จนถึงตอนนี้ ฉันนึกว่าฉัน เป็นคนประเภทที่เข้ากันได้กับทุกคน
มินาโตะ
แต่ว่า…
อ้าว ฮิคาวะ
การสนทนากับเธอมักประดักประเดิดนิดๆ เสมอ
เราเพิ่งซ้อมรอบเช้าเสร็จเมื่อกี้น่ะ
มีเรื่องอะไรให้คุยบ้างนะ
จะว่าไปแล้ว เมื่อวานอิการาชิมาที่นี่ด้วย
(เปรี๊ยะ)
แย่ละ สีหน้าแบบนี้ นี่ฉันถามจี้ใจดำรึเปล่านะ
(ไม่รู้จักอะไรกันทั้งนั้นแหละ)
พวกเขาดูไม่สนิทกันจริงๆ แถมอิการาชิยังดูเป็นคนแรงๆ ด้วย
(ไม่นึกว่ายัยกอริลลาอยู่โรงเรียนนี้ ปากเสียเหรอ)
เธอคงไม่ชอบเขามั้ง… พลาดแล้วสิ
หรือว่าไม่ควรพูดเรื่องโรงเรียนมัธยมต้นเลย
สะเพร่าจริงๆ
ขอโทษที
หยุดคุยเรื่องสมัยมัธยมต้นกันดีกว่า
ไม่ได้ ไม่เป็นธรรมชาติเลย
ขอบอกเลยว่าท่าจะไม่ดีแล้ว
ไม่ไหลลื่นเลย
ยิ่งพูดยิ่งเหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง
เอ๊ะ
นี่คือตัวฉันจริงๆ เหรอ
(กรุ่น กรุ่น)
อากาศเย็นสบายดีจัง
โคยุน…
ทำไมนายถึงได้ชอบสอดรู้เรื่องของคนอื่น
ฉันไม่เข้าใจเลย…
รู้สึกเหมือนได้ยินเสียง…
น่ารังเกียจ
ล็อกกุญแจ
มินาโตะ เมื่อกี้นี้มัน…
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
โยตะ ฉันว่า…
อย่าเข้าใกล้โคยุนเพราะเหตุผลแปลกๆ แล้วกัน
มิกิฆ่าฉันแน่
ฮะ
(ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ)
(ตอนที่ห้า เปลี่ยนแปลง)
(ห้องพักครูพยาบาล)
(หม่นหมอง)
โธ่
(โคยูกิในห้องพักครูพยาบาล)
กินขนมปังแบบนั้นอีกแล้วนะ…
โนริโกะ มีวิธีทำให้หายโมโหมั้ย
- เอ๊ะ คนอย่างฮิคาวะโมโหเป็นด้วยเหรอ - ร้อน… หนาว…
เป็นสิ
ไปมีเรื่องมาเหรอ
แหม ใครๆ ก็มีโมโหกันได้บ้าง
อย่าฝืนทนแบกรับทุกอย่างไว้สิ
ถ้าได้ระบายกับใครสักคนก็คงจะดี
แต่หนูไม่ใช่คนประเภทนั้น
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ…
ว่าต้องเสียใจทีหลังแน่ที่เผลอพูดออกไป
(เกลียดตัวเอง)
เด็กมีปัญหา
ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามีเรื่องอะไร
แต่การสื่อสารความรู้สึกออกไปเป็นสิ่งสำคัญนะ
ไม่ชอบอะไรก็พูดออกไป
สื่อสารเหรอ
ไม่ละ
ช่วงเวลานั้นฉันโกรธมาก…
น่ารังเกียจ
และตั้งใจทำร้ายความรู้สึกเขา
แถมฉันยังพูดใส่อามามิยะอยู่ฝ่ายเดียว โดยไม่ฟังสิ่งที่เขาอยากพูดเลย
ความคับข้องใจที่ค้างคาอยู่
และความเสียใจในการกระทำของตัวเอง ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
