‎(งานกีฬาสี ‎โรงเรียนมัธยมปลายเมเตน)
‎(วันงานกีฬาสี 6:30 น.)
‎ซึกโกะ เป็นอะไรไปเหรอ
‎เปล่า คือว่า…
‎ฉันอยู่กองเชียร์ก็เพราะตามคนอื่นเข้ามา
‎ตอนนี้เลยคิดไปเรื่อย ‎ว่าจะตื่นเต้นมั้ย หรือจะเต้นผิดท่ารึเปล่า
‎แล้วฉันเป็นเด็กสายศิลป์ด้วย
‎เลยแอบกังวล ‎ว่าคนอื่นอยากให้ฉันคอยเอาใจช่วยรึเปล่า
‎อยากอยู่แล้วแหละ
‎เชียร์ให้เต็มที่เลย
‎เข้าใจเลย
‎คอยช่วยเหลือโมโมกะได้มั้ยคะ
‎เธออยากให้ฉันช่วย
‎ไม่ใช่ว่าโมโมกะเป็นคนเลวร้ายหรืออะไร
‎และไม่ใช่ว่าฉันอยากเป็นอะไรกันกับอามามิยะ
‎จะว่าไปแล้ว อามามิยะก็ใจดีกับทุกคน
‎ไม่เห็นแปลกที่เขาจะใจดีกับฉันด้วย
‎ฉันจะรู้สึกยังไงก็ไม่เกี่ยวกับคนอื่นอยู่แล้วนี่
‎ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร…
‎อย่าคิดมากเกินไป
‎ทำตัวเหมือนอย่างเคย
‎(ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ)
‎(ตอนที่ 13 ‎รับรู้)
‎(วันกีฬาสี 7:00 น. ‎ซ้อมเช้าครั้งสุดท้าย)
‎- ต้องชนะให้ได้! ‎- เย่!
‎(8:00 น. - สาวๆ ทำผม)
‎มีของจุกจิกสีฟ้าเพียบเลย ‎ใครอยากเอาไปแต่งผมเอาไปได้เลยนะ
‎(พวกว่างงานเพราะว่าผมสั้น)
‎- โยตะ ฉันขอจัดเต็มเลยได้มั้ย ‎- จัดเต็มเหรอ
‎แบบนี้จะดีเหรอ ไม่ดูแปลกเหรอ
‎ไม่แปลก ไม่แปลกเลย
‎เชื่อฉันสิ
‎(8:20 น.)
‎ทรงผมทุกคนสุดยอดเลย
‎ฝั่งนี้ก็ไม่แพ้กัน
‎(20 นาทีก่อน - ผมนุ่มจัง ‎พวกรุ่นพี่ที่ไม่ค่อยได้คุยด้วย)
‎ขอทำผมให้นะ
‎โคยุน ทรงนี้สุดยอดเลย
‎เรียกว่า "ทรงหัวหอม" น่ะ
‎- ฮิโนะ หยุดเดี๋ยวนี้เลย! ‎- หัวหอมเหรอ
‎อามามิยะอยู่…
‎โธ่ เห็นเข้าซะแล้ว
‎มิกิ ความรู้สึกแบบนั้นคือยังไงกัน
‎(เปรี๊ยะ)
‎เหมาะดีนะ
‎เอ๊ะ
‎ทั้งสามคนเลย
‎- เย่! ‎- เย่!
‎(กีฬาสีช่วงเช้า)
‎ไปเลย โยตะ! มินาโตะ!
‎แย่แล้ว สูงจัง น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย
‎อย่างกับแฮมสเตอร์เลย น่ารักจัง
‎น่ารักจัง
‎(แข่งข้ามเครื่องกีดขวาง)
‎(พลิ้ว…)
‎โคยุนอย่างเร็ว วิ่งท่าไหนน่ะ
‎(ชักเย่อประเภทหญิง)
‎ฮุยเลฮุย!
