ไปซื้อเครื่องดื่มแป๊บนะ
อามามิยะ ฉันไปด้วย
ไม่คุยกันสักคำ…
ถึงซะแล้ว
นี่ คิดว่าสองคนนั้นจะตกใจมั้ย ถ้ากลับมาแล้วไม่เจอใครเลยน่ะ
ลองมั้ยล่ะ
(คนสองคนที่เสียสมาธิโดยสมบูรณ์)
- หนาวจัง… - ร้อนจัง…
(ตึกตัก ตึกตัก)
มินาโตะ
เค็นตะ สวัสดี
ได้ทำโจทย์ที่ให้ไปรึยัง
พวกรุ่นพี่
- ลนลาน ลนลาน - เพิ่งเริ่มทำเมื่อกี้นี้เลย
จริงรึเปล่า
นี่รุ่นน้องของเค็นตะเหรอ
ใช่ น่ารักมั้ยล่ะ
หมอนี่ดูแลนายได้ดีสมกับเป็นรุ่นพี่รึเปล่า
มันชอบคุยโวไปเรื่อย แต่จริงๆ ไม่ได้เรื่อง
พูดอะไรของแก
(เลือนราง)
- ไว้เจอกัน - บ๊ายบาย
ขอบคุณ
(พรวด)
- คุยกันเสร็จรึยัง - ฮิคาวะ
ทำตัวตามปกติก็ได้นะ
ไม่ใช่อย่างนั้น
ไม่ใช่ว่าฉันไม่เป็นตัวเอง
เป็นเพราะฉันไม่รู้จักพวกรุ่นพี่ต่างหาก
กลัวเหรอ
(ความทรงจำสมัยมัธยมต้น)
นิดหน่อย
ขี้อายจัง…
ฮิคาวะ
กลัวฉันด้วยรึเปล่า
เอ๊ะ
เปล่า
ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว
ไม่กลัวหรอก
โล่งอกไปที
นั่นสินะ อามามิยะก็เป็นคน
เจ็บปวดเป็น คิดมากเป็นเหมือนกัน
ทั้งที่เป็นเรื่องธรรมดาแท้ๆ…
แล้วที่ผ่านมาฉันทำตัวแบบไหนกัน
อามามิยะ
โอ๊ย ทำยังไงดี ไม่กล้ามองหน้าเลย
เอ๊ะ
- มะ… แมลง… - แมลงอะไร
ตรงนั้น! ที่พื้น! อยู่ข้างหลัง!
ดูสิ อยู่นั่น!
ฮะ เอ๊ะ
(ฮิๆ - ฮ่าๆ)
ให้ตายสิ…
นึกว่าเสียสติไปแล้ว
เปล่าสักหน่อย ขอโทษที
ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนด้วยการงัดประตูเอง
ฉันอยากเข้าใจตัวตนจริงๆ
อยากเป็นเพื่อนแท้
อยากให้เธอยิ้ม
แค่นั้นเอง
ก็แค่นั้นเอง
แต่ถึงอย่างนั้น…
(ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ)
(ตอนที่เก้า รู้ตัวเอง)
สองคนนั้นยังไม่กลับมาเลย
พักนานเกินไปมั้ย
อยากติวกันจริงๆ รึเปล่า
จวนจะสอบอยู่แล้วแท้ๆ
- มิกิพูดเองนะ - ก็ใช่ไง
(แผนการ "จะตกใจมั้ย ถ้ากลับมาไม่เจอใคร")
ว่าแต่โยตะ
มีคนที่แอบชอบรึเปล่า
จู่ๆ ก็ถามอะไรขึ้นมาน่ะ
ก็โยตะไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ ฉันเลยสงสัยน่ะ
มิกิ
เอ๊ะ
- โคยุน - ฮะ
ฮายาโตะ ไดจิ กิน
พ่อ แม่ ฮารูโตะ ซากูระ
เดี๋ยว ช้าก่อนๆ
ช่วยใส่ชื่อมินาโตะเข้าไปหน่อย
นี่ โยตะ
ถ้านายเกิดตกหลุมรักใครสักคน ฉันจะคอยสนับสนุนนายเอง
เพราะโยตะช่วยฉันไว้หลายอย่าง