(เมลอนปัง)
หนูแค่อยากอยู่สงบๆ
(เฮ้อ)
พูดอะไรของเธอ ยังเป็นวัยรุ่นอยู่เลย
อยู่นี่นี่เอง
โคยุน วันนี้ฉันกินที่นี่ด้วยคน
ห้องพักฉันกลายเป็นที่กินข้าวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
โคยุนกินด้วยกันมั้ย
- ไม่เอา… - เฮ้อ
มีอะไรเหรอ
คือว่าเช้านี้
ฉันได้ยินเรื่องที่พวกเธอคุยกันที่โถงทางเข้า
(ครูอยู่ในห้อง ขอทราบชื่อกับชั้นเรียน)
ก่อนออกเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วยละ
- ครับ - ค่ะ
(กำลังเดินตรวจอยู่ มีธุระเชิญที่ห้องพักครู)
นี่ โคยุน
มินาโตะน่ะ ไม่เข้าจะเรื่องพื้นที่ส่วนตัว ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น อีโก้จัด
- ที่จริงชอบทำตัวเป็นเด็ก - เดี๋ยว…
แถมคิดว่าโลกหมุนรอบตัวเขาเอง
แต่เขาไม่ใช่คนเลวร้ายหรอกนะ
แล้วก็ที่จริงแล้ว
ทั้งฉันกับมินาโตะรู้จักโคยุนตั้งแต่สมัยมัธยมต้นแล้ว
เอ๊ะ
ถึงพวกฉันจะไม่รู้ชื่อก็เถอะ
พอโคยุนเล่าว่าเคยอยู่ ชมรมบาสเกตบอลก็เลยนึกออก
ชมรมบาสเกตบอลเหรอ ทำไมล่ะ
มิกิเล่าให้พวกฉันฟังเรื่องโคยุนโดนแกล้ง
โคยุน อรุณสวัสดิ์
นานๆ ทีจะมาถึงก่อน แถมมีเวลา…
เอ๊ะ… นี่มันอะไรกัน
อย่าสนใจเลย
หมายความว่ายังไง "อย่าสนใจเลย" น่ะ
โดนตั้งแต่เมื่อไหร่
ตอนไหนกันนะ โดนมาตลอดละมั้ง
ภาวนาให้จบสิ้นเร็วๆ สักที
มิกิเล่าเรื่องตอนนั้นให้นายสองคนฟัง…
แต่อย่าโกรธมิกิเลย
ตอนนั้นมิกิเป็นห่วงมากเลยนะ
อือ ฉันเข้าใจ
มิกิเล่าให้พวกฉันฟังว่า เธอไม่รู้เลยว่าเพื่อนกำลังมีปัญหา
โดยที่เธอไม่สามารถช่วยเพื่อนได้เลย
ฉันเอาแต่คิดว่า "ทำไมเธอไม่บอกฉันนะ
ฉันพึ่งพาไม่ได้เหรอ"
นั่นก็ทำให้ฉันเสียใจเหมือนกัน
ไม่ใช่มิกิเป็นคนพึ่งพาไม่ได้หรอก
บางทีเพื่อนคนนั้นคงไม่อยากทำให้เป็นห่วง
คิดอย่างนั้นเหรอ
(สะอื้น)
แต่ฉันไม่อยากให้เธอคอยเกรงใจกัน
มิกิ
นั่นแหละ…
เธอรู้สึกแบบนั้นนี่เอง…
ที่ฉันไม่ไปปรึกษากับมิกิก็เพราะ…
เอาเลย มิกิ
เยี่ยม
ขอมือหน่อย
มิกิจริงจังกับกิจกรรมชมรม
ต่างกันกับฉันแบบคนละขั้ว
ที่ทำกิจกรรมต่อเพราะไม่กล้าออกจากชมรม
มันไม่ใช่เรื่องความไว้ใจ หรือว่าเธอเป็นคนพึ่งพาไม่ได้ซะทีเดียว
พอเห็นมิกิกับโคยุนทำนั่นนี่ด้วยกัน มินาโตะก็คงจับต้นชนปลายได้น่ะ
ว่าผู้หญิงที่อยู่ชมรมบาสเกตบอลคือโคยุน