‎มิกิ วันนี้เฉิดฉายที่สุดเลยนะ
‎(วิ่งผลัดผสม (ปีหนึ่ง))
‎(จ้ำ จ้ำ)
‎ขายขี้หน้า
‎ไม่เป็นไรน่า
‎(วิ่งผลัดประเภทชมรม)
‎มินาโตะ เป็นอะไรไป ไม่สมกับเป็นนายเลย
‎จะถ่ายละนะ
‎ชุดพวกนี้ปังสุดๆ เลย
‎เนอะ
‎กางเกงที่มิกิตัดให้ใส่ได้พอดีเป๊ะ
‎พวกรุ่นพี่เท่มากเลย
‎โมโมกะ
‎เหมาะกับชุดนี้มากเลยค่ะ
‎โมโมกะก็ด้วย
‎ไม่ค่อยเห็นมัดผมด้วย
‎รุ่นพี่ปีสามทำผมให้ค่ะ
‎- ดูดีเลย ‎- อะไรกัน
‎- รุ่นพี่มิกิก็ด้วยค่ะ ‎- ขอบใจนะ
‎มิกิกับโมโมกะสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎รุ่นพี่สึคิโกะก็น่ารักมากๆ เลยค่ะ
‎เอ๊ะ… เอ๊ะ
‎ไม่หรอก เทียบกับเธอไม่ติดเลย…
‎(อบอุ่น อบอุ่น)
‎- ดูตะมุตะมิ น่ารักดีออกค่ะ ‎- ทำยังไงดี
‎(ฟิ่ว)
‎ฉันลืมของไว้ในล็อกเกอร์น่ะ
‎ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่ไหวแล้ว ทำยังไงดี
‎ทำยังไงกับความรู้สึกน่ารังเกียจนี้ดี
‎(เปรี้ยง)
‎(รับไว้ได้!)
‎โคยุน
‎ทำไมเราเดินชนกันทุกทีเลยนะ
‎ขออภัยที่ไม่ระวัง
‎(ฮึบ)
‎นี่ โยตะ ฮายาโตะอยู่ทางโน้น…
‎(พรวด - เหวอ)
‎ไม่ใช่นะ…
‎แล้วอะไรล่ะ
‎ทำยังไงดี
‎ฉัน…
‎(ฟิ่ว)
‎ฉันกลับไปหามิกิกับคนอื่นๆ นะ
‎(แฮ่ก แฮ่ก)
‎นี่ฉันทำอะไรอยู่
‎โคยุน
‎(ช่วงบ่าย ‎แข่งขันกองเชียร์)
‎(ทุกสีแสดงเสร็จเรียบร้อย)
‎(เวลาถ่ายรูป (ระหว่างรอรวมคะแนน))
‎(พวกปีหนึ่ง)
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎หล่อจัง
‎รูปอย่างเลิศ
‎(ฮ่าๆๆ ‎จ้อกแจ้ก)
‎จะปริ้นต์เป็นโปสเตอร์แปะห้องเลยค่ะ
‎อายุยืนขึ้นอีกร้อยปีเลยค่ะ
‎สมกับเป็นเด็กๆ เลย
‎ถ่ายรูปกันมั้ย
‎ไม่ไหวๆ
‎รุ่นพี่อามามิยะ
‎อยากถ่ายรูปด้วยน่ะค่ะ
‎อ้อ ได้สิ
‎นั่นสิ
‎ก็แค่พูดออกไปตรงๆ แบบนี้
‎แต่ฉันกลัวที่จะทำแบบนั้นในตอนนี้
‎คลาดกับทุกคนซะแล้ว
‎หรือว่าจะกลับไปห้องแต่งตัวกันหมดแล้ว
‎(เฮือก)
‎รุ่นพี่โคยุน
‎(โหยง โหยง)
‎(โดนเรียกตัว…)
‎รุ่นพี่โคยุนมาถ่ายรูปด้วยกันสิคะ
‎(ตุบ ตุบ)
‎ถ้าเป็นแบบนั้นคงอึดอัดน่าดู
‎รู้สึกเหมือนเป็นก้างขวางคอเลย
‎ขอโทษนะคะ
‎ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้มั้ยคะ
‎อือ
‎เอ่อ…
‎รู้สึกยังไงถึงได้ทำหน้าแบบนั้นกันนะ
‎ขอบคุณมากค่ะ รุ่นพี่โคยุนมาถ่ายรูปด้วยกันสิคะ
