‎ฉันชื่ออาตากาวะ อาคิเนะ
‎ขอ…
‎ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
‎น้องสาวของ…
‎อาตากาวะ มานัตสึเหรอ
‎(ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ)
‎(ตอนที่ 11 ‎หักมุม)
‎ชื่ออาตากาวะ มานัตสึค่ะ
‎เคยเล่นบาสเกตบอลระดับประถมค่ะ
‎ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
‎ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎ตอนอยู่มัธยมต้นปีหนึ่ง
‎ฉันเข้าชมรมบาสเกตบอล ‎ตามคำชวนของซัตจัง เพื่อนแถวบ้าน
‎โคยูกิ
‎ขอบคุณที่มานะ
‎ขอโทษด้วยนะที่ไม่ใช่มิกิ
‎- แค่โคยูกิอยู่ด้วยก็ดีใจแล้ว ‎- โจมตี!
‎(มิกิเข้าชมรมวอลเลย์บอล)
‎เพื่อนของซาจิเหรอ
‎จากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ
‎ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
‎- ยินดีที่ได้รู้จัก ‎- ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎พวกรุ่นพี่เป็นคนใจดี
‎(ปีสาม ห้องหนึ่ง)
‎เอ้า นี่
‎วันนี้ปีสองกับสามจะซ้อมกันในสนาม
‎นี่รายการซ้อมสำหรับปีหนึ่ง
‎ได้เลย
‎ฉันสบายใจที่มีคนรู้จักอยู่ด้วย
‎ฝากด้วยนะ
‎โคยูกิ
‎ไว้มาอีกนะจ๊ะ
‎(โค้ง)
‎น่ารักจัง
‎อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง
‎เพราะอย่างนั้น ฉันถึงไม่เคยสังเกตมาก่อน
‎- อย่าทำแบบนั้นสิ ‎- ทำไมล่ะ
‎น้องเขาอึดอัดแย่
‎นั่นมันเรื่องอะไรกัน
‎(ชมรมบาสเกตบอลหญิง)
‎เฉพาะปีหนึ่งที่ซ้อมข้างนอกวันนี้
‎หัวหน้าชมรมให้รายการซ้อมมาแล้ว
‎นี่
‎แล้วเธอมีหน้าที่อะไรไม่ทราบ
‎ตอนแรกฉันนึกว่าเธอไม่ชอบให้ใครสั่ง
‎แต่หลังจากนั้น…
‎ต้องทำยังไงถึงจะยืดส่วนสูงได้
‎(จ้อกแจ้ก - ยืด)
‎- นั่นยืดคอไม่ใช่เหรอ ‎- ทำยังไงดี
‎ฉันก็รู้สึกได้ถึงความอาฆาตมาดร้าย
‎ซึ่งเป็นเพราะความสนิทสนมระหว่างฉันกับรุ่นพี่
‎จากมุมมองของมานัตสึ ‎คงคิดว่าแปลกที่ฉันสนิทกับซัตจัง
‎(เพื่อนสมัยเด็ก - เพื่อนสนิท)
‎(ศัตรู - ฉันเก่งกว่ายัยนั่น)
‎มานัตสึ
‎หัวหน้าอยากเจอฉันช่วงพักเที่ยง ‎ช่วยไปเป็นเพื่อนได้มั้ย
‎ขอบคุณนะ
‎ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ‎เวลาต้องไปห้องเรียนปีสามคนเดียว
‎แล้วทำไมหัวหน้าถึงขอให้เธอไปตลอดเลย
‎แค่คุยกันง่ายน่ะ
‎พวกฉันอยู่ละแวกเดียวกัน ‎แถมไม่เคยพูดจาแบบเป็นทางการกันด้วย
‎ฉันว่าคนที่หัวหน้าตั้งความหวัง ‎ไว้มากที่สุดในทีมก็คือมานัตสึนะ
‎งั้นเหรอ
‎(ปีสาม ห้องหนึ่ง)
