‎วันนี้เสียงฮายาโตะดังจนทลายขีดจำกัดอีกแล้ว
‎พอจบงานกีฬาสี โยตะก็มีท่าทีแปลกๆ
‎(งานกีฬาสี)
‎ตอนกีฬาสียังร่าเริงดีอยู่แท้ๆ
‎(เหม่อ - คาราโอเกะ)
‎จิตใจโยตะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
‎(เผ่น - โถงทางเดิน)
‎มิกิเองก็ดูเหมือนจะหลบหน้าโยตะ
‎หลังเลิกเรียนวันนั้น มีเรื่องอะไรกับมิกิรึเปล่า
‎(จิ้ม จิ้ม)
‎- มิกิ ‎- อะไรเหรอ
‎(หยุดเดี๋ยวนี้เลย)
‎- เป็นยังไงบ้าง ‎- เอ๊ะ
‎(ขนลุก)
‎ถามทำไม
‎ไม่เนียนเลย
‎ก็รู้ๆ อยู่ ไม่มีหรอกที่ฉันจะไม่สบายน่ะ
‎วันนี้แค่ง่วงๆ นิดหน่อย
‎(เฮือก)
‎เหรอ งั้นก็ดีแล้ว
‎พอจบงานกีฬาสี มิกิก็มีท่าทีแปลกๆ
‎ตอนกีฬาสียังร่าเริงดีอยู่แท้ๆ
‎ทำไมกัน
‎ทำหน้าน่ากลัวอีกแล้ว
‎หลังเก็บงานวันนั้น มีเรื่องอะไรกับโยตะรึเปล่า
‎โยตะ
‎(ฟิ่ว…)
‎โคยุน มีอะไรเหรอ
‎คือว่า…
‎เป็นยังไงบ้าง
‎((พยายาม) ยิ้ม)
‎(หุๆ - เอ๊ะ…)
‎ไม่เนียนเลย
‎ออกไปข้างนอกกันมั้ย
‎มิกิรู้แล้ว
‎เอ๊ะ หมายความว่า…
‎ไปสารภาพรักแล้วเหรอ
‎เปล่าหรอก เรื่องแดงเพราะท่าทีของฉันเอง
‎ถ้าฉันทำตัวปกติคงไม่มีทางรู้แน่
‎เพราะแทบไม่มีท่าทีจะรู้ตัวเลย
‎มีอยู่แวบหนึ่งที่ฉันหวังให้เธอรับรู้ได้เองสักที
‎ถึงฉันจะเคยพูดไว้ ‎ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ดีอยู่แล้วก็เถอะ
‎ฉันนี่เอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ
‎แต่มิกิคิดกับโยตะในทางที่ดี
‎ถ้ารู้ตัวเข้า ก็คงเริ่มคิด ‎จนอาจทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนไปก็ได้
‎ฉันว่าไม่มีทางหรอก
‎ตั้งแต่สมัยมัธยมต้น สำหรับมิกิแล้วฉันคือเพื่อน
‎เพื่อนสนิท
‎เป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิ
‎เอาจริงๆ ฉันคิดว่าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว
‎ฉันเคยคิดไว้แบบนั้นแท้ๆ
‎มิกิรับรู้ความรู้สึกของโยตะก็จริง
‎แต่คงไม่รังเกียจโยตะ ‎หรือไปถึงขั้นเลิกคบกันหรอก
‎แค่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงดี
‎มิกิให้ความสำคัญกับคนรอบข้างเสมอ
‎คงไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแน่
‎อือ
‎เพราะงั้นฉันเอง ‎ก็ปล่อยให้เรื่องคลุมเครือแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน
‎โคยุน ฉัน…
‎จะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย
‎(ตอนที่ 14 ‎ลูกระเบิด)
‎(ดรีม ดรีม เบอร์เกอร์)
‎โยตะน่าจะมีใจให้ฉัน…
‎แต่เรื่องแบบนี้จะปรึกษามินาโตะหรือใครก็ไม่ได้
‎ต่อให้เป็นเรื่องที่ฉันคิดไปเอง
‎หรือเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ตาม…
‎ไม่ว่าจะเล่าให้ใครฟังก็เป็นการทำร้ายโยตะ
‎จะว่าไปแล้ว โคยุนล่ะ
‎ถ้าโคยุนเกิดชอบโยตะขึ้นมา…
‎ก็เท่ากับฉันทำร้ายความรู้สึกรวดเดียวสองคนเลย
‎คิดเงินด้วยครับ
‎ค่ะ! ขอบคุณมากค่ะ!