- รู้อยู่แล้วว่าพึ่งได้ - เย่
กลับมากันแล้ว
อ้าว หายไปไหนกัน
ข้าวของยังอยู่ตรงนี้ คงไปห้องน้ำละมั้ง
จะไปไหนก็ช่าง เดี๋ยวก็กลับมาแหละ
นั่นสินะ
วิธีที่โยตะเก็บความรู้สึก เพื่อให้ยังเป็นเพื่อนกับมิกิได้…
ดูออกชัดๆ ว่ามันฝืน
เหมือนกันกับที่ฮิคาวะชอบโยตะ
เขาคงไม่ส่งความรู้สึกนั้นกลับมา
เลิกชอบซะจะดีกว่า…
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
แน่นอนว่าที่จริงแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่ควบคุมจากหัวได้
ไม่อยากรับรู้เรื่องพวกนี้เลย
รู้สึกเหมือนเธอเปิดใจให้นิดๆ แล้ว
- ฉันจะล้ำเส้นไม่ได้… - อามามิยะ
ฉันให้
เหลืออยู่แค่สองอัน ได้จังหวะพอดี
ขอบคุณ
ไม่ได้การแล้ว…
(พรวด)
- "ได้จังหวะพอดี" เหรอ ใจร้าย - อยู่นี่กันเหรอ
(ห้องศิลปะ)
สึคิโกะ กินมื้อเที่ยงที่ห้องศิลปะตลอดเลยเหรอ
อือ กินเสร็จไวกว่า แล้วก็ทำงานต่อช่วงพักเที่ยงได้เลย
มีเหตุผล
(ปรากฏตัวตอนที่หก ปีหนึ่ง ห้องสอง - ผู้ช่วยงานห้องสมุด)
ชื่อชิโมจิมะ สึคิโกะค่ะ
ตอนแรกฉันก็กินข้าวกับทุกคนในห้อง
แต่กลุ่มมันใหญ่มาก แถมพวกฉันก็ไม่ได้สนิทกันทุกคน
(กลุ่มเดียวกันสมัยมัธยมต้น - สนิทกัน)
(เพื่อนชมรม - นั่งติดกัน คุยกันตลอด)
แล้วยังมีกฎที่รู้กันอยู่ในใจ ว่าต้องรอให้ทุกคนพร้อมหน้าถึงจะกินกัน
ฉันได้แต่คิดกับตัวเอง ว่า "เพื่อนสนิทเขาทำตัวกันแบบนี้เหรอ"
ฉันเลยเริ่มปลีกตัว แล้วก็หลุดออกมาจากกลุ่ม
(ฮ่าๆ)
ไม่ได้ออกจากกลุ่มเพราะเรื่องไม่ดีอะไรนะ
ฉันยังเที่ยวเล่นกับเพื่อนเป็นคนๆ อยู่
ตายแล้ว เผลอพูด เรื่องนิสัยแย่ๆ ของตัวเองไปซะแล้ว
ฉันเข้าใจ
เข้าใจดีจนรู้สึกแย่เลย
เห็นใจ
เป็นอะไรรึเปล่า
ฉันเองก็วางตัวในกลุ่มไม่ค่อยเก่งเหมือนกัน
เอาจริงๆ ฉันก็รู้สึกแบบนั้น
(มอง)
โธ่
ถ้าได้คุยกับโคยูกิเร็วกว่านี้นะ
(ว้าว)
วันนี้มีสตรอว์เบอร์รี่แหละ
โคยูกิกินด้วยมั้ย
จะดีเหรอ
(ปีหนึ่ง ห้องหก)
(ช่วงติวหลังเลิกเรียน)
แกงกะหรี่…
มีใครอยากกินมั้ย
- ฮะ - เอ๊ะ
มีจังหวะที่ไม่อยากกินแกงกะหรี่ด้วยเหรอ
เอาด้วยสินะ ถูกใจใช่เลย
เพิ่งมีแกงกะหรี่ชื่อดังร้านนี้มาเปิดที่ห้างใหม่
(แวะพักกลางทาง)
- แวะไปกันมั้ย - ได้สิ
(คนที่มีตั๋วรถไฟครอบคลุมเส้นทาง)