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม มินาโตะถึงได้เป็นห่วงเรื่องโคยุนไง
อย่างนี้นี่เอง
ขอโทษที
หยุดคุยเรื่องสมัยมัธยมต้นกันดีกว่า
อามามิยะถึงได้พูดแบบนั้น…
ฉันเข้าใจผิดเต็มๆ ฉันต้อง…
(หวาดวิตก - คิดไปเอง)
น่าอายชะมัด
โคยุน
ไม่ได้ ฉันต้องขอขมาอามามิยะ
ขอขมาเลยเหรอ เป็นทางการจังเลย
อยากฝากให้ฉันไปบอกอะไรมั้ย
ไม่ได้ ฉันต้องไปแสดงความเสียใจด้วยตัวเอง
แสดงความเสียใจเหรอ
ฉันว่าเขาคงไม่เก็บมาคิดมากหรอก
ไม่ต้องห่วงๆ มินาโตะซะอย่าง
เฮ้ย อามามิยะ
ขอโทษ ปามาทางนี้ที
เฮ้ย
อะไรน่ะ อามามิยะ นายโกรธเหรอ
ขอโทษที เมื่อกี้เหม่อน่ะ
ฮะ
ตกใจหมดเลย
นึกว่าอามามิยะจะโกรธซะอีก
ไอ้บ้า แค่ตาดูดุตอนที่ไม่ได้ยิ้มเท่านั้นเอง
ทำไมนายถึงได้ชอบสอดรู้เรื่องของคนอื่น
ที่เธอพูดแบบนั้น เพราะฉันคุยกับอิการาชิงั้นเหรอ
แต่จำเป็นต้องโกรธเพราะเรื่องนั้นด้วยเหรอ
ว่ากันว่า "อย่าทำกับผู้อื่น ในแบบที่เราไม่อยากโดนกระทำ"
แล้วถ้ากลับกัน มันผิดตรงไหนเหรอ
ไม่เข้าใจเลย
จะว่าไปแล้ว…
เราคงต่างกันเกินไป
ทั้งการให้คุณค่ากับสิ่งต่างๆ และวิธีคิด
คำตอบที่ใช่สำหรับฉัน…
กับคำตอบที่ใช่สำหรับเธอ…
เพราะอย่างนั้น ไม่ว่าฉันจะทำอะไรให้ สุดท้ายก็เป็นเรื่องกวนใจเธอไปหมด
การพยายามยื่นมือช่วย ทำให้ฉันกลายเป็นคนอวดดีงั้นเหรอ
ใช่มั้ย มิกิ
ถ้าบอกว่าฉันเป็นคนอวดดี เธอเองก็ไม่ต่างกัน
เธอขีดเส้นแบ่งระหว่างคนที่เธอชอบ กับคนที่นอกเหนือจากนั้น
โยตะกับมิกิอยู่ฝั่งที่เธอเปิดใจรับ
ส่วนฉันกลับอยู่ฝั่งที่โดนปิดกั้น
(หงุดหงิด)
ฉันชักเริ่มจะโมโหแล้ว
(ตุ้บ เฮ้ย - เปรี้ยง)
อะไรของนายเนี่ย
ก็ได้ ฉันจะไม่กวนใจเธออีก
มันไม่ส่งผลดีต่อเราทั้งคู่ แถมไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจอีก
(ปีหนึ่ง ห้องห้า)
โยตะ
ไปไหนมาตอนพักเที่ยง
ห้องน้ำมั้ง
นานขนาดนั้นเลยเหรอ
ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว แต่ฉันยังหาจังหวะเหมาะๆ ที่จะขอโทษไม่ได้
เดี๋ยวนะ มันมีสิ่งที่เรียกว่า จังหวะเหมาะๆ สำหรับการขอโทษรึเปล่า
(ขอโทษ จังหวะเหมาะ)
หวังว่าพรุ่งนี้จะมีโอกาส
ไว้เจอกันนะ มินาโตะ
ไว้เจอกัน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเลย
ที่จะมองเขาในแบบที่เขาเป็นจริงๆ
ฉันเปรียบเทียบเขากับคนที่เคยเจอในอดีต
แล้วตัดสินไปเองว่าเราเข้ากันไม่ได้