‎(ปิด)
‎มิกิ มีเรื่องอะไรที่โรงเรียนอีกแล้วเหรอ
‎วันนี้หน้าตาน่ากลัวทั้งวันเลย
‎จริงเหรอ ขอโทษค่ะ
‎เอาเลย
‎ระบายมันออกมา
‎ไม่ถึงกับต้องระบายขนาดนั้นหรอกค่ะ
‎แต่ก็น่าจะคุยง่ายกว่าเพื่อนที่โรงเรียนละมั้ง
‎คือว่า…
‎ตอนที่หนูรู้ตัวว่าคนที่หนูคิดแค่เพื่อน
‎น่าจะมีใจให้หนูขึ้นมา
‎คิดว่าหนูควรทำยังไงดีคะ
‎หนูควรทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วทำตัวเหมือนเดิม
‎หรือควรออกห่างดีคะ…
‎หนูไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี
‎(เจ็บปวด)
‎- รักใสๆ วัยว้าวุ่น ‎- รักใสๆ วัยว้าวุ่น
‎ถ้าเป็นฉันก็ดีใจนิดๆ เหมือนกันนะ ‎หากอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ไม่ชอบหน้า
‎ที่จริง ถ้าฉันเอะใจว่ามีสาวมาชอบฉัน
‎ฉันก็มักจะรู้ตัวก่อน แล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายจีบซะเอง
‎เอ๊ะ
‎แล้วถ้าทุกอย่างมันไปไม่สวย
‎ก็ไม่ได้เป็นทั้งเพื่อนทั้งแฟนสินะคะ
‎อือ แต่ฉันก็ยังไปเที่ยว ‎ไปกินข้าวกับแฟนเก่าเป็นปกตินะ
‎เอ๊ะ นึกภาพตัวเองไม่ออกเลย
‎ยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งมีความสัมพันธ์ ‎ที่มันคลุมเครือแบบนั้นมากตามไปด้วยน่ะ
‎ของแบบนี้มันแล้วแต่คนจ้ะ
‎แล้วเพื่อนคนนั้นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย
‎ผู้ชายค่ะ
‎งั้นทำยังไงดีนะ
‎ถ้าเป็นรักข้างเดียวจากคนที่เธอสู้ตัวต่อตัวไม่ได้
‎ตัดไฟแต่ต้นลมได้ก็ดี
‎จากประสบการณ์ส่วนตัว ‎สู้กับผู้ชายตัวต่อตัวโดยไม่มีอาวุธเป็นเรื่องยาก
‎เคยเจอเรื่องอะไรมาเหรอ
‎(ฮึ่ม…)
‎ผู้ชายหักอกผู้หญิงกับผู้หญิงหักอกผู้ชาย ‎ความน่ากลัวมันต่างกัน
‎ไม่หรอก เขาไม่ใช่คนอารมณ์ร้าย ‎เรื่องนั้นคิดว่าคงไม่มีปัญหาค่ะ
‎ถ้ามิกิมีใจให้หนุ่มคนนั้นเหมือนกัน ‎เรื่องก็คงจะง่ายเนอะ
‎มีใจให้เหมือนกัน…
‎เวลาฉันอยู่กับโยตะ…
‎ฉันได้เป็นตัวเอง มีความสุขตลอดเวลา
‎โยตะก็คงรู้สึกแบบเดียวกันแน่
