Idę po coś do picia.
Amamiya, czekaj.
Bez jednego słowa…
Dotarliśmy.
Myślisz, że się zdziwią, jak nas tu nie zastaną?
Sprawdzimy?
PEŁNIA ROZKOJARZENIA
- Zimno… - Gorąco…
ŁUP, ŁUP
Minato!
Cześć, Kenta.
Przerabiałeś te zadania ode mnie?
Wyższy rocznik.
- Czmych. - Dosłownie przed chwilą.
Mówisz?
Twój podopieczny?
No. Śliczniutki, co?
Kenta dobrze o ciebie dba?
Bo mówi o tym tak, jakby medalu się spodziewał.
Że co, proszę?
MNIE TU NIE MA
- Na razie. - Dozo.
Hej.
ZERK!
- Już? - Hikawa?
Nie musisz przed nimi niczego udawać.
Nie o to chodzi.
Ja po prostu nie znam tych z wyższych klas.
Przestraszyłaś się?
MIGAWKI Z GIMNAZJUM
Trochę.
Peszą ją nieznajomi.
Hikawa.
Ja też wzbudzam w tobie taki strach?
Co?
Nie.
Już nie.
Ciebie się nie boję.
Co za ulga.
No tak, Amamiya też człowiek.
Jak każdy czuje przykrość i się martwi.
To przecież oczywiste, a jednak…
Jak ja go przez cały ten czas traktowałam?
Amamiya.
Co mam robić? Nie potrafię patrzeć jej w oczy.
Hm?
- Ka-ka-kara… - Kara?
Tam! Jest za tobą!
Zobacz! Biegnie!
Ale kto, co?
O rany.
Myślałem, że zwariowałaś.
No bo… Przepraszam cię.
Nie chcę wyważać drzwi do naszej przyjaźni.
Chcę poznać cię naprawdę. Chcę przyjaźni autentycznej.
Chcę oglądać twój uśmiech. Tylko tyle.
Tylko o to mi chodziło.
A tymczasem…
ODCINEK 9 SAMOŚWIADOMOŚĆ
Coś im się nie spieszy.
Nie za długa ta krótka przerwa?
W ogóle chcą się uczyć?
Egzaminy to nie żart.
- I kto to mówi. - Ja mówię.
OPERACJA „ATAK Z ZASKOCZENIA”
Powiedz, Yota,
do kogo wzdychasz?
Skąd to pytanie?
Z ciekawości. Nigdy nie wspominasz, kto jest dla ciebie ważny.
Miki.
Hm?
- Koyun. - Co?
Hayato, Daichi, Gin.
Mama, tata, Haruto, Sakura.
Weź trochę zwolnij. I nie zapomnij o Minacie.
Ale słuchaj,
gdybyś przypadkiem kiedyś się zakochał, mnie możesz wszystko powiedzieć.
Zawsze ci pomogę, tak jak ty pomagałeś mnie.
- Wiem, że mogę na ciebie liczyć. - Wiadomo.
Wrócili.
A oni gdzie?
Ich rzeczy zostały. Może są w toalecie.
Na pewno zaraz wrócą.
Pewnie tak.
Yota trzyma swoje uczucia na wodzy, żeby nie stracić przyjaźni z Miki.
Widzę, ile go to kosztuje.
Jeśli Hikawa się w nim zakocha,
on tego nie odwzajemni.
Oby nie poszła w tym kierunku… Powtarzam to sobie.
Nie są to jednak rzeczy, które pozostają pod naszą kontrolą.
Żałuję, że to dostrzegłem.
Czuję, że wreszcie trochę się na mnie otwarła.
- Nie mogę teraz wejść z butami… - Amamiya.
Proszę.
Zostały mi dwa. Masz ostatnią szansę.
Dziękuję.
Do kitu to wszystko…
A KUKU
- „Masz ostatnią szansę”? Auć! - Byłaś tu?
Zawsze jesz obiad w pracowni, Tsukiko?