ฉันปฏิเสธเขา ทั้งที่ยังไม่รู้จักกันเลย
ฉันทำกับเขาโดยไม่คิดให้ถี่ถ้วน ว่าฉันเองก็ไม่อยากโดนกระทำแบบนั้น
สีหน้าแบบนั้น…
สีหน้าแบบที่ทำตอนตั้งกำแพงขึ้นมา
นึกว่าเราจะเพื่อนกันได้ซะอีก
แต่นั่นก็แค่ความคิดของฉันฝ่ายเดียว
ฉันทำเพราะความพอใจ
แต่สำหรับอีกฝ่าย คงเป็นเรื่องน่ารำคาญ
คงจะดีกว่า ถ้าฉันไม่ไปยุ่งด้วยตั้งแต่แรก
อามามิยะ
เอ๊ะ
ฉันขอโทษ
ขอคุยด้วยแป๊บเดียวได้มั้ยคะ
ไม่รบกวนเวลาใช่มั้ย
อือ ยังมีเวลาก่อนกิจกรรมชมรมจะเริ่ม
คือว่าเมื่อเช้านี้…
จะพูดยังไงดี น่าอายชะมัด น่าอายทุกเรื่องเลย
(เข้าใจผิด - หวาดวิตก - คิดไปเอง)
ขอโทษที่พูดไม่ดีใส่
อือ
ตอนที่พูดถึงเรื่องโรงเรียนมัธยมต้น
ฉันกังวลว่าอามามิยะจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
แค่คิดว่าได้ยินอะไรจากอิการาชิบ้าง ฉันก็รู้สึกไม่ดีแล้ว
แต่ตอนพักเที่ยง โยตะเล่าให้ฟังว่าทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด
โยตะเหรอ
ห้องน้ำมั้ง
หมอนี่…
ฉัน…
เข้าใจผิดไปเอง แถมทำตัวแบบนั้น
ฉัน…
ฉัน… ฉัน…
มีเรื่องที่อยากพูดเต็มไปหมดแท้ๆ
แต่ฉันไม่เคยพูดออกมาเป็นคำได้เลย
(อยากขอโทษจากใจ อยากเปลี่ยนแปลง)
(เพื่อความพอใจส่วนตัว เพื่อใคร)
(อยากบอกเขา บอกอะไร)
ยิ่งคิดมากเท่าไหร่
ทุกสิ่งที่อยากพูดก็ยิ่งค้างอยู่ในคอ
ความรู้สึกเหล่านี้ที่แทนด้วยคำพูดไม่ได้
พยายามหนีออกมาเป็นน้ำตา
(อ๊าก…!)
ห้ามร้องไห้ ห้ามร้องไห้ ห้ามร้องไห้
ทำไมเป็นแบบนี้ทุกที…
ฉันเป็นฝ่ายต้องขอโทษ จะร้องไห้ไม่ได้
(น้ำตาคลอเบ้าเฉยๆ)
กลั้นไว้ กลั้นไว้ กลั้นไว้
ฮิคาวะ
ไม่เป็นไรเลย
ไม่จำเป็นต้องขอโทษถึงขนาดนั้นหรอก
อีกอย่าง ฉันเป็นคนทำให้รู้สึกไม่ดีเอง
เดี๋ยวก่อนสิ เมื่อกี้ฉันยังโกรธอยู่เลย
ทำไมกลายมาเป็นคนปลอบใจไปได้
อย่าทนเก็บไว้คนเดียว เอ๊ะ
(แหมะ)
ตอนกำลังกลั้นน้ำตาอยู่ แล้วมีคนใจดีกับฉัน
น้ำตาก็พร่างพรูออกมารวดเดียว…
(พราก พราก)
น้ำตา
(รุ่ย - เป็นขุย)
(ซ่อน)
คือว่า…
(พอร้องแล้วหยุดไม่ได้ แหมะ แหมะ)
ที่ฉันเคยบอกว่าไม่รู้จักกับอิการาชิ ฉันโกหก
- เอ๊ะ - ที่จริงแล้วตรงกันข้าม
ตอนนี้ความสัมพันธ์เราไม่ดีเท่าไหร่
ต้องยกของพวกนี้ไปที่ไหนนะ
เลี้ยวซ้ายแล้วก็ตรงไปเลย
(สองต่อสอง - ร้องไห้)
(สภาพที่ชวนให้เข้าใจผิด)
ฮิคาวะ
หนักชะมัด
นี่ ดูนี่สิ เป็นยังไงบ้าง