‎(ขวับ - แชะ)
‎(ขวับ)
‎ขอบคุณค่ะ ไว้เจอกันนะคะ
‎(ตาปรือ ปากหวอ)
‎หน้าตาในรูปคือดูไม่ได้แน่ๆ
‎ไปถ่ายรูปตรงนั้นกัน
‎ไปกันเถอะ
‎- รูป ‎- รูป
‎ถ่ายด้วยกันมั้ย
‎ฉันควรขอเขา…
‎- ตอนนี้แหละคือโอกาสเดียว ‎- ตอนนี้แหละคือโอกาสเดียว
‎(ตึกตัก ‎ไม่เป็นตัวเอง - ดูน่ารังเกียจมั้ย)
‎ฉันหาเหตุผลที่จะไม่เอ่ยปากขอ
‎(ไม่ชอบถ่ายรูป ‎จะรู้ว่าชอบมั้ย)
‎(ไม่ธรรมชาติ - จะกลัวมั้ย)
‎มีแต่ความคิดแย่ๆ ทั้งนั้นเลย
‎เอ่อ…
‎ทั้งสองคนยืนตรงนั้นแหละ
‎เอาละ บันทึกความทรงจำเรียบร้อย
‎มินาโตะ ชมรมฟุตบอลรอนายอยู่นะ
‎- ไปได้แล้ว ‎- เดี๋ยวสิ
‎เดี๋ยวก่อน ขอถ่ายให้ดีกว่านี้หน่อย
‎ไม่ชอบรูปตอนเผลอ
‎น่ารำคาญ
‎มีท่าโพสรึยัง
‎เอ่อ…
‎(ลุกลี้ลุกลน)
‎(ปุ)
‎- เดี๋ยวเถอะ ‎- ถ่ายละนะ
‎มินาโตะ!
‎เคนตะเรียกแล้วนะ
‎จะไปเดี๋ยวนี้ละ
‎(แปะ)
‎ชมรมฟุตบอลไม่เรียกรุ่นพี่ ‎แต่เรียกชื่อแบบกันเองเหรอ
‎นี่ โคยุน
‎มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่รึเปล่า
‎(ยิ้ม…)
‎(จาง…)
‎ไม่ต้องเลย
‎ไม่ได้ปิดบังอะไรสักหน่อย
‎บางทีโคยุนก็ทำตัวห่างเหินนะ
‎(- วันเกิดเหรอ บอกกันหน่อยสิ ‎- ต้องบอกด้วยเหรอ)
‎อย่างตอนที่ไม่พูดเรื่องวันเกิดน่ะ
‎- ฉันก็แอบเศร้าเหมือนกันนะ ‎- เขม่า เขม่า
‎(จ้อง…)
‎ก็ไม่ได้ปิดบังอะไร แค่…
‎ฉันเองก็เพิ่งรู้สึกตัว
‎อือ
‎ฉันนึกว่าฉันจินตนาการไปเอง
‎แถมยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่
‎อือ
‎ก็เลยคิดว่ายังไม่ควรเล่าให้คนอื่นฟัง
‎ถ้ามีความรู้สึกไม่ชัดเจนจนจัดการไม่ได้อยู่ข้างใน
‎ระบายออกมาจะไม่รู้สึกดีกว่าเหรอ
‎ฉันรู้สึกดีขึ้นได้เพราะโคยุนเลยนะ
‎โยตะ
‎(ย่อง…)
‎(เปิด - ครืด)
‎(มานี่)
‎(ย่อง…)
‎(หันซ้ายหันขวา)
‎คือว่าฉัน…
‎อย่างงี้นี่เอง
‎โคยุน รสนิยมแย่มากเลย
‎ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ดูมีความสุขดี
‎อย่างงี้นี่เอง
‎มันคือความรู้สึกแบบเดียวกัน
‎พูดตรงๆ นะ…
‎ตอนแรก ฉันรู้สึกไม่ถูกชะตากับเขา ‎จะบอกว่ากลัวก็ได้
‎มันเป็นความรู้สึกแบบนั้น
‎แต่ทำไมกัน
‎ฉันถึงไม่รู้ตัวเลยว่าความรู้สึกเปลี่ยนไป
‎ฉันเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน ‎ว่าทำไม หรือเพราะอะไร แต่…
