษที
‎มันไม่เกี่ยวกับว่าจำเป็นต้องอยู่ ‎หรือคิดว่าตัวเองเป็นส่วนเกินหรอก
‎ฉันแค่อยากให้เธออยู่ด้วย
‎ก็แค่นั้นเอง…
‎ฉัน…
‎เอ่อ…
‎(ฉับ)
‎คนผมทองชื่อมิโดริคาวะ ไดจิ ‎ส่วนคนข้างๆ ก็อยู่ห้องข้างๆ
‎แนะนำให้มันดีๆ สิโว้ย!
‎(ฮ่าๆๆ)
‎อา คา โฮ ชิ ฮา ยา โตะ!
‎รู้แล้วๆ
‎"อาคา" และก็ "โฮชิ" จากคำว่า "อาคาโฮชิ" ‎รวมกันเป็น "อาคาโฮชิ"!
‎เสียงดังเกินไปแล้ว
‎(201 ฮิคาวะ ‎401 อาซูมิ)
‎(บ้านของมิกิ)
‎โคยุน พรุ่งนี้ไม่ไปขับรถเล่นด้วยกันจริงๆ เหรอ
‎ไม่เป็นไรหรอก ตอนเย็นมีงานพิเศษด้วย
‎งั้นเหรอ
‎ไม่ว่าจะมองมุมไหน ฉันก็เป็นส่วนเกิน
‎(ซ้อนไปด้วยกัน)
‎ต้องน่ารักมากแน่เลย อยากเห็นจัง!
‎(เชอะ…)
‎โยตะ… เท่ดีเนอะ
‎ว่าอะไรนะ!
‎เป็นคนพึ่งพาได้ แถมใจเย็น
‎(ทางนั้นต่างหาก)
‎ใช่เหรอ
‎(ตุ้บ)
‎จริงๆ ฉันเองก็หวัง ‎ให้ตัวเองเป็นคนอบอุ่นได้อย่างโยตะ
‎เอ๊ะ อะไรกัน นั่นเท่ากับว่า…
‎สำหรับโคยุนแล้ว ‎มินาโตะกับโยตะ… รู้สึกต่างกันมั้ย
‎เอ๊ะ "รู้สึกต่างกัน" หมายความว่ายังไง
‎ทำไมจู่ๆ ก็พูดถึงอามามิยะล่ะ
‎ไม่สิ ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ‎คนสองคนก็ต้องต่างกันสิ…
‎เธอไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกเหรอ
‎เอ๊ะ อะไรกัน นางตัวสั่นไปหมด
‎สำหรับอามามิยะ ฉันอาจจะยังประหม่าอยู่บ้าง
‎ยังมีเป็นบางครั้ง
‎เท่ากับว่าอยู่กับโยตะแล้วไม่ประหม่างั้นเหรอ
‎(พึมพำ พึมพำ)
‎ฉันยังไม่รู้จักอามามิยะดีเท่าโยตะ ก็เลย…
‎รู้สึกว่าจากนี้ไป อยากจะสนิทกันให้มากขึ้น…
‎นางมั่นใจว่านางรู้จักโยตะดีด้วยแหละ!
‎เขื่อน!
‎(อยู่ตรงนี้!)
‎สุดยอดไปเลย!
‎สุดยอดจริงๆ แหละ
‎สุดยอด ตื่นเต้นจังเลย!
‎นี่ โยตะ เข้ามาในรูปสิ
‎เดี๋ยวนะ ทำยังไงดี
‎ไม่เห็นวิวข้างหลังเลย
‎(นึกคำว่า "แขน" ไม่ออก)
‎อ้อ โยตะถ่ายสิ ใช้ "ตัวยาวๆ" ถ่ายน่ะ
‎"ตัวยาวๆ" เหรอ
‎แบบนี้เหรอ
‎ใช่ อย่างนั้นแหละ เย่!
‎(แกงกะหรี่เขื่อนในความทรงจำ)
‎(ฮ่าๆ)
‎(ไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟ)
‎สนุกจังเลย
‎นั่นสินะ
‎โยตะ
‎คราวหน้าไปไหนกันดี
‎อ้อ ก่อนหน้านี้พูดว่าอยากไปห้วยใช่มั้ย
‎ไปกันช่วงฤดูร้อนมั้ย
‎ทะ… ทางรถไฟร้างเป็นไง
‎(ผลุบ)
‎เยี่ยมเลย!
‎- มาแล้ว! ‎- ดี!