สองคนนั้นทำอะไรกันอยู่น่ะ
เจอมอนสเตอร์หายากเข้าละมั้ง
พ่อแม่ฉันน่ะ…
ขอบคุณ
แล้วนี่ใคร
หมาปอมเมอเรเนียนของฉันเอง
หัวเราะแล้ว
น่ารักจัง
ฉันต้องไปแล้วละ
ขอโทษที
ไว้เจอกัน
เจอกันพรุ่งนี้
อือ ไว้เจอกัน
เอ๊ะ จะว่าไปแล้ว
ฮิคาวะบอกว่าเธอกับอิการาชิ ไม่ลงรอยกันเท่าไหร่…
แต่ว่าตอนนั้น…
ว่าแต่อิการาชิ
จำคนที่ชื่อฮิคาวะได้มั้ย
ฮิคาวะเหรอ
สมัยมัธยมต้นไม่มีคนชื่อนั้นเลย
แล้ว…
หมายความว่ายังไงกัน
(เมนูแนะนำ - เทศกาลราเม็ง)
(ข้าว - ข้าวหน้าต่างๆ)
(เหม่อ)
ทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้โกหก
ที่จริงแล้วตรงกันข้าม
ใครเหรอ
เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้น
ทำไมนายถึงได้ชอบสอดรู้เรื่องของคนอื่น
(เฮือก)
(ซึม)
อามามิยะ เป็นอะไรรึเปล่า
เปล่าเลย
(เกรี้ยวกราด)
ไอ้ขี้โม้ นายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดมาตลอดเลย
ฟังอยู่
งั้นฉันพูดเรื่องอะไรไป บอกมา
ทำตัวเป็นแฟนน่ารำคาญไปได้
(เรื่องที่เพิ่งพูด)
มินาโตะ เอาแต่เหม่อเดี๋ยวเส้นก็อืดหมดหรอก
- จับคู่อาหารแบบไหนของนายกัน - ไม่เข้ากันเลยเนอะ
อร่อยดีนะ
- แป้งเพียบ - ฮะ
โยตะ
โยตะเล่าให้ฟังว่าทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด
โยตะ… เธอเรียกเขาด้วยชื่อจริง
การสอบจบไปหมดแล้ว แถมกำลังเข้าสู่ช่วงวันหยุดฤดูหนาว
เราไม่มีจุดร่วมกันเลย…
(ซูด)
- แล้วไง - รีบไปไหน กลัวแล้ว
ถ้าเข้าไปคุยกับเธอคราวหน้า เธอจะทำตัวยังไงกันนะ
จะทำให้เธอรู้สึกเก้อเขินรึเปล่า หรือจะยังรักษาระยะห่างเหมือนเมื่อก่อน
(ตอนที่หนึ่ง)
ไม่รู้เลย
(ตึกตัก)
อามามิยะ
(เขิน)
เอ๊ะ
คือว่าเมื่อวานนี้
ฉันขอโทษที่ร้องไห้ตอนที่กำลังขอโทษ
ไม่น่าดูสุดๆ เลย
(งงงัน)
ไม่ใช่เพราะฉันคิดว่าถ้าร้องไห้ นายจะยกโทษให้หรอกนะ
(ไม่ใช่)
ไม่หรอก
คนเราบางครั้งก็อารมณ์ท่วมท้น
จนน้ำตาไหลแบบไม่มีเหตุผลไม่ใช่เหรอ
(งงงัน)
อามามิยะก็ด้วยเหรอ
- อะไรเหรอ - เอ๊ะ
คิดว่าฉันไม่เข้าใจความรู้สึกรึไง
- เอ๊ะ - ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ
(กระซิก กระซิก)
(ลุกลี้ลุกลน)
จริงๆ แล้วก็เกินคาดอยู่นะ
(อ๊ะ)
ฉันเป็นคนอ่อนไหวนะ ถึงจะดูไม่เหมือนก็เถอะ
ทำไมทำหน้าแบบนั้น
ใจร้าย
คือฉันกำลังจะไปทางนี้
- กิจกรรมชมรมเหรอ - ใช่
พยายามเข้านะ
อือ