‎เราต่างเป็นที่ที่อบอุ่นให้กันและกัน
‎เป็นเพื่อนที่เท่าเทียมกัน
‎เป็นแบบนั้นได้ก็ดีสิ
‎(ภาพจากกล้อง)
‎แล้วถ้าฉันไม่ใช่ผู้หญิงล่ะ
‎แล้วถ้าฉันไม่ใช่คนที่ถูกรักล่ะ
‎เราจะสนิทกันอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้รึเปล่า
‎เขาจะทำดีกับฉันขนาดนั้นมั้ย
‎สำหรับโยตะแล้ว
‎ฉันไม่อยากเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งหรือคนที่ถูกรัก
‎ฉันอยากเป็นคนที่มีคุณค่าในฐานะเพื่อน
‎(สายเข้า - โทรด้วยไนน์)
‎มินาโตะเหรอ
‎ว่าไง
‎สวัสดี คุยได้รึเปล่า
‎อือ มินาโตะอยู่ข้างนอกเหรอ
‎อือ กำลังพาพอนตะเดินเล่น
‎เจ้าหมูอ้วนน่ะเหรอ
‎เพิ่งบอกอยู่หยกๆ ว่าชื่อพอนตะ
‎มีอะไรเหรอ
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎ออกมาเดินแล้วก็นึกอยากคุยกับใครสักคน
‎เป็นอะไรของนาย
‎ก็ไม่มีเรื่องอะไรเลยจริงๆ
‎มันมีจังหวะที่นึกอยากคุย ‎กับใครสักคนขึ้นมาเฉยๆ น่ะ
‎อือ ฉันเข้าใจ
‎แต่คุยกับฉันเนี่ยจะดีเหรอ
‎ทำไมล่ะ
‎ก็มินาโตะน่ะ…
‎(ความทรงจำสมัยม.ต้น)
‎มีสาวๆ โทรหาเพียบเลยไม่ใช่เหรอ
‎เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน
‎ไม่มีคนแบบนั้นสักหน่อย
‎ต่อให้มีจริง ฉันก็จะคิดเรื่องคุยก่อนติดต่อไปอยู่ดี
‎แล้วฉันล่ะ
‎กับมิกิไม่ต้องหรอก เราไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย
‎เอ๊ะ ทำไมเงียบไปล่ะ ผิดหวังเหรอ
‎ไม่ใช่โว้ย!
‎ขอโทษนะที่ทำให้เสียใจ
‎หนวกหู!
‎ล้อเล่นน่ะ
‎บ้าจริง
‎ฉันก็อยู่ข้างนอก กลายเป็นยัยบ้าเลย
‎ยืนแหกปากตรงที่จอดจักรยาน
‎อ้าว เพิ่งจะได้กลับบ้านเหรอ ดึกดื่นเชียว
‎อือ ทำงานพิเศษน่ะ
‎กำลังจะขี่จักรยานแล้ว
‎ฉันก็จะกลับบ้านเหมือนกัน ‎น้องพอนเหนื่อยจนไม่ขยับแล้ว
‎- พอนตุ๊ต๊ะ ‎- พอนตะต่างหาก
‎งั้นไว้คุยกันใหม่
‎ฉันช่วยฆ่าเวลาได้รึเปล่า
‎อือ ขอบคุณนะ
‎มิกิด้วย มีเรื่องอะไรก็ติดต่อมาได้ตามสบาย
‎- อือ ‎- พรุ่งนี้เจอกันที่งานเลี้ยงหลังจบงานนะ
‎อ้อ ของกองเชียร์ เนื้อย่าง!