‎(แปล: กลับมาแล้ว ‎แปล: ยินดีต้อนรับ)
‎- เดตเป็นไงบ้าง ‎- เดตอะไร ขำ
‎(ลูกกลิ้งหน้าท้อง)
‎กับโยตะน่ะ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‎ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบ "ผู้ชายกับผู้หญิง" น่ะ
‎โอ๊ย วันนี้สนุกมากเลย
‎ดีแล้ว
‎แน่นอนว่าฉันเองก็อยากมีความรัก…
‎แต่กับโยตะมันไม่เหมือนกัน
‎พวกฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ‎ไม่มีทางคบกันเป็นแฟนแน่
‎งั้นเหรอ
‎อือ
‎แล้วอีกอย่าง เพื่อนต้องมาก่อนเสมอ
‎แหงอยู่แล้ว
‎ใช่มะ
‎- เห็นด้วยเว่อร์ ‎- เห็นด้วยเว่อร์
‎- เพื่อนต้องมาก่อน แน่นอนอยู่แล้ว ‎- เพื่อนต้องมาก่อน แน่นอนอยู่แล้ว
‎สมกับเป็นน้องชายฉัน
‎- ใช่น่ะสิ ‎- ใช่มั้ยล่ะ
‎อ้อ จะว่าไปแล้ว ‎ได้บัตรฟรีจากร้านเครปหน้าสถานีรึยัง
‎เอ๊ะ อะไรเหรอ ไม่รู้เรื่องเลย
‎งั้นส่งลิงก์ให้นะ
‎เห็นว่าได้ถึงสองที่เลยนะ กดเก็บไว้เถอะ
‎ขอบคุณนะ
‎(มารุ: ลิงก์เครป)
‎ไม่ถ่ายรูปเหรอคะ
‎จริงด้วย ดูไม่เหมือนใครดีเนอะ
‎(ถ่ายเก็บไว้แล้วกัน…)
‎นี่ดูไม่เหมือนใครเหรอ
‎ไม่รู้ยังไง ตอนนี้ฉันถึงได้…
‎เผลอตัวมากับโมโมกะ แล้วก็เที่ยวเล่นไปเรื่อย
‎ไว้ส่งรูปให้นะคะ ขอข้อมูลติดต่อด้วยค่ะ
‎ได้สิ
‎รุ่นพี่โคยุน ฉันได้บัตรเครปฟรีมาสองที่ ‎ไปกินด้วยกันมั้ยคะ
‎อือ
‎อยากให้ฉันมาด้วยจริงๆ เหรอ
‎คือว่าฉันต้องทำยังไงเหรอคะ ‎ถึงจะสนิทกับพวกหนุ่มๆ ได้แบบรุ่นพี่โคยุนน่ะ
‎เอ๊ะ
‎ถามฉันเรื่องนั้นเนี่ยนะ
‎จะว่าไปแล้ว ฉันว่าโมโมกะ ‎เข้ากับคนอื่นได้เก่งกว่าฉันเยอะเลยนะ
‎อืม ก็จริงอยู่ค่ะ
‎ไม่ปฏิเสธซะด้วย
‎แต่แทบไม่มีผู้ชายคิดกับฉันแบบเพื่อนจริงๆ
‎ท่าทางหนุ่มๆ น่าจะชอบโมโมกะนะ
‎ก็จริงค่ะ
‎กำลังคิดว่า "ไม่ปฏิเสธซะด้วย" ใช่มั้ยคะ
‎(เฮือก)
‎รุ่นพี่โคยุนน่ารักจังเลย
‎คำว่า "น่ารัก" นี่คงไม่ใช่คำชมแน่
‎มีกรณีที่คิดว่าคนๆ นี้เป็นเพื่อนที่ดี
‎แต่ดันไปตกหลุมรักเขาซะได้
‎เคยมีเรื่องแบบนั้นบ้างมั้ยคะ
‎เอ๊ะ
‎คิดว่าไม่นะ
‎หือ แยกกันเด็ดขาดเลยสินะคะ
‎ทำไมความคิดฉันถึงได้หยุดแล่นไปพักหนึ่ง
‎เป็นฉันคงทำไม่ได้แน่
‎เพราะสุดท้ายคงชอบรุ่นพี่อามามิยะเข้าให้
‎มีคนดูดีแบบเขาคอยอยู่ใกล้ๆ ‎สุดท้ายคงชอบเขาเข้าให้แน่ๆ
‎ดูดีเหรอ
‎อย่างงั้นเหรอ
‎พอเป็นโยตะ ฉันชมเขาได้โดยไม่ลังเล…
‎ทำไมฉันถึงหาคำให้อามามิยะไม่ถูก
‎(ปีสอง ห้องสอง)
‎โคยุน ขอบคุณสำหรับหนังสือนะ