ฉันไม่ควรคิดเอาเองทุกครั้งไป ว่าคนอื่นจะเข้าใจฉัน
หรือว่าจะปฏิเสธฉัน
(มิกิ - แวะมาที่ทำงานพิเศษช่วงหยุดฤดูหนาวสิ เจอกัน)
รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไปนิดหน่อย… หรือไม่ก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
(ฉันจะชวนโยตะด้วย)
ความรู้สึกแบบนั้น
วันหยุดฤดูหนาวเริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้
(คาวาอี้คาเฟ่ - ยินดีต้อนรับ เทศกาลวันหยุดฤดูหนาว)
มิฮารุ โซระ ไม่ได้เจอกันนานเลย เย่
เย่
เป็นยังไงกันบ้างล่ะ
(รวมตัวกับเพื่อนสมัยม.ต้น)
ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่เรียนจบ มัธยมปลายเป็นยังไงกันบ้าง
ก็สงบดีนะ
นี่ แล้วพวกเธอสองคนได้ไปเดตกับใครบ้างมั้ย
- ไม่มีเลย - เหมือนกัน
ตอบเร็วทันควัน
ทั้งที่ตอนมัธยมต้นเธอก็ได้คบกับหนุ่มๆ เนี่ยนะ
อย่างรุ่นพี่สุดหล่อ กับหนุ่มนักวอลเลย์บอลจากโรงเรียนอื่นไง
แบบว่าตอนนั้น…
(รุ่นพี่ที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเลย)
จู่ๆ เขาก็มาสารภาพ
(เป็นไงเป็นกัน)
ฉันก็เริ่มชอบเขา เลยตกลงไป
พอคบไปได้พักหนึ่ง พวกเขาก็ขอเลิก
เพราะว่าฉันไม่เหมือนคนแบบที่พวกเขาคิดไว้
(เกรี้ยวกราด)
อย่าสร้างภาพฉันให้เลิศเลอไปเอง แล้วก็ผิดหวังเองสิ!
กดปุ่มแปลงร่างเป็นกอริลลาแล้ว
ขอโทษที่พูดเรื่องนั้นนะ
ที่ฉันจะบอกก็คือ นั่นเรียกว่าคบกันได้ไม่เต็มปากหรอก
ฉันน่ะนะ ถ้าคราวหน้าจะคบกับใครสักคน
ฉันจะเป็นฝ่ายสารภาพกับคนที่ชอบเอง แล้วก็ค่อยคบกัน
แล้วมีคนที่ชอบรึยัง
ไม่มีเลย
แล้วอามามิยะล่ะ
ถามไปตอนนี้คงทำให้เรื่องยุ่งเปล่าๆ
แล้วโคยูกิล่ะ
โคยูกิเป็นยังไงบ้าง
ฉันเหรอ
ไม่จำเป็นต้องมี
ฉันคิดว่าฉันคบใครไม่ได้หรอก
ฉันชื่นชมมิฮารุกับโซระนะ ที่ยังคบกับแฟนต่อ
แหม ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย
ว่าแต่ไม่มีรูปเลยเหรอ
(ฮิฮิ)
เอาให้ดูนะ
ต้องไปทำงานแล้ว ไว้เจอกันนะ
- ไว้เจอกัน - บ๊ายบาย
แล้วออกมาเที่ยวกันอีกนะ
โคยูกิอาการหนักอยู่นะเนี่ย
แหม ก็มีเรื่องกับอิการาชินี่นะ
ว่าแต่ทำไมตอนมัธยมต้น
โคยูกิถึงได้ไปคบกับอิการาชิได้นะ
เกลียดเขาเข้าไส้เลยไม่ใช่เหรอ
นั่นสิ ตอนนั้นฉันก็ตกใจเหมือนกัน
นั่นเป็นความผิดของฉันเต็มๆ
คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์