แต่เท่ากับว่าพวกนายสองคน ต้องขึ้นรถไฟไปกับพวกฉัน
ไม่มีปัญหา
ฉันก็เหมือนกัน
แล้วมื้อค่ำที่บ้านล่ะ
โคยุน เป็นห่วงเรื่องนั้นตลอดเลยนะ สบายมาก
"ตลอดเลย" งั้นเหรอ
เอาละ ได้เวลาเดินทางแล้ว
(สถานี - โรงเรียน ต๊อกๆ ต๊อกๆ)
ว้าว
- โยตะจับตรงนั้นเลยเหรอ - เอ๊ะ
- ดีจัง - อะไรดีเหรอ
(ระยิบระยับ)
ฉันไม่ต้องจับอะไรก็ได้ ยืนเฉยๆ ได้
ลำตัว แข็งแกร่ง
นี่แข่งอะไรกันอยู่
ตัวหนักชะมัด
ท่าทางไม่รอด
ไม่ได้ใช้มือสักหน่อย ไม่ผิดกติกา
ผิดเต็มๆ เลย
สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปมากเทียบกับเมื่อไม่นานมานี้
สมัยมัธยมต้น ฉันเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิต ที่หายใจไม่ออกอยู่ในตู้ปลา
ฉันเป็นเหมือนคนอื่นไม่ได้ และนั่นทำให้ฉันทรมาน
ฉันนึกได้ว่าฉันอยู่ในที่ที่ไม่ใช่สำหรับฉัน
แต่ต่อให้ฉันจะหนี ก็ไม่มีที่ที่ใช่สำหรับฉันอยู่ดี
ฉันรู้สึกเหมือนฉันผิดเองที่ปรับตัวไม่ได้
ทรมาน… ทรมานเหลือเกิน…
แต่หลังจากนั้น…
ฉันได้เจอหนทางหนีออกจากตู้ปลา
และนึกได้ว่าฉันไม่จำเป็น ต้องทนทรมานอยู่ในโลกแคบๆ
พอฉันนึกได้ว่าไม่จำเป็นต้องยอมรับสภาพ
ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปหมด
(จดหมายข่าวสภานักเรียน)
(ยินดีกับนักเรียนทุกคนที่สอบเข้าได้)
กิจกรรมชมรม งานโรงเรียน หรือแม้แต่เพื่อน…
ฉันคิดว่าถ้าได้ใช้เวลาสามปีต่อจากนี้อย่างสงบ
เรื่องพวกนั้นก็ไม่สำคัญเลย
สิ่งรอบตัวเปลี่ยนไปเยอะมากนับจากนั้น
ว้าว รอบสถานีดูเจริญตาขึ้นเยอะเลย
หรือว่าฉันเองก็เปลี่ยนไปด้วย
เทียบกับก่อนมีห้างคือต่างกันเยอะเลยนะ
เดาว่าค่าเช่าบ้านแถวนี้พุ่งแน่
มองมุมไหนกัน
อือ ไม่มีอะไรหรอก
ฉันแกล้งทำเป็นว่า ความทรงจำแย่ๆ พวกนั้นไม่มีอยู่จริงก็ได้
(ลดกระหน่ำรับเปิดห้าง)
ไหนดูซิ เราอยู่ตรงนี้ แล้วศูนย์อาหารอยู่ตรงนี้ งั้น…
(ศูนย์อาหาร)
ทางนี้
(จ้ำ จ้ำ - อ๊าก)
นึกแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ ฝั่งตรงข้ามต่างหาก
(โธ่)
นี่ ไปทางนี้
แน่ใจเหรอ ไม่หลอกกันใช่มั้ย
แน่ใจสิ
ท่าที "รู้จักกันดี" เมื่อกี้นี้คือยังไงกัน
ดันเลยจ้ะ
(วาบ พลังจากแรงอวย)
จริงเหรอ
ฮะ…
- มิกิ - เฮ่ย รักษาระยะหน่อย มีอะไร
- อิการาชิอยู่ที่นี่ - ฮะ