‎อ่านจบแล้วเหรอ
‎อือ วางไม่ลงเลย
‎แถมอยากรีบมาคุยกันเรื่องหนังสือด้วย
‎เหรอ ดีใจจัง
‎อามามิยะ… มันล้นทะลักออกมาแล้ว
‎ซ่อนความรักไว้สักหน่อยเถอะ
‎ขนลุกเลยตอนเปลี่ยนอารมณ์ในบทสุดท้ายน่ะ
‎ฉันก็เหมือนกัน…
‎(ขวับ)
‎มีคนดูดีแบบเขาคอยอยู่ใกล้ๆ ‎สุดท้ายคงชอบเขาเข้าให้แน่ๆ
‎ไม่ใช่ ไม่ใช่เพราะว่าดูดี
‎แต่เป็นคำพูดเรียบๆ
‎ท่าทาง สีหน้า
‎ที่ทำให้ฉันมีความสุข
‎ทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วน…
‎อะไรกัน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎วันนี้ไม่ยอมสบตากันเลย
‎โคยูกิดูผงะไปเลยเหมือนกัน
‎จะไหวมั้ยนะ
‎นั่นหนังสืออะไรเหรอ
‎(เฮือก)
‎ฉันให้อามามิยะยืมไป แล้วเขาเพิ่งเอามาคืนน่ะ
‎โยตะอ่านด้วยมั้ย
‎(ผ่าง…)
‎เอ๊ะ
‎ฉันอ่านสองวันจบ
‎ไม่เอา ไม่แข่งด้วยหรอก
‎เอ๊ะ
‎(กระวนกระวาย)
‎หรือนี่จะเป็นการตบมือข้างเดียว ‎จากฝั่งของอามามิยะ
‎เราจะใช้ "is not" ‎แทน "does not" ในประโยคปฏิเสธ
‎เพราะประธานเป็นเอกพจน์บุรุษที่สาม…
‎ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน
‎ฉันไม่ได้ด้านชาต่อความรู้สึกตัวเอง ‎จนถึงขั้นพูดอะไรแบบนั้นออกมาหรอก
‎ทำยังไงดี
‎ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของฉันที่เปลี่ยนแปลงไป
‎แต่…
‎โคยุน อรุณสวัสดิ์
‎(ฟิ่ว)
‎ถึงมันจะเป็นอย่างงั้นจริง
‎ฉันจะไม่ทำอะไรกับมัน
‎จริงๆ แล้วฉันไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก
‎ฉันแค่ใช้ชีวิตเป็นปกติ
‎จะว่าไปสภาพที่ชวนให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนแบบนี้
‎ก็สนุกดีนะ
‎งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้
‎- ไว้เจอกัน ‎- ไวเจอกัน
‎(ผลุบ)
‎อ้าว โคยุนไม่ไปซ้อมเย็นเหรอ
‎เอาแล้ว
‎อือ ทุกคนใช้เวลาช่วงซ้อมเย็นคุยเล่นกันมากกว่า
‎ถึงฉันไม่อยู่ก็ไม่เป็นปัญหาหรอก
‎เหรอ…
‎โคยูกิ ซ้อมเย็นมันมีไว้เพื่อการนี้แหละ
‎(หลังกีฬาสี มักมีคู่รักจากกองเชียร์ตลอด)
‎จะเรียกว่าเป็นช่วงเวลา ‎ที่มอบโอกาสให้ได้ใกล้ชิดกันก็ได้นะ
‎- ทุกคนที่เข้าร่วมก็พอจะรู้เรื่องนั้นอยู่บ้าง ‎- ฉันจำท่าได้หมดแล้ว
‎- แถมตอนนี้เธอกำลังโดนจีบอยู่นะ ‎- สบายใจได้ ฉันไม่เป็นตัวถ่วงหรอก
‎ไว้เจอกันนะ
‎ไม่เป็นไรนะ อามามิยะ
‎(ซ้อมเย็น)
‎(คนที่ใช้เวลาซ้อมเอง)
‎(คนที่ใช้เวลาคุยเล่น)
‎นี่ฉันทำอะไรผิดอีกรึเปล่า
‎รุ่นพี่อามามิยะ!