Tak. W ten sposób mogę szybko zjeść i wracać do pracy.
Bardzo praktycznie.
DYŻURNA BIBLIOTECZNA Z ODCINKA 6
Tsukiko Shimojima to ja.
Kiedyś jadłam ze wszystkimi w sali.
Ale było nas tam dużo, a nie z każdym się dogaduję.
ZNAJOMI Z GIMNAZJUM - TEN SAM KLUB WSPÓLNE TEMATY
Mieliśmy taką niepisaną zasadę, że czekamy z jedzeniem na wszystkich.
Pomyślałam sobie: „Naprawdę tak to wygląda między przyjaciółmi?”.
No i zaczęłam się dystansować, aż całkiem odpadłam od grupy.
Ale nie że jestem z nimi skłócona czy coś.
Dogaduję się z każdym z osobna.
O nie! Pomyśli, że jestem jakaś wredna.
Rozumiem.
Rozumiem tak dobrze, że aż mnie zemdliło.
Uroki empatii.
Wszystko w porządku?
Też słabo sobie radzę z nawigowaniem w grupie.
Aż mam to przed oczami.
BADAWCZE SPOJRZENIE
Kurczę,
szkoda, że tak późno lepiej się poznałyśmy.
HURA
Dzisiaj truskawki.
Chcesz trochę?
Na pewno?
KLASA 1-6
SESJA POLEKCYJNA
Curry…
Chce ktoś curry?
- Hę? - Co?
A czy ktoś kiedyś nie chciał curry?
Rozumiemy się! Dlatego cię lubię.
W nowej galerii otworzyli właśnie jakąś słynną knajpkę.
PODŁADOWANIE BATERII
- Pójdziemy? - Okej.
MAJĄ BILET MIESIĘCZNY
Ale musimy podjechać pociągiem.
Spoko.
Może być.
A kolacja w domu?
Koyun, ty zawsze się tym przejmujesz. Dla mnie to nie problem.
„Zawsze”?
No to będzie wyżerka!
STACJA - SZKOŁA TEMPO, TEMPO
O rany.
- Tak wysoko się łapiesz? - No tak.
- Zazdro. - Czemu?
PEŁEN PODZIW
A ja wcale nie muszę się trzymać.
Siła! Równowaga!
Tak sobie rywalizujecie?
Ciężki jesteś.
Nie musisz, tak?
Przecież się nie trzymam.
Bo się opierasz.
W tym krótkim czasie wiele się zmieniło.
W gimnazjum czułam się jak obcy gatunek w akwarium.
Nie potrafiłam tam oddychać i cały czas cierpiałam.
Rozumiałam, że to nie moje środowisko.
Ale innego nigdzie wokół nie było.
Wyrzucałam sobie ten brak przystosowania.
To tak bardzo bolało…
Ale wtedy…
wygramoliłam się z akwarium
i zdałam sobie sprawę, że nie muszę żyć tej w ciasnocie.
Gdy tylko to rozumiałam,
wszystko stało się banalnie proste.
GŁOS UCZNIOWSKI WITAMY NOWYCH LICEALISTÓW
Kluby, imprezy szkolne, znajomi…
Mając trzyletnią przepustkę do spokoju,
nie musiałabym się tym martwić.
Od tamtego czasu dużo się pozmieniało.
Teraz przy stacji jest super.
Czy może to ja się zmieniłam?
Całkiem inaczej, niż zanim postawili galerię.
Ceny najmu wybiły pewnie w kosmos.
A co, zainteresowana?
Tak. Wszystko będzie dobrze.
Mogę udawać, że te złe wspomnienia nie istnieją.
WIELKA WYPRZEDAŻ NA OTWARCIE
My jesteśmy tutaj, a strefa gastronomiczna – w tej części.
Czyli tędy.
PRĘŻNY KROK - ECH!
Wiedziałem, że tam pójdziesz. A to w drugą stronę.