ตอนนี้ความสัมพันธ์เราไม่ดีเท่าไหร่
หาวิธีไม่ให้เขาเจอกับฮิคาวะจะดีกว่านะ
โคยุนเล่าให้ฟังแล้วเหรอ
ว่าเคยคบกันน่ะ
อือ แต่แค่สั้นๆ
ว่าความสัมพันธ์ไม่ดีเท่าไหร่
คิดว่าจะทะเลาะกันรึเปล่า ถ้าเกิดมาเจอกันเข้า
ไม่หรอก คิดว่าคงไม่ถึงขั้นนั้น
ยังไงก็ไม่อยากให้ฮิคาวะรู้สึกแย่
ไม่อยากให้เจอกันน่ะ
อือ เห็นด้วย
มีอะไรเหรอ โคยุน
ปล่อยให้เห็นไม่ได้
- โยตะ ดูนั่น น้องหมา - เอ๊ะ
ไปดูกันเถอะ
แต่อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะ
เขาอาจจะไม่มีอะไรค้างคาแล้ว
อือ คงเป็นอย่างงั้นละมั้ง
ฮิคาวะเหรอ
สมัยมัธยมต้นไม่มีคนชื่อนั้นเลย
แต่การลืมแม้กระทั่งว่าเธอมีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ…
ถ้าเขามีความสุขกับแฟนใหม่ดี ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกเนอะ
เอ๊ะ
อ้อ ขอโทษที แค่พูดไปเรื่อยน่ะ
ฉันไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับความรักของอิการาชิเลย ตั้งแต่เริ่มเรียนมัธยมปลาย
คงยังไม่มีแฟนละมั้ง
- หรือว่ามีแล้ว ใครจะรู้ - แฟนเหรอ
เอ๊ะ
- อิ่มแล้วครับ - อิ่มแล้วค่ะ
อ๊าก หลีกไปให้พ้น!
หนวกหูน่า
- ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็แซงฉันไม่ได้ทั้งนั้น! - ว้า มีคนเล่นอยู่
- กลับมาเดี๋ยวนี้นะ! - ไปที่อื่นกัน
(มัตสึริ - ปรมาจารย์แห่งอนโดะ)
นี่แน่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ
โอ๊ย
ขอโทษนะ โยตะ
(ตู้ถ่ายรูปอูปิ)
ไหนๆ ก็มาแล้ว ถ่ายรูปกัน
ฉันเข้าไปในนี้ได้เหรอ
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
รู้สึกเกร็งๆ น่ะ
พร้อมนะ สาม สอง หนึ่ง…
เย่
สนุกจังเลย จริงๆ นะ
ความรู้สึกผิดปนสนุก ของการเที่ยวเล่นก่อนสอบนี่สุดยอดไปเลย
ท่าทางจะเสพติดแล้ว
อย่าทำจนเป็นนิสัยละ
พรุ่งนี้เรามาตั้งใจกันใหม่นะ
โยตะ
ไว้เจอกันนะ
- ไว้เจอกัน - เจอกันใหม่
(แบ๊วๆ)
- ดีเนอะ - ฮะ พูดเรื่องอะไร
(ยิ้ม - เมิน)
ถ้าเขามีความสุขกับแฟนใหม่ดี ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกเนอะ
ให้ตายสิ แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอเคยมีแฟนมาก่อน
แต่กับอิการาชินี่มันเกินคาดไปจริงๆ
ฉันพอจะเข้าใจได้ ว่าทำไมฮิคาวะถึง… มีใจให้โยตะ แต่ว่า…