‎วันนี้มานัตสึก็มาด้วยเหรอ ขอบใจนะ
‎เพื่อนของโคยูกิเหรอ
‎อย่ายุ่ง ไปไกลๆ เลย
‎ค่ะ ชื่อมานัตสึค่ะ
‎เราเลยได้เป็นเพื่อนกัน
‎รู้อะไรมั้ย
‎โคยูกิเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เลย
‎ฉันเข้าใจเธอผิดไป
‎อ้อ เหรอ
‎(ก็ดีนะ แต่…)
‎อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้นกัน
‎จากนี้ไปคุยกันสบายๆ ก็ได้
‎การได้รับความเอ็นดูจากมานัตสึ ‎ช่วยให้ทำกิจกรรมชมรมง่ายขึ้นเยอะ
‎พยายามเข้าๆ
‎(เอ่อ…)
‎เวลาอยู่ด้วยกันกับฉัน ‎มานัตสึจะได้โอกาสพูดคุยกับพวกรุ่นพี่
‎- ซื้อข้าวเที่ยงอะไรมาล่ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎ความเป็นเพื่อนของเราอยู่ที่ผลประโยชน์ ‎ไม่ใช่ความไว้วางใจ
‎เลยไม่มีเหตุการณ์แตกหักใดๆ ‎ที่ทำให้ความสัมพันธ์ขาดสะบั้นลง
‎(ชมรมบาสเกตบอลหญิง)
‎นี่ รุ่นเราที่ดูดีก็มีโฮตานิกับอิการาชิ ว่ามั้ย
‎ใช่เลย
‎(ภาพในหัวของโคยูกิ)
‎(อิการาชิ ‎มาคุยแบบไร้เหตุผล)
‎(โฮตานิ ‎มือขวาของอิการาชิ)
‎แล้วโคยูกิชอบคนแบบไหน
‎ฉันจินตนาการไม่ออกเลย
‎คนที่ไม่แกล้งคนอื่นมั้ง
‎พูดเรื่องหน้าตากันอยู่ ไม่ได้ฟังเหรอ
‎อ้อ นั่นสินะ
‎ไม่รู้สิ
‎เหรอ…
‎(เงียบสงัด…)
‎งั้นไว้เจอกันนะ
‎- ไว้เจอกัน ‎- เจอกันใหม่
‎ยัยโคยูกินี่…
‎พิลึกคนอยู่เหมือนกันนะ
‎อ้อ รู้แล้ว ดูหม่นหมองใช่มั้ย
‎ใช่เลย
‎แล้วสังเกตมั้ยว่าเมื่อกี้พูดช้ามาก ‎จนฉันหงุดหงิดไปหมด
‎- แบบว่ารีบๆ ตอบสิโว้ย ‎- ใช่เลย
‎มิตรภาพของเรา ‎ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าตั้งแต่แรก
‎โคยูกิเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เลย
‎เธอไม่ได้หมายถึงนิสัยของฉัน
‎สำหรับมานัตสึแล้ว ฉันก็แค่เพื่อนที่มีประโยชน์
‎ชอบงานหยุมหยิมจังเลยนะ
‎ไม่มีอย่างอื่นที่ดีกว่านี้ให้ทำแล้วเหรอ
‎นั่งกินอยู่คนเดียวแหละ
‎ขวดน้ำเห่ยชะมัด น่าหัวเราะ
‎ดังนั้นแค่ชั่วพริบตาเดียว ‎ฉันก็ถูกตราหน้าว่าเป็นคนไม่ดี
‎ทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะลาออก
‎ฉันน่าจะออกไปให้จบๆ ‎แล้วตัดสัมพันธ์กับเธอให้เด็ดขาด
‎(ใบลาออกจากชมรม)
‎รู้อะไรมั้ย
‎พักหลังมานี้อาตากาวะเข้าหาฉันหนักมาก
‎ฉันไม่สนใจคนที่ฉันไม่ได้ชอบหรอก
‎เอาจริงๆ ก็ลำบากใจอยู่
‎มานัตสึชอบอิการาชิเหรอ
‎เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
‎คบกับฉันเถอะ โคยูกิ
‎เอาจริงๆ สิ่งแรกที่ฉันคิดคือ