‎ลืมเหรอ มาให้ได้ละ
‎อือ ขอบคุณนะ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎อยากรู้จังว่าตอนนี้ลึกๆ แล้วมิกิคิดกับโยตะยังไง
‎คิดกับโยตะแค่เพื่อน ‎เหมือนที่คิดกับอามามิยะเหรอ
‎รู้จักมินาโตะมานานแค่ไหนแล้วเหรอ
‎มินาโตะก็มากับฉัน
‎สำหรับโคยุนแล้ว ‎มินาโตะกับโยตะ… รู้สึกต่างกันมั้ย
‎คิดยังไงกันนะ
‎เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน…
‎มิกิคิดกับอามามิยะยังไง
‎แล้วอามามิยะคิดกับมิกิยังไง
‎เพื่อนเหรอ หรือเพื่อนสนิท
‎หรือว่ามากกว่านั้น
‎สำหรับอามามิยะแล้ว ฉันอยู่ตรงไหนกัน…
‎ฉันจะอยู่ตรงไหนก็ช่างเถอะ!
‎ยังไงก็หวังว่าทั้งสองคนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
‎ที่งานเลี้ยงหลังจบงานของกองเชียร์พรุ่งนี้
‎(เนื้อย่าง - กินได้ไม่อั้น ‎เนื้อ - ไนซ์ มีต ยู!!)
‎ทำได้ดีมาก!
‎นี่ มิกิเข้ากับผมสั้นดีนะ
‎ไม่เอาหมักเกลือ ต้องหมักซอสเท่านั้น
‎ฉันตัดผมสั้นด้วยดีมั้ยนะ
‎ไม่เป็นอย่างที่หวัง
‎มิกิมักจะอยู่กับพวกหนุ่มๆ ‎ชั้นปีเดียวกันซะเป็นส่วนใหญ่
‎แต่วันนี้เอาแต่คุยกับพวกรุ่นพี่
‎เพราะว่าเป็นโอกาสพิเศษเหรอ
‎ฉันคิดมากไปรึเปล่า
‎โยตะก็ไม่ขยับจากที่นั่งตั้งแต่เข้าร้านเลย
‎(จ้อง… ‎ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร)
‎โคยูกิ ไหม้หมดแล้วนะ
‎- ใช่เลยครับ ‎- อามามิยะ
‎วันนี้ดูน่ารักดีนะ
‎ใส่แว่นด้วย
‎จะว่าไป คิดว่าโมโมกะกับอามามิยะ ‎แต่งตัวสไตล์คล้ายๆ กันมั้ย
‎- เอ๊ะ ‎- เอ๊ะ
‎ลองไปยืนด้วยกันสองคนทีซิ
‎(เอ๊ะ)
‎ว้าย เหมาะสมกันมาก หนุ่มหล่อสาวสวย
‎- ขอบใจ ‎- ไอ้กะล่อน
‎(แหวะ…)
‎มันก็เป็นคนอย่างนั้นแหละ…
‎เอ๊ะ น่าอายจังเลย
‎ของแบบนี้น่ะ ยิ่งเขินยิ่งโดนแซวหนักกว่าเดิมอีก
‎เล่นตามน้ำไป เดี๋ยวก็เลิกแซวกันไปเอง
‎รุ่นพี่…
‎- เจ้าเล่ห์จังเลยนะคะ ‎- เหรอ
‎(ไม่รู้ไม่ชี้)
‎โคยุน
‎(เงียบสงัด…)
‎นี่ โคยูกิ
‎ฉันสงสัยมาตลอดเลย…
‎ว่าโคยูกิไม่ชอบอามามิยะเหรอ
‎เอ๊ะ ทำไมล่ะ
‎ก็ดูแล้วมันชวนให้รู้สึกแบบนั้นน่ะ…
‎ไม่ใช่เลย ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
‎ไม่ใช่จริงๆ นะ
‎ดันมีพิรุธซะงั้น
‎ฉันดูมีทีท่าแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‎เอ่อ จะว่าไม่ก็ไม่เชิง
‎ไม่ไหวเลย
‎ต้องคิดหาทางสักหน่อย
‎ไม่หรอก ฉันว่าไม่ต้องฝืนหรอกนะ
‎ตรงนี้มีคนนั่งมั้ยคะ
‎โมโมกะ
‎ให้ตายสิ หน้าร้อนผ่าวไปหมดเลย น่าอายจัง
‎ไม่ไหวเลยเนอะ ความรู้สึกแบบนั้นน่ะ
‎อ้อ ดีแล้วละค่ะ
‎เพราะว่าฉันชอบรุ่นพี่อามามิยะจริงๆ
‎เอ๊ะ ตกใจกันขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‎เอ๊ะ หมายถึงแบบคนรักเหรอ
‎ใช่แล้วละค่ะ
‎เพราะงั้นฉันเลยดีใจที่มีคนพูดว่าดูเหมาะสมกันดี