‎มันก็อย่างงี้แหละ
‎ฉันช่วยจัดฉากให้อยู่ด้วยกันสองคนมั้ย
‎อย่าเชียวนะ
‎(คนทำ)
‎ขอโทษด้วย
‎(ฮ่าๆ)
‎คือ… ฉันไม่อยากไปไกลเกินกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
‎(มัตสึริ - ปรมาจารย์แห่งอนโดะ)
‎ได้ไปเที่ยวสนุกกับทุกคนบ้าง
‎ได้เป็นเพื่อนสนิทกัน
‎แค่นั้นฉันก็รู้สึกพอใจแล้ว
‎ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้สบายใจที่สุดแล้ว
‎ฉันไม่อยากทำพัง
‎เหมือนฉันเลย
‎คราบเขม่าจะปกคลุมหัวใจของฉันด้วยรึเปล่า
‎หัวอกเดียวกัน
‎ไม่เอาด้วยหรอก
‎รวบรวมคะแนนเรียบร้อยแล้ว
‎ต่อไปจะเป็นพิธีปิด ‎ขอเชิญมาที่สนามโรงเรียนด้วยค่ะ
‎แต่อีกฝ่ายคือมินาโตะเลยนะ
‎ลำบากน่าดู
‎อือ ฉันนึกภาพออก
‎(เจอแล้ว!)
‎โคยุน โยตะ อยู่นี่นี่เอง
‎โชคดีจัง เจอตัวพอดี
‎ยังไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันสี่คนเลย
‎ทำยังไงดี
‎เล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังไปแล้ว ‎กลับยิ่งคิดมากกว่าเดิมอีก
‎โยตะกับโคยุน ‎อยู่ด้วยกันสองคนจนถึงตอนนี้เลยเหรอ
‎อยู่ด้วยกันสองคนตลอดเลยเหรอ
‎(มอง)
‎(ปุ)
‎ไม่ต้องมองมาทางนี้เลย
‎(ปุ)
‎เหมือนกันแหละ
‎(ฮิๆ)
‎(อ้าปากค้าง)
‎ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้สบายใจที่สุดแล้ว
‎ฉันไม่อยากทำพัง
‎อยากให้เป็นแบบนี้…
‎จะถ่ายละนะ
‎(ตุ้บ)
‎ชิดๆ กันหน่อย
‎(แชะ)
‎ฉันหวังว่าทุกอย่างจะสงบสุข ‎เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
‎(ปีสอง ห้องสอง)
‎(หลังโฮมรูม)
‎กีฬาสีปีนี้สนุกกว่าปีที่แล้วอีก
‎ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน
‎(จ้อกแจ้ก จ้อกแจ้ก)
‎ตอนแรกฉันกังวลกับการเป็นกองเชียร์ ‎แต่พอได้ลองทำก็สนุกดีเหมือนกัน
‎เนอะ
‎(กีฬาสีปีที่แล้ว ‎ห้องที่ความสามัคคีเป็นศูนย์)
‎ของแบบนี้คงขึ้นอยู่กับว่าได้ทำร่วมกับใครละมั้ง
‎ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้
‎ว่าแต่มิกิล่ะ
‎(ปีสอง ห้องสอง ‎ตัวแทนฝ่ายกีฬา)
‎ทำหน้าที่เก็บงานน่ะ
‎(ฮิๆ…)
‎พยายามเข้านะ โยตะ
‎เอาละ ไปคาราโอเกะกันเถอะ!
‎(อยู่ที่นี่ด้วยเหตุบางประการ)
‎- ท้องกิ่วหมดแล้ว ‎- จะสั่งเฟรนช์ฟรายส์ให้สูงเป็นภูเขาเลย
‎- เย่! ‎- เย่!