‎"ในที่สุดก็พูดออกมาจนได้"
‎กับ "ปล่อยมือทีเถอะ"
‎(จ้อง…)
‎"เขาทำเหมือนว่าฉันไม่มีทางตอบปฏิเสธแน่"
‎- แล้วก็ "ทำไมเขาถึงชอบฉันได้นะ" ‎- โคยูกิ
‎- ฉันคิดเยอะไปหมด… ‎- โคยูกิ
‎ฉันคิดว่าแค่การตัดเพื่อนอย่างเดียว ‎คงไม่ช่วยให้หายแค้น
‎ดังนั้น…
‎อือ
‎ฉันรู้สึกได้ถึงสัญญาณอันตราย ‎ที่หัวใจส่งเสียงเตือน…
‎ก็ได้
‎แต่ฉันแค่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
‎อีกแล้ว
‎ฉันออกจากชมรมและเริ่มคบกับอิการาชิ
‎หลังจากนั้นเธอก็เลิกตอแยกับฉันแบบซึ่งหน้า
‎แต่แกล้งกันลับหลังถี่ขึ้นเรื่อยๆ
‎คงเป็นเพราะเธอไม่อยากให้อิการาชิ ‎กับพวกหนุ่มๆ รู้ว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง
‎ฉันอยากได้หลักฐานว่ามานัตสึเป็นคนทำ
‎โคยุน อรุณสวัสดิ์
‎นานๆ ทีจะมาถึงก่อน แถมมีเวลา…
‎เอ๊ะ…
‎อาตากาวะ…
‎ปล่อยฉัน!
‎หน้าต่างแตก!
‎มิกิ นั่นเลือด! ต้องไปทำแผลนะ
‎เดี๋ยวก่อน!
‎อะไรน่ะ เลือดเหรอ
‎มีเรื่องกันเหรอ
‎ดูเธอสิ
‎ตอนแรกก็หลบหลังพวกผู้ชาย คราวนี้มิกิเหรอ
‎เอาแต่เล่นบทเหยื่อ เกาะคนอื่นไปเรื่อย
‎ไม่อายรึไง
‎ไม่หรอก
‎เทียบกับคนที่แกล้งคนอื่นแบบเด็กๆ
‎แบบนั้นน่าอายกว่าอีก
‎ก็ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำ
‎ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร
‎จะไปรู้เหรอ
‎ทุกคนก็เดินผ่านตู้เก็บรองเท้ากันทั้งนั้น
‎ไม่มีสมองเหรอ
‎- ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะ ‎- เอ๊ะ
‎ไม่มีใครพูดเลย ‎ว่าของพวกนี้อยู่ในตู้เก็บรองเท้าฉัน
‎เฮ่ย มาทางนี้!
‎ทางนี้ ตรงนี้เลย!
‎เธอขุดหลุมฝังตัวเองเรียบร้อยแล้ว มานัตสึ
‎เอาเลย
‎ไม่มีสมองเหรอ
‎เอาเลย!
‎นี่!
‎ปากดีขึ้นเยอะเลยนะ ‎ตั้งแต่หนีออกจากชมรมแล้วมีพวกคอยเข้าข้าง
‎ทั้งที่เป็นแค่คนโดดเดี่ยวสิ้นหวัง ‎ไม่มีปัญญาทำอะไรเองได้
‎ค้างไว้แบบนี้แหละ
‎ยิ้มอะไร
‎ทำอะไรน่ะ
‎อิการาชิ
‎เฮ่ยๆๆ…
‎อะไรกัน อาตากาวะ คิดจะทำอะไร
‎เป็นอะไรรึเปล่า โคยูกิ
‎เจ็บจังเลย
‎สุดยอดไปเลย อิการาชิ!
‎อย่างกับเจ้าชาย!
‎ตีบทแตกไปเลย โคยูกิ
‎บีบน้ำตาเก่ง มารยาสาไถยซะไม่มี
‎น่ารักจริงๆ เลย
‎เล่นบทเหยื่อให้ผู้ชายเข้าข้าง
‎อย่าหลงตัวเองนักเลย
‎นี่เธอ! แอบกระซิบอะไรน่ะ
‎ไปกันเถอะ โคยูกิ
‎อาตากาวะ มานัตสึ
‎มีน้องสาวชื่ออาคิเนะ
‎เธอรู้เรื่องราวของฉันมากแค่ไหนกัน
‎(นุ่มนิ่ม นุ่มนิ่ม)
‎เกลียดจริงๆ เลย!