JENY
Tędy idziemy.
Jesteś pewien? Nie wkręcasz mnie?
Jestem pewien.
Kolejny dowód, że doskonale się znają?
Do boju!
WIERNA KIBICKA
Naprawdę?
Ożeż…
- Miki. - Gdzie z tą ręką?! Co jest?
- Igarashi tu jest. - Co?
Teraz za sobą nie przepadamy.
Nie pozwólmy, żeby wpadł na Hikawę.
Koyun ci powiedziała?
Że się spotykali.
Tak, ale bez szczegółów.
Że się nie lubią.
Myślisz, że będzie dym, jak się spotkają?
Aż tak to chyba nie.
Ale nie chcę, żeby jej zepsuł humor. Nie dopuśćmy do tego.
Słusznie.
Coś nie tak?
Zaraz ich zobaczy.
- Yota, patrz! Pies. - Co?
Chodźmy do niego.
Może nie ma się czego bać.
Pewnie już dawno o niej zapomniał.
W sumie racja.
Hikawę?
Nie pamiętam, żeby w gimnazjum była jakaś Hikawa.
Ale żeby całkiem wymazał ją z pamięci…
Miejmy nadzieję, że układa mu się z jakąś nową dziewczyną.
Słucham?
A nic, tak tylko głośno myślę.
Nie wiem, czy teraz Igarashi z kimś się spotyka.
Może nadal jest sam.
- Kto wie. - Jego dziewczyna?
Jak to?
- Dzięki za posiłek. - Dzięki za posiłek.
Z drogi, patałachy!
Ciszej trochę.
- Zapomnijcie, że ze mną wygracie! - Kurde, zajęte.
- Wracaj! - Chodźmy stąd.
Raz, dwa, trzy!
Aj!
Sorki, Yota!
Obowiązkowa fotka!
Zmieszczę się tu?
Jak nie, jak tak?
Stresuję się.
Gotowi? Trzy, dwa, jeden…
Uśmiech!
To był fajny dzień.
Uwielbiam to nieodpowiedzialne obijanie się przed egzaminami.
Tylko się nie przyzwyczajaj.
Jutro wracamy do książek.
Yota!
Do jutra!
- Narka. - Pa.
SŁODZIAKI
- Gratulacje. - O co ci chodzi?
NAJEŻONY
Miejmy nadzieję, że układa mu się z jakąś nową dziewczyną.
To w sumie oczywiste, że miała wcześniej chłopaków.
Ale żeby Igarashi? Jakoś to do niej nie pasuje.
Kumam, że może jej się podobać taki Yota, ale…
Nie, wcale nie chcę kumać.
BACH
- Ech. - Co z tobą?
Nie kumam ani trochę.
Mówiłam, że wciągarką najszybciej.
Jesteś chyba jedyną osobą, która na windę mówi „wciągarka”.
W gimnazjum
nie znosiłam Tsubasy Igarashiego.
- Pierdoły. - Jego charakteru.
Jego nieodwzajemnionej miłości do mnie.
- Zakochana. - Deptania przez innych moich uczuć.
- Igarashi czeka. - Byle się pośmiać.
Nienawidziłam wszystkiego i wszystkich.
Ale unikam rozmów o nim z innego powodu.
Przez to, co mu zrobiłam.
To ty.
Co ty masz z włosami?
CO?!
J-ja?
Ostatnio też miałaś jakiś odjechany kolor.
DOSTROJENIE DO ROZMÓWCY
- No i co? W każdym kolorze mi ładnie. - Rany, ale ty się telepiesz.
Zachowuje się, jakby mnie tu nie było.
Wyszłam z akwarium,
ale im lepiej siebie poznaję, tym więcej w sobie nienawidzę.
Ja…
Nigdy nic do ciebie nie czułam. Ani przez chwilę.
Cały czas bałam się spojrzeć w twarz temu, którego skrzywdziłam moją podłością.
Jestem zwykłym tchórzem.