ไม่ ฉันไม่อยากเข้าใจเรื่องนั้น
(ตุ้บ)
- เฮ่อ - เอ๊ะ อะไรเหรอ
ไม่เข้าใจเลย
บอกแล้วว่าตู้ชักรอกสะดวกกว่าเยอะเลย
มีแต่บ้านอาซูมิเท่านั้นแหละ ที่เรียกลิฟต์ว่าตู้ชักรอก…
สมัยมัธยมต้น
ฉันเกลียดอิการาชิ สึบาสะ
- ดูไม่น่าสนุกเลย - นิสัยเราไม่เข้ากัน
- จริงจังนะเนี่ย - รักข้างเดียวของเขา
- แหม โคยูกิมีอิการาชิอยู่แล้วนี่ - ทุกคนที่เมินความรู้สึกฉัน
- อย่าให้อิการาชิคอยนานละ - ทุกคนที่เอาแต่สนุก
ฉันเกลียด ฉันเกลียดหมด
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันเลี่ยงการพูดเรื่องเขา
เพราะนี่เป็นปัญหาของฉันเอง
นี่เธอ
ทำอะไรกับหัวมา
(ฮะ)
ฉะ… ฉันเหรอ
เจอกันคราวที่แล้วก็ทำสีแรงเหมือนกัน
(ไหลไปตามน้ำ ลุกลี้ลุกลน)
แล้วไง ฉันทำสีอะไรก็ดูดีทั้งนั้นแหละ จริงมั้ย
ทำท่าทางอุบาทว์มาก
เขาทำเหมือนฉันไม่อยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ
ฉันกระโจนออกจากตู้ปลา
แต่ยิ่งฉันรู้จักตัวเองมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเกลียดตัวเองมากเท่านั้น
ฉัน…
ไม่เคยชอบนายเลยสักวินาทีเดียว
ฉันกลัวที่จะเผชิญหน้า กับคนที่ตัวเองเคยจงใจทำร้าย
ฉันก็แค่คนขี้ขลาด
ไว้เจอกัน
อิการาชิ
อะไรเหรอ
มัธยมปลายสนุกดีมั้ย
ฮะ เป็นญาติที่พลัดพรากไปนานหรือยังไง
(ตึง)
เวรแล้ว… ทำไงดี
อิการาชิตอบกลับตลกดีซะด้วย
ว่าแล้วเชียว ฉันต่อบทสนทนาไม่ได้
ก็ปกติดี
ไม่อยากได้ความเป็นห่วงจากเธอหรอก
ตอนโคยุนเรียกอิการาชิไว้ ฉันตกใจหมดเลย
(ตอน: คุยกันอีกนิดก่อนกลับบ้าน)
ขอบคุณ
ทำไมถึงทำแบบนั้นนะ
วันนี้ฉันสนุกกับพวกเธอ กินข้าวกัน ทำนู่นทำนี่
เพราะงั้นละมั้ง
ดันทำตัวไม่สมกับเป็นตัวเองเลย
โคยุน
นี่ ขอบคุณสำหรับไอ้นี่นะ
ฮะ ไอ้ถุงนี่มันอะไรกัน
ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เดี๋ยวก็กลับแล้ว ไม่เจอใครหรอก
ดันเจอน่ะสิ แถมยังเป็นเธออีก…
มัธยมปลายสนุกดีมั้ย
ยังจะมีหน้ามาพูด
กวนประสาท
คือว่า…
ที่คบกับอิการาชิ เป็นความผิดของฉันใช่มั้ย
ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันพูดไปเรื่อย โดยไม่คิดถึงความรู้สึกของโคยุน
เอ๊ะ
พูดเรื่องอะไรเหรอ
ฉันพูดไม่ใช่เหรอ
ตอนนั้นเรานั่งคุยกันตรงนี้