‎ยิ่งนึกย้อนกลับไปเท่าไหร่ ‎ก็ยิ่งเกลียดสภาพตอนอยู่มัธยมต้น
‎แล้วที่เกลียดสุดๆ… ก็คือตัวเองตอนนั้นนี่แหละ
‎มิกิเริ่มใช้โซเชียลมีเดียแล้วเหรอ
‎มิฮารุกับโซระแนะนำมา เลยเพิ่งเริ่มใช้น่ะ
‎(มิฮารุ - โซระ ‎เพื่อนสมัยมัธยมต้น)
‎เจอแล้ว
‎นี่น่ะเหรอ น้องสาวของมานัตสึ
‎(#พี่สาวน้องสาว #สุดซี้)
‎สุดซี้เหรอ
‎อ้าว โคยุนกับมิกิ ทำอะไรกันอยู่เหรอ
‎เอ๊ะ อาตากาวะเหรอ
‎พวกฉันอยู่ห้องเดียวกัน คุยกันตลอดเลย
‎อาคิเนะบอกว่าได้ยินเรื่องของฉันจากยูกิอยู่บ่อยๆ
‎ยูกิเล่าเรื่องอะไรบ้างเหรอ
‎ก็แค่เราเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน
‎โคยุน ถ้าได้แต่งงานกับฉัน ‎ก็จะได้เป็นญาติกับมิกิด้วย ดีออกเนอะ
‎ฉลาดล้ำ
‎แล้วแต่เลย
‎ฉันเล่าว่าเราอาจได้แต่งงานกันในอนาคต
‎ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‎จะว่าไปแล้ว…
‎(ก๊าก)
‎ฉันเองก็ไม่รู้ว่ายัยนั่นคิดอะไรอยู่เหมือนกัน
‎ปกติอาตากาวะเป็นคนขรึมๆ น่ะ
‎(ก๊ากๆ)
‎คงไม่ใช่คนเลวร้ายหรอก มั้ง
‎นั่นคือสิ่งที่ยูกิบอก…
‎ฉันไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง
‎อาจจะรู้อีกด้านหนึ่งของฉันที่ฉันไม่อยากให้ใครรู้
‎(ความทรงจำต่างๆ)
‎แค่นี้ก็ทำให้ฉันอึดอัดใจมากแล้ว
‎ขอร้องละ… จากนี้ไปอย่าได้พบเจอกันอีกเลย…
‎แหงอยู่แล้ว
‎เราอยู่ย่านเดียวกัน ‎ยังไงก็มีโอกาสเจอกันระหว่างทาง
‎เอ่อ ปีหนึ่งยังไม่มีซ้อมเช้าของชมรมฟุตบอลเหรอ
‎วันนี้ไม่มีซ้อมเช้าค่ะ
‎เหรอ…
‎(เงียบสงัด…)
‎อึดอัดชะมัด
‎จังหวะแบบนี้ คนแก่กว่าต้องเป็นคนชวนคุยใช่มั้ย
‎แต่คุยเรื่องอะไรดีล่ะ
‎ความสนใจร่วม อะไรล่ะ ‎เรื่องมัธยมต้น ไม่อยากคุยมากไปกว่านี้แล้ว
‎(ความสนใจร่วม ‎เรื่องมัธยมต้น)
‎(ชีวิตมัธยมปลาย)
‎ชีวิตมัธยมปลาย มันมีอะไรให้คุยด้วยเหรอ
‎ทำยังไงดี เรื่องชวนคุยนี่ไม่ไหวเลย
‎(สายไปแล้ว)
‎อรุณสวัสดิ์
‎(เฮ่อ)
‎อามามิยะ
‎(เอ๊ะ)
‎(ตึกตัก ตึกตัก)