‎อ้อ เหรอจ๊ะ…
‎แต่ว่าอามามิยะ…
‎รุ่นพี่โคยุนคิดว่าเป็นยังไงคะ
‎เอ๊ะ คิดอะไรเหรอ
‎คิดว่าฉันลองพยายามดูสักตั้งดีมั้ยคะ
‎เรื่องนั้นแล้วแต่คนจะตัดสินใจ
‎ฉันไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องอะไรแบบนั้นหรอกนะ
‎ค่อยสบายใจหน่อย
‎กำลังคิดอยู่เลยว่าถ้ารุ่นพี่โคยุนไม่เห็นด้วย ‎ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
‎ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ
‎เอ๊ะ ก็ถ้าคนสองคนใจตรงกัน
‎ฉันก็ไม่มีโอกาสหรอก จริงมั้ยล่ะคะ
‎ใจตรงกันเหรอ
‎- กับใครกัน ‎- อย่านะ!
‎เอ๊ะ ตายแล้ว นี่แกล้งพูดรึเปล่าคะ
‎ไม่นะๆๆ
‎คนที่รุ่นพี่อามามิยะชอบ
‎ดูยังไงก็เป็นรุ่นพี่โคยุนไม่ใช่เหรอคะ
‎จบกัน…
‎คนที่รุ่นพี่อามามิยะชอบ
‎ดูยังไงก็เป็นรุ่นพี่โคยุนไม่ใช่เหรอคะ
‎เอ๊ะ
‎อามามิยะชอบฉันเนี่ยนะ
‎ปลอม
‎ท่าทีแบบนั้น ปลอมชัดๆ
‎รุ่นพี่โคยุนรู้อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะคะ
‎ความรู้สึกของรุ่นพี่อามามิยะน่ะ
‎จะไม่รู้ตัวเลยเหรอคะ ‎ว่าคนๆ นี้ท่าทางจะชอบตัวเอง
‎อามามิยะดีกับทุกคน
‎ไม่ได้ดีกับฉันเป็นพิเศษสักหน่อย
‎ไม่หรอก พูดกันตามจริงก็มีเรื่องที่นึกออกอยู่บ้าง
‎แต่ฉันต้องคอยบอกตัวเอง ‎ว่าไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร
‎ไม่ใช่แค่ฉัน
‎กับใครๆ เขาก็ทำแบบนั้น
‎ฉันต้องบอกตัวเองแบบนั้น
‎ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วมองไปทางอื่น…
‎(ถ้าคิดผิดล่ะ ‎ถ้าคิดไม่ผิดล่ะ)
‎(ความสัมพันธ์เปลี่ยนไปยังไง ‎ดีขึ้นหรือแย่ลง)
‎ฉันวิ่งหนีเพื่อปกป้องตัวเอง
‎ลึกๆ ในใจแล้ว
‎ฉันก็ถามตัวเองว่า "สมมติว่า"
‎แต่ว่า…
‎ฉันไม่อยากให้เด็กคนนี้ ‎เป็นคนเตือนสติให้ฉันรู้เรื่องพวกนั้นเลย
‎โชคดีจัง ได้ยินแบบนั้นค่อยสบายใจหน่อยค่ะ
‎ฉันเองก็จะพยายามให้ได้รับความรักกลับมานะคะ
‎(ไม่มีความเห็น)
‎วิธีการของเด็กคนนี้…
‎น่ากลัวยังไงก็ไม่รู้
‎คนที่ยังไปต่อ ย้ายไปต่อกันที่ริมแม่น้ำนะ
‎- เย่! ‎- อยู่ไหนนะ…
‎- ดอกไม้ไฟ! ‎- รองเท้า
‎ได้ตู้ติดกันเลยเนอะ
‎นั่นสิ
‎เอ๊ะ โคยุน
‎นาฬิกาเหมือนกันเลย
‎(แข็งทื่อ - เหวอ)
‎อ๊ะ ไม่ได้นะ… เดี๋ยวเขาเข้าใจผิด
‎ต้องหาอะไรมาต่อบท…
‎(กระซิบ)
‎ไอ้นี่ราคาถูกชะมัดเลยเนอะ
‎ใช่เลย แต่ฉันว่ามันดูแพง
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ถ้าโคยุนไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ ‎เก็บเป็นความลับแล้วกันนะ
‎จริงๆ แล้วแว่นนี่ก็ราคาถูกเหมือนกัน
‎อย่างงี้นี่เอง
‎ทำยังไงดี
‎ถ้าฉันพูด คนอื่นก็รู้ความลับหมด ฉันไม่พูดหรอก
‎สนุกจังเลย
‎อยากรักษาระยะห่างแบบนี้ไว้ตลอดไปเลย
‎เกือบไปแล้ว!