‎จะรอโยตะมั้ย
‎- จะส่งข้อความทิ้งไว้นะ ‎- โอเค
‎พวกผู้ชายดูอารมณ์ดีกันจังนะ
‎นั่นสิ
‎(แปะ…)
‎- อะไรเหรอ ‎- ก็เธอมองมา
‎พวกเธอสองคนรอมิกิอยู่เหรอ
‎เปล่า กำลังจะกลับบ้านกัน
‎มิกิบอกว่าให้กลับกันก่อนเลย
‎งั้นเหรอ
‎งั้นไว้เจอกันนะ อามามิยะ เหนื่อยแย่เลย
‎ไปกันเถอะ สึคิโกะ
‎โคยูกิ เอางี้จริงเหรอ
‎อามามิยะน่าจะอยากคุยกับเธอมาก
‎นี่ก็อีกครั้งที่ฉันจะไม่ห้ามอะไรเธอ
‎รูปที่ถ่ายกันวันนี้ เดี๋ยวส่งไปให้นะ
‎(จะติดต่อมาทีหลัง)
‎ดีแล้วละ อามามิยะ
‎อ๊ะ รอก่อน
‎วันเสาร์มีงานเลี้ยงหลังจบงาน
‎เธอสองคนไปด้วยมั้ย
‎คืออะไรเหรอ
‎งานเลี้ยงหลังจบงานของกองเชียร์น่ะ
‎ไปกินเนื้อย่างกัน
‎- ไม่รู้เรื่องเลย ‎- ไม่รู้เรื่องเลย
‎พวกฉันเพิ่งได้ข้อความในกลุ่มสีฟ้า ‎ให้ตอบรับการเข้าร่วมน่ะ
‎อ้อ จริงด้วย
‎ปิดแจ้งเตือนไว้ แถมไม่ได้สังเกต
‎เหมือนกัน
‎แล้วทำไมเธอสองคนถึงปิดแจ้งเตือนกัน
‎- มีคนเยอะเกินไป ‎- มีคนเยอะเกินไป
‎(สีฟ้า - โต้ตอบไม่จบสิ้น ‎รับทราบ - โอเค - รู้แล้ว - ได้)
‎(ตุ้บ)
‎นี่ อามามิยะ ทำอะไรอยู่
‎เอ็งนั่นแหละ ‎มาอยู่ที่ห้องเรียนฉันเหมือนอย่างเคย
‎อะไรกัน คุยเรื่องอะไรกันอยู่
‎งานเลี้ยงหลังจบงานน่ะ
‎ไปมั้ย
‎เอ่อ…
‎แต่วันเสาร์ฉันมีงานพิเศษ เลยไม่แน่ใจ…
‎กี่โมงเหรอ
‎สิบเอ็ดโมงถึงบ่ายสาม
‎นัดกันตอนหกโมงเย็นน่ะ มีเวลาเหลือเฟือเลย
‎ฮิคาวะไม่ไปด้วยกันเหรอ
‎เอ๊ะ ทำไมล่ะ ไปกันพร้อมหน้าดีกว่านะ
‎ยังมีหน้ามาพูดอีก
‎ไม่เอาน่า ไปกันเถอะ
‎ชิโมจิมะก็ไม่ไปเหรอ เศร้าเลย
‎(เอ่อ…)
‎พวกเราอยู่ห้องสองด้วยกันไม่ใช่เหรอ
‎(มองซ้าย มองขวา)
‎(พยักพเยิด)
‎ไปด้วยก็ได้
‎- ไปก่อนนะ ‎- ไปก่อนนะ
‎ไว้เจอกันพรุ่งนี้
‎มีแว่บหนึ่งที่พวกเธอคุยกันโดยไม่ต้องพูดด้วย
‎(วันเสาร์…)
‎ฉันละขนลุกทุกทีเวลาสาวๆ มองตากันแบบนั้น
‎ใจเต้นตึกตักเลย
‎ดันรับปากว่าจะไปซะแล้ว
‎รับปากไปแล้วเนอะ
‎เห็นภาพตัวเองเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้ ‎จนต้องนั่งหลบอยู่ตรงมุมร้านเลย