แล้วฉันบอกว่า "มีคนชอบก็ดีแค่ไหนแล้ว โลภจัง"
จะว่าไปแล้ว คงพูดละมั้ง…
เอ๊ะ อารมณ์ไหนกันเนี่ย
ขอโทษที จำไม่ค่อยได้น่ะ
(งุนงง)
เอ๊ะ แล้วทำไมถึงคบกับอิการาชิล่ะ
- ความลับ - เอ๊ะ
(ผ่าง)
ถ้าเล่าไป มิกิคงรังเกียจฉันแน่
เดี๋ยวก่อน…
ฉันปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปไม่ได้หรอก
แรงกดดัน…
ฉัน…
คิดว่าคงรู้สึกดี ถ้าได้ตกหลุมรักใครสักคน
คนที่เขารักฉัน
แต่ฉันไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย กลับมีแต่ทรมาน
สุดท้ายแล้ว ฉันทำให้อิการาชิต้องเจ็บ
ไม่สิ ฉันจงใจทำให้เขาเจ็บ
ฉันทำตัวไม่ตรงกับใจ
แล้วก็คิดถึงแค่ตัวเอง
มิกิ… เกลียดคนแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
ฉันพูดอะไรไม่ได้หรอก
ไม่ว่าโคยุนจะเลือกทำแบบไหน อิการาชิก็เจ็บอยู่ดีไม่ใช่เหรอ
แล้วนั่นใช่ความผิดของโคยุนซะที่ไหน
อีกอย่าง ฉันไม่รู้ว่าจะเกลียดโคยุนลงได้ยังไง
แล้วก็คงไม่เกลียดกันเพราะเรื่องแบบนั้นหรอก
(เขิน…)
(โอ๊ะ)
เอาละ
มาสร้างความรักดีๆ แทนความทรงจำแย่ๆ กัน
เอ่อ ของฉันไม่ต้องดีกว่า
ฝากส่วนของฉันให้มิกิแล้วกัน
- คนแบบไหนถึงจะดีนะ - เอ๊ะ
(เมิน คนแบบไหน…)
อย่างโคยุน ต้องคนที่ตรงข้ามกับอิการาชิ
เป็นคนใจเย็น ดูเบลอๆ มึนๆ
แล้วก็ปรับจังหวะให้เข้ากันได้
ฉันขอคนที่ชอบมิกิในแบบที่มิกิเป็น
เป็นคนใจดี แล้วก็ใจกว้าง
- ไม่ต้องห่วงเรื่องฉันหรอก - ไม่ต้องห่วงเรื่องฉันหรอก
(พูดพร้อมกัน…)
แหม ความรักไม่ใช่ทุกอย่างสักหน่อย
ตอนนี้ฉันกำลังสนุกอยู่เลย
แต่ก็คงจะมีสีสันมากขึ้นอีกนิด ถ้ามีความรักเพิ่มเข้ามา
เหมือนกับมะเขือเทศในข้าวกล่องไง
เปรียบเปรยถูกรึเปล่า
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ความรัก
โคยูกิ เธอชอบอิการาชิเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น
คนอื่นก็แค่พูดกันไปเอง
หืม…
รู้อะไรมั้ย
พักหลังมานี้อาตากาวะเข้าหาฉันหนักมาก
ฉันไม่สนใจคนที่ฉันไม่ได้ชอบหรอก
เอาจริงๆ ก็ลำบากใจอยู่
นี่ มิกิ
จิตใจของฉันไม่บริสุทธิ์เหมือนอย่างมิกิ
- ไว้เจอกัน - จะรออัปเดตมะเขือเทศของมิกินะ
ส่วนตัวแล้ว…
อัปเดตมะเขือเทศ ตลก
ฉันเสนอตัวเองให้ใครไม่ได้หรอก
เพราะงั้น…
ขอให้มิกิมีความสุขนะ
คำบรรยายโดย กวิน รงค์กรรภิรมย์