‎นึกว่าทำกุญแจตู้เก็บรองเท้าหายซะอีก
‎อาซูมิ อย่าเพิ่งมาทางนี้
‎เอ๊ะ ทำไมล่ะ
‎จะไปดูดอกไม้ไฟต่อรึเปล่า
‎อือ มิกิกับสึคิโกะก็ไปด้วย
‎ดีแล้ว
‎วันนี้นั่งห่างกันจนแทบไม่ได้คุยกันเลย
‎เลยอยากให้ไปด้วยน่ะ
‎มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันคงมั่นใจได้แล้วละ
‎เอ๊ะ ทำยังไงดีๆๆ
‎(ขวับ)
‎อย่างงั้นเหรอ…
‎โคยุน อยู่ไหน
‎(สะดุ้ง - ฟิ่ว)
‎อยู่นี่!
‎(โดดเดี่ยว…)
‎นี่ รีบลงมาได้แล้ว
‎ไม่เป็นไร ฉันจะนั่งดูตรงนี้
‎โกหกชัดๆ แค่หาทางลงมาไม่ได้สินะ
‎ทำได้อยู่แล้ว ดูนี่
‎(ฮึบ)
‎- นี่แหน่ะ ‎- เดี๋ยวสิ!
‎(ความสูง)
‎ฉันกลัว ปล่อยฉันลง!
‎รู้แล้วๆ รอเดี๋ยว
‎นั่นเสียงกรี๊ดเหรอ
‎ว่าไง!
‎โคยุน โยตะ แล้วก็สึกโกะ
‎ยูกิ เมื่อกี้ได้ยินเสียงแปลกๆ มั้ย
‎อ้อ เสียงนั่นน่ะเหรอ
‎ฉันดูแลอาตากาวะอยู่น่ะ
‎ดูโมโหสุดๆ เลยไม่ใช่เหรอ
‎ว่าแต่รีบเล่นไฟเย็นกันจัง ต้องเก็บไว้หลังสุดสิ
‎(ฮึ)
‎อยากเล่นตอนไหนก็เล่นได้ทั้งนั้นแหละ
‎ก็จริง
‎ยูกิเล่นด้วยมั้ย
‎เอาด้วยๆ
‎(จ้อง…- อยู่ตรงกลาง)
‎ทำไมฉันถึงได้อยู่ตรงนี้
‎รู้สึกเหมือนโดนจ้องเลย
‎อ๊ะ ดับแล้ว
‎ของโคยุนก็ต้องดับด้วย
‎(ฟู่)
‎หยุดเลย
‎ขอร่วมด้วยคนได้มั้ย
‎ตรงนี้ได้มั้ย
‎(ผงะ)
‎อ้าว เป็นอะไรรึเปล่า
‎(ตึกตัก ตึกตัก)
‎- ดีเลยละ ‎- ดีเลยละ
‎ทำไมทำหน้าแบบนั้นกัน
‎(เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ ‎ฟู่)
‎- โอ้โฮ! ‎- สุดยอด!