‎ทำยังไงดี
‎ให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนแล้วกัน
‎(อุปกรณ์ ‎แข่งวิ่งหาของ)
‎แป๊บๆ กีฬาสีก็จบซะแล้ว
‎เนอะ
‎แค่คิดว่าจะไม่ได้ซ้อมเชียร์อีกก็เศร้าแล้ว
‎- แต่ก็ตื่นเต้นกับงานเลี้ยงหลังจบงาน ‎- เนอะ
‎(ห้องเก็บอุปกรณ์)
‎ถึงจะมีงานเลี้ยงหลังจบงาน ‎แต่ก็ยังอยากไปเที่ยวด้วยกันสี่คนอีก
‎คราวหน้าไปไหนกันดี
‎กลับไปอุปปิอีกรอบมั้ย
‎น่าจะมีกิจกรรมพิเศษหมุนเวียนไปตามฤดูนะ
‎(อุปปิ)
‎แบบว่าอุปปิสี่ฤดู
‎ชักอยากจะเห็นแล้วสิ น่าตลก
‎แต่ก็อย่างที่บอกไป
‎ฉันยังไม่ลืมสัญญา ‎ที่เราจะไปเที่ยวด้วยกันสองคนหรอกนะ
‎โยตะก็อย่าลืมด้วยละ
‎ไม่ลืมหรอก…
‎ไปให้ครบทุกที่เลย
‎มิกิ!
‎โอ๊ย…
‎โยตะ เป็นอะไรมั้ย
‎อ๊ะ ขอโทษที ของมันหล่นลงมาน่ะ
‎รู้แล้วน่า
‎ขอบคุณนะ โยตะ
‎หน้าผากชนด้วย เป็นอะไรมั้ย
‎ไม่เป็นไร
‎เดี๋ยวก่อน
‎ทำท่าอย่างกับเขินสาวๆ
‎หยุดเดี๋ยวนี้เลย นี่ฉันเอง
‎ไม่เกี่ยวกับการเป็นหนุ่มหรือเป็นสาวสักหน่อย…
‎สำหรับฉันแล้ว… มิกิก็คือมิกิ
‎หมายความว่ายังไง
‎ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่มีใครเป็นฉันได้หรอก
‎ดีนะที่ในกล่องมีแต่ของเบาๆ
‎นั่นสิ เป็นอะไรมั้ยตรงที่ตกใส่น่ะ
‎ที่หัว ที่หลัง
‎ไม่มีปัญหาเลย
‎ความรู้สึกนี้มันยังไงกัน
‎อย่างกับ…
‎ฮึบ
‎ไม่เอาน่า…
‎ไม่มีทางๆ…
‎เป็นฉัน… เนี่ยนะ
‎เขาไม่มีทางมองฉันแบบนั้นหรอก
‎(ขวับ)
‎เอาละ…
‎เสร็จ เรียบร้อย!
‎ออกจากห้อง! ล็อกประตู!
‎ฉันจะเอากุญแจไปคืนนะ
‎ไปละ ไว้เจอกัน!
‎อย่างไว
‎มิกิ…
‎ถ้าโยตะรู้สึกแบบนั้นจริงๆ…
‎ตั้งแต่ตอนไหนกัน
‎(แชะ แชะ ‎ขวับ ขวับ)
‎เราเป็นเพื่อนกันมาตลอดไม่ใช่เหรอ
‎ทำยังไงดี
‎ถ้าความสัมพันธ์ที่ผ่านมาทั้งหมด
‎มีแค่ฉันคนเดียวที่คิดไปแบบนั้น
‎แต่ที่จริงมันผิดหมด…
‎ฉันรักนาย
‎อือ
‎ฉันก็รักเธอเหมือนกัน
‎ทำยังไงดี
‎ความทรงจำทั้งหมดที่มี…
‎ทุกถ้อยคำที่เขาพูดออกมา…
‎ความอ่อนโยน…
‎ความหมายเปลี่ยนไปหมดเลย
‎คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์