‎ทำไมถึงทำท่าแบบนั้นล่ะ
‎รอดแล้ว
‎ไม่เป็นไรแล้ว
‎อามามิยะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎พวกเธอสองคนมาด้วยกันเหรอ
‎เจอกันบนรถไฟน่ะ
‎(โรงเรียนมัธยมปลายเมเตน)
‎ชอบเพลงนั้นเหมือนกันเหรอ
‎ฉันเองก็ฟังอยู่บ่อยๆ
‎สุดยอด บทสนทนาไหลต่อไปได้เรื่อยๆ เลย
‎อามามิยะ ฉันขอโทษ ‎ที่ตอนนั้นคิดว่าคำถามของนายน่าเหนื่อยหน่าย
‎ขอโทษที่หัวเราะตอนเห็นนายเขินด้วย
‎(จ้อง…)
‎อะไรเหรอ มีอะไรติดหน้าฉันรึเปล่า
‎(ฮึบ)
‎เปล่า จู่ๆ ฉันก็รู้สึกผิดขึ้นมา ‎ที่แหย่อามามิยะตอนวันหยุดฤดูใบไม้ผลิน่ะ
‎ทำไมเพิ่งรู้สึก
‎นี่ ถ้ากดจุดบนหัว ‎จะช่วยให้ความทรงจำนั่นหายไปมั้ย
‎มีของแบบนั้นด้วยเหรอ
‎- อยู่แถวๆ นี้ ‎- ป้องกัน
‎(จ้อกแจ้ก จ้อกแจ้ก)
‎ขอลองดูหน่อย ตรงนี้…
‎สนิทกันดีนะคะ
‎ไม่เลย ฉันโดนกลั่นแกล้ง โดนรู้จุดอ่อนเข้าให้
‎เอ๊ะ เดี๋ยวสิ…
‎อาคิเนะ อรุณสวัสดิ์
‎โมโมกะ
‎พอเห็นอาคิเนะก็รีบวิ่งมาเลย
‎โอ้โฮ อย่างกับตุ๊กตา
‎รุ่นพี่อามามิยะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎ใช่คูริกิรึเปล่า ‎ที่มาศึกษาข้อมูลชมรมเมื่อวันก่อนน่ะ
‎จำได้ด้วยเหรอคะ
‎สุดท้ายฉันตัดสินใจไม่เข้าชมรม ‎เลยไม่ได้กลับไปอีก
‎ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก
‎ยังไงอาตากาวะก็เข้าชมรมด้วย
‎แต่ว่า…
‎อาคิเนะคงทำได้ดีแน่ๆ
‎ดูเปล่งประกาย
‎(เป๊าะ)
‎อ้อ ความรู้สึกนี้
‎ฉันเป็นส่วนเกินละมั้ง
‎งั้นฉันขอตัวไปห้องเรียนก่อนแล้วกัน
‎อะไรน่ะ
‎งั้นลาก่อนนะคะ รุ่นพี่อามามิยะ
‎ไว้เจอกันตอนซ้อมเชียร์นะ
‎ทำไมกัน
‎ฉันนึกอยู่แล้วว่าต้องลอยหายไปอีกแน่
‎(ฮิๆ)
‎- โดนจับได้ซะแล้ว ‎- เห็นอยู่ทนโท่
‎(ขวับ ขวับ)
‎จะว่าไป รู้สึกเหมือนเป็นน้องหมา ‎กำลังโดนจูงไปเดินเลย
‎ไปวิ่งเลียบแม่น้ำกันมั้ย
‎(พอนตะ)
‎ไม่เอา
‎ไม่นึกเลยว่ารุ่นพี่อามามิยะจะจำฉันได้
‎โมโมกะไปดูข้อมูลชมรมแค่รอบเดียวเองนี่
‎ฉันไปมาสองรอบ
‎เหรอ
‎นี่ อาคิเนะ