‎สุดยอดไปเลย!
‎แข่งกันมั้ย ของใครอยู่ได้นานสุด
‎อือ
‎แขนใกล้กันจัง
‎อ๊ะ ติดแล้ว
‎ยิ้มหน่อย
‎(ยิ้ม…)
‎(แข็งทื่อ)
‎ทุกคนทำได้ดีมาก!
‎- ไชโย ‎- ไชโย
‎มิกิ
‎นี่ของมิกิใช่มั้ย เจอหล่นอยู่น่ะ
‎อ้าว นั่นพวงกุญแจของฉัน
‎จริงด้วย หลุดไปจากกุญแจแล้ว
‎นี่
‎ขอบคุณนะ
‎เก่งนะที่รู้ว่าเป็นของฉัน
‎อือ รู้อยู่แล้วแหละ
‎มิกิ อยู่กับฉันแล้วไม่สบายใจเหรอ
‎เอ๊ะ
‎ดูออกง่ายดีจัง
‎เปล่านะ… ไม่ใช่แบบนั้น…
‎ขอโทษนะ
‎จบจากนี้แล้ว ขอเวลาแป๊บเดียวได้มั้ย
‎มีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ
‎มิกิ
‎ถ้าเขาไม่พูดสิ่งที่กำลังจะพูดออกมา
‎ทุกอย่างก็จะยังเป็นเหมือนเดิม
‎ฉันชอบเธอ
‎เอ๊ะ
‎เอ๊ะ ขอบใจนะ
‎นี่มันเรื่องจริงจัง
‎ไม่ได้ล้อเล่น ไม่ได้กลบเกลื่อน
‎ของจริงสินะ
‎ฉันชอบมาตลอด ตั้งแต่ตอนมัธยมต้นแล้ว
‎เอ๊ะ
‎ตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ ชอบฉันเนี่ยนะ
‎จริงๆ แล้วไม่ได้ตั้งใจจะบอกหรอก
‎แต่ปิดไว้ไม่ได้แล้ว
‎เลยอยากจัดการให้เรียบร้อย
‎จัดการให้เรียบร้อย
‎แล้วกลับไปเป็นเพื่อนกับมิกิเหมือนอย่างเคย
‎ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบากใจ
‎ปกติเขาจะยิ้มแย้มและอ่อนโยนเสมอ
‎ไม่เคยเห็นทำหน้าแบบนี้มาก่อนเลย
‎ทำไมฉันถึงทำให้หน้าตาโยตะเป็นแบบนี้ไปได้
‎ฉันเองก็ชอบโยตะเหมือนกัน
‎ฉันรักเขานะ
‎แต่ไม่ใช่แบบนั้น…
‎ไม่สิ
‎ถ้าต่อจากนี้ไป ฉันพยายามมองเขาแบบนั้น ‎ความรู้สึกของฉันอาจเปลี่ยนไปก็ได้
‎จะมีใครที่ยอมรับในตัวฉัน ‎และชอบฉันในแบบที่เป็นได้อีกล่ะ
‎ถ้าฉันชอบใครสักคนที่เขาชอบฉันในแบบเดียวกัน…
‎ฉันต้องมีความสุขแน่ๆ เลย
‎โยตะ
‎แต่ว่า…
‎ขอโทษนะ
‎ฉันรับไว้ไม่ได้…
‎ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบนาย…
‎ด้วยความรู้สึกเรรวนแบบนี้
‎ฉันแค่ไม่เคยคิดกับนายแบบนั้นเลย
‎อือ
‎ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‎อือ ฉันเข้าใจ
‎ขอโทษนะที่ช่วงนี้หลบหน้านาย
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายความรู้สึกนาย
‎อือ ฉันรู้อยู่แล้วแหละ
‎ขอโทษ
‎ไม่เป็นไร
‎ขอบคุณนะ
‎แล้วมิกิจะร้องไห้ทำไม
‎คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์