‎โชคดีจัง โล่งอกไปที
‎โล่งอกอะไรเหรอ
‎ฉันมาสาย เลยพลาดโอกาสเข้ากลุ่มกับทุกคน
‎ช่วยอยู่ด้วยกันก่อนได้มั้ยคะ
‎จู่ๆ คนโน้นคนนี้ก็ดูจะสนิทกันขึ้นมาเลยนะคะ
‎ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แหละ
‎ถ้าจบงานกีฬาสีแล้ว ‎ฉันคงไม่มีโอกาสใกล้ชิดกับพวกรุ่นพี่อีก
‎น่าเศร้าจังเลยค่ะ
‎ถึงงานจะจบก็ยังคุยกันได้นะ
‎อ้อ เมื่อวันก่อนฉันกับรุ่นพี่โคยุน ‎ไปเที่ยวด้วยกันสองคนด้วยค่ะ
‎เอ๊ะ
‎สนิทกันขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
‎(แอบผิดหวัง)
‎ไปกินเครปด้วยกันมา
‎พอมีรูปอยู่บ้างค่ะ
‎(หุๆ)
‎หน้าตาโคยุนแข็งทื่อเชียว
‎คราวหน้าถ้ามีโอกาสเที่ยวอีก ‎ขอชวนรุ่นพี่อามามิยะด้วยได้มั้ยคะ
‎ให้ฉันไปด้วยมันจะดีเหรอ
‎แน่นอนสิคะ
‎งั้นช่วยบอกข้อมูลติดต่อได้มั้ยคะ จะได้ชวนด้วย
‎ได้สิ
‎พวกรุ่นพี่สนิทกันดีนะคะ
‎รุ่นพี่โคยุนเล่าให้ฟัง
‎เรื่องรุ่นพี่มิกิกับรุ่นพี่โยตะ…
‎แล้วฉันล่ะ
‎อิจฉาความสัมพันธ์ ‎แบบรุ่นพี่โคยุนกับรุ่นพี่โยตะจังเลยค่ะ
‎ความสัมพันธ์แบบไหนกัน
‎คิดว่าสองคนนั้นควรจะคบกันได้รึยังคะ
‎(ตูม)
‎(แฉ่ แฉ่)
‎ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ
‎ก็เพราะว่าพวกเขาดูเข้ากันดีไงคะ
‎แต่เราไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคิดต่อกันยังไง
‎โยตะน่าจะยังชอบมิกิอยู่
‎แต่ฮิคาวะนี่ไม่รู้เลย
‎นั่นสินะคะ
‎- ขอโทษที่พูดไม่คิดค่ะ ‎- ไม่เป็นไรหรอก
‎(ไม่มีเจตนาตำหนิ)
‎ว่ากันตามจริง
‎ถ้ารู้ว่าคนที่เรามองว่าเป็นเพื่อน
‎เกิดชอบเราในแบบที่ไปไกลกว่านั้น
‎พอรู้ตัวว่าพวกเขามองเราด้วยความรู้สึกแบบนั้น
‎มันก็ขยะแขยงนิดๆ ว่ามั้ยคะ
‎(เปรี๊ยะ)
‎บางกรณีอาจรู้สึกว่าน่ากลัวด้วยซ้ำไป
‎- ยิ่งไปกว่านั้น… ‎- ยังมีอีกเหรอ
‎รุ่นพี่โคยุนบอกว่า ‎เธอไม่มีวันมองเพื่อนเป็นแบบคนรักได้เลย
‎เอ๊ะ
‎น่ารังเกียจ
‎นี่ฉันล้ำเส้นเกินไปรึเปล่า
‎เกือบไปแล้ว
‎โอ๊ย อึดอัดไปอีก
‎รู้ว่าอยู่กองเชียร์ด้วยกันก็จริง
‎แต่ต้องมาพบเจอกับน้องสาว ‎ของคนที่เคยทะเลาะกันใหญ่โตด้วย
‎ยิ่งโคตรจะอึดอัดเลย
‎อาตากาวะ พี่สาวสบายดีมั้ย
‎ทำไมทำหน้าแบบนั้น
‎ไม่อยากรู้เหรอ ‎ว่าอดีตเพื่อนร่วมห้องเป็นยังไงบ้าง
‎คือแบบว่า…
‎อยากรู้เหรอคะ
‎(เฮือก)
‎โอ๊ย คนเยอะมากเลย
‎ขอโทษด้วยค่ะ
‎ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ขอยืนฝั่งติดผนังน่ะ
‎โคยูกิ
‎เป็นเพื่อนสนิทกับอามามิยะสินะคะ
‎เอ๊ะ หมายความว่ายังไงน่ะ
‎สนิทกันมั้ย คิดว่านะ แต่…
‎ชมรมฟุตบอลห้ามไม่ให้สมาชิกกับผู้จัดการคบหากัน
‎ช่วงนี้โมโมกะ ‎ไปป้วนเปี้ยนอยู่กับฮิคาวะบ่อยๆ ใช่มั้ยคะ
‎ก่อนหน้านั้นเธอเคยอยู่ด้วยกันกับฉัน
‎รู้เจตนาของเธอใช่มั้ยคะ
‎คอยช่วยเหลือโมโมกะได้มั้ยคะ
‎คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์