Nara.
Igarashi.
Czego chcesz?
Jak ci idzie w liceum?
A ty co, zatroskana ciocia?
NOKAUT
Cholera… Co teraz? Normalnie rozbawiłaby mnie ta riposta.
Wiedziałam. Nie dogadamy się.
Radzę sobie.
Nie potrzebuję twoich uprzejmości.
Zaskoczyłaś mnie, kiedy tak zagadałaś do Igarashiego.
ODCINEK: ROZMOWA NA POŻEGNANIE
Dzięki.
Sama się zastanawiam.
Jakoś tak podbudował mnie dzisiejszy dzień.
Może to stąd się wzięło. Wyszłam z roli.
Koyun.
Masz. Dzięki za to.
Mam wracać do domu z taką torbą?
No i co takiego? Kto cię zobaczy?
Ona. To musiała być właśnie ona…
Jak ci idzie w liceum?
Nagle ją to obchodzi.
Wkurzające.
Powiedz mi…
Umówiłaś się z Igarashim, bo ja ci to doradziłam?
Przepraszam. Narzuciłam ci coś, nie oglądając się na twoje uczucia.
Co?
Narzuciłaś mi?
No a nie było tak?
Dokładnie w tym miejscu powiedziałam ci, że nie można oczekiwać zbyt wiele.
Tak mówiłaś? Możliwe…
Jak to „możliwe”?
Wybacz, słabo to pamiętam.
BŁĄD SYSTEMU
To dlaczego zaczęliście się spotykać?
- Tajemnica. - Co?
AWARIA SYSTEMU
Jak ci powiem, będziesz miała o mnie złe zdanie.
Ej no, czekaj…
Nie zamierzam ci odpuścić.
Jaka władcza…
Myślałam…
że dobrze będzie zakochać się w kimś,
kto to odwzajemnia.
Ale wcale nie było dobrze. Czułam się z tym fatalnie.
W ten sposób tylko go zraniłam.
Postąpiłam wbrew sobie i on ucierpiał.
Zbuntowałam się przeciw temu, co czułam. Myślałam tylko o sobie.
A ty, Miki… nie znosisz takiego zachowania.
Nie mam argumentów.
Poza tym, że Igarashi i tak by ucierpiał.
Ostatecznie to nie twoja wina.
Nie potrafiłabym źle o tobie myśleć, choćbym nawet chciała.
A już na pewno nie przez coś takiego.
ZAWSTYDZONA
CO NIE?
Dobra!
Zastąpmy dawne wtopy dobrymi znajomościami.
Nie, dziękuję.
Ale ty się nie krępuj.
- Z kim by tu cię sparować… - Słucham?
(IGNOR) BEZ PRZESADY
Najlepiej z kimś całkiem innym od Igarashiego.
Z jakimś delikatnym marzycielem.
O podobnym do twojego temperamencie.
Z kimś, komu spodobasz się dokładnie taka, jaka jesteś.
Z kimś troskliwym, z wielkim sercem.
- Mną się nie przejmuj. - Mną się nie przejmuj.
TELEPATIA
Świat nie kończy się na randkowaniu.
Fajnie jest, jak jest.
Ale trochę miłości to taka słodka wisienka na torcie.
Przysłowiowy pomidorek w bentō.
Jest takie przysłowie?
Kto wie.
Miłość.
Koyuki, podoba ci się Igarashi?
Ani trochę.
Ludzie gadają bzdury.
Aha…
Wiesz co?
Atagawa ostatnio mocno do mnie uderza.
To się robi irytujące, bo mnie interesuje tylko jedna osoba.
Wiesz, Miki,
ja nie mam tak dobrego serca jak ty.
- To cześć. - Strzeż się pomidorków.
Każdemu chłopakowi radziłabym…
Pomidorki rządzą.
…dać sobie ze mną spokój.
Więc…
szukaj swojego szczęścia, Miki.
Napisy: Kamil Rogula