‎คิดว่ารุ่นพี่อามามิยะมีแฟนมั้ย
‎(จ้อกแจ้ก จ้อกแจ้ก)
‎ใครจะไปรู้
‎ช่วยสืบให้หน่อยได้มั้ย
‎เป็นยังไงบ้าง ชั้นเรียนใหม่น่ะ
‎รู้สึกไม่ดีเลยที่โคยุนยิ้มแบบมีเลศนัย
‎(นัดกินข้าวกันตามอารมณ์)
‎เห็นโยตะมีความสุข ฉันก็พลอยดีใจไปด้วย
‎อย่าทำหน้าเหมือนเจ้าแม่กวนอิมสิ
‎ไม่นึกเลยว่าตัวเอง ‎จะยุ่มย่ามเรื่องคนอื่นได้ขนาดนี้
‎แล้วโคยุนล่ะ ไม่มีเรื่องแบบนั้นบ้างเหรอ
‎เอ๊ะ ไม่มีหรอกเรื่องแบบนั้น
‎(ฮึ่ม)
‎กลายเป็นปางทรงกริ้วไปแล้ว…
‎มีผู้ชายคนหนึ่งสมัยมัธยมต้น
‎ฉันกับเขาคบกันได้แป๊บเดียว
‎ฉันพยายามทำความรู้จักเขาทีละนิด
‎ฉันคบกับเขา ‎เพราะคิดว่าจะค่อยๆ รักเขาขึ้นมาเอง
‎แต่มันจบไม่สวยเอาซะเลย
‎ฉันได้รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีความรัก ‎ด้วยการบังคับตัวเองให้ชอบใครสักคน
‎(เจตนาไม่ดี…)
‎และนั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ฉันคบกับเขา…
‎(มั่นใจ)
‎- ไม่เหมือนกับของโยตะหรอก ใช่มั้ย ‎- ไม่ต้องถามฉันเลย
‎(ความรัก)
‎ความรักมีหลากหลายรูปแบบ
‎ถ้าสีสันหรือขนาดไม่ตรงกัน ‎ย่อมมีสักคนที่ต้องเจ็บปวด
‎(เอ๊ะ - รัก ‎ต่างรูปแบบ)
‎(รัก - รัก ‎ต่างขนาด)
‎ไม่ใช่แค่ว่าได้รับหรือให้ความรักก็พอ ‎มันถึงได้เป็นเรื่องยากไง
‎(เจ็บปวดแค่คนเดียว)
‎ฉันรู้สึกห่างไกลจากความรักมาก
‎(ย่อง…)
‎เขม่า เขม่า…
‎(สถานการณ์ที่เป็นอยู่)
‎- ฟังแล้วเจ็บปวดจัง ‎- เขม่า เขม่า…
‎- ไปทางโน้นเลย! ‎- เขม่า เขม่า…
‎ขอโทษนะ
‎(เทศกาลเกี๊ยวซ่าจุกๆ)
‎- ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น ‎- ไม่เป็นไรเลย
‎เกี๊ยวซ่าอร่อยดีนะ
‎เกี๊ยวซ่าเป็นไง
‎ปากเหม็นหมดพอดี
‎โรงเรียนเดียวกันนี่นา…
‎(ลุกลี้ลุกลน)
‎พวกรุ่นพี่แหละ จังหวะนรกชะมัด
‎แถมมาเดตที่ร้านเกี๊ยวซ่าอีก ‎ไม่เรียบง่ายไปหน่อยเหรอ
‎ผู้หญิงคนนั้น…
‎ขอโทษนะถ้าปากเหม็น
‎ปากฉันก็เหม็น ฉันไม่รู้สึกหรอก
‎อรุณสวัสดิ์
‎ตกใจหมดเลย!
‎เดินไปอ่านไปมันอันตรายนะ
‎(ปิด)
‎- เชอะ ‎- ไม่ต้อง "เชอะ" เลย
‎อ่านอะไรอยู่เหรอ
‎เอ่อ…
‎( เรื่องวุ่นวาย ณ หอพักหมาแมว)
‎อะไรน่ะ ดูน่าเบื่อชะมัด
‎(อึดอัดเวลาพูดถึงความชอบของตัวเอง)
‎อ้อ ฉันรู้จัก
‎ไม่เคยอ่านหนังสือ แต่เคยดูหนัง
‎สนุกดีเนอะ
‎(ละลาย)
‎อาทิตย์นี้บนทีวี ‎จะมีฉายหนังอีกเรื่องของนักเขียนคนนี้ด้วย
‎อ้อ เรื่องนั้นเคยดูในโรงแล้ว
‎ฉันชอบงานต้นฉบับ
‎เลยตื่นเต้นว่าจะดัดแปลงเป็นหนังกันยังไง
‎อ๊ะ อารมณ์ดีเหมือนกันนะนี่
‎ถ้าโคยุนแนะนำ ฉันก็จะดู
‎ดูมีความสุขนะ
‎น่ารักจัง
‎แต่ถ้าไม่ชอบก็ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วย
‎(กราฟอารมณ์ ‎คงตั้งความหวังไว้สูงเกินไป)
‎ทำไมจู่ๆ ก็มองโลกแง่ร้าย ไม่เป็นไรหรอก
‎รุ่นพี่อามามิยะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎คูริกิ อรุณสวัสดิ์
‎รุ่นพี่อามามิยะไปซ้อมเชียร์ตอนเช้าด้วยมั้ยคะ
‎ไม่ได้ไป ฉันมีกิจกรรมชมรม
‎โคยุนอยู่กองเชียร์ด้วยใช่มั้ย
‎อือ
‎โคยุนเหรอ
‎สวัสดี
‎(จบการสนทนา)
‎รุ่นพี่โคยุน
‎ชื่อเรียกประหลาดไปอีก
‎เมื่อวานเจอกันด้วย หน้าร้านอาหารไงคะ
‎อ้อ อือ
‎ไม่นึกว่าจะจำกันได้
‎คนตัวสูงที่ไปด้วยกันใช่แฟนรึเปล่าคะ
‎เปล่านะ เพื่อนน่ะ
‎แต่ดูเหมาะสมกันดีนะคะ นึกว่าแฟนกันซะอีก
‎ฉันเองก็จำแทบไม่ได้ว่าพี่ผู้ชายเป็นยังไง
‎บ้าน่ะ… คนอื่นมองแบบนี้หรอกเหรอ
‎เป็นความเข้าใจผิดที่เลวร้ายมากๆ
‎เย่!
‎เอ่อ คือมันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ
‎พวกฉันเป็นแค่เพื่อนสนิทกัน
‎ฟังดูดีจังเลยค่ะ
‎แล้วรุ่นพี่อามามิยะกับรุ่นพี่โคยุน ‎เคยไปกินข้าวด้วยกันมั้ยคะ แบบสองต่อสองน่ะ
‎แบบสองต่อสองเหรอ
‎- ไม่เลย ‎- อือ
‎ไปกันมั้ยล่ะ
‎ไม่เป็นไร ไม่ต้องฝืนหรอก
‎แต่ฉันจริงจังนะ
‎ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น
‎เธอก็ถามเองเลย
‎ใจร้ายจังเลย
‎แฟนหวงเรื่องแบบนั้นเหรอคะ
‎เอ๊ะ ไม่มีหรอกนะ แฟนน่ะ
‎เอ๊ะ ผิดคาด
‎นึกว่าสาวๆ จะชอบรุ่นพี่อามามิยะกันซะอีก
‎จริงมั้ยคะ รุ่นพี่โคยุน
‎(- เลิกแล้ว ‎- อีกแล้วเหรอ)
‎(บทสนทนาเมื่อนานมาแล้ว)
‎ใช่เลย
‎ท่าทางจะมีประสบการณ์ด้านความรักเพียบ
‎ไม่จริง ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย
‎ปฏิเสธเสียงแข็งแบบนี้ยิ่งมีพิรุธนะคะ
‎จริงด้วย
‎เดี๋ยวเถอะ
‎เดี๋ยวนะ…
‎เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ
‎แล้วเหตุผลที่ปฏิเสธเสียงแข็งแบบนั้น…
‎(ปีหนึ่ง ห้องหนึ่ง)
‎อาคิเนะ
‎(ลั้ลลา)
‎รุ่นพี่อามามิยะบอกว่ายังไม่มีแฟนแหละ
‎แล้วมาบอกฉันทำไม
‎งั้นก็ได้โอกาสแล้วไม่ใช่เหรอ
‎นั่นสินะ
‎คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์